Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Μυθολογία, Φιλοσοφία, Μεταφυσική και Επιστήμη


«Που γεννήθηκε, λοιπόν, ο μύθος και γιατί, άραγε, και πως; Η πρώτη γυναίκα το ‘μαθε, αρχή - αρχή του χρόνου. Ποιος το ‘πε στην γυναίκα; Το παιδί που είχε μες στην κοιλιά της. Ποιος το ‘πε στο παιδί ; Η σιωπή του Θεού. Ποιος το ‘πε στην σιωπή» ;

Η μικρή αυτή εισαγωγή,  υποδεικνύει πως οι μύθοι είναι τόσο παλιοί, όσο  και η ίδια η Ανθρωπότητα. Αφορά την  απόπειρα της  ανθρωπότητας κατά την νηπιακή της ηλικία, να  ερμηνεύσει τον κόσμο και τις φυσικές δυνάμεις  από τις οποίες εξαρτιόταν η επιβίωση της.  Ο μύθος λειτουργεί ως μία πρωτόγονη φιλοσοφία στην πιο ακατέργαστη μορφή του, σε μία εποχή που η ανθρωπότητα αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως μία ολότητα. Είναι η  προφορική μετάδοση της συλλογικής μνήμης, της  εμπειρίας και της γνώσης σε μία εποχή  που ακόμα οι ανθρώπινες κοινότητες δεν έχουν αναπτύξει την φιλοσοφία και τις επιστήμες.  

Η μετάδοση της γνώσης είναι εξαιρετικά σημαντική για την συνέχεια της κοινότητας. Έτσι  για να είναι θελκτική και κατανοητή από τα νεαρότερα μέλη της κοινότητας,  δημιουργείται ο  μύθος καθώς η δύναμη των εικόνων είναι ισχυρότερη του λόγου.  Η μετάδοση της γνώσης αρχικά γινόταν με τη μίμηση. Η μιμητική αναπαράσταση ήταν ζωντανό παράδειγμα.  Ο άνθρωπος έπαιρνε το ξύλο ή την πέτρα και έδειχνε στους άλλους πώς να την επεξεργαστούν. Το παράδειγμα ήταν ζωντανό και άμεσα κατανοητό.  Το ίδιο γινόταν και στο κυνήγι. Χρειάστηκε όμως να διατυπωθούν όλα αυτά σε λογικές κατηγορίες, σε λογικές έννοιες και να εκφραστούν ως τέτοιες. Δεν μπορεί να υπάρξει λογική χωρίς την έκφρασή της. Αυτή η αναπαράσταση της συγκεκριμένης πράξης με το μύθο, με λογικές εικόνες, θα αλλάξει ριζικά τη συμπεριφορά και τη ζωή του ανθρώπου. Από την απλή αναπαράσταση – μίμηση, όπου ο νέος πρακτικά  έβλεπε, περνάει στην αναπαράσταση με λόγια (με μύθο). Κάπου εδώ αρχίζει η μυθική έκφραση.


 Δεν είναι φυσικά τυχαίο ο πως η λέξη «μύθος» σχετίζεται γλωσσικά με τη ρίζα *μν – απ’ όπου οι λέξεις μύω, μυώ, μύστης, μυστήριο κ.ά. Υποθέτουμε ότι με τους γνωστικούς μύθους, δηλαδή με μύθους που περιέχουν στοιχεία γνώσης για το κυνήγι, τη βλάστηση, τους καρπούς, οι γηραιότεροι  μύστες μυούν τους νέους στα μυστικά της φύσης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι μύθοι συνδέονται  με  μαγικές τελετές και τελετουργίες, χρησιμοποιώντας εντέχνως  κοινά αρχετυπικά σύμβολα και εικόνες, περιγράφοντας  αρχέγονες δυνάμεις και μορφές που αντιπροσωπεύουν καθολικές αξίες.  Έτσι σύμφωνα με τον  Πρόκλο :

«Εξάλλου το ότι οι μύθοι επιδρούν και στους πολλούς το δείχνουν οι τελετές. Αυτές πράγματι, χρησιμοποιώντας τους μύθους, με σκοπό να κλείσουν μέσα τους την απόρρητη αλήθεια σχετικά με τους θεούς, αποβαίνουν για τις ψυχές αιτίες της ταύτισης αισθημάτων με τα δρώμενα κατά τρόπο άγνωστο σε εμάς και θεϊκό. Έτσι άλλοι από αυτούς που μετέχουν στις ιερές τελετές καταπλήσσονται κυριευμένοι από το θεϊκό δέος , ενώ άλλοι που προσαρμόζουν την διάθεση τους προς τα ιερά σύμβολα και εξέρχονται από τον εαυτό τους, τοποθετούνται στην περιοχή των θεών και ευφορούνται από το πνεύμα τους. Και σε κάθε περίπτωση, τα επόμενα αυτών γένη, που είναι ανώτερα από εμάς, βάσει της εναρμόνισης και οικειότητας τους προς τα τέτοιου είδους σύμβολα, μας υψώνουν δια της συμπαθείας μέσω αυτών στους θεούς».


Αλλά και στην σύγχρονη ψυχολογία για τον Καρλ Γιουγκ,  η θρησκεία και ο μύθος αποτελούν αντανάκλαση της εσωτερικής μας πραγματικότητας, καθώς: «Οι μύθοι έχουν ένα ζωτικό νόημα. Δεν αναπαριστούν απλά, αλλά είναι η ψυχική ζωή της πρωτόγονης φυλής… Η μυθολογία μιας φυλής είναι η ζωντανή της θρησκεία… Η θρησκεία είναι ένας ζωντανός κρίκος με τις ψυχικές διαδικασίες που λειτουργούν ανεξάρτητα και πέρα από τη συνείδηση, μέσα στα σκοτεινά βάθη της ψυχής».

Ως Έλληνες έχουμε την τύχη να έχουμε  την πλουσιότερη  και σημαντικότερη ίσως  μυθολογική παράδοση στον Δυτικό και ίσως όχι μόνο κόσμο. Για αυτό τον λόγο η λέξη «Μύθος» , πέρασε και καθιερώθηκε  αυτόύσια σε όλες τις γλώσσες του κόσμου.  Οι αρχαίοι Έλληνες μυθοπλάστες με πρώτο τον Όμηρο,  έχοντας επίγνωση πως δίνουν υποδείγματα ζωής, ανασταίνουν πλήθος ηρωικές μορφές που πραγματώνουν όλες τις αρετές ενός ανθρώπου που αξίζει να λέγεται άνθρωπος. Αποτυπώνουν χαρακτηριστικά στοιχεία του ελληνικού πνεύματος, όπως η αγωνιστική διάθεση, η κατάφαση της ζωής, η λατρεία της ομορφιάς, η απαίτηση του δικαίου στο όνομα των αδυνάτων, η μετάδοση ηθικοπλαστικών και η αναζήτηση του ανθρώπου σαν ανθρώπου και μόνο. Μια εικόνα ανθρώπου που προβάλλει κανόνες ζωής με καθολικό κύρος. Κάθε ποιητής διατηρούσε το μύθο αναλλοίωτο μετασχηματίζοντας επουσιώδη στοιχεία του μύθου αντικρίζοντας την ήρωα του από άλλη σκοπιά, για να αποσπάσει από το μύθο καινούριες αξίες.

Οι μυθικές φιγούρες που παρουσιάζουν οι ελληνικοί μύθοι είναι τόσο ζωντανές και κατανοητές που ακόμα και για μας σήμερα, εάν δεν αποτελούν μοντέλα συμπεριφοράς, γίνονται τουλάχιστον πρότυπα ανθρωπισμού στην αυθεντική τους μορφή. Εάν οι μύθοι υπήρξαν οδηγοί της ανθρώπινης ζωής, αυτό το έκαναν αβίαστα και με πνεύμα ελευθερίας, χωρίς προσπάθεια επιβολής., χωρίς προσπάθεια επιβολής. Συντέλεσαν και συντελούν στη διαμόρφωση του ανθρώπινου χαρακτήρα προβάλλοντας τη θέση του ανθρώπου απέναντι στους Θεούς και στο Σύμπαν.

Οι ήρωες του παρελθόντος διατηρούν την ατομικότητά τους αλλά ταυτόχρονα γίνονται τύποι του ανθρώπινου πεπρωμένου και παραδείγματα των σχέσεων του ανθρώπου με τους Θεούς. Ο καθένας μπορεί να βρει σ’ αυτούς κάτι που να τον αγγίζει, ενώ πίσω και πέρα από τα «ψέματα» τους βρίσκεται το καθολικό και παγκόσμιο στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης. Η Ελληνική Μυθολογία, σύμφωνα με πολλούς μελετητές, έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στην ευρύτερη αγωγή και παιδεία του ανθρώπου εξαιτίας της σημασίας του εύρους και του βάθους που αυτή έδωσε στις ανθρώπινες αξίες.. Ο άνθρωπος που προβάλλει αποτελεί αφ’ εαυτού μια παιδεία.


Η παιδευτική αξία των μύθων – και ιδιαίτερα των αρχαίων Ελληνικών – θα πρέπει να αναζητηθεί στη σημασία που έχουν ή που μπορούν να πάρουν, όταν τους προσεγγίζει κανείς στο συναισθηματικό  «φορτίο»που μεταφέρουν και στην καλλιέργεια της ανθρώπινης φαντασίας που προσφέρουν.  Η  μελέτη των αρχαίων ελληνικών μύθων  μας αποκαλύπτει  αρχέτυπα, που εξακολουθούν να  έχουν την δύναμη να φωτίζουν τα  βαθύτερα μυστήρια της ύπαρξης μας,  παράλληλα με την προ- ιστορία του τόπου μας.

Ο μύθος μεταφέρει στον πυρήνα του ιστορικές αλήθειες, περιγράφοντας  πολύ συχνά πραγματικά γεγονότα. Για αυτό τον λόγο υπάρχουν διαχρονικά κοινά πολιτισμικά μοτίβα, που συναντώνται σε όλες τις μυθολογίες, αν και κάτω από διαφορετικές μορφές.  Έτσι π.χ. ο παγκόσμιος κατακλυσμός είναι ένας Μύθος που περιγράφεται σε διαφορετικούς  πολιτισμούς. Η Ιλιάδα επίσης ήταν ένας μύθος έως ότου ανακαλύφθηκε η Τροία από τον Σλήμαν.

Σε ένα δεύτερο  επίπεδο οι μύθοι,  περιγράφουν  εξιδανικευμένες ιστορίες ηρώων και Θεϊκών δυνάμεων χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα αρχέτυπα με τους ανάλογους συμβολισμούς , ώστε να μας οδηγήσουν ασυνείδητα ή συνειδητά σε ανώτερες συνειδησιακές καταστάσεις.  Οι μυθολογικές αναφορές εμπεριέχουν  διαχρονικά αρχετυπικά σύμβολα και αλήθειες, που εάν κάποιος καταφέρει να τις  αποσυμβολίσει,  τότε  ο μύθος αποτελεί τη  «πύλη» για μία άλλη οπτική της ιστορίας της ανθρωπότητας και του συλλογικού ασυνείδητου.  


Θα άξιζε λοιπόν τον κόπο να ασχοληθούμε με το ιστορικό του όρου «Μύθος» ξεκινώντας από τον Όμηρο (8ο αιώνα π. Χ.), πηγαίνοντας στον Πίνδαρο (520 π. Χ.), στον Ηρόδοτο (480 π. Χ.), στον Αριστοτέλη (384 π. Χ.) και τους νεότερους συγγραφείς. Στην Ιλιάδα  του Ομήρου, ο Αντήνορας λέει στους Τρώες: «Το μύθο μου  δηλαδή τη συμβουλή μου – αν δεν ακούσετε, δεν θα βγει σε καλό σας» (Η 358 και παρακάτω: «Μα ελάτε ομπρός μου, το μύθο μου ν’ ακούσουν όλοι θέλω». Αλλού λέει δημόσια ο Διομήδης: «Εγώ δεν κατάγομαι από γενιά δειλή και τιποτένια για ν’ αψηφήσετε το μύθο μου – δηλαδή τις προτάσεις μου, τη γνώμη μου» . Ο μύθος είναι πολλές φορές συναισθηματικά φορτισμένος. Στο στίχο Ε 493 «Ο Σαρπηδόνας άσκημα τον Έκτορα μαλώνει κι ο μύθος του – δηλαδή ο φορτισμένος λόγος του – κατάβαθα τον Έκτορα δαγκώνει». Και πολλές φορές στο Ομηρικό λεξιλόγιο αποκτά την έννοια της γνώσης και της γνώμης που έχουν οι Ήρωες. Λέει ο Αχιλλέας στον Αίαντα: «Λίγο – πολύ σωστοί είναι οι μύθοι σου, δεν έχουμε άλλη γνώμη».


Με την Ομηρική του έννοια ο μύθος εξηγεί λίγο – πολύ τις ομόρριζες λέξεις μύηση, μύστης, όπως προαναφέραμε. Όπως είναι γνωστό οι πρωτόγονες φυλές γιορτάζουν με τελετές μύησης το πέρασμα από την παιδική στην εφηβική ηλικία ή από την εφηβική στην αντρική. Παράλληλα ο μύστης έχει να μυήσει τους νεαρούς εφήβους σε έθιμα, παραδόσεις και κώδικες συμπεριφοράς που έχουν ενσωματώσει μυστικά κερδισμένα μέσα από την πείρα της φυλής. Θα τους διηγηθεί τον γνωστικό μύθο του κυνηγιού, το μύθο της καλλιέργειας της γης και της γονιμικής λατρείας, θα τους μυήσει ακόμα στον πανάρχαιο πολεμικό μύθο.

Ο μύθος σε ένα τέτοιο πολιτισμικό πλαίσιο,   αφορά μία «προ-λογική» σκέψη του πρωτόγονου ανθρώπου, από την οποία λείπουν μερικές βασικές έννοιες όπως η ουσία, η αιτιότητα και ο χρόνος. Για πρώτη ύλη του ο μύθος έχει ευχάριστες ή δυσάρεστες σκέψεις και στη θέση των αφηρημένων εννοιών χρησιμοποιεί εικόνες, παραβολές, σύμβολα. Δουλεύει περισσότερο με το συναίσθημα και τη φαντασία, παρά με τη νόηση και την κρίση. Σκοπός του είναι η απαίτηση του δικαίου στο όνομα των αδυνάτων, η μετάδοση ηθικοπλασιών, η ικανοποίηση της άλογης λαχτάρας για κάτι απόλυτο, ακόμα η γαλήνη του θυμικού, η παρηγοριά, ο εορτασμός.  Τριακόσια χρόνια αργότερα ο μύθος στον Πίνδαρο παίρνει τη σημασία του παραμυθιού. Γράφει στο πρώτο Ολύμπιον (1.47) του έργου  του Επίνικοι (σ. ο επίνικος είναι εγκωμιαστικός λόγος του νικητή των Αγώνων:  «Ομορφοπλουτισμένα ξεγελούν με ψέματα λογής λογής οι μύθοι».

Εδώ ο μύθος γίνεται παραμύθι, λόγος πλαστός. Πενήντα  χρόνια αργότερα  στον Ηρόδοτο,  ο μύθος αντιστοιχεί στο θρησκευτικό αφήγημα που υπήρχε πριν από την εμφάνιση της Ιστορίας. «Απερίσκεπτα πράγματα λένε πολλά οι Έλληνες, ανάμεσα στ’ άλλα είναι και ο ενήθης μύθος – δηλαδή το ανόητο παραμύθι – που λένε για τον Ηρακλή, ότι βρέθηκε, τάχατες στην Αίγυπτο κ.λ.π.»,  γράφει στο δεύτερο βιβλίο της Ιστορίας του(2.45). Στον Αριστοτέλη, μύθος ονομάζεται πλέον η πλοκή της τραγωδίας, η υπόθεση (Ποιητική 6,8).

Στους  νεότερου χρόνους (Χριστιανισμός) , στον Γρηγόριο Ναζιανζηνό για παράδειγμα μυθολάτρης είναι ο τυφλός οπαδός των μύθων, ο ειδωλολάτρης, ο μη χριστιανός.


Στην αρχαία Ελλάδα  συντελέστηκε επίσης  ένα ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός για τον ανθρώπινο πολιτισμό. Αυτό έγινε όταν ο μυθολογικός λόγος, συνάντησε τον φιλοσοφικό, όταν αυτός εμφανίστηκε στην Ιωνία, κατά τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ.  Ακόμα και τότε όμως ο  μύθος εξακολουθεί να χρησιμοποιείται παράλληλα με το λόγο – όπως για παράδειγμα στα ομηρικά έπη – αλλά σιγά σιγά χάνει τη θέση του και κυριαρχεί απόλυτα ο λόγος ως στοιχείο της λογικής. Καθώς χάνει τη θέση του στην καθημερινή χρήση, ο μύθος κερδίζει μιαν άλλη θέση. Προσδιορίζει την παλιά γνώση που είχε συσσωρευτεί στον Αιγιακό κόσμο ως τη στιγμή που χρησιμοποιείται ο λόγος.

Αν θέλαμε να  ξεκινήσουμε από την ετυμολογία της λέξης, η απάντηση είναι απλή:  Φιλοσοφία είναι η αγάπη για τη σοφία, όπως την όρισε ο Πυθαγόρας.
Η Φιλοσοφία   έμαθε τον άνθρωπο να σκέφτεται λογικά, πέρα από τα όρια, δόγματα και προκαταλήψεις, αναζητώντας να δώσει ερωτήματα, στη  προέλευση του κόσμου, και του ανθρώπου. Παρά  τα διακριτικά τυπολογικά χαρακτηριστικά τους, μύθος και Φιλοσοφία επιτελούν την ίδια λειτουργία. Συνθέτουν ερμηνείες του κόσμου, κοσμοεικόνες, και για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιούν σε μεγάλο βαθμό τα ίδια εργαλεία, με βασικότερο τη διάκριση δύο επιπέδων πραγματικότητας: θεϊκός-ανθρώπινος κόσμος, ουσία-φαινόμενο, δέον-είναι· διάκριση πάνω στην οποία βασίζουν την οντολογία και την ηθική τους. Η παρουσία του μύθου είναι αισθητή στην  φιλοσοφική σκέψη, κυρίως στις περιπτώσεις φιλοσόφων με μυστικιστικές τάσεις, όπως οι Πυθαγόρειοι,  ο Εμπεδοκλής, ο Πλάτωνας, οι Στωικοί,  που αποδέχονται τη εγκυρότητα του περιεχομένου κάποιων μυθικών αφηγήσεων.


Στις αρχές του 5ου αιώνα και η αλληγορική ερμηνεία του, την οποία θα εγκαινιάσει ο Θεαγένης από το Ρήγιο και θα συνεχίσουν συγγραφείς όπως ο Στησίμβροτος ο Θάσιος, ο Μητρόδωρος ο Λαμψακηνός και ο Γλαύκωνας. Για αυτό τον λόγο, η εμφάνισή της Φιλοσοφίας  δεν σήμαινε την ολοκληρωτική εξαφάνιση της μυθικής αφήγησης, καθώς  η παρουσία της εξακολουθεί και είναι εντυπωσιακή ακόμη και κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα.

Η Φιλοσοφία αποτελεί δημιούργημα συγκεκριμένων ατόμων (ή και ομάδων), για  αυτό η παραγωγή και η μετάδοσή του απαιτεί πολιτισμό γραφής και προϋποθέτει την ύπαρξη εξατομικευμένης κοινωνίας.  Η Φιλοσοφία είχε και έχει ως στόχο την γνώση, μία γνώση όμως που προϋπόθετε συνέπεια λόγων και πράξεων.  Για αυτό τον λόγο οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι ζούσαν βίο που αποτελούσε  πρότυπο για την κοινωνία και καθιέρωνε  πρότυπα συμπεριφοράς για την κοινωνία των πολιτών. Έπρεπε να  υπάρχει μια αρμονία μεταξύ λόγων και πράξεων, διαφορετικά ήταν  φιλόσοφοι, αν δεν ζούσαν ς εναρμόνιο βίο. Ο  φιλοσοφικός στοχασμός ακόμα και σήμερα ως αποστολή του έχει καλλιεργώντας τη τάση για αμφιβολία και έρευνα, να προφυλάσσει από τις εύκολες λύσεις του εφησυχασμού και του δογματισμού, να κρατά άγρυπνες τις συνειδήσεις, να εμπνέει πίστη στις ανθρώπινες αξίες και να συμβάλει στην απροκατάληπτη διαμόρφωση ιδεών για τον κόσμο και τη ζωή. Βοηθά τον άνθρωπο να γνωρίσει τον εαυτό του, του αποκαλύπτει τα πραγματικά προβλήματά του και του υποδεικνύει τρόπους για τη βελτίωση της πραγματικότητας μέσα στην οποία ζει.


Η Φιλοσοφία λοιπόν μέσα από μία διαφορετική θεώρηση και μελέτη της πραγματικότητας, γίνεται ξεχωριστή στάση ζωής, με βασικό εφόδιο την κριτική σκέψη που αναπτύσσει την  πνευματική ελευθερία. Ασφαλώς, η μελέτη των μεγάλων στοχαστών της ανθρωπότητας είναι και αναγκαία και επιβεβλημένη. Το να γνωρισθεί κανείς με μεγάλους φιλοσόφους βοηθά στο να αντιληφθεί τις αξίες τους, να αισθανθεί τους προβληματισμούς τους, και εφαρμόζοντας τα  συμπεράσματά τους, να μπορέσει να ανακαλύψει κι άλλες αλήθειες διευρύνοντας τους δικούς του στοχαστικούς ορίζοντες. 

Η φιλοσοφία έχει μία ουσιώδη διαφορά από τις σύγχρονες  επιστήμες και αυτή συνίσταται ακριβώς στο γεγονός, ότι δεν ασχολείται με το ειδικό, όπως συμβαίνει με τις επιστήμες, αλλά επιδιώκει να συλλάβει το καθολικό, την ουσία, μέσα από το ατομικό, το «καθέκαστον», όπως χαρακτηριστικά λέει ο Αριστοτέλης. Ασχολείται έτσι με ερωτήματα, που αναφέρονται στη φύση και στον χαρακτήρα του κόσμου που μας περιβάλλει, στη φύση και τον χαρακτήρα της γνώσης, της επιστήμης, της λογικής, της αισθητικής, της ηθικής, της πολιτικής. Ασχολείται, ακόμη, με το πρόβλημα της σχέσης σώματος και ψυχής, με τις έννοιες της συνείδησης, του θεού, της θρησκείας, καθώς και με το πρόβλημα της σχέσης του ανθρώπου με τον κόσμο, τον άνθρωπο και την κοινωνία.

Ο Φρόυντ έλεγε πως «η Γνώση οδηγεί στην Μεταμόρφωση», πως η θεωρία και η πράξη δεν πρέπει να διαχωρίζονται, πως η γνώση του εαυτού μας σημαίνει και την μεταμόρφωση του. Αυτό κάνει και την διαφορά μεταξύ της πραγματικής γνώσης και της θεωρητικής, που δεν έχει κανένα μεταμορφωτικό αποτέλεσμα. Πίστευε πως η συνειδητή σκέψη είναι ένα μικρό μέρος της όλης ψυχικής πορείας, που γίνεται μέσα μας, ένα ασήμαντο μέρος σε σχέση με τις τρομαχτικές δυνάμεις των σκοτεινών πηγών που κρύβονται μέσα μας. Η επιθυμία του Φρόυντ ήταν να φτάσει στο εσωτερικό, στην αληθινή φύση του ατόμου, ήθελε να σπάσει το συνειδητό σύστημα σκέψης, με την μέθοδο του ελεύθερου συνειρμού, που είναι να προσπεράσουμε την λογική συνειδητή παραδοσιακή σκέψη και να οδηγηθούμε προς μια νέα πηγή της προσωπικότητας μας. Η γνώση εν κατακλείδι δεν σημαίνει τίποτα αν δεν γίνει προσωπικό βίωμα, αν δεν μεταστοιχειωθεί σε σοφία.


Ο «Έτερος»  κλάδος της φιλοσοφίας που στοχεύει στην βιωματική  γνώση των μυστηρίων της δημιουργίας και κατ’ επέκταση  της  ανθρώπινης φύσης, είναι η μεταφυσική.  Ο όρος «Μεταφυσική» προήλθε από την κατάταξη των έργων του Αριστοτέλους που ο Ανδρόνικος ο Ρόδιος έκανε κατά το 70 π.Χ. περίπου. Ο σπουδαίος αυτός Αριστοτελικός φιλόσοφος ενέταξε την «πρώτη φιλοσοφία» μετά τα «Φυσικά» συγγράμματα. Η τοποθέτηση αυτή ασφαλώς δεν είναι τυχαία, αφού η «πρώτη φιλοσοφία» ερευνούσε τις πρώτες αρχές και αιτίες των όντων και τα οποία είναι και το αντικείμενο της μεταφυσικής

Η μεταφυσική ζητεί να βρει το σταθερό πίσω από τα φαινόμενα, κάτι που να μην αλλάζει, την πραγματικότητα την ίδια, το Όντως Ον.  Ο Πλάτωνας όρισε τη μεταφυσική ως θεωρία περί του Είναι και χώρισε τα είδη του Είναι διακρίνοντας τα πράγματα σε αισθητά και νοητά. Το αισθητό Είναι, πάλι, η Πλατωνική μεταφυσική το διαιρούσε σε άψυχο και έμψυχο, σε ύλη και ζωή. Το αισθητό είναι το φθειρόμενο ή μεταβαλλόμενο, το νοητό είναι το σταθερό. Το νοητό επομένως είναι το όντως ον, οι ιδέες. Οι ιδέες ως το πραγματικό Είναι έχουν Ζωή. Η Ζωή είναι το γνώρισμα του «Είναι». Η μεταφυσική επιζητεί να αναγάγει το πλήθος των όντων σε μία αιτία, ευρισκόμενη πέρα της φύσεως και ούσα ριζικώς διαφορετική από αυτήν.

Ο Πλάτωνας είδε τον τελικό σκοπό της φιλοσοφίας στη «θέα του αγαθού» και την «ομοίωσιν αυτώ». Η μεταφυσική είναι ένα ιδιαίτερο είδος γνώσης, όπως λέει ο Bergson «ενορατική γνώση», που αντιλαμβάνεται άμεσα την ουσία των πραγμάτων σε αντίθεση με τη ορθολογική επιστημονική γνώση που γυρίζει γύρω από τα πράγματα. Η πρώτη, αντικειμενική, ανήκει στο χώρο των αιώνιων και αμετάβλητων Αρχών, ενώ η δεύτερη, υποκειμενική, αγκαλιάζει τον κόσμο του παροδικού και του φαινομενικού. Ο H Bergson, υποστήριχε επίσης πως, το πνεύμα μας αντιμετωπίζει την πραγματικότητα διττώς: εκ των ένδον και εκ των έξω. Ο οπλισμός του πνεύματος για την πρώτη πορεία είναι η αυτοσυνειδησία, που χρησιμοποιεί τη διαίσθηση, για τη δεύτερη είναι ο Λόγος, η διάνοια, που χρησιμοποιεί τη μέθοδο. Μόνο όταν συνδυάσουμε αυτούς τους δύο εξοπλισμούς, κατά τη γνώμη μας, θα καταφέρουμε να θέσουμε σε κίνηση τον μηχανισμό δύο φαινομενικώς αντιφατικών, αλλά ουσιαστικώς συμπληρωματικών δυνάμεων του ανθρωπίνου πνεύματος: της αφαιρετικής και γενικευτικής θεάσεως του όλου και της συνθετικής και εξειδικευτικής τοποθετήσεως του μερικού και συγκεκριμένου. Η πρώτη μας επομένως διαπίστωση για τη φιλοσοφία είναι ότι, όπως στους πρώτους Ιωνες Φιλοσόφους υπήρξε εκ των πραγμάτων γενικευτική, σήμερα πλέον καθίσταται - και πάλι εκ των πραγμάτων διεπιστημονική. Ο Ν. Καζαντζάκης, αναφέρει σχετικά με τις νοητικές διεργασίες στην Αναφορά στον Γκρέκο:


«Κοιτάζω γύρω μου, κοιτάζω μέσα μου. Η αρετή τρελάθηκε, η γεωμετρία τρελάθηκε, η ύλη τρελάθηκε. Πρέπει νάρθει πάλι ο Νους ο νομοθέτης, να βάλει καινούρια τάξη, καινούριους νόμους, πιο πλούσια αρμονία να γίνει ο κόσμος». 



Η ανάπτυξη της εσωτερικής ή διαισθητικής αντίληψης πέρα από την επιφανειακή διανόηση είναι μια μακροχρόνια εξελικτική διαδικασία, που προϋποθέτει τη συνειδησιακή μεταμόρφωση του ίδιου του ερευνητή. Ο μεταφυσικός είναι ταυτόχρονα και η πρώτη ύλη, που καλείται να περάσει από τις διαδοχικές φάσεις της αλχημιστικής μεταμόρφωσης, για να φθάσει στην πολυπόθητη φάση του συνειδησιακού «χρυσού»;. Η Μεταφυσική, η γνώση δηλαδή της ανθρώπινης φύσης, του πεπρωμένου καθώς και της θέσης του ανθρώπου μέσα στο σύμπαν, μπορεί να αποτελέσει το συνδετικό ιστό επικοινωνίας μεταξύ των διαφορετικών λαών και να αναζωογονήσει τις πνευματικές αξίες.

Τελευταία αναγνωρίζεται  από όλο και περισσότερους επιστήμονες πως ο  Μύθος, η αρχαία φιλοσοφία και η μεταφυσική δεν έρχονται και δεν πρέπει να έρχονται σε αντίθεση με την σύγχρονη επιστήμη,  πόσο μάλλον δε, με την Κβαντοφυσική. Κατά τον Χάιζεμπεργκ έναν από τους θεμελιωτές της κβαντικής θεωρίας: «Ο διαχωρισμός  της επιστήμης διαπότισε βαθιά τον ανθρώπινο νου στους τρεις αιώνες που ακολούθησαν τον Καρτέσιο και θα χρειαστεί πολύς καιρός ακόμη μέχρι να αντικατασταθεί από μια διαφορετική νοοτροπία απέναντι στο πρόβλημα της αντίληψης της πραγματικότητας».  Αναγνωρίζεται σχεδόν από όλους  αυτό που αναφέρει ο φυσικός  Οπενχαιμερ :
«Οι βασικές αρχές που ακολούθησε η ανθρώπινη σκέψη για να μας οδηγήσει στις πρόσφατες ανακαλύψεις της ατομικής φυσικής δεν είναι εντελώς άγνωστες, ούτε πρωτότυπες, ούτε καινούργιες. Ουσιαστικά στοιχεία τους υπάρχουν στα πλαίσια της ιστορίας της σκέψης του δικού μας πολιτισμού (ευρωπαϊκού-αρχαιοΕλληνικού), αλλά και εκτεταμένα διαπιστώσεις βρίσκουμε εύκολα στα θεωρητικά θεμέλια του Βουδισμού και του ινδουισμού. Έτσι οι πρόσφατες ανακαλύψεις δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά εξειδικεύσεις και λεπτομερειακές διευρύνσεις της βασικής διδασκαλίας της αρχαίας σοφίας..»


Ίσως έτσι εξηγούνται οι ισχυρισμοί των μεγάλων φιλοσόφων του παρελθόντος, πως ο άνθρωπος στην πορεία του  προς την γνώση δια μέσου τόσο του μύθου, όσο και της Φιλοσοφίας και της Μεταφυσικής, μπορεί να αποκτήσει συνείδηση μιας διαφορετικής πραγματικότητας. Αντιλαμβάνεται μια πλατύτερη εικόνα του κόσμου μέσα του και γύρω του. Από τη στιγμή που συνειδητοποιεί αυτή την εικόνα, αγωνίζεται να την πραγματώσει στην καθημερινή ζωή, αλλάζοντάς τη σύμφωνα με τα πρότυπα που έχει φευγαλέα βιώσει. Αυτά τα πρότυπα είναι αξίες αιώνιες, νόμοι αναλλοίωτοι και σταθεροί. Αυτοί οι νόμοι συνθέτουν το Μονοπάτι που οδηγεί τον άνθρωπο πίσω στην πηγή του. Ξαναχαράζει το Δρόμο αναθεωρώντας τη στάση του απέναντι στη ζωή, αναζητώντας τις αιτίες που κρύβονται πίσω από τον κόσμο των φαινόμενων. Ιχνηλατεί το Μονοπάτι, αναγνωρίζοντας και βάζοντας σε εφαρμογή αξίες διαφορετικές από εκείνες του καθημερινού κόσμου.

Μπορεί να πει κανείς πως, ο αναζητητής  κρατάει διαρκώς ζωντανή μια δημιουργική σχέση με τον κόσμο, ή τουλάχιστον το προσπαθεί. 
Όσο περισσότερο πλαταίνουν τα σύνορα -κάθε είδους σύνορα- πλαταίνει και βαθαίνει συνάμα και η ανθρώπινη συνείδηση. Αυτό ήταν εξάλλου  η μύηση στις αρχαίες αλλά και σύγχρονες μυητικές τελετές, η  διεύρυνση της συνείδησης; Καθώς η συνείδηση πλαταίνει, αγκαλιάζει όλο και περισσότερα κομμάτια της Δημιουργίας. Έτσι ξεπολώνεται από το γεωκεντρισμό, από τον ανθρωποκεντρισμό, από τον εγωκεντρισμό και αντιλαμβάνεται πως είναι ένα κομμάτι του κόσμου και όχι κάτι ανεξάρτητο από αυτόν.


Κατά τον ΄Εριχ Φρομ : «H δυνατότητα αυτογνωσίας, η λογική και η φαντασία ξεχωρίζουν τον άνθρωπο από την υπόλοιπη φύση, χωρίς όμως να τον αποδεσμεύουν από τους νόμους της. Έτσι ο άνθρωπος γνωρίζει την τρομερή αν και επίπλαστη αντίφαση της ύπαρξής του. Δεν μπορεί να απαλλαγεί από το μυαλό του, αλλά ούτε και από το κορμί του, ώστε να ανήκει αποκλειστικά σε ένα από τα δύο. Αυτή η αντίφαση τον ωθεί συνέχεια σε μια προσπάθεια να αναζητά λύσεις στο δίλημμά του και έτσι προχωρά αδιάκοπα σε νέες φάσεις. Από φύση του είναι υποχρεωμένος να βαδίζει προς τα εμπρός, σε μια αέναη προσπάθεια να καταστήσει γνωστό το άγνωστο, να γεμίσει με απαντήσεις τους κενούς χώρους της γνώσης. Πρέπει να κάνει απολογισμό στον εαυτό του για τον εαυτό του και για το νόημα της ύπαρξής του.
Ωθείται να ξεπεράσει τον εσωτερικό του διχασμό γεμάτος από μια επιθυμία για το απόλυτο, για ένα είδος αρμονίας που θα μπορεί να αποτινάξει επιτέλους την κατάρα που τον χώρισε από τη φύση, τους συνανθρώπους του και από τον ίδιο του τον εαυτό».



Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

Τεχνολογικοί τρόποι χειραγώγησης.Echelon, HAARP, Chemtrails

Οι  τρεις μείζονες επαναστάσεις στην ανθρώπινη ιστορία.


 


Έως τώρα τρεις ήταν η  ανθρώπινη ιστορία, έχει να επιδείξει τρεις μείζονες επαναστάσεις, που διαμόρφωσαν τον ανθρώπινο πολιτισμό.

Η πρώτη επανάσταση, ξεκίνησε στο απώτατο παρελθόν όταν  ο άνθρωπος ανακάλυψε νέους τρόπους παραγωγής τροφής, με αποτέλεσμα τη οργάνωση των κοινωνιών,  και στην συνέχεια των εθνών.

Η δεύτερη έγινε με την κατοχή των παραγωγικών μέσων  και την συσσώρευση πλούτου, που υπήρξε καταλυτική για την οργάνωση των κοινωνιών έως σήμερα.

Η Τρίτη έλαβε  χώρα με την  βιομηχανική επανάσταση, η οποία  έδωσε την απαιτούμενη  ώθηση για την επιστημονική και τεχνολογική ανάπτυξη,  με αιχμή του δόρατος την τεχνολογία της πληροφορικής και των επικοινωνιών.

 



Έτσι φτάσαμε στο σήμερα,  όπου σε ένα περιβάλλον υψηλής τεχνολογίας, και άμεσης διάδοσης της πληροφορίας, η γνώση χάνεται μέσα στην πληροφορία για την  πλειοψηφία του κόσμου, ενώ τα κατευθυνόμενα media, διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της κοινωνικής γνώμης, αλλά και της αξιολόγησης των πληροφοριών. Ο τρόπος χειραγώγησης και υποσυνείδητης επιβολής προτύπων και αναγκών ζωής , ακολουθεί πια άλλες τακτικές. Ενώ για παράδειγμα πριν από  τον  20ο αιώνα, η χειραγώγηση των μαζών γινόταν κυρίως δια μέσω του φόβου, έχουμε περάσει πια στην λεπτή, σχεδόν χειρουργική χειραγώγηση δια ψυχολογικών μέσων.

Τεχνολογικοί τρόποι χειραγώγησης





Το τρίπτυχο Βιομηχανία, Πετρέλαιο, Μ.Μ.Ε, είναι κοινά αποδεκτό,  πως καθορίζει πλέον την παγκοσμιοποίηση και την  νέα τάξη πραγμάτων, η οποία χρησιμοποιεί εκτός των άλλων τον έλεγχο της τεράστιας ροής των πληροφοριών, που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι στις καθημερινές τους επικοινωνίες.

Είναι γνωστό το σύστημα παρακολούθησης «Echelon»,  το οποίο δίνει την δυνατότητα  να παρακολουθούνται όλα τα δεδομένα τόσο μέσω  επίγειων σταθμών, όσο και μέσω  δορυφόρων, που διακινούνται στον πλανήτη μας.


Το σύστημα παρακολούθησης «Echelon» σχεδιάστηκε από την NSA (National security agency - Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας), και αποτελεί ένα παγκόσμιο δίκτυο υποκλοπής κάθε είδους τηλεπικοινωνιών. Η πρώτη εκδοχή του «Echelon»  δημιουργήθηκε την δεκαετία του 1970, από τις  χώρες ΗΠΑ, Βρετανία, Καναδά, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, με κύριο στόχο  την παρακολούθηση κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου την Ρωσία και των κρατών του Συμφώνου της Βαρσοβίας. 
  


Το σύστημα παρακολούθησης «Εchelon» δια μέσω υπολογιστών και δορυφόρων, επεξεργάζεται τα δεδομένα που ανταλλάσσονται δια μέσω τηλεπικοινωνιών στον πλανήτη, αναγνωρίζοντας προκαθορισμένες πληροφορίες και  λέξεις κλειδιά. Τις πληροφορίες που συλλέγονται, τις  επεξεργάζονται οι ενδιαφερόμενες μυστικές υπηρεσίες των συμμετεχόντων  χωρών, οι οποίες στο μεταξύ αυξήθηκαν.

Η ύπαρξη του   «Echelon»  γνωστοποιήθηκε για πρώτη φορά το  1988, από τον Βρετανό ερευνητή Duncan Campbell (Ν Κάμπελ), σύμφωνα με τον οποίο το Echelon απασχολεί 120 δορυφόρους, για την κατασκοπευτική του χρήση. Το καλοκαίρι του 2001, το  Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο  ασχολήθηκε με το σύστημα παρακολούθησης Echelon, και  τελικά κοινοποίησε μία σχετική  έκθεση 196 σελίδων.  


Το πόρισμα της επιτροπής, επιβεβαίωσε την ύπαρξη του  Echelon, και ανέφερε πως  χρησιμοποιείται από διάφορες χώρες για την απόκτηση οικονομικών και πολιτικών οφελών σε βάρος άλλων χωρών. Σύμφωνα με την επιτροπή, η χρήση του μπορεί επίσης να υπονομεύει την ασφάλεια προσωπικών δεδομένων.  




Ο «Γκουρού» της παγκόσμιας γεωπολιτικής Ο Δρ Zbigniew Brzezinski (Ζ. Μπρεζίνσκυ), (ένας από τους ανθρώπους κλειδιά που βρίσκονται πίσω από την Αμερικανική εξωτερική πολιτική τα τελευταία είκοσι χρόνια. Το 1977 ανέλαβε  την κρίσιμη θέση του συμβούλου εθνικής ασφαλείας του προέδρου Jimmy Carter [Τ. Κάρτερ] έως το 1981. Σήμερα είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο John Hopkins στην Ουάσιγκτον καθώς και σύμβουλος του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών, που θεωρείται ένα από τα πλέον έγκυρα ιδρύματα μελετών στις ΗΠΑ. Υπήρξε ένας εκ  των ιδρυτών της Τριμερούς επιτροπής),   αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Η τεχνολογική  εποχή εμπεριέχει  την βαθμιαία εμφάνιση μιας πιο ελεγχόμενης κοινωνίας, η οποία θα εξουσιάζεται από μια ελίτ, η οποία δεν θα υποτάσσεται στις παραδοσιακές αξίες (...) Η  ικανότητα  να επιβληθεί  ο κοινωνικός και πολιτικός έλεγχος του ατόμου θα αυξηθεί απέραντα. Θα είναι σύντομα δυνατό να  οριστικοποιηθεί  η σχεδόν  συνεχής επιτήρηση του κάθε πολίτη,  και να υπάρχουν   ενημερωμένα, πλήρη αρχεία, που θα περιέχουν ακόμη και τις πιο προσωπικές πληροφορίες για την υγεία ή την προσωπική συμπεριφορά του πολίτη…(...)

Η δύναμη θα έλθει στα χέρια εκείνων που ελέγχουν τις πληροφορίες. Τα υπάρχοντα όργανα μας θα αντικατασταθούν από τα διοικητικά όργανα προ-κρίσης, ο στόχος των οποίων θα είναι να προσδιορίσουν εκ των προτέρων τις πιθανές κοινωνικές κρίσεις,  και να αναπτύξουν τα προγράμματα εκείνα,  που θα τα  αντιμετωπίσουν. Αυτό θα ενθαρρύνει τις τάσεις στις επόμενες δεκαετίες  προς μια Τεχνολογική εποχή, όπου  μια δικτατορία, θα αφήσει ακόμα λιγότερο  περιθώρια  για  γνώριμες πολιτικές διαδικασίες. Τέλος, κοιτάζοντας μετά  το τέλος του αιώνα (20ου), η δυνατότητα του βιοχημικού ελέγχου μυαλού και της γενετικής επιδιόρθωσης του ατόμου, συμπεριλαμβανομένων και ‘όντων’ που θα λειτουργούν  όπως ο άνθρωπος,  θα μπορούσε να προκαλέσει μερικές δύσκολες ερωτήσεις…»




Στο Unabomber's μανιφέστο,   που δημοσίευσαν οι εφημερίδες New York Times,  και Washington Post,  ο καταδικασμένος ως τρομοκράτης  Αμερικανός Ted Kaczynski (Τεντ  Κατζίνσκι), αναφέρει χαρακτηριστικά  για τον έλεγχο της κοινωνίας στο μέλλον  δια μέσω της τεχνολογίας:

«Εξαιτίας των τεχνολογικών εξελίξεων, η ελίτ θα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο στις μάζες, κι επειδή η ανθρώπινη εργασία δε θα είναι πλέον αναγκαία οι μάζες, θα είναι περιττές στο σύστημα. Εάν η ελίτ είναι ανελέητη, μπορεί να αποφασίσει την εξόντωση των μαζών, εάν έχει φιλάνθρωπες διαθέσεις η ελίτ μπορεί να χρησιμοποιήσει την προπαγάνδα,  ή κάποια άλλη ψυχολογική ή βιολογική τεχνική για να μειώσει τον ρυθμό των γεννήσεων,  έως ότου οι ανθρώπινες μάζες εκλείψουν αφήνοντας τον κόσμο στην ελίτ. Μπορεί επίσης εάν η  ελίτ αποτελείται από ήπιους φιλελεύθερους ανθρώπους, να αποφασίσει να παίξει το ρόλο του καλού ποιμένα για την υπόλοιπη ανθρωπότητα.

 Σε κάθε περίπτωση η  ελίτ θα φροντίσει να ικανοποιούνται οι φυσικές ανάγκες των ανθρώπων, να μεγαλώνουν τα παιδιά υπό υγιεινές συνθήκες και να έχουν όλοι οι άνθρωποι ένα χόμπι για να απασχολούνται. Όποιος εξακολουθεί να είναι ανικανοποίητος θα υποβάλλεται σε «θεραπεία» για να ξεπεράσει το «πρόβλημά»του.

Φυσικά, η ζωή δε θα έχει κανένα νόημα και οι άνθρωποι θα πρέπει να υποβληθούν σε γενετική ή ψυχολογική μηχανική «θεραπεία» για να χάσουν κάθε διάθεση συμμετοχής στις διαδικασίες της εξουσίας,  ή για να διοχετεύσουν την ορμή τους για εξουσία σε κάποιο ακίνδυνο χόμπι. Αυτά τα ανθρώπινα όντα μπορεί να είναι ευτυχισμένα σε μια τέτοια κοινωνία, αλλά είναι βέβαιο ότι δε θα είναι ελεύθερα. Θα έχουν υποβιβαστεί σε κατοικίδια ζώα»...


Έλεγχος καιρικών συνθηκών




Οι εξελίξεις στο χώρο των νέων τεχνολογιών, έχουν καταστήσει ακόμη και τον έλεγχο των καιρικών συνθηκών  δυνατό, τόσο για στρατιωτικές εφαρμογές, όσο και για οικονομικές. Υπολογίζεται πως γύρω έτος στο 2025, σε πολλές περιοχές του πλανήτη μας δεν θα υφίστανται πλέον «φυσικές κλιματολογικές συνθήκες»  αλλά ελεγχόμενες, ενώ στρατιωτικά θα είναι εφικτός ο  επηρεασμός του καιρού σε ολόκληρες περιοχές, και σε σημεία που θα διεξάγονται  στρατιωτικές επιχειρήσεις. Ήδη από το 1970, και πάλι ο   Brzezinski στο βιβλίο με τίτλο «Ανάμεσα σε δυο εποχές»  αναφέρει:

 «Η τεχνολογία θα καταστήσει διαθέσιμες στους ηγέτες σημαντικών εθνών, τεχνικές για τη διεξαγωγή μυστικών εχθροπραξιών, για τις οποίες μόνο ένα στοιχειώδες ελάχιστο των δυνάμεων ασφαλείας θα πρέπει να διατεθεί. Η τεχνολογία της τροποποίησης του καιρού θα μπορούσε να υιοθετηθεί για να παράγει παρατεταμένες περιόδους ξηρασίας ή θυελλών».

Σε έρευνες της Αμερικάνικης πολεμικής αεροπορίας αναφέρεται πως η τροποποίηση του καιρού για στρατιωτικούς σκοπούς είναι μία πιεστική ανάγκη, και αυτή μπορεί να επιτευχθεί με διάφορους τρόπους,  εφόσον  τα ελεγχόμενα καιρικά φαινόμενα δια μέσω δορυφόρων αλλά και επίγειων μέσων , μπορούν να λειτουργήσουν δυνητικά τόσο ως προκάλυψη επίθεσης, όσο και ως όπλο άμυνας σε περίπτωση που ο αντίπαλος υπερέχει. 


Ο έλεγχος του καιρού μπορεί να αναδειχθεί σε ένα πανίσχυρο όπλο, καθώς παραδείγματος χάριν, μια τροπική θύελλα έχει  ενέργεια ίση με πολλούς μεγατόνους  βομβών υδρογόνου. Ένας και μόνο τυφώνας για παράδειγμα ο  Andrew το 1992, προκάλεσε εκτός των άλλων καταστροφών,  την εκκένωση των περισσότερων στρατιωτικών αεροσκαφών στις νοτιοανατολικές ΗΠΑ, και προκάλεσε  15,5 δισεκατομμύρια δολάρια ζημιών, ενώ οι ζημιές από τον πρόσφατο Κατρίνα είναι ακόμη ανυπολόγιστες. Ο μετεωρολόγος Scott Stevens (Σ. Στήβενς) , δήλωσε πως το 2004 μπήκαμε στην τελική φάση προετοιμασίας   ελέγχου του καιρού. Όπως αποδείχθηκε στους τυφώνες Charlie, Frances, Ivan, Jeanne, και άλλους, υπήρξε έλεγχος της ισχύος  της  διεύθυνσης και της ταχύτητας τους. Ο Ivan για παράδειγμα έστριψε κατόπιν παρεμβάσεως 180 μοίρες, και η Jeanny 360 μοίρες. 


Εκτός όμως  από την χειραγώγηση των καιρικών συνθηκών για στρατιωτικούς σκοπούς, εφαρμόζεται ήδη η  επέμβαση  στις κλιματολογικές συνθήκες για παραγωγικούς και οικονομικούς σκοπούς.

Χαρακτηριστικό είναι πως σε  άρθρο που δημοσιεύθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου του 1989 στην εφημερίδα Washington Post, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας, Barber Conable (Μ. Κόναμπλ -μέλος επίσης της Τριμερούς Επιτροπής), ανέφερε: 

«Καθώς οι υψηλότερες θερμοκρασίες μπορούν να προκαλέσουν κάποιες φυσικές καταστροφές, μπορούν επίσης να θερμάνουν κρύα και μη παραγωγικά εδάφη στο Βορρά, καταστώντας τα παραγωγικά».

Η Κίνα είναι πρωτοπόρος στην τεχνική του βομβαρδισμού των νεφών, με πραγματοποιήσεις 3000 πτήσεων τα τελευταία 5 χρόνια, που πετούν χημικά τα οποία φέρνουν βροχή, με αποτέλεσμα να πέσει στο έδαφος ποσότητα ύδατος,  που αντιστοιχεί σε ποσότητα ύδατος με 210 δις κυβικά μέτρα. Πύραυλοι και οβίδες που φέρνουν βροχή χρησιμοποιήθηκαν σε 1952 κομητείες σε ολόκληρη την Κίνα, και τουλάχιστον 3000 άνθρωποι απασχολούνται σε αυτήν την δουλεία, έχοντας στην διάθεση τους 7000 κανόνια, και 4687 εκτοξευτήρες πυραύλων.
Το ερώτημα που προκύπτει βέβαια είναι, πως εάν  καθαρίσουν την ατμόσφαιρα προκαλώντας βροχή, η βροχή που θα φτάνει μολυσμένη στο έδαφος, αν και  πως θα καθαριστεί…;

Χημικές ουρές,  Chemtrails




Στα πλαίσια  ελέγχου των  καιρικών συνθηκών,  ίσως εντάσσονται και οι ορατές σε όλους «χημικές ουρές»  (Chemtrails) , που αφήνουν πίσω τους τα αεροσκάφη δίχως διακριτικά, οι οποίες είναι όλο και συχνότερα ορατές σε όλα τα σημεία του πλανήτη. 

Έως σήμερα βέβαια κανένας οργανισμός, ή κράτος (εκτός της Κίνας) δεν έχει παραδεχθεί τον  συστηματικό ψεκασμό της ατμόσφαιρας και για κανένα λόγο, δίνοντας αφορμές για  καλλιέργεια ανεξέλεγκτων  φημολογιών και συνομοσιολογιών.


Μία ανεπίσημη εξήγηση που έχει δοθεί, είναι πως οι αεροψεκασμοί γίνονται  για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο του  θερμοκηπίου, δίχως καμία περαιτέρω πληροφορία. 



Η επίσημη απάντηση που έχει δοθεί είναι πως οι «χημικές ουρές» που αφήνουν πίσω τους τα αεροσκάφη, είναι κάτι το φυσιολογικό λόγω της διαφοράς θερμοκρασίας. Παρόλα αυτά, υπάρχουν ουσιώδης διαφορές που παρουσιάζουν οι κανονικές λευκές ουρές που δημιουργούνται από τους υδρατμούς των εκπεμπόμενων αερίων κατά την πτήση ενός αεριωθουμένου αεροπλάνου, σε σχέση με τις ουρές των Chemtrails. Και αυτό διότι:

α) οι συνήθης  κανονικές λευκές ουρές σχηματίζονται σταδιακά καθώς  παγώνουν στην ατμόσφαιρα  τα καυτά αέρια που βγαίνουν από τις τουρμπίνες, με αποτέλεσμα να υπάρχουν «κενά»,  στις γραμμές  που αφήνουν πίσω τους τα  αεροσκάφη.

 β) Διαλύονται πολύ γρηγορότερα και είναι λεπτότερες και μικρότερες από αυτές των Chemtrails.

 γ) έχουν μεγάλη ποικιλία στον σχηματισμό τους, και σχηματίζουν διάφορα αλληλοεμπλεκόμενα σχήματα, με πολλαπλές διελεύσεις αεροσκαφών σε  συγκεκριμένες περιοχές .

HAARP




Αντίστοιχα ερωτήματα εγείρονται και με το  Αμερικανικό  ένα υψηλής συχνότητας ενεργό  ερευνητικό πρόγραμμα «HAARP» (High Frequency Active Auroral Research Program), που βρίσκεται στην Αλάσκα, και  το οποίο αποτελείται από  ένα σύστημα πολλαπλών κεραιών,  ικανών να τροποποιήσουν δραστικά την ιονόσφαιρα, την τροποποίηση του γήινου μαγνητικού πεδίου. (Επισήμως  υποστηρίζεται πως ο κύριος στόχος του «HAARP» είναι η «χρησιμοποίηση της ιονόσφαιρας για αμυντικούς σκοπούς» ).


Σύμφωνα με ερευνητές πρόκειται για μια τεχνολογία, που εκπέμπει ραδιοκύματα προς περιοχές της ιονόσφαιρας (το ανώτερο στρώμα της ατμόσφαιρας) συγκεντρώνοντας μια ακτίνα τους, σε μια συγκεκριμένη περιοχή, με στόχο και αποτέλεσμα τη θέρμανσή της.  Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα «αναπηδούν» στην συνεχεία στην γη, με καταστρεπτικές συνέπειες. 



Το HAARP, συνεπώς θα μπορούσε να προκαλέσει τρύπες στο προστατευτικό στρώμα που συγκρατεί τις θανατηφόρες ακτίνες της κοσμικής ακτινοβολίας που βομβαρδίζει τον πλανήτη μας, συμβάλλοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο στην αλλαγή του ήδη βεβαρημένου κλίματος, πέρα από τις επιπτώσεις που μπορούν να προκαλέσουν  τα χαμηλής συχνότητας κύματα επιστροφής  στον ανθρώπινο εγκέφαλο. 

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Ο Γλαύκος και η Νηρηίδα..


Το διήγημα που έγραφα εδώ και καιρό  «Ο Γλαύκος και η Νηρηίδα»  βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο, εικονογράφησης και ίσως αναζήτησης εκδοτικού οίκου.

Σύντομα θα έχετε σχετικά νέα. Σας παραθέτω τον πρόλογο και το οπισθόφυλλο για να πάρετε μία ιδέα σχετικά με την ιστορία.

Ελπίζω να είναι καλοτάξιδο....!!!!


 Που γεννήθηκε λοιπόν ο μύθος και γιατί, άραγε, και πως;
Η πρώτη  γυναίκα το έμαθε, αρχή-αρχή του χρόνου.
Ποιος το  είπε στην γυναίκα;
Το παιδί που είχε στην κοιλιά της.
Ποιος το είπε στο παιδί;
Η σιωπή του Θεού.
Ποιος το είπε στην σιωπή;

Ευχαριστώ τον φίλο Κωνσταντίνο Τσοπάνη Δρ. Ιστορίας και Φιλοσοφίας των Θρησκειών,  ο οποίος  προλόγισε το κείμενο.
   
 ΠΡΟΛΟΓΟΣ

 Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας είναι ένα γνήσιο παραμύθι, όπως εκείνα των παλιών καλών ημερών – πριν εμφανιστούν τα πολυδιαφημισμένα κακέκτυπα παραμυθιών χωρίς δράκο.

Είναι ένα βιβλίο γραμμένο με την καρδιά, στο οποίο, αφηγητής και ήρωας συνάμα, είναι το μικρό παιδί που κρύβει μέσα του ο συγγραφέας. Στις σελίδες αυτού του βιβλίου ο αναγνώστης, κάθε ηλικίας, μεταφέρεται στο βασίλειο του αρχαίου ελληνικού κόσμου, τότε που όλα ήταν ακόμα καινούρια και χρυσά σε αυτήν την πλάση. Θεοί, ημίθεοι, ήρωες, νεράιδες κι ένα μικρό παλικάρι παίρνουν μέρος σε μια δροσερή περιπέτεια - που αλλού; - στα καταγάλανα νερά του Αιγαίου, εκεί που γεννήθηκε η Ομορφιά μαζί με τη θεά Αφροδίτη.

Γνώστης ικανός της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας ο συγγραφέας, σε μια στιγμή ιδιαίτερη έμπνευσης και δημιουργίας, μυεί με την αφήγηση του τον αναγνώστη στα υπέροχα μυστικά και στα μυστήρια ενός κόσμου τόσο δικού μας, όσο και λησμονημένου. Του κόσμου της νιότης μας, ως Ελλήνων και ανθρωπότητας. Ενός κόσμου που σφύζει από ζωή και δημιουργικότητα, που δεν έχει γεράσει και δεν έχει παραξενέψει, που το καλό νικά το κακό και που οι άνθρωποι δεν έχουν λησμονήσει ότι είναι παιδιά της Φύσης. «Ό άνθρωπος είναι παιδί της φύσης. Εδώ γεννιέται και εδώ πεθαίνει. Το να βρίσκεσαι σε ενότητα με τη φύση, σημαίνει πως είσαι ζωντανός. Το να βρίσκεσαι αποκομμένος από τη φύση σημαίνει πως είσαι νεκρός.» Αυτά διδάσκει η Νηρηίδα τον μικρό Γλαύκο στα μαγεμένα βάθη της θάλασσας που σφύζουν από ζωή και χρώματα. 
  
Θεοί, ημίθεοι, θνητοί, παλάτια  και κόσμοι ονειρεμένοι πλημμυρίζουν το παραμύθι, το οποίο, σε αντίθεση με πολλά άλλα σύγχρονα, έχει δράκο! Τον Λάδωνα! Ο μικρός Γλαύκος, ο ήρωας της ιστορίας, ξεκινά με έναν πόθο, να συναντήσει τους θεούς, να τους γνωρίσει από κοντά και να ζήσει μαζί τους. Τι πιο φυσικό για έναν Έλληνα που έπλασε τους θεούς του σύμφωνα με τον ίδιο. Κάτω από τον καθαρό ελληνικό ουρανό, οι θεοί ζουν μαζί με τους ανθρώπους, έχουν τη μορφή τους και τα πάθη τους. Κι από την πείρα τους διδάσκουν τους ανθρώπους. 


«O κάθε ένας Γλαύκε, είναι συνδημιουργός της πραγματικότητας, καθώς ελκύει αυτό που είναι. Ο νους, οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι προσδοκίες και οι συμπεριφορές μας, δημιουργούν την πραγματικότητά μας. Όταν τα αλλάζουμε, η πραγματικότητά μας αλλάζει. Οι θετικές σκέψεις και τα θετικά συναισθήματα έλκουν και δημιουργούν θετικές πραγματικότητες. Μην το ξεχάσεις αυτό.» 

Κι ο άνθρωπος γίνεται συνεργάτης πολύτιμος των θεών στον όμορφο αυτόν κόσμο.  Όλα είναι στο χέρι του ανθρώπου, η ζωή του, η μοίρα του, το μέλλον του το ίδιο δεν αποτελούν τίποτε άλλο από συνισταμένη των σημερινών του σκέψεων και πράξεων. H Νηρηίδα τονίζει στον Γλαύκο και μαζί με αυτόν στον κάθε άνθρωπο: 

«Ψάξε μέσα σου, γίνε ο εαυτός σου. Μην επιτρέπεις σε άλλους να δημιουργούν το μονοπάτι σου. Είναι δικός σου ο δρόμος και μόνον. Άλλοι μπορούν να περπατήσουν μαζί σου, αλλά κανένας δεν μπορεί να περπατήσει στη θέση σου.»

Ταξίδι αυτογνωσίας μέσα από την ελληνική μυθολογία, αλλά και ταξίδι σεβασμού στη Φύση και στον συνάνθρωπο, αφού ότι κάνει ο άνθρωπος σε αυτόν τον κόσμο επιστρέφει σε αυτόν. «Να σέβεσαι τη θρησκεία των άλλων. Μην προσπαθείς να επιβάλεις τις δικές σου απόψεις.»

Μηνύματα τόσο επίκαιρα όσο και εντέχνως λησμονημένα, σε μια εποχή όπου οι δράκοι μοιάζει να έχουν πάρει το πάνω χέρι σε αυτόν τον κόσμο και να σκορπούν μίσος και καταστροφή. Δεν γνωρίζουν όμως ότι το καλό θα λάμψει τελικά! Όπως λάμπει και σε αυτό το παραμύθι, γραμμένο για μικρούς αφού τα παιδιά, που καταλαβαίνουν με την καρδιά, πάντα πιάνουν περισσότερα από τους σκληρόκαρδους και τυπολάτρες μεγάλους. Γραμμένο και για τους μεγάλους όμως, αφού όπως λέει και ο Antoine de Saint Exypery, «όλοι οι άνθρωποι υπήρξαν κάποτε παιδιά, κι ας μην το θυμούνται πλέον κάποιοι…..»

                                                         Κωνσταντίνος Τσοπάνης

                                      Δρ Ιστορίας και Φιλοσοφίας των Θρησκειών 

  
ΟΠΙΣΘΌΦΥΛΛΟ

Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας εξιστορεί την ιστορία του μικρού Γλαύκου στην Αρχαία Ελλάδα. Μία ιστορία η οποία συνθέτει διάφορους αρχαίους Ελληνικούς  μύθους, οι οποίοι εντάσσονται αρμονικά στις περιπέτειες του δωδεκάχρονου  Γλαύκου από την Λήμνο,  το νησί του Ηφαίστου και των Καβείρων.

Ο Ήρωας του βιβλίου έχοντας ως πρότυπα τους ήρωες της Αρχαίας Ελλάδος θέλει να γνωρίσει το βασίλειο του Ποσειδώνα, κάτι  που επιτυγχάνει τελικά με την βοήθεια των Θεών, της όμορφης Νηρηίδας Πρωτομέδειας και του μαγικού της  φίλτρου.

Σκοπός του να βοηθήσει του ναυτικούς  νικώντας τα θαλάσσια τέρατα, τα οποία ανακαλύπτει τελικά πως είναι άλλα από αυτά που υπέθετε.
Σκοπός του σύγχρονου αυτού μύθου -  παραμυθιού εάν θέλετε - ,  είναι να βοηθήσει τα παιδιά αλλά και τους μεγαλύτερους να έρθουν σε επαφή με την αρχαία Ελληνική μυθολογία, όχι αποσπασματικά,  αλλά μέσα από  τις περιπέτειες του μικρού  Γλαύκου.

Μία ιστορία με πολλά μηνύματα και διαχρονικούς συμβολισμούς, για τον άνθρωπο, την σχέση του με την φύση, τις ανθρώπινες σχέσεις, τον πολιτισμό μας.  Μηνύματα  ιδιαίτερα σημαντικά στην παρούσα κρίσιμη εποχή αναζήτησης νέων  προτύπων και αξιών.

Μία  ιστορία για «ψαγμένα  παιδιά»,  από δώδεκα έως εκατόν δώδεκα ετών.! 


Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

Άνθρωπος και Γαία



 

Στο σύνδεσμο που παραθέτω θα βρείτε  σε ηλεκτρονική μορφή (στην προ έκδοσης  αρχική μορφή του 2007) το  τρίτο βιβλίο μου: 




Μία προσφορά για όλους τους διαδικτυακούς μου φίλους.  




 Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:



Την ύπαρξή σου έλαβες ως μέρος ενός συνόλου. Θα εξαφανισθείς αργότερα μέσα σ’ εκείνο που σε γέννησε. Ή μάλλον θα μεταβληθείς και θ’ αναληφθείς στον λόγο που σε δημιούργησε.
Μάρκος Αυρήλιος

Σκοπός του παρόντος πονήματος είναι η έρευνα της σχέσης ανθρώπου και φύσης, σε μία χρονική στιγμή που η πλανητική ισορροπία εξαιτίας της ανθρώπινης δραστηριότητας βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο.

Για να αναδειχθεί η σχέση ανθρώπου και φύσης, εξετάζονται ερωτήματα που απασχολούσαν   τον άνθρωπο από την αρχαιότητα, όπως η κοσμογέννεση, και η καταγωγή ανθρώπου, καταγράφοντας τις απόψεις  που δόθηκαν αρχίζοντας από την αρχαία μυθιστορία,  την αρχαία Ελληνική φιλοσοφία, έως τις απόψεις της  σύγχρονης επιστήμης, η  οποία δια μέσω της«συστημικής» θεωρίας και  της κβαντική φυσικής, έρχεται να συναντήσει  αρχαίες πεποιθήσεις, όπου ο κόσμος αποτελεί έναν  αδιάσπαστο ιστό, του οποίου οι  διασυνδέσεις είναι δυναμικές και μη στατικές. Σε μία τέτοια οπτική το  κάθε μέρος του Σύμπαντος επιβεβαιώνει την δομή και την πορεία στην εξέλιξη του «Όλου», δηλαδή, το «Όλον» εμπεριέχεται στο επιμέρους,  θυμίζοντας το Ερμητικό ρητό:   «όπως πάνω, έτσι και κάτω».

Παρατίθονται τα αποτελέσματα της οικολογικής καταστροφής του περιβάλλοντος, τα ηθικά και βιολογικά ζητήματα που προκύπτουν από  την   χρήση της τεχνολογίας  που αντιτίθενται στις φυσικές διαδικασίες, αλλά και την  σχεδίαση επίτευξης υπερανθρώπινων  καταστάσεων, με την   «ένωση» ανθρώπου και μηχανής, με σκοπό την δημιουργία  Υβριδικών Ανθρώπων ή Cyborgs, και την πνευματική και οντολογική υπόσταση των μηχανών.


 Η  επιστήμη μας απάλλαξε από τα σκοτάδια της αμάθειας και της δεισιδαιμονίας,  η  χρήση όμως της τεχνολογίας απειλή τον ίδιο τον επινοητή της, την ανθρωπότητα.  Είναι σίγουρα ιδιαίτερα σημαντικό να γνωρίζουμε  τους νόμους που διέπουν το σύμπαν, αλλά είναι σίγουρα εξίσου σημαντικό να προσπαθήσουμε να γνωρίσουμε την βαθύτερη ύπαρξη μας, και τους νόμους που κυβερνούν τα πάθη, τα αισθήματα, την θέληση της ανθρωπότητας.

Ακολουθώντας μία αντίθετη πρακτική,  μπορεί η  νέα τεχνολογία να  μας οδηγεί πιο κοντά στ' αστέρια, αλλά όπως έχει διαπιστωθεί μας οδηγεί ταυτόχρονα  και πιο μακριά απ' τον εαυτό μας.

Ετσι στο κατώφλι της 3ης χιλιετίας , βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι της ιστορίας του ανθρώπου, και το ερώτημα που ευλόγως προκύπτει για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, είναι εάν έχουμε ανοίξει εκ νέου το κουτί της Πανδώρας;
Η ανάγκη των σύγχρονων κοινωνιών, όπως αναδυκνείεται στην μελέτη, ίσως θα πρέπει  να είναι η αναγνώριση αξιών,  που θα  προϋποθέτει τον σεβασμό για όλες τις μορφές της ζωής, και το δικαίωμα για μια ζωή αξιοπρεπή, με τοποθέτηση του κοινού καλού πάνω και πέρα από το ατομικό συμφέρον.

Σε διαφορετική περίπτωση στο ερώτημα που έθεσε ο Βολτέρος: « Θα  αφήσουμε αυτόν τον κόσμο ακριβώς έτσι όπως τον βρήκαμε: ανόητο, άδικο και κακό; », ίσως θα πρέπει να πρέπει να προσθέσουμε, θα αφήσουμε άραγε  αυτόν τον κόσμο βιώσιμο για τις επόμενες γενιές;..