Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2018

Ο σκαραβαίος ως σύμβολο του νεόφυτου των μυστηρίων , στην αρχαία Αίγυπτο.



Ο σκαραβαίος στην Αρχαία Αιγυπτιακή θρησκεία, συμβόλιζε τον Θεό Ήλιο αυτόν ο οποίος είναι ο φορέας της ύπαρξης, το θεό του ανατέλλοντος ηλίου ή αυτόν που κινούσε τον ήλιο. Όπως ο σκαραβαίος κυλά το σβόλο της κοπριάς, έτσι πίστευαν πως ο Θεός Ρα κυλά στον ουράνιο θόλο. Για αυτό τον λόγο ο σκαραβαίος συμβόλιζε τον ίδιο το Θεό ήλιο - Ρα.

Οι σκαραβαίοι συμπεριλαμβάνονται στα πιο δυνατά όντα του ζωικού βασιλείου, καθώς οι σβόλοι που κουβαλούν, ζυγίζουν πολλές φορές το βάρος τους. Κυλούν σε μεγάλες αποστάσεις κοπριά σε σβόλους και την τοποθετούν σε υπόγειες κρύπτες, ώστε να εναποθέτουν τα αβγά τους.

Οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν πως οι σκαραβαίοι ήταν μόνο αρσενικοί, και ότι αναπαράγονταν ρίχνοντας το σπέρμα τους στο σβόλο της κοπριάς, κατά τον ίδιο τρόπο που ο ήλιος που εμφανίζεται ανανεωμένος κάθε πρωί.

Για τους Αιγυπτίους, μετά τη δύση, ο ήλιος πήγαινε να φωτίσει τον κόσμο των νεκρών, και κάθε πρωί ανανεωνόταν θεό ήλιο. Η έξοδος των προνυμφών από την κοπριά (οι οποίοι συμβόλιζαν τους νεκρούς) στην ύπαρξη, συνεπικουρούσε στον συσχετισμό αυτό.

Λόγω αυτής της σύνδεσης, ο σκαραβαίος είχε συμβολική σημασία και στη λατρεία του θανάτου και των τάφων. Φυλακτά σκαραβαίου τοποθετούνταν στο νεκρό, ενώ κάποτε και πάνω στην περιοχή της καρδιάς της μούμιας.
Ο σκαραβαίος τοποθετημένος στο σημείο της καρδιάς, είχε σκοπό στο να μην επιτρέψει την καρδιά να ψευδομαρτυρήσει κατά του κατόχου της στη τη δίκη της ψυχής. Ο σκαραβαίος για αυτό τον λόγο συμβολίζει την Ανάσταση και την εκ νέου γέννηση, τη μέλλουσα αιώνια ζωή των ενδόξων νεκρών και είναι φυλαχτό και γούρι!

Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι οι Αιγύπτιοι πολεμιστές φορούσαν σκαραβαίο για φυλακτό, και για να τους δίνει δύναμη στην μάχη. Οι γυναίκες το φορούσαν για να τους χαρίζει γονιμότητα.

Ο σκαραβαίος στο επίπεδο του νεόφυτου των μυστηρίων, συμβολίζει την σκληρή δουλειά του νεόφυτου - μύστη, ο οποίος περνάει από διαφορετικά στάδια (αυγό – έως σκαραβαίος) έχοντας σε κάθε στάδιο ένα συγκεκριμένο έργο το οποίο πρέπει να αναλάβει και επιτύχει περνώντας από δοκιμασίες, υπερβαίνοντας τα γνωστά, αποκτώντας την απαραίτητη ενέργεια και εμπειρίες ώστε να αναγεννηθεί σε ένα νέο επίπεδο συνειδητότητας. Η Dion Fortune, αναφέρει σχετικά στο βιβλίο της «Υγιής Αποκρυφισμός»:

«Υπάρχει μονάχα μια αληθινή Ατραπός που οδηγεί στην Μύηση. Είναι το μονοπάτι που άνοιξε η αιώνια παράδοση και το έχουν βαδίσει αμέτρητοι αναζητητές. Αυτή η ατραπός στα αρχικά της στάδια είναι διαφορετική για κάθε φυλή της ανθρωπότητας.Μετά το πέρασμα της Εξωτερικής Πύλης, όμως, όλες αυτές οι ατραποί συγκλίνουν και ενώνονται σε μια πλατιά λεωφόρο. Αυτός ο δρόμος της Μύησης δεν αποτελεί κανένα είδος εγκόσμιας οργάνωσης, αλλά μία εσωτερική μέθοδο που οδηγεί στην πνευματική επίτευξη. Καμία εσωτερική οργάνωση δεν έχει το μονοπώλιο των διδασκαλιών της και καμία δεν έχει την εξουσία να προσφέρει όλων των τύπων Μυήσεις...»

Ο σκαραβαίος συμβολίζει κάθε πνευματική ιδιότητα που βρίσκεται σε κατάσταση ανάπτυξης. Ο μαθητής, οφείλει να πάθη του, και να υπερβεί τις ψευδαισθήσεις των φαινομένων, ώστε να ελευθερωθεί ο ιερός σκαραβαίος, δρώντας συνειδητά και ολοκληρωμένα σε όλες τις νοητικές και συνειδησιακές διαστάσεις.
  • Συνειδητότητα, είναι η ικανότητα να αντιλαμβάνεται κάποιος τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος του και να ανταποκρίνεται σε αυτά.

  • Αυτό συνειδητότητα είναι η ικανότητα να αντιλαμβάνεται κάποιος τα φαινόμενα του πεδίου του, την σχέση τους με τις αιτίες που τα προκαλούν, δηλαδή την σχέση αιτίου και αιτιατού, και να δρα ανάλογα.

  • Υπερ συνειδητότητα είναι η ικανότητα να αντιλαμβάνεται κάποιος φαινόμενα που ανήκουν σε ανώτερα παιδία, η βίωση του ΟΛΟΥ .
Σύμφωνα με τον εσωτερισμό το σύμπαν είναι η έκφραση της θείας σκέψης, είναι πνεύμα , ύλη και Νους. Από το πνεύμα προέρχεται η συνειδητότητα. Από την ύλη προέρχονται τα οχήματα ή τα σώματα της συνειδητότητας.  Από τον Νου πηγάζουν οι νόμοι και η εφαρμογή τους. Πάνω σε αυτές τις τρεις θεμελιώδεις καταστάσεις βασίζεται ο σχηματισμός των μορφών της ζωής.

Υπάρχει μία αέναη κίνηση στην φύση, που εκφράζει την κοσμική ιδέα στην οποία οφείλεται η αλλαγή και η διαφοροποίηση. Η πορεία της ζωής διαμέσου των αλλαγών ονομάζεται εξέλιξη. Κάθε αλλαγή υπάρχει εν δύναμη και εμφανίζεται εφόσον οι συνθήκες το επιτρέψουν.

Η εκδηλούμενη ζωή είναι μία πορεία από το πνεύμα προς την ύλη. Πίσω από όλες τις εκδηλώσεις του αισθητού κόσμου υπάρχει μία πρωταρχική δύναμη ένας πόθος για επιστροφή στην κατάσταση ενότητας, από εκεί από όπου όλα προήλθαν και θα καταλήξουν.

Ο κόσμος είναι αναγνωρίσιμος μόνο και μόνο διότι διαχωρίστηκε από την ενότητα, στην οποία το τίποτα και το ΟΛΟ είναι ακόμη αναπαυμένα το ένα μέσα στο άλλο. Δεν μπορεί να υπάρξει η αίσθηση της αντίληψης παρά μόνο εάν η ενότητα διασπαστεί στα δύο μισά, το ένα από αυτά εκδηλωμένο και το άλλο η αντανάκλαση του και συμπληρωματικό μισό του μη εκδηλωμένου, έτσι ώστε και τα δύο μαζί να γίνονται αναγνωρίσιμα μέσω της σύγκρισης μέσω του ανθρώπινου Νου.

Μία απλή παρατήρηση στην φύση αποδεικνύει πως όλα τα δημιουργήματα από τους κεντρικούς Ήλιους έως τους μονοκύτταρους οργανισμούς έχουν δομηθεί με βάση την αρχή πως η ενέργεια στο σύμπαν είναι ιεραρχημένη, με βάση την σταδιακή διαβάθμιση του αόρατου προς το ορατό, του ΕΝΟΣ προς την πολλαπλότητα , του πνεύματος προς την ύλη.

Σκοπός της εξέλιξης είναι η πορεία της συνειδητότητας μέσα από τα σχήματα και είδη διαφορετικής ζωής με σκοπό την εμπειρία και μοναδικό στόνο την κατάκτηση της πνευματικής συνειδητότητας.

Ο άνθρωπος του εικοστού πρώτου αιώνα οφείλει να διευρύνει την συνειδητότητα του αγκαλιάζοντας όλα τα δημιουργήματα, μετέχοντας ενεργά στο κοσμικό σχέδιο, επιβεβαιώνοντας την αιώνια υπόσταση του, της αθάνατης και αιώνιας φύσης του.

Η συνειδητή πνευματική ζωή του κάθε ενός είναι η ατραπός μέσα από την οποία καλείται ο άνθρωπος να βρει την αληθινή του φύση και πορεία μέσα στην Δημιουργία, δίχως θρησκευτικούς φανατισμούς και μισαλλοδοξίες...!

Αποσπάσματα από το βιβλίο μου «Μυστικισμός και θείο στην Ελλάδα και στον αρχαίο κόσμο» , εκδόσεις Γεωργιάδης,  2007.


Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

Κωνσταντίνος Χλέτσος : «Η Οδύσσεια μου, ως αιχμάλωτος πολέμου, στον πόλεμο της Κορέας»


Μία άγνωστη στους πολλούς ιστορία. Από μικρός άκουγα από τον πατέρα μου πως ένας από τους συγγενής μας (τον οποίο συνάντησα αρκετές φορές στο παρελθόν), πολέμησε και αιχμαλωτίστηκε στον πόλεμο της Κορέας *. Αυτό όμως ήταν πολλά χρόνια πριν. Πρόσφατα έτυχε ένας δημοσιογράφος να παρευρίσκεται σε μία ομιλία μου. Με ρώτησε εάν έχω συγγενική σχέση με τον εν λόγο κύριο ( λόγω του κοινού μας επωνύμου).  Η απάντηση μου ήταν καταφατική, και στην συνέχεια θα διαβάσετε την συνέντευξη που είχε πάρει ο διαδικτυακός φίλος και δημοσιογράφος Παναγώτης Λίακος, από τον Κωνσταντίνο Χλέτσο. Απολαύστε την μοναδική αυτή συνέντευξη, η οποία θα μπορούσε να ήταν Χολυγουντιανή ταινία. Μία ιστορία που ελάχιστοι γνωρίζουν.


 New York times. H Φωτογραφία επιστροφής του Κωνσταντίνου Χλέτσου, ο οποίος στον πόλεμο της Κορέας (1950-1955), έμεινε αιχμάλωτος των Βορειο Κορεατών για οχτώ μήνες.

Συνέντευξη  στον δημοσιογράφο, Παναγιώτη Λιάκο. Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό  «Άμυνα και Διπλωματία» .


Ο Κωνσταντίνος Χλέτσος είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση βετεράνου πολεμιστή. Βρέθηκε σε έναν πόλεμο που δεν έλκει και τόσο πολύ τα φώτα της δημοσιότητας – έστω της επετειακής. Η Ελληνική συμμετοχή στον πόλεμο της Κορέας δεν έγινε υπέρ βωμών και εστιών αλλά για το ΝΑΤΟ. Τραυματίστηκε, πιάστηκε αιχμάλωτος, βασανίστηκε από το τραύμα του, αφέθηκε ελεύθερος και τέλος έδωσε την πιο δύσκολη μάχη: εκείνη εναντίον του ελληνικού δημοσίου (βλέπε γραφειοκρατία). Στόχος του Κωνσταντίνου Χλέτσου, ΑΝΣΚ που λέει κι ο Στρατός, ήταν ν’ αποδείξει ότι δεν σκοτώθηκε στην Κορέα! Απολαύστε την αφήγησή του...

-: Μπορείτε να μας μιλήσετε για τον εαυτό σας πριν την εμπλοκή στον πόλεμο της Κορέας;

Ονομάζομαι Κωνσταντίνος Χλέτσος και κατάγομαι από το χωριό Λίχνα της Λήμνου. Γεννήθηκα το 1928, κατετάγην στο Πεζικό το 1950 και συγκεκριμένα στο Μηχανικό με την ειδικότητα του σκαπανέα-ναρκαλιευτή. Αρχικά, έλαβα τη βασική και τακτική εκπαίδευσή μου στην Κρήτη και αργότερα εκπαιδεύτηκα ως ναρκαλιευτής και σαμποτέρ στο ΚΕΜΧ, στο Ναύπλιο, για χρονικό διάστημα δύο μηνών. Κατόπιν, πήρα μετάθεση για το 521ο Τάγμα Πεζικού της 9ης Μεραρχίας. Διοικητής μου εκεί, ήταν ο Αναστάσιος Κούβελας, ηπειρώτης στην καταγωγή. Μετέπειτα, βρέθηκα στα Γιαννιτσά και από εκεί στην Καστανιά της Βέροιας. Στο Βέρμιο και δη στην Παναγιά Σουμελά κάναμε άρση ναρκών. Εκείνη την περίοδο, είχε ιδρυθεί η 5η Μεραρχία στην Κρήτη και πιο αναλυτικά στου Κοκκίνη το Χάνι, με αποτέλεσμα να πάρω απόσπαση για εκεί. Τότε, είχε έρθει μια ΝΑΤΟϊκή εγκύκλιο, βάσει της οποίας θα έπρεπε να πάνε ορισμένοι εθελοντές στην Κορέα. Το περιεχόμενό της, μας το κοινοποίησαν οι αξιωματικοί.

-: Τι ακριβώς ανακοίνωσαν οι αξιωματικοί;

Ότι όσοι θα πάνε στην Κορέα εθελοντές θα παραμείνουν εκεί για έξι μήνες και πως η θητεία τους θα μειωθεί για αντίστοιχο χρονικό διάστημα, όταν επιστρέψουν. Εγώ, ήμουν ήδη στο Στρατό 22 μήνες, επομένως δεν είχα καμιά δουλειά στην Κορέα. Έλα όμως, που ζητούσαν ένα άτομο της ειδικότητάς μου και δυστυχώς δεν υπήρχε νεότερος από μένα... Υπήρχαν άτομα, ωστόσο ήταν παντρεμένοι και προστάτες οικογενείας. Επομένως, πήραν άτομα από την 19η ΕΣΣΟ και πάνω. Ο πατέρας μου είχε 10 παιδιά κι επομένως ο κλήρος έπεσε σε μένα. Εκείνη την εποχή, δεν μπορούσες να φέρεις αντιρρήσεις, διότι υπήρχε και η Μακρόνησος, κ.λπ. Δεν μπορούσες να κάνεις διαφορετικά, καθότι με είχαν χαρακτηρίσει στο παρελθόν και αριστερό, χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα. Τέλος πάντων, μας πήγαν στη Βουλιαγμένη, λάβαμε μια εκπαίδευση κι έπειτα με ένα αρματαγωγό - επιβατηγό πλοίο, ξεκινήσαμε για την Κορέα.

-: Μόνο Έλληνες ήταν μέσα στο πλοίο;

Όχι. Καταρχήν, στο πλοίο, δεν υπήρχαν οχήματα, παρά μόνο Έλληνες, Ολλανδοί, Ιταλοί, Βέλγοι, Τούρκοι, Αιθίοπες και Σιαμαίοι. Οι τελευταίοι ήταν, μάλλον, από τις Φιλιππίνες, ωστόσο εμείς τους λέγαμε... «Σιαμέζους»! Από την Τουρκία είχαμε πάρει 1.600 άτομα και οι Έλληνες ήμασταν περίπου 500.

-: Με τους Τούρκους πως τα πήγατε στο πλοίο;

Κοιτάξτε, φορτώσαμε τους Τούρκους από Σμύρνη και μόλις μπήκανε στο πλοίο, πλακωθήκαμε. Πολύ ξύλο, 1.600 άτομα εναντίον 500. Μεσολαβήσανε μέσα οι αξιωματικοί και μας χωρίσανε. Κατευθείαν άρχισαν οι βιαιοπραγίες, δίχως να ανταλλάξουμε καμία κουβέντα. Ωστόσο, το πιο συγκινητικό περιστατικό που θυμάμαι έλαβε χώρα στη Σμύρνη. Στο λιμάνι, σε σκεπές αρκετών σπιτιών τι αντικρίσαμε; Έλληνες που είχαν βαστούσαν ελληνικές σημαίες και μας χαιρετούσανε ενθουσιασμένοι από την παρουσία μας. Εμείς, ανταποδώσαμε από το κατάστρωμα και οι Τούρκοι παρεξηγήθηκαν. Έκτοτε, δεν είχαμε καμιά επαφή μαζί τους. Είχαν ξεχωριστό χώρο, τρώγανε μόνοι τους κ.λπ. Δεν είχανε καμιά επαφή με καμιά άλλη εθνότητα. Όλοι οι υπόλοιποι ήμασταν μαζί και ήμασταν σαν αδέλφια. Δηλαδή, 700 Αιθίοπες, 200 Ολλανδοί – Βέλγοι, νοσοκόμοι Ιταλοί, περίπου 1.800 Σιαμαίοι και 500 Έλληνες. Είχαμε πολύ καλές σχέσεις με τους Αιθίοπες και με τους «Σιαμέζους» τα πηγαίναμε καλά, ωστόσο οι τελευταίοι είχαν πολλούς ομοφυλόφιλους, ιδιαίτερα στο Ναυτικό τους, οπότε σιγά σιγά απομονωθήκαμε κι απ’ αυτούς. Θυμάμαι ότι μας κυνηγούσανε και άλλα ευτράπελα... Επίσης, οι Φιλιπινέζοι (που αποκαλούσαμε Σιαμέζους) είχαν μαχαίρια επάνω τους, ενώ σε εμάς είχαν απαγορευτεί.

-: Μπορείτε να μας δώσετε τα στοιχεία κάποιων συμπολεμιστών σας;

Λοιπόν, φτάσαμε στην Κορέα, βγήκαμε στο Πουσάν και από εκεί με τρένο μεταφερθήκαμε στον 38ο Παράλληλο. Εκεί, καθίσαμε περίπου μια εβδομάδα, όπου αφενός ξεκουραστήκαμε και αφετέρου μας μιλούσαν οι αξιωματικοί μας. Δικοί μας αξιωματικοί ήταν ο υπολοχαγός Μπεκιάρης, ο οποίος σκοτώθηκε, ο υπολοχαγός Σπύρος Μουστακλής, ο συνταγματάρχης Ταμβακάς Νικόλαος, ο λοχαγός Σταύρου Ξενοφών. Διμοιρίτης μου ήταν ο υπολοχαγός Ζαχαράτος Πέτρος και θυμάμαι κι έναν έφεδρο ανθυπολοχαγό, τον Τσάτσο Παναγιώτη, ο οποίος είχε τραυματισθεί. Εκείνη την πρώτη εβδομάδα, δεν κάναμε τίποτα.

-:Πίστευε κανείς Έλληνας στον πόλεμο αυτό; Ένιωθε κάποιος πως υπηρετούσε κάποιο ανώτερο ιδανικό;

Όχι βέβαια. Τι να πιστέψει; Απλά ήμασταν στο ΝΑΤΟ. Ήμασταν υποχρεωμένοι να πάμε. Λοιπόν, από τον 38ο Παράλληλο πήγαμε στην Πρώτη Γραμμή. Σταματούσαμε την ημέρα, ξεκουραζόμασταν και μόλις βράδιασε ξεκινούσαμε με τα πόδια για την περιοχή μας. Φτάσαμε στο Βελγικό Μέτωπο, έτσι λεγόταν το μέρος αυτό, όπου και αντικαταστήσαμε (οι Έλληνες) τους Βέλγους.

-: Ο ντόπιος πληθυσμός πως σας είχε υποδεχθεί;

Δεν είχα επαφή μαζί τους. Ωστόσο, ο ντόπιος πληθυσμός ήταν νηστικός. Πεινάγανε πολύ. Βέβαια, κοντά σε εμάς υπήρχαν και μερικοί Κορεάτες μαστροποί, οι οποίοι έφερναν δυο-τρεις γυναίκες εκεί όπου βρισκόμασταν. Θυμάμαι ότι ζητούσαν δύο ή τρία ή (το πολύ) πέντε δολάρια...

-: Πόσα δολάρια ήταν ο μισθός που παίρνατε από το ΝΑΤΟ;

Μας έδιναν 20 δολάρια το μήνα τότε. Εκείνη την περίοδο το δολάριο είχε 15 δραχμές. Εμείς παίρναμε τόσο 20 δολάρια όσο και 600 δραχμές, το μήνα. Ωστόσο, εγώ δεν πήρα φράγκο, διότι πιάστηκα αιχμάλωτος μετά από ένα μήνα. Πολεμήσαμε στο ύψωμα 167, στο «Βελγικό Μέτωπο». Λοιπόν, το ύψωμα 167 ήταν υπό την επίβλεψη των Πορτορικάνων. Εμείς ήμασταν σε άλλο μέτωπο, ωστόσο μας πήγανε εκεί, προκειμένου να κάνουμε εμείς την επίθεση. Καταρχήν, εμένα μου δώσανε πολυβόλο. Για να πάμε εκεί, φύγαμε περίπολο ο Τσαγκαράτος, εγώ και άλλα 10 άτομα. Φτάσαμε έξω από τα χαρακώματά τους. Μετά από δυο-τρεις μέρες ξαναπήγαμε περίπολο μάχης και την τρίτη φορά επιτεθήκαμε. Εκεί, τραυματίστηκα στο μηρό από σφαίρα. Έσπασε το πόδι μου, γύρισε, και το βρήκα στην... πλάτη μου. Πιο αναλυτικά, καθώς πήγα να αλλάξω θέση στο ύψωμα, έπεσα σε ένα λάκκο με το κεφάλι προς τα κάτω και τα πόδια μου προς την πλάτη. Εκεί με βρήκε μια σφαίρα με συνέπεια να δημιουργηθεί ένα συντριπτικό επιπλεγμένο κάταγμα. Τότε, ήρθαν να με πάρουν ο Πέτρος Τσαγκαράτος, ο Παναγιώτης Τσάτσος, ο Δημήτρης Πηρουνάκης κι ένας Ράπτης. Εν τω μεταξύ, μας ρίχνανε με ολμάκια, με συνέπεια να τραυματιστεί και ο Πηρουνάκης (ήταν από την Αλικαρνασσό). Την άλλη μέρα το πρωί, οι Βορειοκορεάτες έστειλαν ανιχνευτές. Ειρήσθω εν παρόδω, ήταν καλοί πολεμιστές, ενώ ο λόχος τους ήταν 500 άτομα! Στην Πρώτη Γραμμή, ήταν ο ένας με το όπλο και άλλος ακολουθούσε με δύο χειροβομβίδες και δύο αντιαρματικά βλήματα. Εάν σκοτωνόταν ο προπορευόμενος με το όπλο, αυτός που ακολουθούσε, του έπαιρνε το όπλο. Έτσι, λειτουργούσαν οι Βορειοκορεάτες. Όταν, λοιπόν, άκουσαν τον Πηρουνάκη που βόγκαγε, ήρθαν προς εμάς. Ο Πηρουνάκης τραυματίστηκε από θραύσματα στην κοιλιακή χώρα κι ο Τσάτσος στο χέρι του, στον τένοντα. Δυστυχώς, του είχε μείνει παράλυτο. Ο Πέτρος Τσαγκαράτος έμεινε μόνος του. Του είπα: «Πέτρο, φύγε μη σε πιάσουν και σένα, εγώ ούτως ή άλλως είμαι καταδικασμένος».

-:Πώς σας έπιασαν αιχμάλωτο;

Εγώ είχα τραυματισθεί περίπου στις 02:00 τα χαράματα. Την επόμενη μέρα, γύρω στις 09:00 το πρωί υπολογίζω, με βρήκανε οι Βορειοκορεάτες, μέσα στο χαράκωμα. Τότε, είπε αυτός που είχε το αυτόματο στον άλλον που είχε χειροβομβίδες, να μου ρίξει μια, μέσα στο χαράκωμα. Εγώ τους καταλάβαινα από τα νοήματα που έκαναν. Ο δεύτερος έκανε νόημα στον πρώτο, ότι είχε μόνον δύο χειροβομβίδες, επομένως θα έπρεπε να μου ρίξει αυτός με το αυτόματο. Είχε ένα ρωσικό αυτόματο με το σαλίγκαρο (στσ: ο γεμιστήρας σε σχήμα μύλου) από κάτω, που έπαιρνε 30 σφαίρες. Μου έριξε σε τρεις δόσεις... Η νοοτροπία του πολέμου ήταν: «σκότωσε τον πριν σε σκοτώσει». Δεν ξέρεις τι γίνεται στον πόλεμο. Λοιπόν, από μια απόσταση ελάχιστων μέτρων μόνο, μου έριξε τρεις φορές και αστόχησε!!! Πέρασαν οι σφαίρες πάνω από το κεφάλι μου, περίπου 10 πόντους, χτύπησαν πίσω μου και γέμισα χώμα ολόκληρος. Εγώ, τους κοίταγα με ανοικτά τα μάτια. Δεν πίστευα αυτό που έγινε!!! Έλεγα ότι δεν θέλω να πεθάνω έτσι, ωστόσο ήθελα να μείνω με τα μάτι ανοικτά. Τους συγχώρησα γιατί κι εγώ να ήμουν, το ίδιο θα έκανα. 

-: Συνέβη κάτι στο μέτωπο που σας κάνει να διατυπώνετε τούτη τη «σκληρή» άποψη;


Θυμάμαι πως σκοτώσανε τον Μπεκιάρη. Τον σκοτώσανε σε ενέδρα, όταν πήγαν δύο Βορειοκορεάτες με ψηλά τα χέρια. Ο Μπεκιάρης τους είδε να πλησιάζουν από μακριά και ανέφερε μέσω του ασυρμάτου στον διοικητή του ότι το γεγονός, ζητώντας εντολές. Ο διοικητής του, του είπε: «σκότωσέ τους, πριν σε σκοτώσουν». Δεν πρόφτασε να αφήσει τον ασύρματο και δέχτηκε πυροβολισμούς από αυτούς. Είχανε ένα πιστόλι στο μανίκι τους, πυροβολήσανε και χαθήκανε στη ζούγκλα.  Η τραγική ειρωνεία ήταν ότι την επόμενη μέρα θα έφευγε!.. Λοιπόν, μόλις αστοχήσανε, με σύρανε ως το ποτάμι και με φέρανε στο φυλάκιό τους. Προσπαθήσανε να με ανακρίνουν, αλλά σε ποια γλώσσα; Ελληνικά δεν ξέρανε. Ρωτάγανε στα βουλγάρικα, στα ρωσικά, στα γερμανικά, στα αγγλικά. Τίποτα εγώ. Το μόνο που είπα ήταν: «I am Greek». Δεν ήξερα και περισσότερα αγγλικά. Κατόπιν, περάσαμε το ποτάμι Μι Τσινγκ και με πήγανε στο λόχο τους. Εκεί, πάλι, με ανέκριναν, αλλά δεν πήρανε απάντηση με αποτέλεσμα να με βάλουν σε ένα φορείο, όπου με συνοδεύανε επτά άτομα και με πήγανε στα μετόπισθεν. Εκεί, είχε μια καλύβα, όπου και με αφήσανε. Ήταν καλοκαίρι και διψούσα, ωστόσο μου φέρνανε καυτό νερό να πιω! Εγώ, το άφηνα λίγο να κρυώσει, αλλά μου το παίρνανε αμέσως. Λοιπόν, κάθισα εκεί μια εβδομάδα. Ήταν 6 Αυγούστου του 1952. Κατόπιν, με πήρανε μια νύχτα χωρίς φεγγάρι, περάσαμε ένα ποτάμι, μπήκαμε σε ένα «καρνάβαλο» (αυτοκίνητο) και φτάσαμε σε ένα βουνό, το ξημέρωμα. Εκεί, με αφήσανε σε ένα αμπρί (σκαμμένο βουνό όπου πάνω είχε κλαριά, φύλλα, κορμούς, κ.λπ.). Ήμουν μαζί με άλλους τραυματίες και ταξιδεύαμε για δύο νύκτες. Φτάσαμε σε μια ρεματιά, όπου υπήρχε ένα δωμάτιο 2,5 x 2,5 με κλειδώσανε και φύγανε. Έξω είχε πολύ κρύο, ενώ στο δωμάτιο είχε ένα αεράκι γλυκό ίσα ίσα να σε «κόβει» στη μέση. Μετά από μισή ώρα, άρχισα να κοκαλώνω. Τότε, θυμήθηκα αυτά που μας έλεγε ένας δάσκαλος στο σχολείο ότι οι Εσκιμώοι όταν κρυώνουν κάνουν κινήσεις για να ζεσταθούν. Έτσι κι εγώ έξυνα το κεφάλι μου και χτυπιόμουν μέχρι το πρωί, όπου και με βρήκαν! Εν τω μεταξύ, καθώς μας πήγαιναν εκεί, έτυχε να πέσει μια κονσέρβα από κάποιον Βορειοκορεάτη, την οποία πήρα και την έκρυψα. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν μπορούσα να την ανοίξω. Την άλλη μέρα το πρωί με παίρνουν από εκεί και με ανεβάζουν σε ένα υψωματάκι, όπου είχε πολύ ήλιο.




Φωτογραφία του Κωνσταντίνου Χλέτσου, ο οποίος στον πόλεμο της Κορέας (1950-1955), έμεινε αιχμάλωτος για οχτώ μήνες και δεκατέσσερις ημέρες, όπως ο ίδιος αναφέρει σε ιδιόχειρο σημείωμα.

-: Θυμάστε άλλους συγκρατούμενούς σας;

Μαζί μου ήταν κι ένας πιλότος Αυστραλός, ο οποίος είχε καταρριφθεί και είχε εγκαύματα στο κεφάλι και στο χέρι, καθώς κι ένας οπλίτης Πορτορικάνος. Σε μια φάση, γυρνάω και τους λέω ότι έχω κονσέρβα κι ευτυχώς ο Πορτορικάνος είχε μαχαιράκι. Την ανοίξαμε κι εγώ έστριψα το καπάκι και το έκανα κουτάλι. Από μια κουταλιά φάγαμε ο καθένας και στο τέλος με το δάχτυλο γλείφαμε το λίπος. Στο τέλος, ο Αυστραλός με ρώτησε τι θα κάνω το τενεκεδάκι και μου παρότρυνε να μην το πετάξω. Τελικά, το ήθελε για να ουρήσει εκεί. Ο Αυστραλός περπάταγε, αλλά δεν είχε χεριά. Το κεφάλι του ήταν δεμένο, ωστόσο τα χέρια του είχαν πιάσει σκουλήκια και είχαν γεμίσει μύγες. Έκλαιγε από τους πόνους και παρότρυνε τους Βορειοκορεάτες να του βγάλουν τις γάζες γιατί σφάδαζε από τους πόνους. Κανείς όμως δεν του τα έβγαζε, καθότι περίμεναν τον ιατρό. Αξίζει να σας πω ότι στο αμπρί ήμουν με έναν Πορτορικάνο, τον οποίο έλεγαν Ουάν Οσόγιο Μελέντες. Ήταν από το Καμντάνο του Πουέρτο Ρίκο. Αυτός τώρα, είχε χάσει το ένα μάτι και το ένα χέρι του, ενώ τα πόδια του ήταν τραυματισμένα. Το πρωί περιποιούμουνα τη δικιά μου πληγή και μετά με μια ψάθα που είχα του έβγαζα τα σκουλήκια από τα πόδια. Είχε γεμίσει μύγες με συνέπεια να πιάσει σκουλήκια.

-: Καθ’ όσον καταλαβαίνω δεν τύχατε ιδιαίτερης ιατρικής περίθαλψης. Οι Βορειοκορεάτες συνέχισαν να αδιαφορούν για την κατάσταση των τραυμάτων σας; Τι έγινε στη συνέχεια;

Αργότερα μας πήγανε σε ένα βουνό, όπου υπήρχε ένα νοσοκομείο, για τη νοσηλεία των τραυματιών. Εκεί, κάθισα περίπου 35 μέρες. Εν τω μεταξύ, σε όλο αυτό το διάστημα, το πόδι μου δεν είχε μπει σε γύψο. Απλά είχα τρία σανίδια - τάβλες να το στηρίζουν. Εγώ καθόμουν ξαπλωμένος σε μια ψάθα και προσπαθούσα να μην κοιμάμαι για να μην ενοχλήσω το πόδι. Κάθε Παρασκευή ερχόταν οι Βορειοκορεάτες και έκαναν αλλαγές. Τις υπόλοιπες ημέρες δεν ερχόταν κανείς ιατρός. Επίσης, ερχόταν ένας νοσοκόμος και μου έκανε ενέσεις, είτε για μόλυνση είτε για τον πόνο. Κάθε πρωί έβγαζα τη λερωμένη γάζα, έβαζα το σπασμένο πόδι μου στην ευθεία με το άλλο έβαζα την νέα γάζα, και το  έσφιγγα όσο μπορούσα. Πάνω στο μήνα, κατάλαβα ότι το πόδι μου είχε δέσει. Αυτοί ερχόταν, το βλέπανε, ωστόσο ήταν πρησμένο επάνω και μου έκαναν τρεις ενέσεις. Εγώ, κάθε πρωί, χωρίς να έχω ιδέα από ιατρική, του έκανα τριβές για την ομαλή κυκλοφορία του αίματος. Έπειτα, με πήρανε από εκεί και με στείλανε σε ένα καλύτερο νοσοκομείο. Να φανταστείτε ότι μετά από τρεις μήνες τραυματίας, κοιμήθηκα για πρώτη φορά σε κρεβάτι. Στο μέρος αυτό και ύστερα από δύο ημέρες με βάλανε σε χειρουργείο. Ανοίξανε το πόδι μου και κάνανε μια απόξεση του οστού μέχρι κάτω. Το ίδιο βράδυ και την επόμενη ημέρα δεν κοιμήθηκα από τους πόνους. Στον ίδιο θάλαμο με εμένα, υπήρχαν και άλλοι τρεις μαύροι Αμερικανοί και μου έλεγαν: «You are Greek, eat». Που να φάω εγώ... Την τρίτη νύχτα τελικά, κοιμήθηκα. Το πρωί μας έδιναν κάτι νερόβραστα για πρωινό. Εγώ, αναρωτήθηκα γιατί ξαφνικά έπαψε ο πόνος. Έβαλα το χέρι μου να δω και συνειδητοποίησα ότι το πόδι μου ήταν γεμάτο πύων και αίμα. Αμέσως, φώναξα τους νοσοκόμους, αυτοί τους ιατρούς και τελικά διαπίστωσαν ότι είχαν σαπίσει τα ράμματα και πως το πόδι μου είχε μολυνθεί. Ποίος ξέρει με τι εργαλεία μου έκαναν την επέμβαση πριν τρεις ημέρες... Τα είχαν απολυμάνει άραγε; Υποθέτω, πως εάν δεν με έβαζαν στο χειρουργείο θα ήμουν μια χαρά. Τέλος πάντων, το καθαρίσανε και στη συνέχεια καθάριζα εγώ μια τρύπα κάθε μέρα. Έτσι, έκλεισε κι αυτό το «κεφάλαιο». Μετά από τέσσερις περίπου ημέρες, μας πήγανε σε ένα στρατόπεδο. Στο μέρος αυτό, ήταν ένας Ελληνοαμερικανός εν ονόματι Κώστας Δουλόπουλος. Η μητέρα του καταγόταν από τη Μεγαλόπολη Πελοποννήσου κι ο πατέρας του Αμερικανός. Ήξερε ελληνικά, επομένως μπορούσα να μιλήσω μαζί του. Εκεί, μας είχαν σε μια καλύβα διαστάσεων 2,0 x 2,5 μέτρα. Ήμασταν στοιβαγμένοι πέντε άτομα μέσα! Άλλος κοιμόταν με σταυρωτά τα πόδια, γενικά ήμασταν ο ένας πάνω στον άλλο. Εγώ είχα σταυρωτά τα πόδια μ’ έναν Καναδό ονόματι Τσαρλς Στράτος. Στρώμα μας ήταν το παντελόνι που φορούσαμε, το σακάκι, και μαξιλάρι τα παπούτσια! Είχαμε μια κοντή κουβέρτα κι ένα πάπλωμα δύο φύλων κάμποτο (πανί). Σε μια φάση, βρήκαμε κι ένα σίδερο και ξύναμε τον πάγο από το ντουβάρι, ο οποίος μαζευόταν κάθε πρωί. Είχε πολύ κρύο και υγρασία. Τότε, είχα και γενειάδα και τα πρωινά ξυριζόμουν. Έτριβα τις παγωμένες τρίχες και έσπαγαν! Θυμάμαι, έναν Αμερικανό, τον Λούις Χάμφρεϊ από την Κάτω Αλαμπάμα, ο οποίος έπαιρνε το νερό από το μαγειρείο για να πλυθούμε. Σε ένα κουβαδάκι, έβαζε βραστό νερό, ίσα ίσα να πλυθούμε κι αμέσως σκουπιζόμασταν γιατί κοκαλώναμε! Όλα αυτά γινόταν γρήγορα γιατί το νερό πάγωνε! Το κρύο ήταν πολλούς βαθμούς υπό το μηδέν. Λες και ήμασταν στη Σιβηρία!!! Βρισκόμασταν στα σύνορα Κίνας και Β. Κορέας, στην πόλη Κοράνγκ Πο.

-: Οι Κινέζοι βοηθούσαν τους Βορειοκορεάτες;

Βέβαια, μαζί με Ρώσους αξιωματικούς. Εν τω μεταξύ, εμένα, όλο αυτό το διάστημα με είχανε για νεκρό! Είχε λάβει και σχετικό επίσημο συλλυπητήριο έγγραφο η οικογένειά μου. Να φανταστείτε ότι ο πατέρας μου έπαιρνε σύνταξη για τον θάνατό μου! Ύψους 240.000 δραχμών το 1952. Πολλά λεφτά για την εποχή αυτή.

-: Τελικά, πως αποχωρήσατε από την Κορέα;

Κατά το Φεβρουάριο λοιπόν, είχα δει ένα παράξενο όνειρο: ήταν μια γρια στο χωριό κι έλεγε ότι ο πόλεμος στην Κορέα τώρα την Άνοιξη θα φουντώσει. Πράγματι έτσι έγινε. Το έλεγα σε κάποιον εκεί, ότι το Πάσχα θα φύγω, γιατί είχα δει όνειρο. Το άκουσε ένας Αμερικανοαυστριακός, εν ονόματι Νάλι Νάλσον και μου έλεγε: «E, το 1960 κι αν μέχρι τότε τελειώσει ο πόλεμος». Κατά το Πάσχα, λοιπόν, παρατήρησα μια αλλαγή στη συμπεριφορά των Βορειοκορεατών. Μας δώσανε τσιγάρα, μας καλομιλούσαν κ.ά. Κατόπιν, μας είπανε ότι έγινε συνθηκολόγηση και ότι κάποιοι θα φύγουνε...Εμείς ήμασταν διστακτικοί διότι είχαμε την εντύπωση ότι θα μας παίρνανε για εκτέλεση. Θυμάμαι τους άλλους κρατούμενους που μας φώναζαν: «Take it easy, man». Ήθελαν να μας πούνε να προσέχουμε. Τέλος πάντων, μας πήγανε με κάτι αυτοκίνητα σε κάποιο μέρος έξω, όπου μας δώσανε κρασί, ούζο, ψωμί, γλυκό. Κάναμε μπάνιο, ντυθήκαμε καλά κ.ά. Καθίσαμε καμιά δεκαριά ημέρες εκεί και μας ψυχαγωγούσανε. Στο τέλος, ήρθε και η ανταλλαγή και έτσι τελείωσε η περιπέτειά μου στην Κορέα.

-: Συνεχίστηκε όμως η απίστευτη περιπέτειά σας στην Ελλάδα όπου προσπαθούσατε να αποδείξετε στις Ελληνικές αρχές πώς ήσασταν ζωντανός. Έτσι δεν είναι;

Δυστυχώς ναι. Είναι τόσο σύνθετη, πολύπλοκη αλλά και ανόητη (όσον αφορά το ελληνικό κράτος) η ιστορία αυτή που μπορεί να γίνει και σενάριο για ταινία. Ήταν μια εξαιρετική δυσάρεστη Οδύσσεια η οποία κόντεψε να επιδεινώσει και την κατάσταση του ποδιού μου το οποίο τραυματίστηκε στην Κορέα. Πολλές φορές στο Ελληνικό Δημόσιο υπάρχει μεγαλύτερη παραφροσύνη κι από πεδίο μάχης.

-: Αν μπορούσατε να γυρίσετε τους δείκτες του ρολογιού πίσω, θα ξαναπηγαίνατε στον πόλεμο της Κορέας;

Φυσικά όχι!

Τι μπορεί κάποιος να σχολιάσει από τα προαναφερθέντα; Πολλά – άλλα σημαντικά κι άλλα όχι τόσο. Πάντως, ένα σημείο που οπωσδήποτε χρήζει σχολιασμού είναι η έκπληξη του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος που είδαν συμπατριώτες μας στην Σμύρνης να βγάζουν ελληνικές σημαίες στα μπαλκόνια και στις στέγες τους για να τους προϋπαντήσουν! Και μόνο αυτό το μοναδικό θέαμα, τριάντα χρόνια έπειτα από το μαύρο 1922, άξιζε τον κόπο της Οδύσσειας των Ελλήνων στρατιωτών...

Παραπομπή.



Η πρώτη ουσιαστικά συμμετοχή της Ελλάδας σε αποστολή του ΟΗΕ πραγματοποιήθηκε το 1950, με την αποστολή του Ελληνικού Εκστρατευτικού Σώματος στην Κορέα, όταν η Βόρεια Κορέα εισέβαλε στρατιωτικά στην Νότια. Η επίθεση προκάλεσε την άμεση αντίδραση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που αποφάσισε στις 29 Ιουνίου 1950, την ένοπλη επέμβαση της Διεθνούς Δυνάμεως ώστε να αποκατασταθεί η ειρήνη και η ασφάλεια στην περιοχή. Όλα τα κράτη – μέλη του ΟΗΕ, πλην της Ρωσίας και των χωρών μελών του πρώην Σοβιετικού Μπλοκ δέχθηκαν τη παραπάνω πρόσκληση του Συμβουλίου και συμμορφώθηκαν με τις αποφάσεις του. Η Ελλάδα ως μέλος του ΟΗΕ, ανταποκρινόμενη στην απόφασή του, προχώρησε στη συγκρότηση Ειδικού Εκστρατευτικού Σώματος με την ονομασία «Εκστρατευτικό Σώμα Ελλάδος (ΕΚΣΕ)» το οποίο περιελάμβανε δυνάμεις του Στρατού Ξηράς και της Αεροπορίας. Αρχικά καθορίσθηκε ο Στρατός Ξηράς να αποστείλει στη Κορέα Εκστρατευτικό Σώμα επιπέδου συνθέσεως Ταξιαρχίας και δυνάμεως 3.500 ανδρών περίπου. Τη βάση του Εκστρατευτικού Σώματος αποτέλεσε τμήμα της 42ης Ταξιαρχίας της IX ΜΠ, που εκπαιδευόταν τότε στη Κοζάνη. Το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα αναχώρησε για την Κορέα από τον Πειραιά στις 16/11/1950 με το αμερικανικό οπλιταγωγό «Τζένεραλ Χαν». Συνολικά  από το 1950 έως το 1955 που διήρκεσε η ελληνική στρατιωτική παρουσία στην κορεατική Χερσόνησο στάλθηκαν 10.225 αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και στρατιώτες . Οι νεκροί στο Στρατό έφτασαν τους 183 και οι τραυματίες τους 610. Το ελληνικό αεροπορικό απόσπασμα είχε 12 νεκρούς και τέσσερα αεροπλάνα κατεστραμμένα. Οι ελληνικές απώλειες από τη συμμετοχή στον πόλεμο της Κορέας δεν ήταν λίγες: 183 νεκροί και 610 τραυματίες, σύνολο απωλειών 793 αξιωματικοί και οπλίτες.


Κυριακή, 5 Αυγούστου 2018

Η Λήμνος μέσα από τον Μύθο


Η ομιλία μου στα Λύχνα της Λήμνου στις 20/07/2018, σε συνεργασία με τον πολιτιστικό σύλλογο Λύχνων.



Λήμνος [1], ένα νησί με εξαιρετικές φυσικές ομορφιές, μοναδικούς βιότοπους, και  με πλούσια  ιστορική  και μυθολογική κληρονομία. Σήμερα δεν θα αναφερθούμε στις μοναδικές αυτές ομορφιές του τόπου μας,  αλλά στο πλούσιο και μοναδικό μυθολογικό του παρελθόν , το οποίο μπορεί να προσφέρει μία πολύτιμη προστιθέμενη αξία στο Τουριστικό προϊόν του τόπου μας. Προϋπόθεση για να γίνει κάτι τέτοιο,  είναι εμείς οι ίδιοι να γνωρίζουμε τη πολιτισμική μας κληρονομία, έτσι ώστε να μπορέσουμε να την αναδείξουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Πριν ξεκινήσουμε το μυθολογικό μας ταξίδι, επιτρέψτε μου να αναφέρω επιγραμματικά,  κάποιες από τις μοναδικότητες της Λήμνου.

         Εδώ λοιπόν, στη  Λήμνο,  η μοναδική στεριά  στον πλανήτη για τους αρχαίους Έλληνες, η οποία υπήρξε μόνιμη κατοικία Ολύμπιου Θεού. Και αυτός δεν είναι άλλος από τον Θεό Ήφαιστο, ο  μόνος που δεν κατοικούσε στον Όλυμπο, αλλά ανάμεσα στους θνητούς Λημνιούς. Και αν νομίζετε, πως ήταν ο μόνος, κάνετε λάθος, στην Λήμνο κατοικούσε  ένας  ακόμα Θεός,  ο Θεός  Ύπνος !

         Εδώ η διάσημη «Λημνία γη», το μοναδικό φαρμακευτικό προϊόν της Λήμνιας γης! Εδώ αφήνουν τον Φιλοκτήτη οι Έλληνες στον δρόμο τους προς την Τροία οι Έλληνες, ώστε να γιατρευτούν οι πληγές του με την μοναδική φαρμακευτική Λημνία γη!

         Εδώ τελούνται τα Καβείρια μυστήρια, εδώ έρχεται το ιερό φως μία φορά τον χρόνο από την Δήλο,  όταν όλα τα φώτα του νησιού σβήνουν για εννέα ημέρες! Εδώ υπήρχε  εξομολογητής ιερέας «Κόης», ο οποίος εξομολογούσε  τους υποψηφίους προς μύηση...!

         Εδώ το πρώτο και αρχαιότερο βουλευτήριο στον κόσμο, στην  Πολιόχνη!

Εδώ σύμφωνα με τον Ρωμαίο ιστορικό Πλίνιο (23–79 μ.Χ.), υπάρχει   κοντά στην Ηφαίστεια  και κάτω από το Καστροβούνι  υπόγειος  Λαβύρινθος.  Κάτω από τον λόφο Καστροβούνι  σύμφωνα με μαρτυρίες περιηγητών  του 19ου αιώνα, υπάρχουν όντως ανεξερεύνητοι χώροι και διάδρομοι με αγάλματα.
         Εδώ γεννιέται το για πρώτη φορά  το Πένταθλο!

         Εδώ η μοναδική  πρωτεύουσα  νησιού η οποία «κοιτάει» προς την Ελλάδα!

         Εδώ η μεγαλύτερη έκταση ερήμου στην Ευρώπη, οι αμμοθίνες!

         Εδώ ένας από τους ελάχιστους μοναδικούς ασκεπής ναούς στον κόσμο, η Παναγιά η Κακαβιώτισα.

         Από εδώ, το 1912 ο Ελληνικός στόλος απελευθέρωσε το Αιγαίο..!

Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά.  Η  Λήμνος ήταν γνωστή από τους  Προϊστορικούς [2] ήδη  χρόνους, για αυτό ίσως  ο Όμηρος την αναφέρει αργότερα ως καλοχτισμένη πολιτεία, («υκτμενον πτολεθρον»),  αλλά  και πιο αγαπημένη απ' όλες τις στεριές («Λήμνος γαιάων πολύ φιλτάτη απασέων»). Τους πρώτους κατοίκους του νησιού,  ο Όμηρος τους αποκαλεί Σίντιες, οι οποίοι  σύμφωνα με το μύθο είχαν έρθει από την Ανατολή. Ήταν εξαιρετικοί μεταλλουργοί, και οι πρώτοι που κατασκεύασαν χάλκινα όπλα με μέταλλα από τη Μικρά Ασία.  Τιμώντας το μεταλλουργό θεό, οι αρχαίοι Έλληνες ονόμασαν Ηφαιστία την πόλη που ίδρυσαν στο νησί.

Το νησί γνώρισε περίοδο ακμής κατά την Πρώιμη και τη Μέση Εποχή του Χαλκού (2500 - 1650 π.Χ.) , όταν και αναπτύχθηκαν σημαντικά οικιστικά κέντρα, όπως η Πολιόχνη, η Μύρινα,  την Ηφαιστία και το Κουκονήσι. Κατά τον 5ου αι. εγκαταστάθηκαν στη Λήμνο Aθηναίοι κληρούχοι, που συμβίωσαν ειρηνικά με τους γηγενείς. Έκτοτε από το νησί πέρασαν πολλοί και διαφορετικοί κατακτητές.

Το μυθολογικό υπόβαθρο του νησιού είναι εξαιρετικά πλούσιο, και ο πλούτος του αυτός, συνδέεται κατά κύριο λόγο με τον Θεό  της φωτιάς και της μεταλλουργίας, Ήφαιστο.   Πριν όμως συνεχίσουμε είναι απαραίτητο να  γίνει μία  σύντομη διευκρίνιση σχετικά με την σπουδαιότητα αλλά και την ιδιαιτερότητα της μυθολογίας. Για τους πρόγονους μας η μυθολογία, δεν ήταν ότι είναι για εμάς  σήμερα τα παραμύθια,  μυθοπλαστικές δηλαδή αφηγήσεις που στερούνται αλήθειας. Ο μύθος στην αρχαιότητα ποιούσε μεν ήθος, κυρίως όμως αφορούσε την αλληγορική και συγκεκαλυμμένη αφήγηση του παρελθόντος.

Σύμφωνα λοιπόν με την επικρατέστερη μυθολογική παράδοση, ο θεός τη φωτιάς και της μεταλλουργίας, ο Ήφαιστος, ήταν υιός του Θεού Διός και της Θεάς Ήρας. Όταν κάποια στιγμή ο πατέρας του Δίας, κρέμασε την  ζηλόφθονη  σύζυγο του Ήρα για να την τιμωρήσει, ο Ήφαιστος προσπάθησε να την λύσει από τα θεϊκά  δεσμά, και τότε ο Δίας έξαλλος τον πέταξε εξοργισμένος από τον Όλυμπο.

Ο Ήφαιστος στριφογύριζε στον αιθέρα για εννέα ημέρες, έως ότου κατέληξε στον λόφο Μόσυχλο του νησιού μας. Λόγω της πτώσης του έσπασε το πόδι του, για αυτό και - αν και Θεός- , κούτσαινε. Οι κάτοικοι του νησιού  αποδείχθηκαν πολύ  φιλόξενοι στον Θεϊκό επισκέπτη τους,  για αυτό και ο Ήφαιστος όχι μόνο τους δίδαξε την τέχνη της μεταλλουργίας, αλλά τους χάρισε και την μοναδική φαρμακευτική Λημνία γη, την οποία και ο ίδιος έβαζε στο πονεμένο πόδι του.

Πολλά και θαυμαστά ακόμα και ανάμεσα στους θεούς του Ολύμπου ήταν τα τεχνουργήματα του Ήφαιστου (γνωστά και ως φαιστότευκτα). Παραδείγματος χάριν, έργο του Ήφαιστου ήταν  το πρώτο ρομπότ, ο Τάλως – ο γιγάντιος χάλκινος φύλακας τον οποίο είχε δωρίσει ο Δίας στην ερωμένη του Ευρώπη, μετά την εγκατάσταση της στην Κρήτη. Ο Τάλως είχε αναλάβει το έργο της προστασίας του νησιού, περιπολώντας τρεις φορές ημερησίως και απωθούσε τους πειρατές, πετώντας βράχους ή αγκαλιάζοντας τα πλοία με πύρινη λαβή.Και πολλές άλλες τεχνολογικά προηγμένες κατασκευές,  άγνωστες στους περισσοτέρους Έλληνες.   

Σύμφωνα με την Λημνιακή παράδοση ο Ήφαιστος είχε ως βοηθούς του στις μεταλλουργικές του εργασίες τον τοπικό ήρωα Κηδαλίωνα, αλλά και τους   Καβείρους, με πανάρχαια λατρεία στο νησί, τους οποίους οι ντόπιοι αποκαλούσαν και Καρκίνους, υποδηλώνοντας έτσι την ιδιότητά τους ως μεταλλουργών, μέσα από την παρομοίωση των δαγκάνων των καβουριών (καρκίνων) με τις λαβίδες του μεταλλοτεχνίτη.

Για αυτό τον λόγο εδώ στην Λήμνο (αλλά και στη Σαμοθράκη, την Βοιωτία όπως  και αλλού) τελούνται τα αρχέγονα  Καβείρια μυστήρια,  εξίσου σημαντικά με τα μεταγενέστερα  Ελευσίνια. Και πιθανολογώ πως τα Καβείρια είναι αρχαιότερα των Ελευσινίων,  διότι η φωτιά είναι η πρώτη μορφή πολιτισμού του ανθρώπου, το πρώτο στοιχείο που διαφοροποιεί τον άνθρωπο από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο.

Ένα άλλο στοιχείο το οποίο συνηγορεί προς αυτό  είναι,  πως σύμφωνα με τις ελάχιστες και αντικρουόμενες πληροφορίες που έχουν διασωθεί,  οι  Καβειριακές μυσταγωγικές τελετουργίες είχαν να κάνουν με την γέννηση του ανθρώπου, ενώ των Ελευσίνιων κυρίως με την μετά θάνατο μοίρα της ψυχής του. 
Η λατρεία των Καβείρων σχετιζόταν με τον Ήφαιστο, το πυρ, από όπου προέρχεται και το όνομα τους (από με τα ρήματα κάω, κύω ή κάπτω). Οι Κάβειροι ήταν αρχέγονες χθόνιες θεότητες,   τους  αποκαλούσαν μεγάλους «θεούς», σχετίζονταν με τη φωτιά, τη κατεργασία των μετάλλων, την ευφορία της γης και της αμπελουργίας, αλλά την προστασία  των ναυτικών. Είναι απροσδιόριστος τόσο ο αριθμός τους ( οποίος ποικίλοι, από δύο, τρείς, τέσσερις ή επτά) , όσο και τα ονόματα τους. Είναι όμως σίγουρο πως έχουν  προ Ελληνική προέλευση (πελασγική), και εκτός  πως εκτός από τον Ήφαιστο,  συνδέονται στενά και με την «Θεά Γη , την «Μεγάλη Μητέρα», την Πότνια θέα των όφεων.
Οι Μυθαγωγικές και Μυσταγωγικές  νυχτερινές τελετουργίες, γίνονταν γύρω από μία ιερή εστία φωτιάς, τελετουργίες στις  οποίες συμπεριλαμβάνονταν η εξομολόγηση.  Η  σπουδαιότητα των τελετών αυτών αποδεικνύεται από το γεγονός πως στα Καβείρια μυστήρια είχαν μυηθεί πολλοί ήρωες, ο Ορφέας , ο Ηρακλής, οι Διόσκουροι Κάστωρ και Πολυδεύκης, ο Αγαμέμνων, ο Οδυσσέας, ενώ ως γνωστό ο Βασιλιάς Φίλιππος ήταν μυημένος στα μυστήρια της Σαμοθράκης, όπου και γνώρισε την Ολυμπιάδα την μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η οποία ήταν ιέρεια των Καβείρων!.      
Σύμφωνα με τον Φιλόστρατο κάθε χρόνο και σε ορισμένο χρόνο στην Λήμνο κατά την διάρκεια των εορτών των τελετών, έσβηναν όλα τα Φώτα στο νησί επί εννέα ημέρες, μέχρι να έρθει με πλοίο από την Δήλο το νέο πυρ. Γι αυτό τον λόγο και η λαμπάδα ήταν ένααπό τα  σύμβολα των Καβείρων.

Δυστυχώς η  σπουδαιότητα του Ηφαίστου σε σχέση με τους υπολοίπους αρχαίους Θεούς είναι υποτιμημένη. Πόσοι γνωρίζουν αλήθεια πως  η  Πανδώρα ήταν δικό του δημιούργημα; Πόσοι γνωρίζουν  πως σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή , αυτός μαζί με την θεά Αθηνά και τον Προμηθέα, βοήθησε να δημιουργηθεί ο πρώτος άνθρωπος από πηλό και φωτιά,  κατ' εικόνα των θεών, εμφυσώντας του το Θεϊκό πυρ;

Υπήρχε επίσης η παράδοση πως ο  Ήφαιστος και Αθηνά έμαθαν τις τέχνες από τους Κύκλωπες και αυτοί με τη σειρά τους τις δίδαξαν στους ανθρώπους, ώστε να πάψουν να ζουν στα σπήλαια σε συνθήκες που περισσότερο θύμιζαν ζωώδη κατάσταση. Έτσι, ο Ήφαιστος δίδαξε τις τέχνες τις σχετικές με τα μέταλλα και ό,τι είχε να κάνει με τις τέχνες της φωτιάς. Σε αυτή την τελευταία περίπτωση, ο Ήφαιστος προσομοιάζεται με τον Προμηθέα με τον οποίο ενίοτε συγχέεται. Κοινή πάντως φαίνεται να είναι η λατρεία του Ήφαιστου και της Αθηνάς στην Αθήνα,  από τις συντεχνίες, εξού και το επίθετο της Αθηνάς ως Ηφαιστίας.

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναφέρω κάτι ακόμα για τους μύθους. Ο μύθος χρησιμοποίησε ως εργαλεία του τα σύμβολα και τις εικόνες.  Τα σύμβολα είναι για τους μύθους, ότι τα εργαλεία για τα χέρια,  μεγιστοποιούν τις δυνατότητες του νου.  Οι αρχαίοι  Έλληνες λοιπόν, απεικόνιζαν τον Ήφαιστο να φορά μπλε σκούφο,  και να κρατάει την λαβίδα  του σιδηρουργού.

Σύμφωνα λοιπόν με τον Πρόκλο, οι πρόγονοι μας απεικόνιζαν τον Ήφαιστο να φοράει γαλάζιο καπέλο θέλοντας να συμβολίσουν κατ΄ αυτόν τον τρόπο,  την περιστροφή του ουρανίου θόλου, που δημιουργείται από το  πρωταρχικό και ξεκάθαρο πυρ (κοσμική ενέργεια).  Ο  Ήφαιστος  λοιπόν ως κοσμική  ενέργεια συμβόλιζε  για τους αρχαίους Έλληνες την πρωταρχική  δύναμη η οποία δημιούργησε και οργάνωσε  την ύλη στο ορατό σύμπαν(Big Bang). Ένα σύμπαν το οποίο προέκυψε από την πρωταρχική κοσμική φωτιά, για αυτό το λόγο και οι αρχαίοι μυθοπλάστες τον παρουσίασαν να είναι ο κατασκευαστής των κατοικιών και θρόνων των Θεών στον Όλυμπο

O Πορφύριος,   μας δίνει πληροφορίες και το συμβόλιζε και η λαβίδα που κρατούσε.  Ο  ακατέργαστος σίδηρος, που μορφοποιεί  με την  Λαβίδα  του ο  Ήφαιστος  στο Εργαστήριο του, συμβολίζει την  ψυχή του ανθρώπου,  η οποία πρέπει να σφυρηλατηθεί στο πυρ της γνώσεως και της αρετής, ώστε να εξαγνιστεί  από τα πάθη και τα ένστικτα, μέσω «του  πυρός», αναδεικνύοντας την Θεϊκή δηλαδή  ουσία της.

Δικό του δώρο  στους κατοίκους του νησιού, ήταν  η περίφημη θεραπευτική Λημνία γη.  Το θεραπευτικό αυτό χώμα   εξορυσσόταν μία φορά τον χρόνο στο όρος Μόσχυλο, εκεί όπου είχε πέσει ο Ήφαιστος. Το σημείο εξορύξεως  βρίσκεται σήμερα κοντά στο εξωκλήσι της μεταμόρφωσης του Σωτήρος στον Κότσινα.

Στη αρχαιότητα ο θαυματουργός μοναδικός αυτός πηλός χρησιμοποιούνταν ως  παυσίπονο, αντίδοτο για δηλητήρια, αντισηπτικό σε μολύνσεις, και σε συνδυασμό με άλλες ουσίες, ως φάρμακο στις αναιμίες, στην κύηση, σε πληγές που επουλώνονταν δύσκολα, αιμορραγίες, έλκη, νεφρά κ.λ.π . Ανακατεμένη με ξύδι βοηθούσε σε περιπτώσεις εμετών και αιμοπτύσεων. Ο Γαληνός αναφέρει πως η «Λήμνια γη» μπορούσε να θεραπεύσει την πανώλη και όλες τις επιδημίες.

Για αυτό τον λόγο κατά την εκστρατεία της Τροίας, όταν ένα δηλητηριώδες φίδι δάγκωσε τον Φιλοκτήτη τον διάσημο τοξοβόλο των Ελλήνων, οι Έλληνες τον άφησαν στην Λήμνο για να τον θεραπεύσουν με τη «Λημνία γη», οι ιερείς του Ηφαίστου. Ο Φιλοκτήτης έμεινε στην Λήμνο  δέκα χρόνια και επιβίωσε σκοτώνοντας πουλιά με τα βέλη του Ηρακλή. Χωρίς όμως τον Φιλοκτήτη δεν θα έπεφτε η Τροία, και έτσι μετά την γιατρειά του, οι Έλληνες, ήρθαν και τον πήραν από την Λήμνο για την Τροία. Η σπηλιά του Φιλοκτήτη είναι αυτή που βρίσκεται στην βραχώδη ακτή, κάτω από το Ιερό των Καβείρων.

Σύμφωνα με τον Διοσκουρίδη (1ος αι. πχ.), γινόταν ειδική τελετουργία από τους ιερείς του Ηφαίστου, κάθε έτος την 6η Μάιου με θυσία τράγου ή αιγών, που ήταν τα ιερά ζώα του νησιού, και αναμείγνυαν το αίμα των ιερειών με το χώμα. Αφού το έπλαθαν σε μικρό σχήμα, η ιέρεια του Ηφαίστου, το σφράγιζε με μια σφραγίδα που αρχικά απεικόνιζε μια αίγα και στην συνεχεία την Θεά Άρτεμη.

Έπαιρναν τον πηλό, τον έπλεναν, του έδιναν σχήμα δίσκου και τον σφράγιζαν με ειδική σφραγίδα. Τον άφηναν στον Ήλιο να αποξηρανθεί, και στη συνέχεια ο πηλός διαμορφώνονταν σε πλάκες και σφραγίζονταν με ειδική σφραγίδα πριν διανεμηθεί ή πουληθεί. Αρχικά η εξόρυξη γινόταν προς τιμήν της θεάς Άρτεμης, ενώ κατά τα Χριστιανικά χρόνια, γινόταν προς τιμήν του Ιησού, και ως ημέρα εξόρυξης ορίστηκε η 6η Αυγούστου, λαμβάνοντας το όνομα «Αγιόχωμα».

Τόσο στη Βυζαντινή εποχή όσο και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, το εμπόριο της «Λήμνιας γης» ελέγχονταν αυστηρά. Το παρασκεύασμα το έστελναν αποκλειστικά και μόνο στον μεγάλο Σουλτάνο . Ήταν τόσο σημαντική η Λήμνια Γη επί Τουρκοκρατίας , ώστε η πύλη έστελνε ως δώρο ένα μικρό πήλινο δοχείο με «Λημνία γη», αποκλειστικά και μόνο σε βασιλείς και ηγεμόνες της εποχής. Όποιος ντόπιος συλλαμβανόταν να κατέχει παρανόμως μικροποσότητες Λημνίας γης, τιμωρούνταν με την θανατική ποινή.  


Τον Αύγουστο του 1916 υπήρξε η τελευταία γνωστή αναφορά εξόρυξης από τοπική Λημνιακή εφημερίδα η οποία αναφέρει πως: 

«Προ  Προ της Ανατολής του ηλίου επί του λόφου εφ' ου εμνημονεύετο ότι εξήγετο η Λημνία γη, έσπευσαν οι κάτοικοι Ρεπανιδίου και μετά τον αγιασμόν ήρξαντο της ανασκαφής προς εύρεσιν της Λημνίας γης (αγιόχωμα). Μόλις ευρέθη αύτη έκυπτον πάντες ως εις προσκύνημα να λάβωσιν εκ του ιερού τούτου χώματος του κατ' αρχαίαν παράδοσιν χρησιμεύοντος ως φαρμάκου κατά πάντων των δηλητηριωδών εντόμων Το χώμα τούτο εξαγόμενον μόνον κατά την ημέραν της Μεταμορφώσεως χρησιμοποιείται υπό των κατοίκων ως φάρμακον κατά του παροξυσμού, πινόμενον αφού τεθή εντός ύδατος ηγιασμένου.» 

Σήμερα δυστυχώς η Λημνία γη παραμένει παντελώς αναξιοποίητη τουριστικά, ενώ  δεν υπάρχει ούτε καν κάποια αρχαιολογική πινακίδα σήμανσης για τον  χώρο εξορύξεως.  

Ας επιστρέψουμε όμως στον Ήφαιστο. Ο  Ήφαιστος  αν και άσχημος και κουτσός, γεγονός εξαιρετικά παράδοξο για Θεό (αλλά και συμβολικό) με την βοήθεια (και την ανάγκη της μητέρας του Ήρας [3] την οποία έλυσε από δεσμά ), έλαβε ως σύζυγο του την θεά της ομορφιάς Αφροδίτη. Η Αφροδίτη όμως ποθούσε  τον ωραίο και αθλητικό Άρη,  θεό του πολέμου, παρά τον άσχημο και χωλό Ήφαιστο, για αυτό και σύναψε εξωσυζυγική σχέση. Όταν το πληροφορήθηκε ο Ήφαιστος, κατασκεύασε  ένα είδος διχτύου  και το έστησε πάνω από το κρεβάτι του. Έτσι, μόλις ο Άρης πήγε να  σμίξει παράνομα  με την Αφροδίτη, παγιδεύτηκε.

Οι Λημνιές γυναίκες εξοργισμένες με την απιστία της θεάς Αφροδίτης στον αγαπημένο τους Θεό, παραμέλησαν τα ιερά τους καθήκοντα προς την θέα της Ομορφιάς. Εξοργισμένη τότε αυτή, αποφάσισε να τις τιμωρήσει. Τις ράντισε με μία άσχημη σωματική οσμή,  έτσι ώστε να μην τις πλησιάζουν οι άντρες τους. Και έτσι έγινε, οι  άντρες  τους, τις απέφευγαν και έφεραν γυναίκες από τη Θράκη.

Οι Λημνιές τότε αποφάσισαν να τους εκδικηθούν. Οργάνωσαν μια γιορτή πάνω στο όρος Πέτασο και αφού εκείνοι μέθυσαν από το πολύ κρασί, τους πέταξαν στη θάλασσα. Λόγω της πράξης αυτής το σημείο εκείνο ονομάστηκε «Ανδρωφόνιο» (σημερινό Ανδρώνι). Βασίλισσα  τότε της πόλης ήταν η Μύρινα κόρη του βασιλιά της Ιωλκού Κρηθέα [4],  πόλη που πήρε το όνομα της, ενώ σύζυγος της ήταν ο Θόας.  Κόρη τους ήταν η Υψιπύλη, η οποία έσωσε τον πατέρα της, όταν οι γυναίκες σκότωσαν όλους τους άντρες του νησιού, φυγαδεύοντας τον κρυφά σε ένα πιθάρι το οποίο πέταξε στην θάλασσα,  ώστε να μπορεί να επιπλέει. 

Στο νησί όλοι οι άντρες  είχαν πλέον φονευθεί.  Η Αφροδίτη μετανοιωμένη φρόντισε ύστερα από μια σφοδρή θαλασσοταραχή να αναζητήσουν καταφύγιο στη Λήμνο οι Αργοναύτες. Όταν όντως ο  Ιάσωνας  βρέθηκε  στην Λήμνο με τους πενήντα Αργοναύτες, τιμήθηκε από τη βασίλισσα Υψιπύλη η οποία διοργάνωσε και αγώνες προς τιμήν τους, καθώς οι Αργοναύτες έμειναν για δύο χρόνια στο νησί. Η τιμωρία της Αφροδίτης είχε παρέλθει και οι Λημνίες  σύναψαν ερωτικές σχέσεις με τους Αργοναύτες.

Οι αγώνες που έγιναν  ήταν σημαντικοί,  καθώς η Αργώ είχε ως πλήρωμα ξακουστούς ήρωες της εποχής εκείνης. Στο αγώνισμα του δίσκου νίκησε ο Τελαμώνας πατέρας του Ομηρικού ήρωα Αίαντα, στο ακόντιο ο Λυγκέας, στον δρόμο ο Ζήτης, και στο άλμα ο Κάλαϊς. Ο Πηλέας,  όμως πατέρας του Ομηρικού ήρωα Αχιλλέα, νίκησε στην πάλη και βγήκε δεύτερος σε όλα τα άλλα αγωνίσματα.  Ο Ιάσονας θέλοντας να τιμήσει ξεχωριστά τον Πηλέα, σκέφτηκε να συνδυάσει τα πέντε αγωνίσματα σε ένα, υπολογίζοντας πως όλοι είχαν από μία νίκη, αλλά ο Πηλέας εκτός από τη νίκη του στη πάλη, ήταν και δεύτερος σε όλα τα άλλα αγωνίσματα. Τον βράβευσε λοιπόν με ξεχωριστό έπαθλο, αναγνωρίζοντάς τον ως τον πιο ικανό άνδρα από όλους τους άλλους που είχε μαζί του. Από τότε ξεκίνησαν οι αγώνες του πεντάθλου [5].

Πριν κλείσω την σημερινή ομιλία θα ήθελα να αναφερθώ στο Κουκονήσι στο ν’σούδ’ (>νησούδι, δηλαδή νησάκι), όπως αποκαλείται στην Λημνία ντοπιολαλιά, το οποίο βρίσκεται πολύ κοντά στο χωρίο μας, και υποθέτω πως πολλοί λίγοι γνωρίζουν την ιστορική και αρχαιολογική ιστορία του.Το Κουκονήσι βρίσκεται στα δεξιά του κεντρικού δρόμου  λίγο πριν την είσοδο του Μούδρου.  Σε παλαιότερες ξένες χαρτογραφήσεις της Λήμνου η νησίδα σημειώνεται με το όνομα Ispatho, Ispatha, δηλαδή η Σπάθα.


Σύμφωνα λοιπόν με τον θρύλο, στο νησί κατοικούσαν στα πολύ παλαιά χρόνια, οι Κούκονες, οι οποίοι ήταν πελώριοι και άγριοι. Ζούσαν απομονωμένοι στο νησάκι χωρίς να έχουν σχέσεις με τους υπόλοιπους κατοίκους της Λήμνου. Τους έτρεμαν όλοι γιατί δεν ήταν συνηθισμένοι άνθρωποι, ήταν παράξενοι πελώριοι  και άγριοι. Πέρασαν όμως τα χρόνια, κι αυτοί δεν είχαν πάρε δώσε με κανέναν στη  Λήμνο. Κλειστήκαν μια μέρα στα σπίτια τους και δε ξαναβγήκαν. Σιγά σιγά πέθαναν όλοι.

Ο θρύλος έχει ενδιαφέρον, αν συνδυαστεί με τους Κίκονες, λαό της Θράκης, τους οποίους αναφέρει ο Όμηρος (Ιλιάδα Β 846, Οδύσσεια ι 39) ως συμμάχους των Τρώων και ο Ηρόδοτος ως τους πρώτους αμπελουργούς της Θράκης. Γενάρχης τους θεωρείτο ο Κίκων, γιος του Απόλλωνα και της Ροδόπης. Δεδομένου ότι Θρακικά φύλα είχαν εγκατασταθεί στο νησί, ίσως στο τοπωνύμιο και στο θρύλο επιβιώνει η ανάμνηση της παρουσίας του αρχαίου αυτού θρακικού φύλου στη Λήμνο.

Όσον αφορά τις ετυμολογίες του ονόματος του νησιού , τρείς είναι οι  πιθανές ετυμολογικές εκδοχές. Η πρώτη είναι  η προφανής,  προέρχεται δηλαδή από το γνωστό πτηνό.  Η δεύτερη  αφορά , τη λέξη κούκ(κ)ος στη μεταφορική χρήση της στο Λημνιακό αγροτικό ιδίωμα,  που σημαίνει τους λιθοσωρούς που στήνονται στα αγροτεμάχια ως οροθέσια. Έτσι, Κουκονήσι θα σήμαινε η νησίδα με τους πολλούς λιθοσωρούς, τους κούκους. 

Η Τρίτη, αφορά  μία ντόπια παρετυμολογία σύμφωνα με την οποία το όνομα του ίσως προέρχεται από  το χαρέμι ενός Μπέη του γειτονικού Μούδρου,  ο οποίος είχε  εγκαταστήσει στο  Κουκονήσι  τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, τις κοκόνες του, τις γυναίκες δηλαδή του χαρεμιού του (κοκόνα> Κοκονήσι> Κουκονήσι). 

Οι ανασκαφές, στο Κουκονήσι  ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 1992, από τον Λημνιό αρχαιολόγο Χρήστο Μπουλώτη, και αποκάλυψαν ένα σπουδαίο προϊστορικό κέντρο, εξίσου σημαντικό της Πολιόχνης. Ο προϊστορικός οικισμός στο Κουκονήσι αποτελούσε θαλάσσιο σταυροδρόμι και ασφαλές αγκυροβόλιο [6], ευρισκόμενο απέναντι από την αρχαία Τροία. 

Με την παρακμή της Πολιόχνης και, ενδεχομένως, της Μύρινας αρχίζει να ακμάζει το Κουκονήσι. Προβάλλει ως το σημαντικότερο Λημνιακό κέντρο της περιόδου αυτής και αναπτύσσεται συγκεντρώνοντας πληθυσμό -τεχνίτες, εμπόρους κλπ- από τις δυο άλλες πόλεις του νησιού. Προς το τέλος της περιόδου, γύρω στα 1600-1500 π.Χ., αποτελεί το σημαντικότερο χώρο μόνιμης εγκατάστασης των Μυκηναίων στη Λήμνο οι οποίοι  δημιουργούν εμπορικούς σταθμούς σε διάφορα σημεία της Λήμνου (Ηφαιστία, Πολιόχνη), αλλά φαίνεται πως επιλέγουν το ασφαλέστερο Κουκονήσι για μόνιμη εγκατάσταση.

Η Λήμνος είναι ένα ευλογημένο νησί, με έφορο έδαφος, εξαιρετικές φυσικές ομορφιές και παραλίες, μοναδικούς βιότοπους, μοναδική ιστορία και μυθολογία, και  σπουδαία γεωστρατηγική θέση. Για να προβληθούν όλα αυτά τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του νησιού θα πρέπει, τόσο οι τοπικοί άρχοντες, όσο και οι κάτοικοι της,  να γνωρίσουν την ιστορία τους, ώστε να διεκδικήσουν από την κεντρική εξουσία, ότι τους αναλογεί, και να αξιοποιηθεί  τουριστικά το νησί. 
Στην αξιοποίηση αυτή, θα πρέπει να δοθεί   έμφαση τόσο στο Φυσικό περιβάλλον, όσο και στην μοναδική πολιτισμική κληρονομία του νησιού η οποία δεν έχει αναδειχθεί  όσο θα έπρεπε.

Δράττομαι λοιπόν της ευκαιρίας και καλώ τις τοπικές αρχές να μελετήσουν την πιθανότητα τοποθέτησης αγάλματος του Ήφαιστου στην Λήμνο. Είναι άξιο απορίας να υπάρχουν αγάλματα του Ήφαιστου  σε πόλη των  Η.Π.Α (Αλαμπάμα), και στη Τσεχία (Μπλάνσκο), και να μην υπάρχει στο αγαπημένο του νησί.!

Κλείνοντας θα ήθελα να υπενθυμίσω πως  η Λήμνος μπορεί να  ήταν η κατοικία και του Θεού ύπνου, στην αρχαιότητα  σήμερα όμως οφείλουμε όλοι  να αφυπνιστούμε  αναδεικνύοντας τον καλύτερο μας εαυτό, ώστε η Λήμνος να γίνει το νησί το ονείρων, για όσο το δυνατό περισσότερους επισκέπτες. 

1. Η Λήμνος είναι το όγδοο μεγαλύτερο νησί, και το πιο επίπεδο νησί του Αιγαίου.Από την αρχαιότητα ήταν ο σιτοβολώνας της αρχαίας Αθήνας και αργότερα έγινε ο προμηθευτής σιταριού της αυτοκρατορικής αυλής του Βυζαντίου.Για το όνομα της Λήμνου, δύο ερμηνείες. Σύμφωνα με την πρώτη , το όνομα της  προέρχεται από το ρήμα «λείβω» που σημαίνει «λιμνώδης», αυτή δηλαδή που έχει πολλά ύδατα (λίμνη, λημνιώνας σήμερα),  και η δεύτερη από το «λήιον πεδίον», δηλαδή την πολύ πλούσια πεδιάδα.

2. Η πρώτη, ανθρώπινη παρουσία στη Λήμνο, σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, μαρτυρείται με μια εγκατάσταση τροφοσυλλεκτών, ψαράδων και κυνηγών της παλαιολιθικής εποχής (περίπου 12000 π.Χ.), που εντοπίσθηκε στη θέση Ουριακός της παραλίας Λουρί (στην ανατολική εξωτερική ακτή του κόλπου του Μούδρου).

3. Σύμφωνα με τον Όμηρο ο  Ήφαιστος ήταν γιός του Δία και της ήρας. Σύμφωνα με άλλες πηγές  όμως  η Ήρα, ανταγωνιζόμενη τον σύζυγό της για την παρθενογένεση της Αθηνάς, συνέλαβε τον Ήφαιστο μόνη της.  Βλέποντάς τον όμως κουτσό και παραμορφωμένο τον έριξε από τις κορυφές του Ολύμπου, την κατοικία που μοιραζόταν με τον Δία, αμέσως μετά τη γέννησή του, επειδή ντρεπόταν για την άσχημη εμφάνισή του. Ο θεός σώθηκε από την Ωκεανίδα Ευρυνόμη και τη μητέρα του Αχιλλέα, τη Νηρηίδα Θέτιδα, που τον φρόντισαν για εννιά χρόνια. Έφτιαξε το πρώτο του σιδηρουργείο στον βυθό του Αιγαίου, όπου έμαθε να κατεργάζεται τα μέταλλα, τον χρυσό, το ασήμι, το σίδερα και σφυρηλάτησε εκπληκτικά αντικείμενα για τις δύο θεές Η Ήρα, ζηλεύοντας τα κοσμήματα της Θέτιδας, ρωτούσε επίμονα τη Νηρηίδα για την προέλευσή τους. Όταν αποκαλύφθηκε η αλήθεια, η Ήρα πήρε τον Ήφαιστο στον Όλυμπο, όπου του διέθεσε ένα σιδηρουργείο με είκοσι φυσερά και την Αφροδίτη ως σύζυγο. Τότε  Ήφαιστος μηχανεύτηκε τέχνασμα για να γυρίσει στον Όλυμπο. Έστειλε στην Ήρα ως δώρο έναν εκθαμβωτικό χρυσό θρόνο, απόδειξη ότι συγχωρούσε στη μητέρα την απόρριψη που έδειξε προς το όχι όμορφο παιδί και τη ρίψη από τον Όλυμπο. Εκείνη δέχτηκε, και μάλιστα με χαρά το δώρο, αλλά μόλις κάθισε σε αυτόν παγιδεύτηκε από αόρατα δεσμά,

4. Η ίδρυσή της Μύρινας ανάγεται στο 12ο ή 13ο αιώνα π.Χ., εποχή που στη Λήμνο κυριαρχούσαν οι Μινύες και πιθανότατα τότε χτίστηκε και το πρώτο κάστρο.

5. Γράφει σχετικά ο Λημνιός  Φιλόσοφος Φλάβιος Φιλόστρατος στο έργο του «Γυμναστικός»: «Ο Τελαμώνας επικρατούσε στη δισκοβολία, ο Λυγκέας στον ακοντισμό και οι γιοι του Βορέα (Ζήτης και Κάλαϊς) στο δρόμο και στο άλμα. Ο Πηλέας ήταν δεύτερος σε όλα αυτά, αλλά τους νικούσε όλους στην πάλη. Λένε λοιπόν, πως κατά την τέλεση των αγώνων στη Λήμνο, ο Ιάσονας, προς χάρη του Πηλέα, αθλοθέτησε ένα επιπλέον έπαθλο για το νικητή του συνδυασμού των πέντε [αγωνισμάτων]. Έτσι, ο Πηλέας κατέκτησε τη νίκη.»

6.  Τη γεωγραφική εμπλοκή της Λήμνου στο ευρύ δίκτυο διακίνησης μετάλλων, που ήταν το μεγάλο ζητούμενο της εποχής, υποδηλώνει και η στάθμευση των Αργοναυτών κατά το πολυθρύλητο ταξίδι τους προς την Κολχίδα για την απόκτηση του χρυσόμαλλου δέρατος, την αναζήτηση δηλαδή χρυσού στις εσχατιές του Εύξεινου Πόντου.

Ομιλία στα Λύχνα 20/07/2018