Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Θεόφραστος περί της μυθικής Ατλαντίδος.....






Σας μεταφέρω ένα απόσπασμα του  Αιμιλιανού ο οποίος  διέσωσε μία  άγνωστη αναφορά στην μυθική Ατλαντίδα του Θεόφραστου *  (σύγχρονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου). Πρόκειται  περί ενός διαλόγου μεταξύ του Μίδα ( του Φρυγός)  και του Σειληνού.

Διατήρησα το ύφος του κειμένου όπως  το διάβασα στο βιβλίο: «Αι εκπληκτικαί αποκαλύψεις επί της αρχαίας Ελλάδος», του Αντωνίου Χαλά.  Η περιγραφή έχει ως εξής :

«Ο Θεόπομπος διηγείται μία συνομιλία του Μίδου του Φρυγός και του Σειληνού. Ο Σειληνός είναι τέκνο νύμφης, Θεού μεν αφανέστατος κατά την φύσιν ανθρώπου  κρείτων, αφού ήτο και αθάνατος. Πολλά μεν άλλα μεταξύ αλλήλων διεξήχθησαν, αλλά τα ακόλουθα ήσαν τα σπουδαιότερα εξ όσων έλεγε ο Σειληνό, εν τη ανωτέρα του σοφία προς τον Μίδα :

Έλεγε λοιπόν πως η Ευρώπη, η Ασία, και η Αφρική είναι νήσοι εν παραβολή προς την Ήπειρον,  την υπάρξασαν εις αρχαιότατους καιρούς, πέραν του γνωστού κόσμου. Τόσο απέραντον ήτο το μέγεθος αυτής. Η ήπειρος αυτή ήτο η τελευταία, η οποία έτρεφεν  επ΄ αυτής ζώα γιγάντια, οι δε επ’ αυτής ζώντες άνθρωποι ήσαν διπλάσιοι  κατά το μέγεθος των ανθρώπων της εποχής καθ’ ην η διήγησης έλαβε χώρα. 

Ο δε χρόνος της ζωής των δεν ήτο όσον ζώμεν ημείς αλλά διπλάσιος. Και πολλά μεν ήσαν αι επ’ αυτής πόλεις και διάφοροι οι βίοι των ιδωτών, οι δε νόμοι των ήσαν αντίθετοι των ιδικών μας. Αι δε πόλεις των ήσαν πλουσιώτατοι, μία δε εκ των πόλεων εκείνων είχε πληθυσμόν ανώτερου του ενός εκατομμυρίου. Ο χρυσός και ο άργιλος ευρίσκοντο παρ’ αυτό  εις μεγάλη ποσότητα.

Στην συνέχεια ο Αιλιανός διηγήται πως υπήρχε διαρκής πόλεμος κυρίως μεταξύ δύο πόλεων, εκ των οποίων η μία ονομάζετο Μάχιμος, η δε ετέρα Ευσεβής. Οι μεν λοιπόν Ευσεβείς διήγον εν ειρήνη και βαθύν πλούτον, έλάμβανον δε τους καρπούς εκ της γης άνευ αρότρων και βιών, διότι εις αυτούς  άσπαρτα και ανήτροτα τα πάντα εφύοντο. Διετελούσι δε καθ’ όλον τον βίον υγιείς και άνοσο, πέθνησκον δε γελώντες και τερπόμενοι εξαιτερικώς. 

Τόσον δε αναμφισβήτως ήσαν δίκαιοι, ώστε  και οι Θεοί δεν ησθάνοντο την ανάγκη να επιφοιτώσι παρ’ αυτοίς.  Οι δε κάτοικοι της Μαχίμου πόλεως και μαχιμώτατοι  ήσαν και ένοπλοι, διαρκώς πολεμούντες και υποδουλούντες τους όμορους. Τοιουτοτρόπως η πόλις αυτή άρχει πάμπολλων εθνών. Αποθνήσκουσι δε σπανιότατα υπό νόσου, διότι οι πλείστοι υποκύπτουν κατά τους πολέμους. Τοιαύτη δε ήτο η παρ’ αυτοίς αφθονία του χρυσού και του αργύρου, ώστε είχον μικρότεραν παρ’ αυτοίς αξίαν , ή όσο έχει παρ’ ημίν ο σίδηρος.

Επιχείρησαν δε κάποτε να διαβώσιν ούτοι εις τα  ιδικά μας χώρας, και διαπλεύσαντες  τον Ωκεανόν με απειράριθμα στρατεύματα, έφθασαν δε μέχρι των Υπεβορείων.  Αντιληφθέντες όμως την αθλιότητα, εις την οποία ζώμεν, καταφρόνησαν να προχωρήσουν περαιτέρω. …»
.



* Ο Θεόφραστος (372 π.Χ. – περ. 287/5 π.Χ.) ήταν φιλόσοφος της αρχαιότητας. Θεωρείται συνεχιστής του έργου του Αριστοτέλη τον οποίο και διαδέχτηκε στη διεύθυνση της Περιπατητικής σχολής.

Τις περισσότερες πληροφορίες για βίο του Θεοφράστου αντλούμε από τον Διογένη, συγγραφέα των βίων των φιλοσόφων. Ο Θεόφραστος γεννήθηκε το 372 π.Χ. στηνΕρεσό της Λέσβου. Ο πατέρας του ήταν ο πλούσιος έμπορος Μέλαντας (το όνομα φαίνεται και στη βάση της προτομής στην εικόνα δεξιά) και το πραγματικό του όνομα ήταν Τύρταμος. Αρχικά έλαβε τα πρώτα του μαθήματα κοντά στον Λεύκιππο ενώ αργότερα εγκατέλειψε την πόλη της Ερεσού και μετέβη στην Αθήνα όπου άρχισε να ασχολείται με τη φιλοσοφία ως μαθητής του Πλάτωνα. 

Μετά το θάνατο του δασκάλου του, το 347 π.Χ., ακολούθησε τον Αριστοτέλη, ο οποίος διακρίνοντας τη φιλομάθεια και την ευφυΐα του, τον επονόμασε αρχικά Εύφραστο και αργότερα Θεόφραστο. Η εκτίμηση που έτρεφε ο Αριστοτέλης στον Θεόφραστο αποδεικνύεται και από το γεγονός πως όταν το 323 π.Χ. ο Αριστοτέλης κατηγορήθηκε για ασέβεια και αναγκάστηκε να καταφύγει στη Χαλκίδα, δώρισε στον Θεόφραστο τη βιβλιοθήκη του και του εμπιστεύτηκε τη διεύθυνση της περιπατητικής σχολής.

Ο Θεόφραστος παρέμεινε στην διεύθυνση της σχολής επί 25 χρόνια και σε αυτό το διάστημα δίδαξε αλλά και άφησε πολλά γραπτά. Την περίοδο αυτή, λέγεται ακόμα πως οι μαθητές της σχολής ξεπέρασαν τις δύο χιλιάδες ενώ μεταξύ αυτών περιλαμβάνονταν ο Μένανδρος, οι βασιλείς της Μακεδονίας Φίλιππος και Κάσσανδρος καθώς και ο βασιλιάς της Αιγύπτου Πτολεμαίος Α’. Ο Θεόφραστος δεν ασχολήθηκε ποτέ ενεργά με την πολιτική, αλλά αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στην Επιστήμη και τη Φιλοσοφία. Πέθανε περίπου το 287 π.Χ. και μέχρι το τέλος της ζωής του δίδασκε και εργαζόταν.

Το έργο του Θεόφραστου ήταν ιδιαίτερα πλούσιο, καθώς εκτιμάται πως έγραψε συνολικά περίπου 240 έργα τα οποία πραγματεύονται ένα πλήθος θεμάτων γύρω από την Ηθική, τη Λογική, τη ρητορική, την ιστορία των επιστημών ή τη μεταφυσική και κυρίως τη Βοτανική και τη Ζωολογία.

Σήμερα σώζονται κυρίως αποσπάσματα του έργου του αλλά και ορισμένα πλήρη κείμενα που είναι οι Περί Φυτών Ιστορίας (9 βιβλία), τα Περί Φυτών Αιτιών (6 βιβλία) καθώς και το πιο γνωστό του έργο, οι Χαρακτήρες. Τα δύο πρώτα έργα αποτελούν μάλλον τα πρώτα συγγράμματα στον τομέα της Βοτανικής, την εποχή της αρχαιότητας και μέχρι τον Μεσαίωνα. Μια σημαντική παρακαταθήκη του στην βοτανική, είναι ότι έχει «βαφτιστεί» σήμερα προς τιμήν του ο ενδημικός φοίνικας της νότιας Ελλάδας, ως Φοίνικας του Θεοφράστου (phoenix theophrastii), καθώς εκείνος ήταν που αναφέρθηκε πρώτος και έντονα για την ύπαρξη αυτού του φυτού στον ελλαδικό χώρο, μέσα στο έργο του.


Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

Μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα....!!!




Φιλοσοφία και αυτογνωσία δεν σημαίνει αποστασιοποίηση  από τα πολιτικά δρώμενα,  το αντίθετο συμβαίνει, καθώς ο άνθρωπος είναι κοινωνικό Ον, συνεπώς οι δράσεις του οφείλουν να υπηρετούν το σύνολο. Δεν  μπορούμε να ευημερούμε την στιγμή που το περιβάλλον μας νοσεί. 

Διαβάζω απόψεις πολύ επιδερμικές σε πολλούς γνωστούς και φίλους.  Όσοι παρακολουθούν τις σκέψεις μου ίσως θυμούνται πως το 2010 ήμουν υπέρ της εξόδου της Ελλάδος από την Νομισματική ένωση. Και αυτό διότι τότε όλοι στο Ευρωπαϊκό αλλά και διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα ήταν απροετοίμαστοι για μία τέτοια δυναμική και απερίσκεπτη  ενέργεια,  την στιγμή μάλιστα που το χρέος ακόμη ήταν στο συντριπτικό μέρος του ιδιωτικό και υπό το  Ελληνικό δίκαιο, πράγμα που σημαίνει πολύ απλά,  πως οι επενδυτές έχαναν τα χρήματα τους… 

Στο μεσοδιάστημα η χώρα θα είχε (λέμε τώρα) την δυνατότητα  - μέσα από εξαιρετικές δυσκολίες φυσικά -, να αναδιοργανώσει το παραγωγικό της μοντέλο  αλλά και το παρακμιακό, παρασιτικό, κομματοκρατικό ΠΟΛΙΤΙΚΟ της σύστημα….


Σήμερα μετά από δύο μνημόνια το 80 % του χρέους είναι ΔΙΑΚΡΑΤΙΚΟ και στο Αγγλικό δίκαιο, πράγμα που σημαίνει,  πως ότι και να γίνει το χρέος δεν διαγράφεται, θα χρωστάμε στην Γερμανία, την Ολλανδία, κ.λ.π, και θα μπορούν να αξιώσουν μέσω του Διεθνούς δικαίου περιουσιακά στοιχεία του Ελληνικού δημοσίου (εκτός και εάν γίνουμε Βόρειος Κορέα),  όπως κάποιοι  στην Ελλάδα πρότειναν για το ίδρυμα Γκαίτε στην Αθήνα.. . Το παραγωγικό σύστημα είναι στα ίδια χάλια, οι οικονομικοί δείκτες η ανεργία και οι επενδύσεις σε χειρότερη μοίρα….

Η γεωπολιτική κατάσταση είναι εξαιρετικά επικίνδυνη,  εάν δε σε αυτή συνυπολογίσουμε τις πρόσφατες εκλογές και τα αποτελέσματα της Τουρκίας, και την πάγια τακτική της Τουρκίας να εξάγει τα εσωτερικά της προβλήματα, τότε οι οιωνοί κάθε άλλο παρά καλοί δεν είναι…

Οι μαθητευόμενοι μάγοι, με τις δημαγωγίες, τις «δημιουργικές ασάφειες» (sic) με τον κρατισμό που ευαγγελίζονται,  δείχνουν να έχουν ξεμείνει σε εποχές που πέρασαν ανεπιτρεπτή στις περιόδους μίας άλλης εποχής.

Λύσεις δεν υπάρχουν, όταν χάνεις ένα πόλεμο έστω και οικονομικό,  είσαι υποχρεωμένος να αποδεχτείς τους όρους που επιβάλλει η αδυναμία σου, σε αντίθεση με τον νικητή  (βλέπε Αθηναίους – Μηλίους)  που επιβάλει ότι του επιτρέπει η ισχύς του.  Στην πολιτική αυτό λέγεται Realpolitik.

Όσοι δε το παίζουν Λεωνίδες, δεν έχουν ιδέα από την κοινωνία που γέννησε τον Σπαρτιάτη οπλίτη.  Στην καλύτερη περίπτωση έχουν δει την ταινία 300 με τα δερμάτινα βρακάκια, τρώγοντας ποπ κόρν και πίνοντας coca cola….!!!


Το χρέος δεν είναι βιώσιμο, το πρόγραμμα των πιστωτών ΔΕΝ είναι προς όφελος της Ελλάδος αλλά προς ικανοποίηση των συμφερόντων τους - απολύτως λογικό-!. ΔΕΝ έχουμε συμμάχους,  συνεπώς το μόνο που θα μπορούσαμε να κάνουμε θα ήταν να αναμένουμε την στιγμή που μία άλλη σοβαρή χώρα - -- βλέπε Ισπανία/Iταλία -, θα έμπαιναν  στο παιχνίδι του χρέους, και τότε ίσως είχαμε  πιθανότητες επιτυχίας  των διαπραγματευτικών μας στόχων.

Όσον αφορά αυτούς που είναι αφελής και πιστεύουν πως μία Τρίτη χώρα εκτός Ευρώ και Ν.Α.Τ.Ο.,  θα μας σώσει,  δεν έχουν ιδέα από γεωπολιτική. Ο κόσμος μετά τον πρώτο και τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, έχει μοιραστεί σε σφαίρες επιρροής των μεγάλων δυνάμεων και αυτό το STATUS QUO δεν αλλάζει, για τα συμφέροντα της Ελλάδας, καθώς διακυβεύονται πολύ μεγαλύτερα και σοβαρότερα συμφέροντα….!

Και μετά ξυπνήσαμε,  οι τσάμπα μάγγες....!



Ελλάς, η χώρα των Λωτοφάγων...



"Είμαστε έτοιμοι να διαπράξουμε τα χειρότερα εγκλήματά κατά του τόπου μας και να αποδώσουμε την ευθύνη σε κάποιους τρίτους. Σε κάποιους ανθέλληνες, ενώ οι χειρότεροι ανθέλληνες είμαστε εμείς. Η Ελλάδα των αεριτζήδων'. 
Λεωνίδας Κύρκος (σε ανύποπτο προ κρίσεως χρόνο)

H Ελληνική Κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι πολυδιάστατη, και έχει ρίζες που βρίσκονται στον πυρήνα των αξιών μας. Η Κρίση αυτή εξακολουθεί να είναι κυρίως πολιτική και Πολιτισμική.

Η ιστορία και τα ερείπια που άφησαν οι πολιτισμοί του παρελθόντος πίσω τους, (ακόμα και οι κάποτε πανίσχυρες αυτοκρατορίες), στέκουν μάρτυρες της νομοτελειακής παρακμής που αναμένει όλες τις κοινωνίες και τα έθνη, όταν πια αυτά δεν αποτελούν «μαγιά» για την γέννηση δημιουργικών ανθρώπων, οι οποίοι έχουν όραμα και ικανότητες, ώστε να παράγουν πολύτιμα έργα τόσο πνευματικά όσο και υλικά….

Η παρακμή και το τέλος έρχεται, όταν ο πολιτισμός ενός έθνους ή μίας ολόκληρης εποχής, δε μπορεί πλέον να βρει λύσεις στα προβλήματα που δημιουργεί, ή που φέρνουν νομοτελειακά οι καιροί και οι αλλαγές τόσο στο φυσικό ή κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον….

Είναι ιστορικά καταγεγραμμένο πως οι άνθρωποι γίνονται μαλθακοί, όταν περνάνε περιόδους ευμάρειας και επίπλαστης ευδαιμονίας. Οι Έλληνες πέρασαν απ' τη γεωργική ζωή στην καταναλωτική υστερία χωρίς κανένα ενδιάμεσο στάδιο…Πρέπει λοιπόν να ζούμε λιτούς βίους;

Όχι απαραίτητα, ίσως θα έπρεπε να ζούμε σύμφωνα με τις δυνατότητες μας τον πλούτο που εμείς δημιουργούμε, από την μοναδική Ελληνική γη, τις ομορφιές του τόπου μας, την ανάπτυξη τη καινοτομίας, και όχι σύμφωνα με τις σειρήνες που για να τραφούν απαιτούν την ασύδοτη υπερκατανάλωση, ώστε να διαιωνιστεί το δικό τους άρρωστο περιβάλλον, όπου κάποια στιγμή καλούμαστε να τρώμε τις σάρκες μας όπως ο Ερυσίχθονας….

Η Κίρκη μετέτρεψε τους συντρόφους σε γουρούνια, συμβολίζοντας την κυριαρχία των παθών επί του πνεύματος… O Μίκης Θεοδωράκης είχε προειδοποιήσει σε ανύποπτο χρόνο: " Αυτή τη στιγμή το ελληνικό έθνος δεν απειλείται από σιδηρόφρακτες ορδές κατακτητών, αλλά από μια ειρηνική εισβολή ξένων αξιών παντός τύπου, τόσο υλικών όσο και πνευματικών".

Ο Οδυσσέας ως «κανένας», απέκρυψε εσκεμμένα την ταυτότητα του για να σωθεί, επιστρατεύοντας την πονηρία του, δίνοντας λύση στο διαφαινόμενο αδιέξοδο. Εμείς απωλέσαμε ηθελημένα την Εθνική μας ταυτότητα, και τώρα που βρισκόμαστε προ αδιεξόδου, κατηγορούμε δικαίως και αδίκως τους απανταχού ανθέλληνες, σιωνιστές, Μασόνους, διαβόλους και τριβόλους, αρκεί να μην αντιληφθούμε την δική μας ανεπάρκεια.

Ο Δ. Ποταμίτης, διαπιστώνει : "Η Ελλάδα είναι ένας τόπος γεμάτος πληγές… που πονάνε… Όμως οι ΄Έλληνες φοβούνται τον πόνο και προσπαθούν να τον αποφύγουν! Αντί να τον γιατρέψουν, προσπαθούν να τον ξεγελάσουν! Κάνουν καραγκιοζιλίκια, παίρνουν πόζες, το ρίχνουν στο τσιφτετέλι, στα κοσμικά, στα κομματικά. Φοβούνται να αντικρίσουν κατάφατσα τον πόνο, τα προβλήματά τους, τον εαυτό τους, την ταυτότητά τους. Ποτέ λαός δε φοβήθηκε τον εαυτό του, περισσότερο απ’ ό,τι ο νεοέλληνας. Όμως ο πόνος εξορκίζεται με τον πόνο! Αν τον αντικρίσεις κατάματα, αποκτάς αυτογνωσία, εξανθρωπίζεσαι…"

Ας μην ξεχνάμε πως για να έχει happy end η ιστορία της Οδύσσειας, ο ήρωας της, ο Οδυσσέας πολέμησε και νίκησε τους κηφήνες -μνηστήρες, βασιζόμενος στις δικές του δυνάμεις, και βάση του δικού του σχεδίου...Εμείς είμαστε ο σπόρος, εμείς και η συγκομιδή. Κάποιος είπε το εξής :

"Όταν ήμουν μικρός ήθελα να αλλάξω τον κόσμο. Επειδή ήταν δύσκολο να αλλάξω τον κόσμο προσπάθησα να αλλάξω τη χώρα μου. Όταν κατάλαβα ότι δε μπορούσα να αλλάξω τη χώρα μου επικέντρωσα τις προσπάθειές μου στην πόλη μου. Δε μπόρεσα να αλλάξω την πόλη μου και έτσι ωριμότερος πλέον προσπάθησα να αλλάξω την οικογένειά μου. Τώρα πια, πολύ μεγαλύτερος σε ηλικία και σοφότερος, κατανόησα ότι το μόνο πράγμα που μπορώ να αλλάξω τελικά είναι ο εαυτός μου και αναπάντεχα ανακάλυψα ότι αν πριν από καιρό είχα πραγματικά αλλάξει αυτό θα είχε ένα ισχυρό αντίκτυπο στην οικογένειά μου. Η δική μου αλλαγή και της οικογένειάς μου, θα μπορούσαν να επηρεάσουν θετικά στην πόλη μου. Η συνολική αυτή επιρροή θα μπορούσε να αλλάξει τη χώρα μου και τελικά θα μπορούσα πραγματικά να είχα αλλάξει τον κόσμο."

Η παιδεία είναι ο μόνος ίσως τρόπος ανατροπής της σημερινής κατάστασης. Σκοπός της παιδείας δεν θα πρέπει να είναι η μετάδοση στείρων γνώσεων και δεδομένων αλλά αξιών, και εφοδίων που θα προωθήσουν την συλλογικότητα, την καινοτομία, το όραμα, την πίστη στις ίδιες δυνάμεις, και την δυνατότητα μακρόπνοων σχεδιασμών που θα προάγουν την Ελληνική κοινωνία στο σύνολο της..



Σάββατο, 13 Ιουνίου 2015

Αρχαία Ελληνική μυσταγωγία και Χριστιανισμός...



Ψάχνοντας το διαδίκτυο, έπεσα πάνω σε κείμενα μου, από το 2005, όταν συμμετείχα σε ένα πολύ  αγαπημένο τότε χώρο, το esoterica.gr, ως «ΠΛΩΤΙΝΟΣ»… 

Σας μεταφέρω αποσπάσματα από αποφθέγματα που ξαναθυμήθηκα από τότε, σε κάποιο από τα θέματα που είχαμε αναπτύξει .
 




«Πολλές από τις ιδέες των Χριστιανών διατυπώθηκαν καλύτερα και νωρίτερα από τους Έλληνες. Πίσω από αυτές τις απόψεις υπάρχει μία αρχαία διδασκαλία η οποία προϋπήρχε όλων.»
ΚΕΛΣΟΣ



«Δεν γνωρίζουμε το Θεό στην ουσία του. Τον ξέρουμε μάλλον από το μεγαλείο της δημιουργίας του και από την προνοητική φροντίδα του για όλα τα πλάσματα. Γιατί μ' αυτό το μέσο, σαν να χρησιμοποιούμε καθρέφτη, αποκτούμε επίγνωση της άπειρης καλοσύνης του, της σοφίας και της δύναμής του».
Άγ. Μάξιμος ο Ομολογητής



«Καμία σκέψη μας δεν θα μπορούσε να δεχτεί το Θεό, καμία γλώσσα δε θα μπορούσε να τον προσδιορίσει. Αυτό που είναι ασώματο, αόρατο, άμορφο είναι αδύνατο να γίνει κατανοητό από τις αισθήσεις μας, αυτό που είναι αιώνιο είναι αδύνατο να μετρηθεί από το μικρό μέτρο του χρόνου. Άρα ο Θεός είναι άφατος.»
Ερμής ο Τρισμέγιστος



«Σύ που είσαι επέκεινα του Παντός, πως είναι δυνατόν να σε υμνήσει κατ’ άλλον τρόπον; Πώς να σε παινέσει, σε που είσαι υπερβατικώτερος όλων; Με τι επίθετα να σε αποκαλέσει; Διότι πράγματι με κανένα όνομα δύνασαι να χαρακτηριστείς. Αν και είσαι ανωνόμαστος, δίδεις γένεσιν είς παν ότι ο λόγος σου εξαγγέλει.
Πως θα ημπορούσε η διάνοια να σε θεωρήση; Διότι από καμμίαν νόησιν δύνασαι να γίνεις αντιληπτός. Αν και είσαι αδιανόητος, γεννάς εν τούτοις ΠΑΝ ότι το πνεύμα αντιλαμβάνεται. Ότι προφέρει ο λόγος και ότι ακόμη δεν ημπορεί να συλλάβει, σε εξαγγέλλει. Κάθε τι που το πνεύμα συλλαμβάνει, και ότι ακόμη δεν δύναται αν συλλάβει, σε δοξάζει. Όλαι αι επιθυμίαι, και όλαι αι ανατάσεις στρέφονται περί Σε.
Όλα γύρω σου ίστανται εν κατανύξει και καθένας που γνωρίζει την ένοιαν του σημείου δια του οποίου δύναται τις να σε αναγνωρίσει σε υμνεί εν σιγή. Τα πάντα προέρχονται από εσένα. Σύ από τίποτε δεν απορρέεις και δια τούτο είσαι μόνος. Όλα εν σοί παραμένουν σταθερά και τα πάντα συγκεντρούντια δια να εκτιναχθούν από εσένα. Είσαι το τέλος του παντός.
Είσαι είς, είσαι το ΠΑΝ, χωρίς να είσαι ούτε το ΕΝΑ, ούτε το ΠΑΝ.
Ω σύ, τον οποίον επικαλούνται με τόσα ονόματα, πώς να σε αποκαλέσω;
Εσο ευμενής προς εμέ, συ που είσαι επέκεινα του παντός, διότι πως είναι δυνατόν να σε υμνήσει κατ’ άλλον τρόπον;»
Ύμνος του Πρόκλου ΕΙΣ ΘΕΟΝ



«Δεν αποκάλυψε (ο κύριος) στους πολλούς αυτό που δεν ανήκε στους πολλούς, αλλά το αποκάλυψε μονάχα στους λίγους για τους οποίους έκρινε ότι ταιριάζει, σε εκείνους που ήταν ικανοί να ο συλλάβουν και να διαπλαστούν με αυτό. Γιατί ο Θεός εμπιστεύτηκε το άφατο μυστήριο του στον Λόγο, όχι στην γραπτή λέξη. Ο θεός τοποθέτησε την εκκλησία ως αποστόλους, άλλους ως προφήτες, άλλους ως ευαγγελιστές, για την τελειοποίηση των αγίων, για το έργο της ιεροσύνης, για την εποικοδόμηση του σώματος του Χριστού.»
ΚΛΗΜΗΣ Ο ΑΛΕΞΑΔΡΕΥΣ



«Φρόντισε να μην αποκαλύψεις τα ιερά των ιερών, διατήρησε τα μυστήρια του κρυμμένου Θεού ώστε ο αμύητος να μη μετέχει αυτών, και στις ιερά οράματα σου μίλησε μόνο τους Αγίου».
Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης



«Θα απευθύνω τους λόγους μου προς εκείνους, προς τους οποίους είναι θεμιτόν να ομιλήσω. Αλλά εις τους αμύητους, εις όλους ομαδικώς, κλείσατε τας θύρας… Ορφέας


«Σε αυτούς που είναι άξιοι των μυστηρίων μου, θα αποκαλύψω τα μυστήρια μου.»

Κατά Θωμά Ευαγγέλιο



 «ΕΚΑΣ, ΕΚΑΣ ΕΣΤΕ ΒΕΒΗΛΟΙ»
ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ


«Τας θύρας- τας θύρας εις μυσταγωγίαν πρόσχωμεν» Χριστιανική εκκλησία


«Δεν είναι γνωστό από πού ήρθε το φως, από έξω ή από μέσα.. Ηταν λοιπόν μέσα και ωστόσο όχι μέσα. Δεν πρέπει να ερωτηθεί από πού ήρθε: δεν υπάρχει ένα «από πού», επειδή ούτε ήρθε ούτε έφυγε, αλλά εμφανίστηκε και εξαφανίστηκε. Γιαυτό δεν είναι ανάγκη να το εξαναγκάσει, αλλά πρέπει να περιμένει σιωπηλός έως ότου εμφανιστεί και να προετοιμαστεί για να το δει, όπως το βλέμμα περιμένει την ανατολή του ήλιου».
ΠΛΩΤΊΝΟΣ ΕΝΝΕΑΔΕΣ



«Δεν αποφεύγω να συσχετίσω αυτό που μου συνέβη αναρίθμητες φορές. Συχνά όταν επιθυμούσα να καταγράψω τις φιλοσοφικές μου σκέψεις κατά το συνηθισμένο μου τρόπο και έβλεπα καθαρά αυτό που επρόκειτο να καταγραφεί, έβρισκα τη σκέψη μου βαρετή και άκαμπτη, έτσι ώστε ήμουν υποχρεωμένος να τα παρατήσω χωρίς να έχω κατορθώσει το παραμικρό και φαινόμουν να περιβάλλομαι από μάταιες φαντασιώσεις. Ταυτόχρονα θαύμαζα την ΄δύναμη της πραγματικότητας της σκέψης, μ ε την οποία αυτή ανοίγει και κλείνει η μήτρα της ανθρώπινης ψυχής. Σε άλλες περιπτώσεις θα ξεκινούσα άδειος και θα έφτανα χωρίς κανένα πρόβλημα στην ολοκλήρωση. Σκέψεις ήρθαν πετώντας σαν χιονοστιβάδες ή σαν κόκκοι καλαμποκιού, αόρατα, από τα άνω, και ήταν σαν κάποια θεϊκή δύναμη να με καταλάμβανε και να με ενέπνευσε, έτσι που δεν ήξερα ποιος ήμουν εγώ, ή τι έλεγα ή τι έγραψα. Τότε ένα ρεύμα από ιδέες μου ΄δόθηκε σαν μία ευχάριστη διαύγεια, οξεία ενόραση, /μια απόλυτη κατανόηση του υλικού, σαν ο εσώτερος οφθαλμός να ήταν ικανός τώρα να δει τα πάντα με μεγαλύτερη διαύγεια.»
Φίλων ο Ιουδαίος


«Συχνά μάρτυς μου ο Θεός, αισθάνθηκα τον Νυμφίο να με πλησιάζει και να βρίσκεται μαζί μου, όσο μπορεί να συμβεί αυτό, ύστερα εξαφανιζόταν ξανά και δεν μπορούσα να βρω εκείνο που ζητούσα».
Ωριγένης Hom. In Cant., 1.7


Κι αν ακόμα δεν θα τον ονομάζαμε Υιό του Θεού, αυτό καταλαμβάνει από τον Θεό την θέση του Πρωτότοκου, του Λόγου, που κατέχει την ηγεσία μεταξύ των αγγέλων, ως να ήταν ο ηγέτης των. Και πολλά μεγάλα ονόματα είναι δικά του, γιατί ονομάζεται η “αρχή” και το “όνομα του Θεού”, ο Λόγος του και ο Άνθρωπος κατά την εικόνα του, και ως “ο ορών”, δηλαδή Ισραήλ προσαγορεύεται».
Ο Φίλων Ιουδαίος



«Κατά το παρόν λοιπόν πρέπει να έχουμε υπόψη τρία γένη, εκείνο που γεννάται, εκείνο μέσα στο οποίο αυτό γενάται και εκείνο, κατ' απομίμηση του οποίου γεννάται το γεννώμενον. Και ακριβώς το μεν δεχόμενον αρμόζει να παρομοιάσουμε με Μητέρα, εκείνο από το οποίο έρχεται η γέννηση με Πατέρα και τη μεταξύ αυτών φύση (το γεννώμενον) με Υιό»
Πλάτων Τίμαιος



«Παντες αρα οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσεως
εν ταις καρδίαις υμών εισιν αποκρυφοι»
ΜΑΞΙΜΟΣ ο Ομολογητής.



«Θα φθάσει η ψυχή όχι σε κάτι άλλο αλλά στον εαυτό της…….Τα πάντα βρίσκονται μέσα μας»
Πλωτίνος Εννεάδες


«..Η ουσία είναι να ενοικείς στο Θεό, και αυτή η παρουσία σου μπρος στον Θεό σημαίνει ότι ζεις με την συνεχή διαβεβαίωση της συνείδησης σου πως ο Θεός υπάρχει εντός σου και σε όλα. Ζεις με την σταθερή πεποίθηση ότι βλέπει κάθε τι που είναι μέσα σου, γνωρίζοντας σε καλύτερα από ότι εσύ γνωρίζεις τον εαυτό σου. Αυτή η επίγνωση ότι το μάτι του Θεού βλέπει βαθιά μέσα σου δεν πρέπει να συνοδεύεται από καμία οπτική αντίληψη αλλά πρέπει να περιορίζεται σε μία απλή πεποίθηση ή αίσθηση».
Επίσκοπος Θεοφάνης


«Έχεις μέσα σου ένα κομμάτι απ' το Θεό. Γιατί λοιπόν αγνοείς αυτή τη συγγένεια; Αν ήταν μπροστά σου ένα άγαλμα του Θεού, δε θα τολμούσες να κάνεις τίποτα απ' όσα κάνεις τώρα. Κι ενώ είναι ο ίδιος ο Θεός παρών μέσα σου και τα βλέπει όλα και τ' ακούει, δε ντρέπεσαι να κάνεις το κακό, μη έχοντας συναίσθηση του τι είναι η φύση σου; Εσύ, που είσαι το κατασκεύασμα αυτού του Δημιουργού, θέλεις να το καταισχύνεις; Κι όμως, ο Θεός όχι μόνο σε κατασκεύασε, αλλά εμπιστεύτηκε και παρέδωσε σε σένα τον εαυτό σου. Κι εσύ δε θα το θυμηθείς αυτό, αλλά θα ντροπιάσεις τη κηδεμονία σου.»
Επίκτητος Διατριβές



«Γινόμαστε κοινωνοί της θείας φύσεως αλλά η θεία φύση παραμένει εντελώς απρόσιτη»
Γρηγόριος Παλαμάς


«Όν αγέννητον μήτε αρχήν έχον μήτε τελευτήν»
Θαλής ο Μιλήσιος



«Όνομα εστί σημασία ενός των πολλών. Όθεν ανόητον εστί το νομίζειν τον Θεόν, ένα όντα και μόνον, άλλον έχει όνομα. Το γαρ Θεός τούτο σημαίνει, τον Αναρχον, τον τα πάντα ποιήσαντα διά τον άνθρωπον».
Φιλοκαλία, Αγίου Αντωνίου, ρξβ΄.



«Πρώτα απ' όλα θεωρώντας τον Θεό ζώντα, άφθαρτο και μακάριο, όπως έχει καθιερωθεί περί του Θεού να νοούμε, μην τον συσχετίζεις με οτιδήποτε, δεν ταιριάζει στην αφθαρσία και τη μακαριότητά του».
Επιστολές προς Μενοικέα



 «Ο Θεός είναι το παν. Και το παν διαπερνάει και περιβάλλει τα πάντα. Αυτόν τον λόγο, τέκνο μου, προσκύνησε και λάτρευε. Και μία είναι η θρησκεία του Θεού: να μην είναι κάτι το κακό».
Ερμής ο Τρισμέγιστος Λόγοι, X, 16



«'Η, δεν ξέρετε ότι το σώμα σας είναι ναός τού Αγίου Πνεύματος, που είναι μέσα σας, το οποίο έχετε από τον Θεό...;»
Α ΚΟΡ 6: 19 .


« Τα είδωλα αυτών είναι αργύριον και χρυσίον, έργα χειρών ανθρώπων. Στόμα έχουσι και δεν λαλούσι, οφθαλμούς έχουσι και δεν βλέπουσιν, ώτα έχουσι και δεν ακούουσι, μυκτήρας έχουσι και δεν ψηλαφώσι, πόδας έχουσι και δεν περιπατούσιν, ουδέ ομιλούσι δια του λάρυγγος αυτών. Όμοιοι αυτών ας γείνωσιν οι ποιούντες αυτά, Πας ο ελπίζων επ' αυτά»
Ψαλμός 115/ριε'4-8



«Αυτοί που λατρεύουν τα είδωλα δεν διαφέρουν σε τίποτα από αυτούς που λατρεύουν τα ντουβάρια»
Hράκλειτος



Οι άγιοι φτάνουν να γίνουν κάτι που ποτέ δεν θα μπορούσε να ανήκει αποκλειστικά στην φυσική δύναμη, αφού η φύση δεν κατέχει καμία ικανότητα που θα ήταν ικανή να αποκτήσει αυτό που ξεπερνάει την φύση. Κανένα είδος θεοποίησης δεν είναι πραγματικά παράγωγο της φύσης, αφού η φύση δεν μπορεί να κατανοήσει τον Θεό.»
Πατρολογία τομος 90, 321


«Διότι αφού κάθε γνώση των όντων επιτυγχάνεται δυνάμει του νου, κι αφού μόνο μέσω του νου μπορεί να γνωσθεί ο νους, με ποια αιφνίδια ενόραση θα μπορούσε να συλληφθεί αυτό που υπερβαίνει την ουσία του νου; Σε όποιον πρέπει να εξηγήσουμε πως είναι αυτό δυνατό, σε αυτόν θα πούμε: μέσω εκείνου του εσωτερικού μας στοιχείου, το οποίο του μοιάζει. Διότι κάτι από αυτό υπάρχει μέσα μας».

 Εννεάδες, ΙΙΙ, 8,9



"Ω! Τυφλή ψυχή! Οπλίσου με τη δάδα των Μυστηρίων, Και μέσα στη γήινη νύχτα θα ανακαλύψεις το Φωτεινό σου Διπλό, Την Ουράνια Ψυχή Σου.Ακολούθησε τον Θείο Οδηγό, και θα γίνει ο δαίμονάς σουΓιατί έχει το κλειδί των υπάρξεων σου
περασμένων και μελλοντικών. Ακούστε μέσα σας και κοιτάξτε στο άπειρο του χώρου και του Χρόνου.
Εκεί, θα ακούσετε το τραγούδι των άστρων, τη φωνή των ΑριθμώνΤην Αρμονία των Σφαιρών.
Κάθε ήλιοςΕίναι μια σκέψη του Θεού, και κάθε πλανήτης Ενας τρόπος αυτής της σκέψης. Γνωρίστε τη Θεία Σκέψη, ω ! Ψυχές !
Είναι ο λόγος για τον οποίο κατεβαίνετε Και ανεβαίνετε επίπονα Το δρόμο των ουρανών. Τι κάνουν τ' άστρα ;
Τι λένε οι Αριθμοί ;Τι κυλούν οι σφαίρες ; Ω ! Ψυχές χαμένες ή λυτρωμένες !
Λένε, τραγουδούν, Κυλούν τα πεπρωμένα σας."
ΕΡΜΗΣ Ο ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ



«Κι αν με την καθαρή προσευχή που ενώνει αυλα με τον Θεό τον αυλο νου έφτασες να δεις σαν σε καθρέφτη τη ζωή που θα διαδεχθεί το τέλος της εδώ ζωής σου, επειδή δέχτηκες τον αρραβώνα του Πνεύματος και Απόκτησες μέσα σου τη βασιλεία των ουρανών με όλες τις αισθήσεις και τις σκέψεις σου, κι αν το κατόρθωσες αυτό, μην ανεχθείς όμως ν᾽ απολυθείς από τη σάρκα σου χωρίς να έχεις προβλέψει τον θάνατο σου· αλλά και να προσεύχεσαι θερμά για αυτό και να ελπίζεις ότι θα το πετύχεις, κοντά στην έξοδο σου αν σε συμφέρει. Και να προετοιμάζεις τον εαυτό σου για αυτή τήν έξοδο αποβάλλοντας κάθε δειλία· ώστε να μπορέσεις να διαπεράσεις τον αέρα, να ξεφύγεις από τα πονηρά πνεύματα και να περάσεις θαρραλέα και άφοβα τις ουράνιες αψίδες, να ενωθείς με τις αγγελικές τάξεις, να προστεθείς στους εκλεκτούς και τους δίκαιους όλων των αιώνων, και να βλέπεις τον Θεό όσο αυτό είναι δυνατό. Θα χαίρεσαι τα αγαθά που χαρίζει ο Θεός και θα νοιώθεις τον Λόγο του Θεού να ακτινοβολεί τα υπερουράνια και να τον λατρεύουν με την άχραντη σάρκα Του, σε κοινή προσκύνηση μαζί με τον Πατέρα και το Πνεύμα, ολόκληρη η επουράνια στρατιά και όλοι οι άγιοι".
Όσιος Θεόγνωστος , περί ιεροσύνης,75


«Αλλά αυτοί που έλαβαν μέρος σε εκείνη από τις τελετουργίες που είναι νόμιμο να την ονομάζουμε μακαριότατη, βλέπουν τη λαμπρή ωραιότητα και τη μακάρια όψη και την πραγματική θέασή τους, καθώς εν χορό με τους άλλους πανευτυχείς μύστες γίνονται ακόλουθοι του Δία ή κάποιου άλλου πάτρωνα θεού. Και τότε πανηγυρίζουμε ευδαιμονικά, καθώς βιώνουμε μία ολοκλήρωση μέσα μας και αισθανόμαστε ότι είμαστε πια απρόσβλητοι από οποιαδήποτε κακό, και βλέπουμε παντού τέλειες και καθαρές και βέβαιες εικόνες καθώς αναγορευτήκαμε πια μυημένοι και επόπτες μυστηρίων, λουσμένη σε ένα λαμπρό φως και νοιώθουμε ότι είμαστε εξαγνισμένοι και απαλλαγμένοι από τα δεσμά του σώματος, από αυτό δηλαδή το μνήμα που το περιφέρουμε κολλημένο επάνω μας σαν όστρακο».
Πλάτων Φαίδρος 



 «Το βύθισμα εντός του «αιωνίου» είναι το τέλος της φιλοσοφίας, όπως ακριβώς το τέλος της θρησκείας είναι το βύθισμα εντός των μυστηρίων».
Πλούταρχος



«Είσ' ένας κόσμος μέσα σ' ένα κόσμο· κοίταξε μέσα σου και θα δεις εκεί όλη τη δημιουργία. Μην κοιτάζεις τα εξωτερικά πράγματα, αλλά στρέψε όλη σου την προσοχή σ' αυτό που βρίσκεται μέσα. Συγκέντρωσε όλο το νού σου μέσα στο πνευματικό θησαυροφυλάκιο της ψυχής σου κι ετοίμασε για τον Κύριο ένα ναό δίχως εικόνες»

Άγ. Νείλος Αγκύρας



«Ο θρίαμβος της νίκης του εαυτού μας είναι το στέμμα της φιλοσοφίας». Διογένης



«Το μεγαλύτερο απ' όλα τα μαθήματα είναι να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του· γιατί, αν κάποιος γνωρίσει τον εαυτό του, θα γνωρίσει το Θεό· και αν γνωρίσει το Θεό θα γίνει σαν το Θεό».

Αγ. Κλήμης Αλεξανδρείας


«Μπορεί κανείς να κατανικήσει εκατομμύρια ανθρώπων στη μάχη, αλλά μόνο εκείνος που κατακτά εαυτό , είναι ο μεγαλύτερος κατακτητής.
»

BΟΥΔΑΣ



«Ο αυθύπαρκτος (Θεός) έπλασε τις αισθήσεις με το (μεγάλο) ελάττωμα να πηγαίνουν προς τα έξω, ως εκ τούτου ο άνθρωπος βλέπει τα έξωθεν και δε βλέπει τον εσωτερικό εαυτό. (Μόνο που και που) κάποιος στρέφει τα μάτια του προς τα μέσα και βλέπει τον εσωτερικό Ατμάν».

KATHOPANISAD


«Μην ψάχνεις την ευτυχία: είναι πάντοτε μέσα σου.» 
Πυθαγόρας


«Κατανόησε ότι έχεις μέσα σου -σε μικρή κλίμακα- ένα δεύτερο σύμπαν: μέσα σου υπάρχει ένας ήλιος, υπάρχει μια σελήνη και υπάρχουν κι αστέρια.»

Ωριγένης



«Ο Θεός είναι το παν. Και το παν διαπερνάει και περιβάλλει τα πάντα. Αυτόν τον λόγο, τέκνο μου, προσκύνησε και λάτρευε. Και μία είναι η θρησκεία του Θεού: να μην είναι κάτι το κακό».

Ερμής ο Τρισμέγιστος Λόγοι, X, 16


«Την μια Ύπαρξη, οι σοφοί την αποκαλούν με διαφορετικά ονόματα». Αν και προσλαμβάνει όλα αυτά τα σχήματα, δεν έχει σχήμα που η όραση να μπορεί να συλλάβει, Εκείνου που το όνομα είναι «Παντοδύναμο Μεγαλείο».

Dirghatamas



«Ο Θεός δεν μπορεί να συλληφθεί με το νου. Αν μπορούσε να συλληφθεί δεν θα ήταν Θεός».

Ευάγριος ο Ποντικός


«Μια μέρα μερικοί από τους αδελφούς ήρθαν να δουν τον Αββά Αντώνιο και μεταξύ τους ήταν και ο Αββάς Ιωσήφ. Θέλοντας να τους δοκιμάσει, ο γέροντας ανέφερε ένα κείμενο από τη Γραφή, και αρχίζοντας από τον νεώτερο τους ρωτούσε τι σήμαινε. Ο καθένας το εξήγησε όσο καλύτερα μπορούσε. Αλλά στον καθένα ο γέροντας έλεγε·

«Δεν βρήκες ακόμη την απάντηση». Τέλος είπε και στον Αββά Ιωσήφ·

«Και συ τι νομίζεις ότι σημαίνει το κείμενο;» Εκείνος απάντησε· «Δεν ξέρω...»

Τότε ο Αββάς Αντώνιος είπε: «Στ' αλήθεια ο Αββάς Ιωσήφ βρήκε το δρόμο, γιατί είπε: δεν ξέρω». 
Αποφθέγματα των Πατέρων της Ερήμου



«Φαντάσου έναν κατακόρυφο απόκρημνο βράχο, με μιαν άκρη να προεξέχει στην κορφή. Τώρα φαντάσου τι θα αισθανόταν ίσως ένα πρόσωπο, αν έβαζε το πόδι του στην άκρη αυτού του γκρεμού και, κοιτάζοντας κάτω προς το χάος, δεν έβλεπε ούτε στέρεο πάτημα ούτε κάτι για να πιαστεί. Αυτό είναι, νομίζω, η εμπειρία της ψυχής όταν πηγαίνει περ' απ' το πάτημα στα υλικά πράγματα, στην αναζήτησή της γι' αυτό που δεν έχει διάσταση και υπάρχει προαιώνια. Γιατί δεν υπάρχει τίποτε απ' όπου να μπορεί να κρατηθεί, ούτε χώρος, ούτε χρόνος, ούτε μέτρο, ούτε τίποτε άλλο· το μυαλό μας δεν μπορεί να το προσεγγίσει. Κι έτσι η ψυχή, γλιστρώντας σε κάθε σημείο απ' όπου δεν μπορεί να πιαστεί, ζαλίζεται και παθαίνει σύγχυση και ξαναγυρίζει γι' άλλη μια φορά σ' αυτό που της είναι σύμφυτο, ευχαριστημένη τώρα που ξέρει απλώς αυτό για το Υπέρτατο, ότι είναι τελείως διαφορετικό από τη φύση των πραγμάτων που η ψυχή γνωρίζει…(..)..Όποιος προσπαθεί να περιγράψει το άφατο με λόγια είναι πράγματι ψεύτης -όχι επειδή μισεί την αλήθεια, αλλά επειδή είναι ακατάλληλος για την περιγραφή».

Άγ. Γρηγόριος Νύσσης



«Η Mία ομογενής, θεία OYΣIA-APXH, η μία ριζική αιτία.... Eίναι η πανταχού παρούσα Πραγματικότητα: απρόσωπη γιατί περιέχει τα πάντα και καθετί... Bρίσκεται κρυμμένη σε κάθε άτομο στο Σύμπαν και είναι το ίδιο το Σύμπαν»"

Mυστική Δοξασία


«Άφησε τις αισθήσεις και τις εργασίες του νου, και όλα όσα οι αισθήσεις και ο νους μπορούν να διακρίνουν, και όλα όσα δεν υπάρχουν και όσα υπάρχουν· και μεσ' από την αγνωσία πλησίασε, όσο αυτό είναι δυνατό, την ταυτότητα μ' αυτόν που είναι πέρα από κάθε ύπαρξη και γνώση. Μ' αυτό τον τρόπο, με μιαν ασυμβίβαστη, απόλυτη και καθαρή αποδέσμευση από τον εαυτό σου και απ' όλα τα πράγματα, ξεπερνώντας όλα τα πράγματα και απαλλαγμένος απ' όλα, θα οδηγηθείς προς τα πάνω, προς αυτή τη λαμπρότητα του θείου γνόφου που είναι πάνω από κάθε ύπαρξη..(…)..Μπαίνοντας στο γνόφο που υπερβαίνει την κατανόηση, θα βρεθούμε σε μια κατάσταση όπου όχι μόνο δεν θα μπορούμε να πούμε πολλά, αλλά θα είμαστε σε τέλεια αγνωσία…(…)…
Αδειανός απ 'όλες τις γνώσεις, ο άνθρωπος ενώνεται στο υψηλότερο μέρος του εαυτού του, όχι με κάποιο δημιούργημα, ούτε με τον εαυτό του, ούτε με κανέναν άλλο, αλλά με τον Ένα που είναι τελείως ακατάληπτος και μη ξέροντας τίποτε, γνωρίζει μ' έναν τρόπο που ξεπερνάει την κατανόηση».

Άγ. Διονύσιος ο Αεροπαγίτης



«Εν αρχή ήταν ο Θεός, και μετ’ αυτού ο Λόγος. Και ο λόγος ήταν αληθώς ο ύψιστος Θεός».

Ρίγκ Βεδα



«Μεταφυσικά και εσωτερικά δεν υπάρχει παρά μόνο Ένα ΣΤΟΙΧΕΙΟ στη φύση και στη ρίζα του βρίσκεται η Θεότητα».

Μυστική δοξασία  Ι, 461


«Η μορφή του Θεού είναι άφατη και απερίγραπτη, και δεν μπορεί να θεαθεί με τα μάτια της σάρκας. Είναι απεριχώρητος στη δόξα, ακατανόητος στη μεγαλειότητα, ασύλληπτος στην επιβλητικότητα, ασύγκριτος στη δύναμη, απρόσιτος στη σοφία, αμίμητος στην αγάπη, ανέκφραστος στη φιλανθρωπία…(…)…Όπως η ψυχή μέσα στον άνθρωπο δεν φαίνεται αφού είναι αθέατη στους ανθρώπους, αλλά ξέρουμε την ύπαρξή της από τις κινήσεις του σώματος, έτσι ο Θεός δεν μπορεί να ιδωθεί με ανθρώπινα μάτια, αλλά βλέπεται και γνωρίζεται από την πρόνοιά του και τα έργα του».

Θεόφιλος Αντιοχείας