Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

Το άγιο φώς, συμβολισμοί, και τα Καβείρια μυστήρια...






Την Μ. Εβδομάδα  των παθών του Xριστού, μία από τις ιερότερες μυσταγωγικές τελετές που τελούνται,  είναι  η ιερή τελετή του αγίου φωτός, στην  πόλη της Ιερουσαλήμ όπου έγινε η ταφή και η ανάσταση του Ιησού Χριστού.
 
Με την αφή του αγίου φωτός, σε όλες τις Ορθόδοξους Εκκλησίες,   γίνεται   η τελετή της διανομής του αγίου φωτός στο ποίμνιο  ψάλλοντας: «Δευτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός και ασπάσασθε Χριστόν τόν αναστάντα εκ νεκρων». Στην τελετή του αγίου φωτός, έλκει την καταγωγή του, το Χριστιανικό έθιμο να κρατάμε λαμπάδες το βράδυ της αναστάσεως.


Η φλόγα από το Άγιο Φως συμβολίζει τη δύναμη της Αγάπης και της Γνώσης. Καθώς  μοιράζεται το άγιο φως  από τον ένα πιστό στον άλλον, μεταδίδεται, 
δυναμώνει και εξαπλώνεται  το άγιο πνευματικό φώς, ζεσταίνοντας τις καρδιές με αγάπη, και διευρύνοντας  το μύνημα της σταύρωσης και της ανάστασης του Ιησού Χριστού. Για αυτό τον λόγο,  οι λαμπάδες αρχικά ήταν λευκές, συμβολίζοντας τη νίκη της ζωής και του φωτός απέναντι στον θάνατο και το σκοτάδι.

Η Πασχαλινή λαμπάδα συμβολίζει  επίσης τον ήλιο της Άνοιξης και την αναγέννηση της φύσης,  ένα κοινό αρχετυπικό μοτίβο,  που συναντάμε σε όλες τις αρχαίες  Θρησκείες  (βλέπε  σχετικές αναρτήσεις εδώ  και εδώ ).

Το άσβεστο ιερό πύρ, και το άγιο φώς  είναι επίσης ένα κοινό αρχετυπικό μοτίβο. Στα Μιθραικά μυστήρια για παράδειγμα,   υπήρχε ειδικός  μυσταγωγός,   ο οποίος είχε υπό την επίβλεψη του - άναμεσα στα άλλλα- ,  στην συντήρηση της ιερής αιώνιας φλόγας.

Αλλά και στον Ελληνικό χώρο, κατά την διάρκεια των μυήσεων  στις Καβειριακές μυσταγωγικές τελετές  οι οποιες διαρκούσαν εννέα ημέρες (Kαθόλου τυχαίος αριθμός, εξαιρετικά συμβολικός, βλέπε σχετικά άρθρα, αποσυμβολισμού αρχαίας Ελληνικής μυθολογίας),  έσβηναν όλα τα φώτα στο νησί  της Λήμνου και πένθος απλωνόταν σε αυτό. Νηστεία και θρήνος συμπεριλαμβάνοντα στις εκδηλώσεις του πένθους, έως ότου  έρθει  με πλοίο το «ιερό Άγιο  φως» από την  Δήλο. Τότε  οι Λημνιοί  λάμβαναν το» Άγιο φως», πιστεύοντας ότι έτσι καθαρμένοι από κάθε κακό έμπαιναν σε καινούργια ζωή, «αναγεννιόντουσαν» κάνοντας μια νέα αρχή…


Η μύηση παρείχε στους μυημένους το δικαίωμα να επικαλούνται τους μεγάλους «Καβείρους Θεούς» με τα αληθινά τους ονόματα και ν’ απευθύνουν στους θεούς ονομαστική και παντοδύναμη επίκληση, που είχε ως αποτέλεσμα τη βέβαιη και ασφαλή επικουρία τους σε περίπτωση κινδύνου.

Αυτά είναι γνωστά λιγότερο ή περισσότερο. Αυτή που δεν είναι ευρέως γνωστή, είναι, η γιορτή της «πυρφορίας» στην Λήμνο.  (Η φωτιά σηματοδοτεί την χρονική στιγμή που ο άνθρωπος   ξεχώρισε από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο, βλέπε σχετικό μύθο του Προμηθέα και αποσυμβολισμό αρχαίας Ελληνικής μυθολογίας…). 

Σύμφωνα με τον W. Burrkert, οι συντεχνιακοί μεταλλουργοί «μύστες» των μυστικών της χρήσης της φωτιάς και της αλχημικής μετατροπής  των μετάλλων, διαδραμάτιζαν πρωταρχικό ρόλο σε αυτήν την ιεροτελεστία…

Πρέπει να τους φανταστούμε να φορούν μάσκες, και να ανεβαίνουν  στο βουνό της Λήμνου Μόσυχλο το «κεκαυμένο βουνό», εκεί όπου έπεσε, ή μάλλον έριξαν οι γονείς του από τον Όλυμπο, καθώς ήταν άσχημος και κουτσός (συμβολική η αναπηρία του - βλέπε σχετικά μας άρθρα, αποσυμβολισμού της  αρχαίας Ελληνικής μυθολογίας). Εκεί λοιπόν άναβαν καθαρή και αμόλυντη φωτιά η οποία για τους πιστούς θα κατέβαινε καθαρή και αμόλυντη από τον ουρανό, όπως ο Ήφαιστος…

Πως γινόταν αυτό; Χρησιμοποιούσαν ένα «χαλκείο»,  ένα χάλκινο αντανακλαστικό κάτοπτρο που θα κρατούσαν απέναντι στον ήλιο, ότι δηλαδή γίνεται σήμερα με το άναμμα της Ολυμπιακή  φλόγας… Ο Αντιμαχος κάνει λόγο για «την φλόγα του Ήφαιστου που ανάβει στις κορυφές του Μόσυχλου ο δαίμων», ενώ ο Φιλοκτήτης στην ομώνυμη τραγωδία του (Σοφοκλή), μιλά για την Λημνιακή φωτιά που την «αντανακλούν» και την εξορκίζουν να παρουσιαστεί.

Τη φωτιά που άναβαν οι μεγαλουργοί στο Μόσυχλο την μετέφεραν με λαμπαδηδρομία στην πόλη να την μοιράσουν στα ιερά, στα σπίτια και στα εργαστήρια….

Η χρήση της φωτιάς και η  «αλχημική μεταστοιχείωση» των μεταλλευμάτων μέσω αυτής,  υπήρξε το σημαντικότερο συστατικό στοιχείο, το οποίο αποτέλεσε το έναυσμα για την ανάπτυξη του Ανθρώπινου πολιτισμού.Δεν είναι τυχαίο, πως τα Καβείρια μυστήρια περιελάμβαναν τη θεμελιώδη διδασκαλία για τη δημιουργία του κόσμου αλλά και του πρώτου ανθρώπου. Σε σχέση με τη γένεση του πρώτου  ανθρώπου, ένα από τα πρόσωπα των μυστηρίων έφερε το όνομα «Αδάμας» (σας θυμίζει κάτι;) και σ’ αυτό αναπαρίσταναν τον «αρχέτυπο άνθρωπο», τον πρώτο άντρα  που γεννήθηκε ποτέ.»....

Αυτό όμως είναι αντικείμενο  έρευνας,  ενός άλλου,  πολύ ενδιαφέροντος άρθρου...




Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

Η ιστορική «ενσυναίσθηση», και η αναζήτηση της Ιστορικής αλήθειας....


Πολλοί σύγχρονοι,  ερευνητές υποστηρίζουν πως είναι οι μόνοι που ερμηνεύουν αυθεντικά τις αρχαίες πεποιθήσεις και πρακτικές,  και αυτό παρότι η ιστορική συνέχεια  στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, έχει αποκοπεί  από τις αυθεντικές ρίζες της δια μέσου των αιώνων. 

Υποπίπτουν κοινώς, σε ιστορικούς αναχρονισμούς, κρίνοντας και ερμηνεύοντας γεγονότα,  αντιλήψεις και συμπεριφορές  που ελάχιστη σχέση έχουν με τις σύγχρονες  πεποιθήσεις.

Ο καθηγητής Henri Moniot,  αναφέρεται στην ιστορική «ενσυναίσθηση» που θα πρέπει να αναπτύξουν όσοι αναζητούν  τρόπους αναζήτησης της αλήθειας στην Ιστορία. Στην απόπειρα μας να γνωρίσουμε τους άλλους, η δική μας εμπειρία είναι ανεπαρκής, γιατί απλώς είναι διαφορετική. Ένας τρόπος, ισχυρίζεται ο Moniot, προσέγγισης της αλήθειας είναι η κατανόηση των άλλων, του χθες, του αλλού, η διείσδυση στο νόημα του τι έπραξαν και τι βίωσαν οι άνθρωποι του παρελθόντος, η σύλληψη των συναισθημάτων τους, των κινήτρων, των σχεδίων, των κρίσεων, των λογικών, των αξιών, των συνηθειών, γενικότερα του πολιτισμικού κώδικά τους.

Τέτοιου είδους διερεύνηση της αλήθειας απαιτεί κριτική εξέταση των πηγών και προσπάθεια αφενός απομάκρυνσης από τα νοητικά πλαίσια του παρόντος και αφετέρου «ενσυναίσθησης». Για να κατανοήσουμε τους ανθρώπους τους παρελθόντος, πρέπει να απομακρυνθούμε από τον τρόπο σκέψης, και δράσης του σήμερα, και να βιώσουμε όσο αυτό είναι εφικτό την εποχή τους, η οποία ήταν εντελώς διαφορετική από την δική μας.  Η Dion Fortune, αναφέρει σχετικά με τις μυσταγωγικές παραδόσεις που έφτασαν ως εμάς:

 «Όσο κοντύτερα στην πηγή, τόσο καθαρότερο το ποτάμι. Για να ανακαλύψουμε τις πρώτες αρχές που διέπουν ένα σύστημα πρέπει να ανατρέξουμε στην πηγή. Αν και σε ένα ποτάμι συμβάλλουν πολλοί παραπόταμοι κατά την διάρκεια της πορείας του, δεν είναι απαραίτητο να είναι οπωσδήποτε μολυσμένοι. Αν θέλουμε να διαπιστώσουμε την καθαρότητά τους, τους συγκρίνουμε με το παρθένο ρεύμα. Αν περάσουν αυτήν την δοκιμασία, τότε μπορεί κάλλιστα να τους επιτραπεί να αναμιχθούν με το κύριο ρεύμα. Το ίδιο γίνεται και με την παράδοση. Ότι δεν είναι ανταγωνιστικό, θα αφομοιωθεί. Οφείλουμε όχι μόνον να ελέγχουμε την καθαρότητα μιας παράδοσης σε σχέση με τις πρώτες αρχές, αλλά να κρίνουμε και την ζωτικότητά της. Την τελευταία μπορούμε να την κρίνουμε από την ικανότητα των πρόσθετων στοιχείων να αφομοιώνονται στον κύριο κορμό της παράδοσης. Μόνο μια νεκρή πίστη μένει ανεπηρέαστη από την σύγχρονη σκέψη».


Συνοψίζοντας, ακολουθήστε αυτούς που αναζητούν την αλήθεια, αγνοήστε αυτούς σας διαβεβαιώνουν πως την ανακάλυψαν… 

Ο  Κρισναμούρτι  αναφέρει σχετικά:  

« Η αλήθεια δεν έχει μονοπάτι και αυτή είναι η ομορφιά της αλήθειας, είναι η ζωή. Ένα πεθαμένο πράγμα έχει μονοπάτι για να το φτάσεις γιατί είναι κάτι στατικό, αλλά μόλις δεις ότι η αλήθεια  είναι κάτι ζωντανό που κινείται, που δεν έχει σταμάτημα, που δεν είναι σε κανένα ναό, τζαμί ή εκκλησία και που καμία θρησκεία, κανένας δάσκαλος και κανένας φιλόσοφος, κανένας δεν μπορεί να σε οδηγήσει σε αυτή - τότε θα δεις επίσης ότι αυτό το ζωντανό πράγμα είναι αυτό που πραγματικά είσαι εσύ – ο θυμός σου, η βαρβαρότητα σου, η βία σου, η απόγνωση σου, η αγωνία και η θλίψη μέσα στην οποία ζεις.

Μέσα στην κατανόηση όλων αυτών βρίσκεται η αλήθεια, και μπορείς να την κατανοήσεις μόνο εάν ξέρεις να βλέπεις αυτά τα πράγματα στην ζωή σου. Και δεν μπορείς να βλέπεις μέσα από μία ιδεολογία, ή ένα φίλτρο από λόγια, μέσα από ελπίδες και φόβους. Βλέπετε λοιπόν ότι δεν μπορείτε να εξαρτιέστε από κανέναν. Δεν υπάρχει οδηγός, δάσκαλος, δε υπάρχει αυθεντία.»
 



Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Ιάκχος και Βαυβώ


Όταν η θεά Δήμητρα έψαχνε  απελπισμένη να βρει την κόρη της Περσεφόνη (η οποία είχε απαχθεί  στον κάτω κόσμο από τον  Πλούτωνα),  έφθασε  στην Ελευσίνα,  όπου η   Βαυβώ  προσπάθησε  να  την παρηγορήσει και  ευθυμήσει, με ένα παράδοξο τρόπο.

Κάθισε   απέναντι της,  λέγοντας αστεία, κάνοντας άσεμνες χειρονομίες,  και ανοίγοντας  ξεδιάντροπα  τα πόδια της,  δείχνοντας  το αιδοίο της …  Εκείνη την στιγμή,  από το αιδοίο της Βαυβούς  φάνηκε σύμφωνα με τον μύθο, το παιδί των μυστηρίων,  ο   Ίακχος,  ο οποίος  γελούσε σαρδόνια…

Ο Ίακχος συνδέεται, με τις άρρητες τελετουργίες των Ελευσίνιων Μυστηρίων. Ας προσπαθήσουμε να ανασηκώσουμε το πέπλο του συμβολισμού που συνδέει το αιδοίο της Βαυβούς, με την εμφάνιση  και το γέλιο του Ιάκχου….

Η   Περσεφόνη ως γνωστόν, είχε απαχθεί από τον Πλούτωνα στο κάτω κόσμο. O Κάτω Κόσμος συμβολίζει την ύλη, και τα κοινά δομικά στοιχεία της γης και των άστρων με το σώμα μας.  Οι άνθρωποι είμαστε συνδεδεμένοι μεταξύ μας βιολογικά, με τη γη σε χημικό επίπεδο και με το σύμπαν σε ατομικό επίπεδο.

 Η  Δ{Γ}ή -μήτρα είναι η  μητέρα Γη, η κοινή  υλική μας μήτρα.  Με τον θάνατο μας, τα δομικά αυτά στοιχεία αποσυντίθεται εκ νέου στην Θεϊκή μήτρα από όπου όλα τα πλάσματα της Γαίας προήλθαν. Οι άνθρωποι όμως  σύμφωνα με τις Ορφικές διδαχές,  είναι τόσο παιδιά της Γης,  όσο και του έναστρου Ουρανού,  το γένος τους  όμως είναι μόνο ουράνιο…

Η  Περσεφόνη συμβολίζει το αθάνατο θεϊκό εκείνο σπόρο εντός υμών που ονομάζουμε ατονική ψυχή, η οποία  ενσαρκώθηκε στη Γη,  προερχόμενη από την Κοσμική ψυχή. Ο Ιάκχος γελά μέσα από το αιδοίο της Βαυβούς, υπενθυμίζοντας συνεπώς ίσως  στην πενθούσα Δήμητρα,  πως θάνατος δεν υπάρχει, καθώς στο σύμπαν τίποτα δεν χάνεται, απλώς  τα πάντα αλλάζουν μορφή… Δεν υπάρχει θάνατος, ο θάνατος είναι ζωή και η ζωή είναι θάνατος. Ο ουρανός βρίσκεται στη γη, αλλά με έναν γήινο τρόπο. Η γη βρίσκεται στον ουρανό αλλά με έναν ουράνιο τρόπο….


Ο Απολλώνιος ο Τυανεύς  αναφέρει  σχετικά: 

«Θάνατος δεν υπάρχει για κανέναν, παρά μόνο φαινομενικά, ούτε γένεση υπάρχει για κανέναν, παρά μόνο φαινομενικά. Η τροπή της ουσίας σε φύση θεωρείται γένεση, ενώ η τροπή της φύσεως σε ουσία κατά τα αυτά θεωρείται θάνατος. Ούτε γεννιέται αληθινά κάτι ούτε φθείρεται ποτέ, μόνο τη μια γίνεται φανερό και ύστερα γίνεται αόρατο· και το μεν πρώτο συμβαίνει λόγω παχύτητος της ύλης, το δε δεύτερο λόγω λεπτότητος της ουσίας, η οποία είναι πάντα ίδια και απλώς διαφέρει κατά την κίνηση και την στάση. Διότι αυτό είναι αναγκαστικά το ίδιον της μεταβολής, που δεν γίνεται από κάπου έξω, αλλά το μεν όλον μεταβάλλεται στα μέρη, τα δε μέρη στο όλον λόγω της ενότητος του παντός». 

Ο Ιάκχος γελά, μέσα από την μήτρα, συμβολίζοντας  ίσως,  πως  η  στιγμή της γέννησης  δια μέσου της μητρός μας, σημαίνει επίσης  μία « μετάβαση», και το τέλος της παραδείσιας μακαριότητα της φυσικής  (όσο  και της  Θεϊκής πριν την κύηση),  μήτρας,  η οποία παρέχει στο έμβρυο ότι χρειάζεται,  έως την γέννηση. Μετά την γέννηση  αρχίζει ο αγώνας  του επίπονου βίου (Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο-, καθώς ο βίος εμπεριέχει βία)  καθώς αρχίζει ο εγκλιματισμός  στις νέες σκληρές εξωτερικές συνθήκες του υλικού κόσμου. Η έξοδος από τον κήπο της Εδέμ... 

Η ενσάρκωση αποτελεί μία ευκαιρία για τον άνθρωπο  να αναπτύξει  με ελεύθερη βούληση, την σοφία και την ανιδιοτελή αγάπη, ως  ιδιότητες και χαρίσματα της ανώτερης φύσης του,  ιδιότητες του ανώτερου εαυτού του το οποίο ομοιάζει προς την Θεότητα.  Μέσα από τον άνθρωπο το  σύμπαν συνειδητοποιεί τον εαυτό του. Είμαστε μια όψη του σύμπαντος, με τον ίδιο τρόπο που ένα κύμα είναι μια όψη του ωκεανού.  Υπό αυτή την έννοια,  θα μπορούσε να υποστηριχθεί, πως η παρουσία μας στον  πλανήτη Γη,  είναι ένα ταξίδι με εισιτήριο επιστροφής γυρισμό στο πνευματικό μας λίκνο από το προερχόμαστε. 

Ο Ιάκχος  λοιπόν χαμογελά,  υποδεικνύοντας πως ο άνθρωπος  με προσωπική του ευθύνη αναλαμβάνει, στη διάρκειά του βίου του, να διακρίνει το καλό από το κακό, το προσωρινό από το αιώνιο. Ο άνθρωπος Ιάκχος είναι τελικά ένα «άνοιγμα» μέσα από το οποίο, ολόκληρη η ενέργεια του σύμπαντος συνειδητοποιεί τον εαυτό της, και τότε η θεϊκή μας φύση χαμογελά….  


Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Ο Θεός Παν, αποσυμβολισμός



 Στην φωτογραφία, ο Charlie Chaplin ως Πάνας, και οι νύμφες 1919, από την ταινία The Afternoon of a Faun (*).

Ο Παν ο υιός του Ερμού είναι διφυής (μισός άνθρωπος μισός τράγος), διότι ο λόγος το παν εκφράζει και περιστρέφεται διαρκώς, και είναι δύο ειδών, αληθής και ψευδής.

Λοιπόν το μεν αληθές μέρος του είναι λείον και θείον και κατοικεί επάνω εις την κατοικίαν των θεών, το δε ψευδές μένει κάτω μεταξύ του πλήθους και είναι τραχύ και τραγοειδές (τραγικόν). Διότι εις τούτο το ζήτημα περιστρέφονται οι περισσότεροι μύθοι και τα ψεύδη, δηλαδή εις τον τραγικόν βίον. 

Ορθώς λοιπόν ο Παν ο  οποίος μηνύει τα πάντα και πάντοτε περιπολεί, ονομάζεται αιγοβοσκός, και είναι διφυής υιός του Ερμού, εις μεν τα άνω μέρη λείος (άτριχος), εις δε τα  κάτω τριχωτός και τραγοειδής. Και είναι ο Παν ή λόγος, ή αδελφός του λόγου, αφού είναι υιός του Ερμού....

Κρατύλος, περί ονομάτων. (Από τα μαθήματα αποσυμβολισμού της αρχαίας Ελληνικής μυθολογίας)
 
Charlie Chaplin in Sunnyside, 1919. Short silent film inspired by the ballet 'L’Après-Midi d’un Faune' (The Afternoon of a Faun) choreographed by Vaslav Nijinski for the Ballets Russes, in which a young faun meets some nymphs in the woods and flirts with them. In this scene, Charlie, knocked unconscious, dreams that he dances with four wood-nymphs.

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2016

Τι συμβολίζει η τρίαινα του Ποσειδώνα


Σύμβολο του θεού της θάλασσας Ποσειδώνα είναι η τρίαινα, την οποία  σύμφωνα με τον μύθο χάρισαν στον Ποσειδώνα οι  μυθικοί Τελχίνες.

Τι συμβολίζει όμως η Τρίαινα;  Η Τρίαινα συμβολίζει την τρισυπόστατη   Θεϊκή αρχή, όπως αυτή  εκφράζεται στο  Ολύμπιο πάνθεο, από τους τρεις  Θεϊκούς  αδελφούς Δία –Ποσειδώνα- Πλούτωνα, και  των αντίστοιχων συμπαντικών και πλανητικών διαστάσεων που αυτοί  εποπτεύουν.   

Πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με τον Πλάτωνα  και τον Πρόκλο,  ο Ζεύς εποπτεύει  το ένα από τα τρία μέρη του "παντός",  καθώς  “τα πάντα έχουν μοιραστεί στα τρία .  Ο Δίας  είναι ο κορυφαίος των τριών και ομώνυμος καλείται ως μονάδα Ζευς, ο δεύτερος καλείται δυαδικός Ζεύς ενάλιος και Ποσειδώνας. Ο τρίτος καλείται τριαδικός Ζεύς καταχθόνιος και Πλούτων και Άδης. 


Ο  Ζευς κατέχει την κορυφή των όντων που γεννιούνται και κυβερνά την σφαίρα του πυρός και τον αιθέρα (νόηση) . Ο  Ποσειδώνας κινεί με όλους τους τρόπους τα ενδιάμεσα και τα μεταβαλλόμενα  στοιχεία, και είναι επόπτης κάθε υγρής ουσίας η οποία παρατηρείται στον αήρ και στο ύδωρ (ψυχή - εμψυχωτής) , ενώ ο Πλούτων ασκεί την πρόνοια του στην γη και στα μέσα στην γη, και για αυτό αποκαλείται “Χθόνιος Ζεύς” (ύλη) .

Ο Ποσειδώνας κατέχει τα «κοίλα και τα ύπαντρα» της μέρη, στα οποία προκαλείται η γένεσις και η κίνηση και η πρόκληση των σεισμών, και για αυτό τον αποκαλούν “χθονοσείστη” θεό.  Ο   Πλούτωνας κατέχει τα υπό γη, τα ποικίλα ρεύματα και τα ίδια τα Τάρταρα και γενικά τα  δικαστήρια  των ψυχών .


Για αυτό λένε ότι όσες ψυχές δεν κατέβουν “εἰς γένεσιν”, αλλά παραμένουν “ἐν τῷ νοητῷ”, ανήκουν στη δικαιοδοσία του Διός, όσες “ἐν γενέσει” ζουν ανήκουν στην δικαιοδοσία του Ποσειδώνα, όσες μετά την γένεση   καθαίρονται ή τιμωρούνται και περιπλανιούνται “υπό τη γη κατά τη χιλιετή πορεία”, ανήκουν στην δικαιοδοσία του Πλούτωνα . 

Ο Ποσειδώνας ως ο μέσος  κυβερνήτης των φανερών στους ανθρώπους πραγμάτων και φαινομένων, φέρει ως σύμβολο την Τρίαινα, ώστε να υποδεικνύει   σε αυτούς τόσο την  άρρηκτη σχέση των ορατών και των αοράτων, όσο  και την  ανεξερεύνητη και τρομακτική φύση των υδάτων,  που ομοιάζουν προς τα ανεξέλεγκτα ανθρώπινα  συναισθήματα.. 



Η τρίαινα συμβόλιζε τα τέσσερα στοιχεία, έκαστο με κάθε άκρο-αιχμή της κατασκευής της. Το Ύδωρ, το Πυρ και ο Αήρ συμβολίζονται με τις τρεις αιχμές, η Γη συμβολιζόταν με το στέλεχος της Τρίαινας. Τα τρία άκρα αιχμές της Τρίαινας  ενώνονται σε ένα σταυρό. Ας εξετάσουμε αναλυτικότερα τα στοιχεία αυτά : 

1. ΓΗ = Στερεή Κατάσταση = Ψυχολογική Λειτουργία Αίσθησης 
2. ΥΔΩΡ = Υγρή Κατάσταση = Ψυχολογική Κατάσταση Συναισθήματος
3. ΑΗΡ = Αέρια Κατάσταση = Ψυχολογική Λειτουργία Σκέψης και Διανόησης
4. ΠΥΡ = Ενεργειακή Κατάσταση = Ψυχολογική Κατάσταση Διαισθήσεως και Θείων Ιδεών 








Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

Οι Έλληνες και οι Βάρβαροι...


Για όσους πιστεύουν πως οι Έλληνες υπήρξαν οι γεννήτορες όλου του Πλανήτη αλλά και του συνόλου του Γαλαξία, διαβάστε λίγο Πλάτωνα, για να καταλάβετε γιατί οι αρχαίοι Έλληνες διέπρεψαν.

Το "μυστικό" δεν ήταν θέμα τόπου και γονιδίων, αλλά ΤΡΟΠΟΥ και παιδείας. Οι αρχαίοι Έλληνες δανείστηκαν πολλά από άλλους σύγχρονους προς αυτούς πολιτισμούς, με την μόνη διαφορά πως ότι δανείστηκαν, το τελειοποίησαν στον μέγιστο βαθμό. Ότι δηλαδή γίνεται και σήμερα....

«..ό,τι περ αν Έλληνες Βαρβάρων παραλάβωσι, κάλλιον τούτο εις τέλος απεργάζονται..» . 
Πλάτων Επινομίς Χ (987 de).

Για όσους καταχράζονται την δόξα των προγόνων τους,  ώστε να διακιολογήσουν την δική τους αδυναμία, γράφει επίσης ο  Πλάτων στον Μένεξο (246) :

… «Aν εσες βλετε σαν σκοπ της ζως σας, να μην καταχρασθετε τη δξα των προγνων σας και να μην την ξοδψετε, συναισθανμενοι τι για ναν νδρα ο οποος δνει κποια αξα στον εαυτ του, δεν υπρχει λλο αισχρτερο πργμα παρ να εμφανζεται τιμμενος, χι για τα προσωπικ του ργα αλλ για δξα προγνων. Ββαια εναι για τους μεταγενστερους καλς και μεγαλοπρεπς θησαυρς και υπρχουν προγονικς τιμς. Αλλ εναι νανδρο και αισχρ να χρησιμοποιε κανες ναν θησαυρ, ετε χρημτων ετε τιμν, επειδ ο διος δεν χει δικ του αποκτματα και νδοξα ργα, και να μην τον παραδνει στους απογνους του». 


Σε κάθε περίπτωση η ιστορία κύκλους κάνει. Ας δούμε πως περιγράφει ο Κωνσταντίνος Kαβάφης,  (Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984), την έλευση των βαρβάρων και την αδυναμία των απογόνων των Ελλήνων, να δώσουν λύση στις δικές τους υποθέσεις….

 — Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.

—Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.

— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις. 




Τρίτη, 12 Απριλίου 2016

H εποχή της κατάρρευσης των μύθων



Εμείς οι πολίτες των δυτικών κοινωνιών γαλουχηθήκαμε  στα αστικά κέντρα, έχοντας προ καιρού κυριαρχήσει και αποκοπεί από τη φύση. Ζήσαμε σε κοινωνίες  υλικής αφθονίας, απέραντης απεριόριστης παραγωγής και συνεπώς της απεριόριστης κατανάλωσης, με την οποία συνδέσαμε την ευτυχία  και την ευδαιμονία μας.

Η ραγδαία ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, μας έκανε παντοδύναμους  και αλαζόνες, θεωρώντας πως οι εφιάλτες  του παρελθόντος είχαν πια παρέλθει ανεπίστρεπτοι,  και ο πως  καθένας μπορούσε να εκπληρώσει κάθε του επιθυμία, ελεύθερος από κάθε είδους δεσμά. Η τουλάχιστον έτσι νομίζαμε.

Ξαφνικά η το όνειρο  της μόνιμης γραμμικής βελτίωσης της ζωής μας,  τέλειωσε, όταν αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε  πως η ίδια η  τεχνολογική πρόοδος έχει δημιουργήσει κινδύνους ελέγχου των μαζών, της υγείας, αλλά και της βιόσφαιρας στο σύνολο της. Ίσως  για αυτό το λόγω η βιόσφαιρα αντιδρά,  με αποτέλεσμα οι φυσικές καταστροφές ξαφνικά και γραμμικά να πολλαπλασιάζονται.

Η οικονομική πρόοδος οποία ήταν περιορισμένη στα πλούσια δυτικά κράτη μέσω της κρίσης χρέους, του άυλου χρήματος, και της μεταφοράς των γραμμών παραγωγές σε χώρες με εξευτελιστικό κόστος εργασίας, χτύπησε τους ίδιους τους εμπνευστές της.

Ο πολιτισμένος  κόσμος μας, κυριαρχείται ακόμα από θρησκευτική μισαλλοδοξία και φανατισμούς, οι οποίοι οδηγούν σε πολέμους, και σε μετακινήσεις πληθυσμών.

Η  κατ’ επίφαση  ελευθερία μας θυσιάζεται ηθελημένα, καθώς  ελέγχεται αναίμακτα και  χειρουργικά,  από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τα οποία βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο κρατικών και όχι μόνο, ιδρυμάτων και ολιγομελών ελιτίστικων ομάδων.


Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι της ιστορίας, μία εποχή  όπου όλα τελειώνουν, μία εποχή κατάρρευσης των μύθων. Μία εποχή αναμονής του νέου το οποίο θα προκύψει από τα ερείπια του παλαιού, μέσα από πολέμους συγκρούσεις και να γεωπολιτικές ανα- κατατάξεις, και αναβίωση σκελετών.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η  Ελλάδα, δυστυχώς είναι ανίκανη να διαχειριστεί τα συσσωρευμένα προβλήματα της,  με αποτέλεσμα  η  συνέχεια της ως αυτόνομο και κυρίαρχο κράτος να  τίθεται  όλο και περισσότερο εν αμφιβόλω.



Σάββατο, 9 Απριλίου 2016

Η Θεά Αθηνά σκεπτόμενη..





Η ιστορία της Αθήνας ήταν και είναι συνδεδεμένη με τη θεά Αθηνά, για αυτό τον λόγο οι μύθοι που την ακολουθούσαν και οι καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις της βρίσκονταν παντού στην αρχαία Ελλάδα, κυρίως δε, στην πόλη των Αθηνών.

Εδώ όπου  όπου κυριαρχούσε ο λαμπρός ναός του Παρθενώνα, και ο οποίος παραμένει ακόμα και σήμερα ένα ιερό εξαιρετικής ακτινοβολίας. Η  πίστη στην Θεά της σοφιας,  έσβησε εδώ και αιώνες, δυστυχώς όμως όπως αποδεικνύεται, έσβησε και ότι αντιπροσώπευε η Θεά Αθηνά, την σοφία την γνώση και το μεγαλείο  του κάλλους,  του πολιτισμού, αλλά και του θάρρους και της ανδρείας..

Σήμερα τίποτα δεν θυμίζει πως η πόλη αυτή είναι η ιερή πόλη των Αθηνών, εκτός από τον Παρθενώνα και ελάχιστα αγάλματα της Αθηνάς στην πόλη.  

Τίποτα όμως δεν είναι τυχαίο. Το 1888 στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης νότια του Παρθενώνα και χρονολογικά βρέθηκε ένα ανάγλυφο της Αθηνάς το οποίο χρονολογείται στους τελευταίους χρόνους του πρώτου ήμισυ του 5ου π.Χ. αιώνα. Είναι ένα από τα διασημότερα έργα που εκτίθενται στο Μουσείο της Ακρόπολης και αποτυπώνει την Αθηνά με μελαγχολία ή λύπη. Μήπως προέβλεψε η Αθηνά την τύχη της;  




Τώρα πια όπως γράφει ο  Κωστής Παλαμάς  : «Χαμένη κλας  (Αθηνά) τν ερή σου πόλη...».Ο  Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, συμπληρώνει:

«Αμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του διαφθείραντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας.Τις ημύνθη περί πάτρης; Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος»...


Η σκεπτόμενη Αθηνά, δεν βρίσκεται πια  καν στην Αθήνα... Την στέλνουμε σε εκθέσεις  στο εξωτερικό παρά τις αντιρρήσεις της αρχαιολογικής υπηρεσίας. Η αρχή έγινε στην έκθεση της ιταλικής και ελληνικής προεδρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και όπως γνωρίζεται Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού, η σκεπτόμενη Αθηνά έχασε και την θέση της στο αρχαιολογικό μουσείο.... 




Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

Σύγχρονη τέχνη και αρχαία Ελλάδα....

«Η προγονοπληξία ήταν ανέκαθεν λόξα της αστικής Ελλάδας. Η περιβόητη δελφική προσπάθεια (αναβίωσης των Δελφικών εορτών από τον Άγγελο Σικελιανό ) δεν είναι παρά ένας παθολογικός μυστικισμός της αστικής τάξης που καταρρέει και ζητάει παρηγοριά στο ένδοξο παρελθόν…».
Ριζοσπάστης (5/5/1930)


Φωτογραφία πρώτη Ποσειδώνας, Κοπεγχάγη, Δανία, 
Φωτογραφία δεύτερη, δρομέας, Αθήνα.
Φωτογραφία τρίτη, Θεά Αθηνά, Βιέννη, Αυστρία,
Φωτογραφία τέταρτη/πέμπτη, "απρόσωπη μάνα προσκυνήτρια" , Τήνος


Το πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι οι ανίκανοι πολιτικοί της. Το πρόβλημα είναι οι πολίτες της που στερούνται παιδείας και προτύπων. 

Δεν θα μπορούσε να υπήρχε συμβολικότερη απεικόνιση, από αυτή της προσκυνήτριας δίχως πρόσωπο. Και όλα αυτά σε ένα νησί που φημίζεται για τους εξαιρετικούς μαρμαρογλύπτες του....


Μην κοιτάτε στους Ουρανούς για ψεκασμούς...
Μην ψάχνετε για συνωμοσίες, Σιωνιστών, Ιλλουνινάτι, Μασόνους, Τριβόλους, και σκυλόμορφους που ζουν ανάμεσα μας..
Μην ψάχνετε για προφητείες και σωτήρες....



Ανακαλύψτε   μόνο την αλήθεια που κρύβεται πίσω από τα λόγια του Καζαντζάκη:

«Ποτέ οι Έλληνες δε δούλεψαν την τέχνη για την τέχνη· πάντα η ομορφιά είχε σκοπό να υπηρετήσει τη ζωή. Και τα σώματα τα ήθελαν οι αρχαίοι όμορφα και δυνατά, για να μπορούν να δεχτούν ισορροπημένο και γερό νου»..




Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Η θεά Νίκη




 Η θεά Νίκη στο μουσείο του Λούβρου 1944

Η Νίκη ήταν θεά της ελληνικής μυθολογίας που προσωποποιούσε τη δόξα του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού. Ήταν κόρη της Στύγας και του Πάλλαντα, και είχε αδέρφια της, το Κράτος, το Ζήλο και τη Βία. Σύμφωνα με τη μυθολογία, όταν επικράτησε η λατρεία του Δία ως αρχηγού των θεών, η Νίκη και τα αδέρφια της έγιναν ακόλουθοί του. Σύμφωνα με άλλο μύθο, η Στύγα πρόσφερε τα παιδιά της ως συμμάχους του Δία κατά την Τιτανομαχία.  Συχνά απεικονίζεται ως  ηνίοχος των Ολύμπιων θεών.

Η Θεά νίκη  απεικονίζεται πάντα με φτερά,  διότι η νίκη δεν είναι ποτέ δεδομένη, πετά από μία παράταξη στην άλλη.  Σύμφωνα με τον Παυσανία όμως, στον πύργο των Προπυλαίων στην Ακρόπολη, υπήρχε άγαλμα της θεάς Νίκης (άπτερος Νίκη),  η οποία  απεικονιζόταν δίχως φτερά, σε μία συμβολική  απόπειρα  να "μείνει"  για  πάντα στην Αθήνα. 

Στην πραγματικότητα όμως, το λατρευτικό άγαλμα  της απτέρου νίκης, δεν είχε φτερά διότι απεικόνιζε τη θεά Αθηνά που έδινε τη νίκη και όχι την προσωποποιημένη έννοια της Νίκης η οποία παριστάνεται πάντοτε φτερωτή. Το λατρευτικό άγαλμα της θεάς δεν σώθηκε. Ήταν ένα ξόανο (ξύλινο άγαλμα) που κρατούσε σύμφωνα με τον περιηγητή Ηλιόδωρο (2ος αιώνας π.Χ.) στο δεξί χέρι ένα ρόδι (σύμβολο της ειρήνης) και στο αριστερό ένα κράνος (σύμβολο του πολέμου).

Η Θεά Νίκη φυσικά δεν ήταν δυνατό να εγκλωβιστεί κατ’ αυτόν τον τρόπο, και η Αθήνα ακολούθησε την τύχη όλων των "ανθρώπινων πραγμάτων". Την ίδια τύχη είχε και η θεά Αθηνά. Ελάχιστες παραστάσεις της υπάρχουν στην σύγχρονη Αθήνα...

Αφιέρωμα των Αθηναίων προς τη θεά υπήρχε επίσης και στους Δελφούς. Στο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία, στην Ολυμπία, αναπαρίστατο και η Νίκη.

Το πιο γνωστό άγαλμα της θεάς Νίκης που έφτασε  σε εμάς από την αρχαιότητα, είναι αυτό της Νίκης  της Σαμοθράκης , το οποίο είναι ένα ελληνιστικό  γλυπτό του 2ου π.Χ. αιώνα σκαλισμένο σε παριανό μάρμαρο, που παριστάνει τη θεά Νίκη. Το γλυπτό βρέθηκε στη Σαμοθράκη το 1863, σπασμένο σε πολλά κομμάτια, και μεταφέρθηκε στο Μουσείο του Λούβρου. Το κεφάλι και το αριστερό χέρι της Νίκης δε βρέθηκαν ποτέ.

Στα Ρωμαϊκά χρόνια ονομαζόταν Βικτόρια…