Η «μαγική» δύναμη του ήχου και της μουσικής...

 

Οι ήχοι είναι μια ισχυρή ενέργεια. Κάθε ήχος είναι μια δόνηση που δημιουργείται από κύματα που ταλαντώνονται σε μια συγκεκριμένη συχνότητα. Στις αρχαίες τελετουργίες, οι λέξεις, οι ήχοι και τα σχήματα συνδυάζονταν για να πετύχουν κάτι συγκεκριμένο. Κάθε γράμμα μιας λέξης σηματοδοτούσε έναν ήχο και κατέγραφε έτσι το άκουσμα αυτού του ήχου. Κάθε ήχος είχε μια ιδιαίτερη χρησιμότητα. Οι αρχαίοι φαίνεται πως πίστευαν πώς υπήρχε μια μαγική διάσταση στη μουσική, μια σχέση μεταξύ άυλου και υλικού που διαφαίνεται, μεταξύ άλλων, και στους μύθους που σχετίζονται ακόμα και με κτίση πόλεων ή τειχών.

Ο θεός Πάνας με την άγρια φωνή του τρομοκρατούσε τους εχθρούς του και τους έτρεπε σε φυγή (πανικός), ενώ με τη μουσική του αυλού του προσέλκυε τις νύμφες, που δεν μπορούσαν να αντισταθούν στο άκουσμα της μουσικής του.

Οι αρχαίοι Έλληνες διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο για την ανάδειξη της μουσικής ως θεραπευτικού μέσου. Μέσω της αρχής του συντονισμού, ο ήχος δρα θεραπευτικά, διεισδύοντας σε όλα τα πεδία της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο ήχος μπορεί να επιβραδύνει και να ρυθμίσει τα εγκεφαλικά κύματα καθώς και να επηρεάσει συγκεκριμένα όργανα αλλά και ολόκληρο τον οργανισμό, σε κυτταρικό επίπεδο. Ίσως για αυτό τον λόγοήδη από την Αρχαιότητα ήταν ευρύτατα διαδεδομένη η θεραπεία ασθενειών με τη χρήση επαναλαμβανόμενων ήχων.

Η χρήση εξαγνιστικών ασμάτων για τη θεραπεία ανθρώπων και ζώων, την αποτροπή δύσκολων ή καταστροφικών καιρικών συνθηκών, για τη γονιμότητα και την εκδίωξη των δαιμονίων ήταν αρκετά διαδεδομένη στους αρχαίους Έλληνες όσο και στους Ανατολικούς λαούς. Αρχαίοι Έλληνες ψέλνοντας επωδές (τραγούδια με μαγικές ιδιότητες) και παιάνες (εποχή των Λυρικών 700 – 550 πΧ) με την συνοδεία μουσικών οργάνων, λέγεται πως είχαν την δύναμη να επιδρούν στην συναισθηματική και νοητική σφαίρα των ανθρώπων εξαγνίζοντάς τις και βοηθώντας στην εξέλιξή τους.
Παράδειγμα της λειτουργίας των επωδών εμφανίζεται στην Οδύσσεια όπου ο Οδυσσέας θεραπεύει το τραύμα του με επίδεση αυτού και παράλληλα με επωδή από τους γιους του Αυτόλυκου.

Ο Ορφέας με τη μουσική του μάγευε θεούς και ανθρώπους, το ίδιο έκανε και ο Ασκληπιός. Ο Ασκληπιός, σύμφωνα με την παράδοση, απέκτησε τις πρώτες του ιατρικές γνώσεις κοντά στον Κένταυρο Χείρωνα. Οι Ορφικοί ύμνοι με τη σωστή χρήση και εκφορά τους μπορεί να επιταχύνουν τους ρυθμούς της πνευματικόνοητικής εξέλιξης του χρήστη.

Ο Πυθαγόρας πίστευε ότι τα άστρα και οι πλανήτες παράγουν ήχους (μουσικήτ ων σφαιρών επιβεβαιωμένη σήμερα από την N.A.S.A), που δεν γίνονται αντιληπτοί, λόγω ατέλειας του ανθρώπινου αυτιού.Οι Πυθαγόρειοι πίστευαν, ότι η μουσική οδηγεί στην ενοποίηση σώματος και ψυχής και διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή τους. Όπως τεκμηριώνεται από τις σύγχρονες επιστημονικές έρευνες, οι ηχητικές δονήσεις επιδρούν δραστικά στην ανθρώπινη ψυχοφυσιολογία.

Ο Θεόφραστος υποστήριζε ότι με τον αυλό του μπορούσε να αντιμετωπίσει τα συμπτώματα της επιληψίας, ο Κέλσος με τα κύμβαλα του την παραφροσύνη, ενώ ο Ερώφιλος, με βάση την μουσική κλίμακα που αντιστοιχούσε στην ηλικία του ασθενούς, ρύθμιζε τον αρτηριακό σφυγμό.

Οι Αιγύπτιοι ιερείς και ο νεο πλατωνικός Ιάμβλιχος αργότερα, χρησιμοποιώντας ιερούς ψαλμούς και μυστικά ονόματα, εμψύχωναν αγάλματα ή μπορούσαν να έχουν όπως υποστήριζαν πρόσβαση στους ανώτερους κόσμους.

Την χρήση του ήχου και της μουσικής όμως δεν την χρησιμοποιούσαν μόνο για την θεραπεία των ανθρώπων. Υπάρχουν παραδόσεις σε όλο τον κόσμο που αναφέρουν φαινόμενα αντιβαρύτητας με την χρήση ειδικών με την χρήση των οποίων κατάφερναν να μετακινούν εύκολα τεράστια βάρη.

Η γνώση των διάφορων κραδασμών καταδεικνύει ότι ένα δονούμενο και συμπυκνωμένο ηχητικό πεδίο μπορεί να εξουδετερώσει τη δύναμη της βαρύτητας (ηχητική αντιβαρύτητα). Και εάν η μουσικοθεραπεία αναγνωρίζεται σήμερα ως μορφή δημιουργικής ψυχοθεραπείας μέσω της μουσικής και των ήχων με σκοπό την προαγωγή της σωματικής, ψυχολογικής και κοινωνικής ευεξίας, η γνώση της ηχητικής αντιβαρύτητας ανήκει στην σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας ή της μυθολογίας. Ας δούμε μερικά σχετικά παραδείγματα.

Στην αρχαία Ελλάδα, ο μυθικός κιθαρωδός Αμφίονας, γιος της Αντιόπης, γνώριζε την τέχνη εμψύχωσης των λίθων και μ’ αυτή τη γνώση που κατείχε, κατάφερε να οικοδομήσει τα τείχη των Θηβών. Στο άκουσμα της λύρας και του τραγουδιού του οι πέτρες κινούνταν και τα δέντρα άφηναν τις ρίζες τους στο χώμα και παραδίνονταν στους ξυλουργούς. Οι κινούμενες πέτρες έμπαιναν σε τάξη με τον ήχο της λύρας και έτσι υψώθηκε το τείχος με τις επτά πύλες, γιατί η λύρα του είχε επτά χορδές. Μ’ αυτό τον τρόπο η Θήβα έγινε ισχυρή πόλη [1].

Στα Μέγαρα ο Απόλλωνας Βοήθησε τον Αλκάθου στο κτίσιμο της πόλης και μάλιστα, κατά τον Παυσανία, οι ντόπιοι έδειχναν την ηχούσα σαν κιθάρα πέτρα, πάνω στην οποία ο θεός είχε αφήσει την κιθάρα του όταν Βοήθησε στο χτίσιμο των τειχών. Με ανάλογο τρόπο κτίστηκε και το Βυζάντιο, όπου ο Βύζας κατασκεύασε το τείχος της πόλης με τη Βοήθεια του πατέρα του Ποσειδώνα και του Απόλλωνα.

Αρκετά αργότερα, ο Άραβας ιστορικός Abul Hasan Ali al-Masudi (895-957 μ.χ), γνωστός και ως «Ηρόδοτος» της Αραβίας, οποίος είχε ταξιδέψει στο μεγαλύτερο μέρος του τότε γνωστού κόσμου, είχε γράψει μία τριαντάτομη ιστορία [2] στην οποία ανάμεσα στα άλλα, αναφέρει πως οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν χρησιμοποιήσει τον ήχο της μουσικής για την μεταφορά των ογκόλιθων στην Γκίζα, και για την κατασκευή της μεγάλης πυραμίδας. Αναφέρει λοιπόν :

«Πρώτα πρώτα ένας μαγικός πάπυρος τοποθετήθηκε κάτω από την πέτρα που έπρεπε να μεταφερθεί. Κατόπιν η πέτρα χτυπήθηκε με μία μεταλλική ράβδο και αυτό προκάλεσε την αιώρηση της πέτρας. Έπειτα η πέτρα κινήθηκε κατά μήκος ενός δρόμου στρωμένου με πέτρες, που είχε δεξιά και αριστερά φράχτη με μεταλλικές ράβδους. Η πέτρα ταξίδεψε για μία απόσταση περίπου 50 μέτρων και έπειτα έκατσε στο έδαφος. Η διαδικασία επαναλαμβανόταν έπειτα έως ότου έφτανε στο κατάλληλο σημείο» [2].

Αλλά και στην Βίβλο, στην ιστορία της πτώσης της Ιεριχούς, οι Ισραηλίτες νικούν και καταλαµβάνουν την πόλη όταν µπαίνουν στη Γη της Επαγγελίας αφού έχουν περιπλανηθεί στην έρηµο επί 40 χρόνια. Περπάτησαν γύρω από την πόλη επί έξι ηµέρες και την έβδοµη ηµέρα την περικύκλωσαν επτά φορές. Την έβδοµη φορά οι ιερείς σάλπισαν, ο λαός φώναξε και τα τείχη κατέρρευσαν.

Από την μυθολογία στην επιστημονική φαντασία λοιπόν (Για την επιστήμη η αντιβαρύτητα αναφέρεται στην υποθετική ύπαρξη δύναμης η οποία απωθεί την ύλη. Χρησιμοποιείται γενικά για να υποδηλώσει την κατανίκηση της βαρύτητας με τη βοήθεια κάποιων τεχνητών μέσων, αλλά επίσης χρησιμοποιείται και στην προσπάθεια εξήγησης της επιταχυνόμενης διαστολής του Σύμπαντος. Μέχρι σήμερα η επιστήμη δεν έχει καταφέρει να αποδείξει την ύπαρξη μίας τέτοιας επίδρασης, όπως επίσης και οι υφιστάμενοι φυσικοί νόμοι δεν προβλέπουν την ύπαρξή της, ούτε όμως την απαγορεύουν).

Παραπομπές:

1. Παυσανίας 9. 5. 6-7. & 1. 42. 1-2. Βλ. και Θέογνις, Ελεγειών Α 773-774.

2. Abul Hasan Ali al-Masudi «Murūj al-dhahab wa maʿādin al-jawāhir - The Meadows of Gold and Mines of Gems» .

 

Badlands και το μυστηριώδες κεφάλι του Ινδιάνου

Ένα από τα λιγότερο γνωστά ανεξήγητα φαινόμενα,  είναι ο σχηματισμός του "κεφαλιού του Ινδιάνου" όπως ονομάζεται, στην  περιοχή Badlands στην Αλμπέρτα του Καναδά.  Πιο συγκεκριμένα, τον Νοέμβριο του  2006 η Lynn Hickox, καθώς εξέταζε εικόνες στο Google Earth στην περιοχή της Αλμπέρτα του Καναδά(50° 00' 38.20" N, 110° 06' 48.32" W),  διαπίστωσε με κατάπληξη,  πως σε μία σειρά οροσειρών σχηματίζεται ένα ανθρώπινο κεφάλι. Το  κεφάλι φέρει τα χαρακτηριστικά  Ινδιάνου,  και αμέσως  μόλις γνωστοποιήθηκε κίνησε το ενδιαφέρον ερευνητών και επιστημόνων.

Το ονόμασαν κεφάλι Ινδιάνου, και βρίσκεται σε μία ιερή περιοχή για τους Ινδιάνους Μπλάκφουτ οι οποίοι κατοικούν εκεί. Οι ίδιοι ονομάζουν την περιοχή "καπέλο του μάγου θεραπευτή", Νάπι.  Οι Μπλάκφουτ ήταν τρεις νομαδικές  φυλές ιθαγενών οι οποίοι  αποκαλούνταν  με το όνομα Niitsitapii, οι "Αληθινοί Άνθρωποι."

Για τους Μπλάφουτ ο Νάπι  είναι ο θεός δημιουργός. Σύμφωνα με τις παραδόσεις τους όταν ο Νάπι έφυγε,ε τους υποσχέθηκε πως θα επέστρεφε ξανά. Η υπόσχεση επιστροφής είναι μία κοινή παράδοση που υπάρχει και σε  άλλους  αρχαιότερους προκολομβιανούς γηγενής πολιτισμούς, όπως των Αζτέκων και των Τολτέκων. Σε αυτούς  επίσης είχε δοθεί η υπόσχεση,  πως ο Θεός Κουαζλκοάτλ ο οποίος είχε λευκή επιδερμίδα και ξανθά γένια,  θα επέστρεφε στο μέλλον από τον Ωκεανό. Εικάζεται πως αυτός είναι ένας από τους λόγους, που οι ιθαγενείς πληθυσμοί δεν αντιστάθηκαν στους Ευρωπαίους εισβολείς, καθώς θεώρησαν πως λόγω της λευκής τους επιδερμίδας ήταν απεσταλμένοι του Θεού..

Γενικά πολλές παραδόσεις λαών της Κεντρικής Αμερικής, κάνουν λόγο για τον καταποντισμό ενός μεγάλου νησιού του Ατλαντικού. Της Ατλαντίδος ίσως;  Σύμφωνα με τους μύθους των Αζτέκων  για παράδειγμα,  η ι­στο­ρί­α τους ξε­κί­νη­σε στις αρ­χές του 12ου αι. σε έ­να νη­σί το οποίο λε­γό­ταν Άζ­τλαν (νή­σος των ε­ρω­διών), που δεν έ­χει ε­ντο­πι­σθεί α­κό­μη.Για περισσότερες πληροφορίες στο άρθρο μου της Μυθαγωγίας εδώ.

Ας επανέλθουμε όμως πάλι στο "κεφάλι τους ινδιάνου". Σύμφωνα με τους επιστήμονες,  η εξήγηση του φαινομένου προκύπτει από φυσικούς γεωλογικούς σχηματισμούς οι οποίοι δημιούργησαν τυχαία το σχήμα αυτό, αλλά και την ασυνείδητη προσπάθεια του ανθρώπινου εγκεφάλου να  ερμηνεύει  τον κόσμο με  βάση γνωστές εικόνες και σύμβολά.  

Για κάποιους άλλους όμως,  ακόμα και εάν οι τυχαίοι αυτοί  γεωλογικοί σχηματισμοί σχημάτισαν ένα ανθρώπινο κεφάλι, γιατί αυτό να έχει  την μορφή γηγενούς Αμερικανού,  και όχι Ευρωπαίου ή  άλλου,  όπως φαίνεται και στην φωτογραφία;

Η ομοιότητα είναι εμφανής όχι μόνο με τους σύγχρονους Ινδιάνους, αλλά και με παλαιότερους προκολομβιανούς πολιτισμούς, όπως οι Μάγιας για παράδειγμα όπως φαίνεται και στην επόμενη φωτογραφία.

Το κεφάλι του Ινδιάνου μπορεί να εντοπιστεί μόνο από αέρος, γεγονός που μας παραπέμπει και στα σχήματα Νάζκα στο Περού. 

Γενικότερα στην Προκολομβιανή Αμερική υπάρχουν πολλά ανεξήγητα μυστήρια. Να αναφέρω  τις μυστηριώδεις πέτρες Ικα,  τα τεράστια πέτρινα αγάλματα κεφαλιών, ενός από τους αρχαιότερους Πολιτισμούς της Αμερικής, των Ολμέκων (1400- 1500 π.χ). Έως σήμερα έχουν καταγραφεί 17 κολοσσιαία κρανοφόρα κεφάλια  τα οποία κυμαίνονται σε μέγεθος  από 3,4 μ υψηλά, σε 1,47 μ.

Τα μεγαλύτερα κεφάλια ζυγίζουν έως και σε 20 τόνους. Το περίεργο  όμως δεν είναι το μέγεθος και η μεταφορά τους από ένα πολιτισμό που δεν γνώρισε τον τροχό,  αλλά τα Νέγρικα χαρακτηριστικά στην απεικόνιση των προσώπων τους τα οποία δημιουργούν πολλά ερωτηματικά…. 

Οι περισσότεροι φυσικά υποστηρίζουν πως  κατασκευαστές όλων των παραπάνω κατασκευών, δεν είναι άλλοι από επισκέπτες από άλλους  πλανήτες οι οποίοι κάποτε επισκέφθηκαν τον πλανήτη Γη..

Εγώ θα προτημίσω να κλείσω με ένα μκρό απόσπασμα από τον Πλατωνα, ο οποίος περιγράφει  την Γη από ψηλά με τα εξής λόγια στο περί ψυχής (Φαίδων):

«Λέγεται λοιπόν, σύντροφε μου, είπε (ο Σωκράτης), πρώτα απ’ όλα ότι η γη, αν έβλεπε  κανείς από ψηλά το θέαμα, είναι παρδαλή, σαν τα τόπια που είναι φτιαγμένα από δώδεκα κομμάτια δέρμα, και τα κομμάτια της ξεχωρίζουν με χρώματα,  των οποίων τα εδώ χρώματα, που χρησιμοποιούν οι ζωγράφοι, είναι, σα να λέμε, δείγματα.  Εκεί λοιπόν  όλη η γη είναι φτιαγμένη από τέτοια χρώματα, που είναι μάλιστα πολύ πιο λαμπερά  και καθαρά από τα εδώ.  Κάποιο  μέρος της είναι πορφυρό, εκπληκτικά ωραίο, άλλο είναι χρυσωπό, άλλο ολόλευκο, λευκότερο απ’ τον γύψο ή το χιόνι, και τα υπόλοιπα χρώματα  που την αποτελούν το ίδιο,  και μάλιστα  είναι ακόμη περισσότερα και ωραιότερα  απ’ όσα έχουμε δει εμείς.Γιατί ακόμα και τα βαθιά της κοιλώματα, που είναι γεμάτα νερό και αέρα, παίρνουν ένα είδος χρωματισμού λαμπυρίζοντας μέσα στην ποικιλία των άλλων χρωμάτων, έτσι που η γη παρουσιάζει μια εικόνα παντού πλουμιστή».

Πως γνωρίζει ο Σωκράτης πως  μοιάζει η γη από ψηλά; Από την άλλη όμως, η "ψυχή" ίσως  έχει την δυνατότητα να "γνωρίζει με άλλο  τρόπο τα πράγματα" όταν δεν περιορίζεται από τις αισθήσεις και την "φυλακή" του σώματος  όπως υποστήριζε ο Ορφέας  ο Πυθαγόρας, ο Πλάτωνας, ο Πλωτίνος και τόσοι άλλοι....

 

Έμπνευση και συλλογικό ασυνείδητο

Οποιοσδήποτε αποτυπώνει τις  σκέψεις του σε χαρτί, γνωρίζει πως από ένα σημείο και μετά  ουσιαστικά ο ίδιος γίνεται μία « ανοικτή πύλη»,  για αυτό   που θα δημιουργήσει, και το οποίο δεν ελέγχει πλήρως, όσον αφορά την τελική μορφή του. 

Σε ένα μεγάλο βαθμό, ο συγγραφέας  γίνεται ο « φορέας»,  το «κανάλι», έμπνευσης και σκέψεων  οι οποίες  «εισέρχονται» ασυναίσθητα  στο νου του, έτσι ώστε ουσιαστικά το «έργο»  χτίζεται μόνο του από ένα σημείο και μετά. Η «μυστικιστική» αυτή πηγή έμπνευσης, για τους  αρχαίους Έλληνες   προερχόταν από  τις  Μούσες.

Με ψυχολογικούς όρους, από την στιγμή που η έμπνευση προέρχεται από το συλλογικό ασυνείδητο, και εφόσον το συλλογικό ασυνείδητο προέρχεται από τις σκέψεις ανθρώπων μικρών ή μεγαλυτέρων  ομάδων οι οποίοι έχουν κοινές σκέψεις, αυτό που συμβαίνει  στην πραγματικότητα  είναι, πως  αυτά που μεταφέρονται στο χαρτί,  είναι σκεπτομορφές  που ανέμεναν να έρθουν  στην επιφάνεια,  ώστε να γίνουν  κτήμα  περισσοτέρων ομάδων  ανθρώπων. 

Οι σκεπτομορφές είναι αρχετυπικά  δημιουργήματα τα οποία  κατευθύνονται συνειδητά ή ασυνείδητα  από  φορείς και κανάλια, για την πραγματοποίηση κάποιου σκοπού. Οι σκεπτομορφές «πλανώνται « σε ένα νοητικό ωκεανό γύρω μας όπως και τα συναισθήματα, δονούν και αποτυπώνουν τον χώρος, γεννώντας νοητικά  ρεύματα που χρησιμεύουν ως αφυπνιστές της ανθρωπότητας».  

Η μουσική των σφαιρών (πλανητών) και η αρμονία του σύμπαντος σύμφωνα με την Πυθαγόρεια μυσταγωγία, και την Ν.Α.Σ.Α....

Πολλούς αιώνες πριν η ΝΑΣΑ αποδείξει την ύπαρξη την Μουσικής στο Σύμπαν, ο Πυθαγόρας ο Σάμιος,  φιλόσοφος, μαθηματικός, γεωμέτρης και μουσικός, είχε φτάσει σε τέτοιο επίπεδο ευαισθησίας ώστε ν’ ακούει (όχι βέβαια με τα φυσικά αυτιά) τη μουσική των ουράνιων σφαιρών και 6 αιώνες π.Χ. από τον Κρότωνα της Ιταλίας αυτός και οι μαθητές του θεμελίωναν την θεωρία τους για τους αριθμούς. 

Οι πλανήτες καθώς περιστρέφονται – δίδασκε – παράγουν διάφορους μουσικούς ήχους, «αρμονία των σφαιρών», που δεν τους ακούμε: «Εστίν ουν η ουσία των πραγμάτων αρμονία και αριθμός σφαιρών στρεφομένων»!. Ο δε Πλάτων αργότερα, ονόμαζε την μουσική ως την ομορφιά του Σύμπαντος και υποστήριζε πως  : 

«η Μουσική είναι η κίνηση του ήχου για να φτάσει την ψυχή και να της διδάξει την αρετή», ότι «η μουσική είναι ένας ηθικός κανόνας. Δίνει ψυχή στο σύμπαν, φτερά στη σκέψη, απογειώνει τη φαντασία, χαρίζει χαρά στη λύπη και ζωή στα πάντα».

Τον 7ο π.Χ. αιώνα, λέγεται πως  ο ποιητής Τέρπανδρος, πρόσθεσε την έβδομη χορδή εις τη λύρα του, θέλοντας να μιμηθεί την πλανητική μουσική. Κατά συνέπεια, αιώνες πριν τον Πυθαγόρα, οι Έλληνες γνώριζαν τη μουσική των άστρων.  Πριν ακούσετε την μουσική των Ουράνιων σφαιρών όπως έχουν καταγραφεί από την N.A.S.A,  θα παραθέσω ένα σχετικό απόσπασμα από το  «Περί Πυθαγόρειου βίου, 938 – 958 », του Ιάμβλιχου…:

«O Πυθαγόρας χρησιμοποιώντας κάποιον άρρητο και δυσκολονόητο θεϊκό τρόπο, τέντωνε την ακοή του και προσήλωνε τον νου του στις «μεταρσίαις» (υπερκόσμιες) «τοῦ κόσμου συμφωνίαις», ακούοντας μυστικά, όπως έδειχνε, μόνον αυτός και κατανοώντας την καθολική των σφαιρών και των κατ’ αυτάς κινούμενων αστέρων αρμονία, που ήταν κάτι πληρέστερο από εκείνη των θνητών και απέδιδε «κατακορέστερον μέλος.

Η υπερκόσμια αυτή συμφωνία, είναι αποτέλεσμα «ἐξ ἀνομοίων μὲν καὶ ποικίλως διαφερόντων ῥοιζημάτων ταχῶν τε καὶ μεγεθῶν καὶ ἐποχήσεων» (εξ ανόμοιων μεν και ποικίλων ταχύτατων ήχων και μεγεθών και συνακόλουθων στοιχείων), που έχουν αναμεταξύ τους εναρμονισθεί με κάποια μουσική διάταξη, αποτελούμενη από κίνηση και μελωδικότητα περιστροφή άμα και ποικιλόμορφη ωραιότητα. Από την υπερκόσμια αυτή συμφωνία εμπνεόμενος, σαν να είχε βάλει σε τάξη και αυτή λογική του νου του, όπως όταν μιλούμε για άσκηση σωματική, επινοούσε όσο ήταν δυνατόν κάποιες εικόνες ίδιες με αυτές που έβλεπε, τις οποίες παρείχε στους μαθητές του μιμούμενος με τα μουσικά όργανα και την φωνή την υπερκόσμια συμφωνία. Γιατί σε αυτόν μόνον από όλους τους ανθρώπους της γης θεωρούσε ότι ήταν κατανοητοί και μπορούσε να ακουσθούν οι κοσμικοί αυτοί φθόγγο».

Εδώ όμως υπάρχει ένα παράδοξο. Εξ όσων γνωρίζουμε την εποχή του Πυθαγόρα, δεν υπήρχαν διαστημόπλοια ούτε τεχνολογία που θα μπορούσε να καταγράψει την μουσική των πλανητών…. Μήπως λοιπόν υπήρχε και άλλος τρόπος;

Και δεν είναι η μόνη σχετικά αναφορά που έχουμε. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο στο έργο του Περί του Σωκράτους Δαιμονίου (590Β) περιγράφεται το βίωμα του Τίμαρχου όταν αυτός επισκέφθηκε το Τροφώνιο άντρο. 

Σύμφωνα λοιπόν με τις πληροφορίες που διασώζονται , ο Τίμαρχος κατήλθε στην κρύπτη του Τροφώνιου, αφού πρώτα τέλεσε όλες τις τελετουργίες που συνήθιζαν στο μαντείο, μένοντας κάτω από το έδαφος για δύο νύχτες και μία μέρα.

Ο Τίμαρχος είπε ότι στην κάθοδο του στη μαντική κρύπτη, η πρώτη του εμπειρία ήταν αυτή της πτήσης σε απόλυτο σκοτάδι, και έπειτα από προσευχή, έμεινε να κείτεται για πολύ ώρα χωρίς να έχει συνείδηση για το αν ήταν ξύπνιος ή αν ονειρευόταν. Παρ' όλα αυτά, την ίδια ώρα τού φάνηκε ότι άκουσε έναν κρότο και ότι χτύπησε στο κεφάλι, και ότι οι ραφές του κρανίου του χωρίστηκαν και απελευθέρωσαν την ψυχή του.

Καθώς απομακρυνόταν η ψυχή του προς τα επάνω αναμειγνυόταν με αέρα διαυγή και καθαρό και ένοιωθε χαρά ...Και του φάνηκε πως άκουσε αμυδρό σφύριγμα να γυρίζει πάνω από το κεφάλι του και ο ήχος που άφηνε ήταν ευχάριστος.... Ο Τίμαρχος αναφέρει πως βγήκε η ψυχή του από το σώμα του, και ανεβαίνοντας πάνω από την γη είδε τους πλανήτες.

Κοιτάζοντας προς τα επάνω δεν είδε πουθενά την γη, αλλά νησιά, (οι πλανήτες) που έλαμπαν με λάμψη απαλή, αλλάζοντας μεταξύ τους και με την σειρά του το καθένα χρώματα. Τα νησιά αυτά φαίνονταν αναρίθμητα στο πλήθος και υπερφυσικά στο μέγεθος, όχι ίσα όλα, αλλά όλα σφαιρικά. Του φάνηκε επίσης πως κινούνταν κυκλικά στον αιθέρα και σιγο σφύριζαν μελωδικά (οι μουσική των σφαιρών) ...!!!

Σε ένα τμήμα  επίσης της διδασκαλίας που ακούει  Τίμαρχος από τη θεία φωνή, διαβάζουμε: 

«Η ανθρώπινη Ψυχή προήλθε από τον θείο Νου. Ένα μέρος της, καθώς αναμιγνύεται με τα πάθη της ύλης, αλλοιώνεται, αλλά ένα άλλο θαυμάσιο μέρος της μας κρατάει ψηλά το κεφάλι, ώστε να αναπνέουμε τον ελεύθερο αέρα, σαν αεραγωγός επικοινωνών με το σκάφανδρο ανθρώπου που έχει καταδυθεί στον βυθό».

Στο Πλατωνικό έργο «ΦΑΙΔΩΝ» ή περί ψυχής (110b), ο Σωκράτης αναφέρει, μία πληροφορία η οποία επίσης είναι αρκετά παράξενη, και δημιουργεί πολλά ερωτηματικά. Αναφέρει σχετικά: 

«Λέγεται λοιπόν, ω συνομιλητή, πως η γη είναι, αν την έβλεπε κανείς από ψηλά, σαν τις σφαίρες (μπάλες ποδοσφαίρου)* που είναι από δώδεκα κομμάτια διαφορετικού δέρματος. Δηλαδή είναι πολύχρωμη σφαίρα και τα μέρη της ξεχωρίζουν από τα χρώματα που έχει το καθένα, ενώ τα χρώματα που χρησιμοποιούν οι ζωγράφοι μας εδώ, δεν είναι παρά απομιμήσεις εκείνων των χρωμάτων.

Εκεί λοιπόν όλη η γη είναι χρωματισμένη από αυτά τα χρώματα, που είναι πιο λαμπερά και καθαρά από τα εδώ. Κάποιο μέρος της είναι πορφυρό και καταπληκτικό στην ομορφιά, ενώ άλλο χρυσωπό, άλλο λευκότερο από το γύψο και το χιόνι, και έτσι είναι χρωματισμένη και με τα άλλα χρώματα, και ακόμα περισσότερα, και ωραιότερα από όσα εμείς έχουμε δει. Γιατί ακόμα και οι κοιλότητες της που είναι γεμάτες αέρα και νερό, παίρνουν μια απόχρωση λαμπερή μέσα στην ποικιλία των άλλων χρωμάτων, ώστε να δίνει την εντύπωση μιας ενιαίας εικόνας πολύχρωμης».

Ας επιστρέψουμε όμως στο παρόν  και στα πορίσματα της N.A.S.A. Όταν ο Voyager II  την δεκαετία του ’90,  επισκέφθηκε τον Δία τον Ουρανό και τον Κρόνο η  N.A.S.A κατέγραψε για πρώτη φορά τους ήχους που παράγουν οι πλανήτες. Έκτοτε έχουν καταγραφεί ήχοι από πολλούς πλανήτες.

Πριν μία δεκαετία περίπου οι επιστήμονες της NASA κατέγραψαν τη χαμηλότερη νότα που ακούστηκε ποτέ στο σύμπαν. Όπως έγραφε ο Nigel Hawkes στους Times, ήταν ο βαθύς βρυχηθμός μιας γιγαντιαίας μαύρης τρύπας. Η νότα είναι η σι ύφεση αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να την ακούσετε: βρίσκεται 57 οκτάβες κάτω από το μεσαίο ντο, συχνότητα ένα εκατομμύριο δισεκατομμύρια φορές χαμηλότερη από το όριο της ανθρώπινης ακοής.

Κάθε πλανήτης  όπως θα ακούσετε, έχει τον δικό του ήχο, και αυτό είναι το εκπληκτικό. Ακούστε προσεκτικά το δείγμα που θα βρείτε εδώ: 

Σας εφιστώ την προσοχή στους ήχους που  ακούγονται από τον κάθε πλανήτη ξεχωριστά. Παρατηρήστε πως ο Ποσειδώνας ο Θεός της θάλασσας παράγει ήχο κατά την περιφορά του στο διάστημα,  που μοιάζει εκπληκτικά με τον ήχο των κυμάτων στην θάλασσα….!!! 

Τυχαίο άραγε;

Αντίστοιχα ο ήχος του Κρόνου είναι,   ένας καθόλου ευχάριστος ήχος, ενώ του Ουρανού,  κάποιες στιγμές ακούμε ήχο που μοιάζει παρόμοια με τον ήχο των αεριωθούμενων αεροπλάνων.

Δεν είναι τυχαίο πως τον πιο μελωδικό ήχο τον παράγει η Γη, και μάλιστα κάποιες στιγμές ακούμε μελωδία που μοιάζει με κελάηδημα πουλιών….

Ο κάθε πλανήτης παράγει τον δικό του ήχο, αν όμως  ήμασταν σε θέση να ακούσουμε την κλασσική συμφωνία  που παράγεται από  το σύνολο μελωδιών των πλανητών ανά ηλιακό  σύστημα  ή ανά γαλαξία,  ίσως τότε μπορούσαμε να ακούσουμε την μουσική της αρμονίας τους σύμπαντος…..

Καλώς ήρθατε στον Πλανήτη Γη…..!