Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2020

Ο Θεϊκός ανταγωνισμός για την ονομασία της Κεκροπίας, μεταξύ του Ποσειδώνος και της Αθηνάς (Πίσω από τον μύθο).



Ο Ποσειδώνας, κυρίαρχος των υδάτων. Το νερό αφενός μεν είναι ταυτισμένο με την ύπαρξη μας και τον αμνιακό σάκο (συνεπώς και τις εξαρτήσεις μας), και αφετέρου είναι συνυφασμένο με τον συναισθηματικό μας κόσμο. Ο συναισθηματικός μας κόσμος, είναι ευμετάβλητος και συχνά παραβλέπει την λογική. 

Άλογα τα δώρα του Ποσειδώνος προς τους Αθηναίους. Όταν τα Ά-λογα μέρη της ψυχής επικρα­τούν του λογικού μέρους, τότε μας κυριεύουν φοβίες και πάθη, μας υπερνικούν οι ηδονές.

Η Αθηνά, κυριαρχεί στην νόηση, και την λογική. Παράγωγα της η επιστήμη, οι τέχνες, και η φιλοσοφία. Η λογική χαλιναγωγεί την παρόρμηση, και τα ανεξέλεγκτα συναισθήματα. Το να χειραγωγεί και να ελέγχει κάποιος τα συναισθήματά του έτσι ώστε να είναι τα κατάλληλα ανά πάσα στιγμή, είναι μια ικανότητα που οικοδομείται πάνω στην αυτεπίγνωση. 

Ο έλεγχος των συναισθημάτων, που αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση ενός στόχου, είναι ιδιαίτερα σημαντικός στην προσήλωση της προσοχής, στην εξεύρεση κινήτρων, στην αυτοκυριαρχία και στη δημιουργικότητα. Οι άνθρωποι που έχουν αυτήν την ικανότητα, τείνουν να είναι πολύ περισσότερο παραγωγικοί και αποτελεσματικοί σε αυτό με το οποίο καταπιάνονται. Η ικανότητα να ανακαλύπτει κανείς κίνητρα για τον εαυτό του, να προετοιμάζεται διαρκώς για νέες επιδόσεις και να νιώθει ενθουσιασμό για καινούργια πράγματα είναι σημαντικό εφόδιο κυρίως όταν προκύπτουν δυσκολίες ή όταν κάτι στη ζωή εξελίσσεται εντελώς διαφορετικά από ότι έχει σχεδιαστεί. 

Ελιά το δώρο της Αθηνάς. Το δέντρο της ζωής, παράγει ένα καρπό μοναδικό, τόσο μοναδικό, όσο και οι επιλογές που κάνουμε. Είμαστε οι επιλογές μας. Διττό το φύλλωμα της Ελιάς. Τα φύλλα της ελιάς είναι πράσινα από την πάνω μεριά, από την κάτω όμως, είναι ασημένια. Ουρανός και Γη συναντούνται στο δέντρο της ζωής. Ο ουρανός κοιτά προς την γη, η γη προς τον Ουρανό.

Ο Κέκροψ παρότι μισός άνθρωπος μισός φίδι (άρα φέρει την ζωική μορφή και όλα τα παράγωγα της εντός του), επιλέγει τα δώρα της Αθηνάς συνεπώς την υπερίσχυση της λογικής έναντι του συναισθήματος, και των ανεξέλεγκτων παρορμήσεων. Ο άνθρωπος εκπολιτίζεται, παράγει έργα που νικούν τον χρόνο και την θνητή του φύση. Αρμονία, Κάλλος, Αρετή, Υστεροφημία!

Και έτσι η πόλη των Αθηνών έλαβε το όνομα της Θεάς Αθηνάς, και έλαμψε δια των Αρετών που η Θεά αυτή εκπροσωπούσε, και τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο, τόσο στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο, όσο και στην ανθρωπότητα!!



Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2020

Προς μία νέα επιστημονική, πολιτισμική και συνειδησιακή πραγματικότητα.


Το παρόν αποτελεί ένα μικρό απόσπασμα από το προσχέδιο μιας νέας   εργασίας.

«Ποια ήταν λοιπόν η αρχή του πράγματος;  Το ότι η ύπαρξη πολλαπλασιάστηκε
και βυθίστηκε μέσα σε αναρίθμητα τρισεκατομμύρια μορφών, ώστε να ανακαλύψει άπειρες φορές τον εαυτό της».
Sri Aurobindo


Η σύγχρονη εποχή αποτελεί ιστορική καμπή στην δομή και την λειτουργία της ανθρώπινης σκέψης και συμπεριφοράς, καθώς βρισκόμαστε αντιμέτωποι με  μια νέα επιστημονική  πραγματικότητα, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Μία  πραγματικότητα η οποία είναι εγγενώς απρόσμενη. Σύμφωνα με τα νέα επιστημονικά πορίσματα, ή τουλάχιστον μέρος αυτών αποδεικνύουν πως τίποτα δεν αντιμετωπίζεται όπως πριν σε ένα μηχανιστικό σύμπαν, εφόσον σε αυτό,  τα πάντα «διακλαδίζονται». 

Στον μακρόκοσμο της φύσης τα στοιχεία που την απαρτίζουν δεν αποτελούν μία τυχαία συσσώρευση οργανισμών,  αντικειμένων και φαινομένων αποσπασμένων το ένα από το άλλο μεταξύ τους. Στον βιόκοσμο και τον μικρόκοσμο, ένας ιστός αποτελεί ένα σύστημα κυττάρων,  ένα όργανο ένα σύστημα ιστών. Ο οργανισμός είναι ένα σύστημα οργάνων. Τίποτε δεν είναι απομονωμένο. Όλα βρίσκονται σε μια συνεχή και αδιάκοπη αλληλεπίδραση. Μία θεωρία η οποία έρχεται να συναντήσει αρχαίες πεποιθήσεις για ένα αλληλοσυνδεόμενο και αλληλοεξαρτώμενο σύμπαν. Στην συνέχεια θα γίνει μία μικρή αναφορά σε διαφορετικούς επιστημονικούς κλάδους των οποίων τα πορίσματα συγκλίνουν σε αυτό τον συγκερασμό.

Στην κοσμολογία  σήμερα γνωρίζουμε πως στο σύμπαν κυριαρχεί η σκοτεινή ενέργεια η οποία διατρέχει όλο το σύμπαν, και θεωρείται πως μπορεί να εξηγήσει την επιταχυνόμενη διαστολή του σύμπαντος. Το 68,3%  του σύμπαντος αντιστοιχεί στη σκοτεινή ενέργεια,  η σκοτεινή ύλη αντιστοιχεί στο 26,8% του σύμπαντος  (Με τον όρο σκοτεινή ύλη αναφερόμαστε σε υποθετικά σωματίδια με άγνωστη μέχρι στιγμής σύνθεση) ενώ η γνωστή σε μας ύλη (ότι δηλ. Βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε) αντιπροσωπεύει μόλις το 4,9%. Ο Nikola Tesla σε μια συζήτηση που είχε με τον Vladislav Savić, το 1919 είχε πει τα εξής:

«Ο Αριστοτέλης μας έμαθε, ότι στο Σύμπαν υπάρχει αδρανής ενδελέχεια, που κινεί τα πάντα και της οποίας κύρια ιδιότητα, είναι η σκέψη. Έτσι κι εγώ πιστεύω, ότι όλο το Σύμπαν είναι ενωμένο υλικά και πνευματικά. Υπάρχει στο Σύμπαν ένας πυρήνας, από τον οποίο εμείς παίρνουμε όλη την δύναμη, όλες τις εμπνεύσεις και ο οποίος μας ελκύει αιώνια κι εγώ αισθάνομαι την δύναμη και τις αξίες που εκπέμπει σε όλο το Σύμπαν, κρατώντας το έτσι σε ισορροπία. Ποτέ μου δεν διείσδυσα, στο μυστικό αυτού του πυρήνα, αλλά γνωρίζω την ύπαρξή του κι όταν θέλω να του δώσω κάποια υλική ιδιότητα, τότε σκέφτομαι το Φως, κι όταν προσπαθώ να το κατανοήσω πνευματικά, αισθάνομαι ομορφιά και συμπόνοια... Εκείνος που κουβαλάει μέσα του αυτήν την πίστη, νιώθει δυνατός κι ευτυχισμένος, γιατί αισθάνεται ότι αποτελεί μια νότα, στην Συμπαντική Αρμονία».

Στην Κβαντομηχανική, οι σπουδαίοι κβαντικοί φυσικοί David Bohm και D ’Espagnat πρότειναν στις θεωρίες τους,  πως κάθε τι στο Σύμπαν είναι συνδεδεμένο με οτιδήποτε άλλο (φαινόμενο κβαντικής διεμπλοκής), από την στιγμή που στην κοινή αρχή του Σύμπαντος, όλα τα σωματίδια ήταν συνδεδεμένα. Δηλαδή τα πάντα, αφού δημιουργήθηκαν μαζί, είναι ακόμα συνδεδεμένα μεταξύ τους, υπό μία έννοια «επηρεάζουν» ακόμα το ένα το άλλο.

Η κβαντική λοιπόν θεωρία, ίσως υπονοεί, πως υπάρχει ένα αόρατος ιστός όπου όλα τα σημεία είναι συζευγμένα σε κβαντικό επίπεδο. Θα μπορούσαν λοιπόν να εξηγηθούν φαινόμενα όπως η τηλεπάθεια, η εφαρμογή ψυχικών δυνάμεων, η άμεση επικοινωνία σε μεγάλες αποστάσεις κλπ.Ίσως αποδειχθεί στο μέλλον η δυνατότητα του νου να ενισχύει και να ελέγχει ψυχικά φαινόμενα.Υπάρχουν ενδείξεις πως κάποιες μορφές διανοητικής λειτουργίας έχουν σαν αποτέλεσμα να παραβιάζουν την ομαλή συνέχεια του χρόνου και ονομάζονται «προφητικά όνειρα», ψυχικές δυνάμεις κλπ.,  στα οποία έχει αναφερθεί ο Carl Gustav Jung.

Η ίδια θεωρία έχει εφαρμογή και στην σύγχρονη Βιολογία. Η θεωρία του Βρετανού βιολόγου R. Sheldrake, διευθυντή του τμήματος βιοχημείας στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, στην επαναστατική του μελέτη Α New Science of Life (Νέα Επιστήμη της Ζωής), που δημοσιεύτηκε πριν 34 χρόνια, πρότεινε έναν ολοκληρωτικό επαναπροσδιορισμό της αντίληψής μας για την φύση της ζωής, λέγοντας πως «οι μορφές των πραγμάτων και των όντων καθώς και οι ιδέες, μας περιβάλλουν όπως η ατμόσφαιρα και λειτουργούν σαν ένα είδος αρχείου έμπνευσης απ’ όπου αντλεί ο καθένας ό,τι θέλει».

Η θεωρία του R. Sheldrake υποστηρίζει πως η ανάπτυξη και η εξέλιξη ενός εμβρύου δεν ρυθμίζεται, όπως πίστευαν παλαιότερα οι βιογενετιστές, από την αλληλεπίδραση του DNA με το περιβάλλον, αλλά από ένα είδος «συντονισμού» του εμβρύου με ένα άγνωστο ενεργειακό πεδίο που το ονόμασε Μορφογενετικό Πεδίο. Το πεδίο αυτό, προκαλεί την διαμόρφωση του DNA το οποίο στην συνέχεια οργανώνει τον σχηματισμό του σώματος, των ενστίκτων, του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς του ζωντανού οργανισμού που θα προκύψει, και κατόπιν έρχεται η συνεργασία του με το περιβάλλον.

Στα μορφογενετικά πεδία αποθηκεύονται, διαδίδονται και αξιολογούνται οι σκέψεις, τα συναισθήματα και κάθε άλλη μορφή πληροφορίας, σε μια διαρκή αλληλεπίδρασή τους με τον υλικό κόσμο. Από αυτή την σκοπιά, τα εν λόγω πεδία διαθέτουν ένα είδος «μνήμης» και έχουν την ικανότητα να εξελίσσονται! Πρόκειται για αυτοδημιουργούμενα και αυτοεξελισσόμενα οργανωμένα ενεργειακά σύνολα τα οποία, παρόλο που εκδηλώνονται σε συγκεκριμένα χρονικά και χωρικά πλαίσια, δεν περιορίζονται από τις διαστάσεις του τόπου ή του χρόνου, ενώ η ένταση και η επιρροή τους δεν αποδυναμώνεται από παράγοντες όπως η χρονική ή η χωρική απόσταση. Η αιτία της ζωής, λοιπόν, δεν βρίσκεται μέσα στην ύλη και τα αμινοξέα, αλλά κάπου αλλού!!!!…

Τα μορφογενετικά πεδία είναι οι γεννήτριες των μορφών στον κόσμο μας. Είναι η μήτρα απ’ όπου όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί, αλλά και η άψυχη ύλη, αντλούν τις μορφές τους. Τα μορφικά πεδία βρίσκονται παντού μέσα στην φύση και η ύπαρξή τους μπορεί να ανιχνευτεί από τους σχηματισμούς πτήσης των πουλιών έως και το σχέδιο σύμφωνα με το οποίο αναπτύσσεται ένα λουλούδι. Και μια από τις θεμελιώδεις αρχές των μορφογένεσης στο Σύμπαν, κατά τον Sheldrake, είναι η συνήθεια, η οποία εκφράζεται μέσα από την τάση της φύσης να επαναλαμβάνεται και να τελειοποιείται, αφομοιώνοντας όλα τα εκάστοτε νέα δεδομένα.

«Ένα φυτό, ένα ζώο, ένας άνθρωπος», λέει ο ίδιος, «είναι ομάδες ύλης σοφά οργανωμένες σύμφωνα με την διάταξη που είναι απόλυτη και φοβερά πολύπλοκη, και που διατηρείται αναλλοίωτη εξαιτίας της ενέργειας. Αν πετάξουμε στην φωτιά ένα φυτό, σε λίγο δεν θα μείνει τίποτα εκτός από στάχτη. Τα υπόλοιπα γίνονται ατμός και θερμότητα. Η ύλη και η ενέργεια διαχωρίστηκαν. Τίποτα, όμως, δεν χάθηκε. Τίποτα…εκτός από την μορφή! Πού πήγε αυτή; Η μορφή είναι χωρίς ύλη και χωρίς ενέργεια. Μένει, λοιπόν, έξω από τις εξισώσεις της θερμοδυναμικής, άρα ξεφεύγει από τον κόσμο της φυσικής και του επιστητού. Και οι μορφές είναι σωστά φαντάσματα».

Η ιδέα ότι οι πληροφορίες υπάρχουν παντού στη φύση και διατηρούνται επ’ αόριστο είναι ένα μοτίβο που έχει εμφανιστεί πολλές φορές στη διάρκεια της ιστορίας, αλλά είναι καινούργια για τη δυτική επιστήμη. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τον κόσμο των Ιδεών του Πλάτωνος,  ο κόσμος μέσα στον οποίο ζούμε και τον οποίο αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας και την εμπειρία μας, δεν αποτελεί την μόνη  πραγματικότητα. Υπάρχει ένα δεύτερο πεδίο πραγματικότητας, το οποίο o Πλάτων  ονομάζει πεδίο των Ιδεών, όπου οι Ιδέες αποτελούν αυθύπαρκτες νοητές οντότητες, οι οποίες δεν έχουν άμεση σχέση με την αισθητή πραγματικότητα. Και μάλιστα ιεραρχώντας τα δύο βασίλεια, το βασίλειο της αίσθησης και το βασίλειο της νόησης, τοποθετεί απείρως πιο ψηλά το βασίλειο των Ιδεών, το βασίλειο της νόησης, το βασίλειο της αλήθειας, των νοητών δηλαδή οντοτήτων. Οι ιδέες για τον Πλάτωνα είναι τα «καθαρώς όντα», τα «όντως όντα», δηλαδή αυτές που υπάρχουν πραγματικώς, που είναι άυλες, αιώνιες, απόλυτες, αυθύπαρκτες και αποτελούν την πηγή της γνώσεως. Τα αντικείμενα του αισθητού κόσμου, τα οποία αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις  μας, είναι ατελή αντίγραφα των ιδεών. Με άλλα λόγια ο κόσμος των ιδεών, ο οποίος είναι αυθύπαρκτος και έξω από τον αισθητό κόσμο, επεμβαίνει ως μια μορφολογική ή θεμελιούσα αρχή στη διαμόρφωση αυτού καθαυτού του αισθητού κόσμου.

Αν τώρα, θέσουμε αυτή την ανατρεπτική θεωρία των Μορφογενετικών Πεδίων σε μία  ευρήτερη αρχαία εσωτερική παράδοση, τότε έχουμε εμφάνιση του λεγομένου «Ακασικού Πεδίου», για τους Ινδούς ή του «Τσι» για τους Κινέζους, τα οποία με επιστημονικούς όρους θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως ένα πεδίο ιδεατής μορφογένεσης, ένα αόρατο, δηλαδή, ενεργειακό πρόπλασμα του υλικού κόσμου. Το «Τσί», αφορά την ενέργεια ή η δύναμη της φύσης που απλώνεται σε όλη την δημιουργία.

«Ακάσα», σύμφωνα με τους Ινδική φιλοσοφική θεώρηση είναι ένα από τα δυο υλικά από τα οποία αποτελείται όλο το σύμπαν, πέραν της Κοσμικής ενέργειας. Στις Ινδικές φιλοσοφικές παραδόσεις, «Ακάσα» είναι η σανσκριτική ονομασία του θεμελιωδέστερου από τα πέντε στοιχεία του σύμπαντος -όπου τα άλλα τέσσερα είναι βάτα(αέρας), άγκνι(φωτιά). απ(νερό) και προθίβι(γη). Η «Ακάσα» αγκαλιάζει τις ιδιότητες και των πέντε στοιχείων: είναι η μήτρα από την οποία έχουν αναδυθεί όλα όσα μπορούν να αντιληφθούν οι αισθήσεις μας και στην οποία θα επιστρέψουν τελικά τα πάντα. Η «Ακάσα» αποτελεί τη βάση όλων των εκδηλωμένων φαινομένων του σύμπαντος -γίνεται όλα τα εκδηλωμένα φαινόμενα. Λέγεται ότι είναι τόσο λεπτή ώστε δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή παρά μόνο αφού αποκτήσει εκδήλωση στον κόσμο. Γίνεται ο αέρας, γίνεται τα υγρά, γίνεται τα στερεά. Η «Ακάσα» γίνεται ο Ήλιος, η Γη, η Σελήνη τα άστρα, οι κομήτες. Γίνεται το ανθρώπινο σώμα, το σώμα των ζώων, τα φυτά και κάθε μορφή που βλέπουμε, όλα όσα υπάρχουν.

Η συστημική σκέψη έχει ένα αρχαίο Ελληνικό αξίωμα, το διατύπωσε πρώτος ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης, της «εκ του Όλου προς το μέρος», έρευνας. Όχι του «εκ του μέρους προς το 'Ολον».  Οι  αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι χρησιμοποίησαν τον  όρο «ΑΙΘΗΡ», (Ετυμολογικά η  λέξη Αιθήρ, προέρχεται από το ρήμα αίθω που σημαίνει ανάβω, αναφλέγω, φέγγω, φλέγομαι, καίω, ενώ ο  Πλάτωνας στον Κρατύλο 440 b,ετυμολογεί την λέξη λέγοντας ότι παράγεται από «αεί θεί» που σημαίνει αυτό που κινείται συνεχώς), ως το πέμπτο στοιχείο για να  περιγράψουν το χώρο που «γέμιζε», το κενό στο διάστημα.

Αναφορές στον Αιθέρα βρίσκουμε σε όλη την αρχαιοελληνική γραμματεία από τον Ησίοδο, τον Αναξαγόρα, τον Πλάτωνα έως  τον Αριστοτέλη. Ο Αναξαγόρας (500-428 π.Χ.) θεωρεί ότι ο Αιθήρ είναι ένα από τα δύο μέρη στα οποία χωρίστηκε η αρχική μάζα από την ωθητική δύναμη του Νού, δηλαδή της πνευματικής δύναμης και τον ταυτίζει με το Πύρ.

Αντίθετα ο  Αριστοτέλης υποστηρίζει, πως  κακώς ο Αναξαγόρας ονομάζει Αιθέρα αυτό που είναι Πύρ, και δέχεται ότι ο Αιθήρ είναι το πέμπτο κοσμογονικό στοιχείο, το τελειότερο απ’ όλα τα άλλα, από όπου τα πάντα προήλθαν και όπου όλα θα επιστρέψουν.  Ο Αριστοτέλης οδηγήθηκε στην  εισαγωγή της έννοια του Αιθέρα , εξαιτίας της αδυναμίας της παρουσίας των αιτιών της κίνησης στον κενό χώρο.

Για τον Αριστοτέλη η ύπαρξη του κενού θεωρείται παράλογη, και οδηγείται στο συμπέρασμα πως ο κόσμος πρέπει να είναι ένας πλήρης και πεπερασμένος χώρος. Από την εποχή ήδη του Δημόκριτου και του Λεύκιππου, είχε προκύψει το άτοπο, πως εφόσον το «άτομο» αποτελούσε την  βασική μονάδα ύλης, τότε τα διάφορα σώματα του κόσμου, δεν είναι δυνατόν ποτέ να χωριστούν στα άτομα που τα αποτελούν, καθώς τότε στον μεταξύ τους χώρο θα πρέπει να   υπάρχει κενό. Αφού μεταξύ των χωρισθέντων ατόμων δεν υπάρχει τίποτα, τότε θα αγγίζουν το ένα το άλλο και στην πραγματικότητα, ποτέ δεν θα έχουν χωρισθεί. Γι΄ αυτό εισήχθη και το πέμπτο ώστε να γεμίζει τον χώρο μεταξύ των ατόμων και να καθιστά εφικτό τον διαχωρισμό τους. Σήμερα μέσω διαφόρων επιστημονικών κλάδων, γίνεται σαφές πως  στο σύμπαν τα πάντα αλληλοσυνδέονται. Στην Γενετική, η γενετίστρια Dr. Mae-Wan Ho, αναφέρει σχετικά:

«Η κβαντική θεωρία παρουσιάζει το σύμπαν κατοικούμενο από οντότητες που δεν περιορίζονται σε καθορισμένη θέση, χωριστά και απομονωμένα, αλλά που αλληλοδιαπερνώνται, αλλάζουν και εξελίσσονται ως οργανισμοί . Αυτό περιλαμβάνει τα πάντα. Όχι μόνο οργανισμούς, αλλά ηλεκτρόνια, άτομα, ηλιακά συστήματα, σύμπαντα, γαλαξίες. Επομένως, η διάκριση σε παρατηρητές και παρατηρούμενους είναι απατηλή.Στο οργανικό Όλο, σφαιρικό και μερικό, μέρος και όλο, ενέχονται αμοιβαία και διαπλέκονται. Το κλειδί είναι η αλληλοεπικοινωνία. Το κάθε τι, όσο πιο ευαίσθητο και ανταποκριτικό είναι, τόσο περισσότερο συνεργάζεται…[..]..  ...Η συνοχή των οργανισμών είναι η πεμπτουσία των οργανισμών. Χρειάζονται δεκάδες χιλιάδες διαφορετικά μακρομόρια για να γίνει ένα κύτταρο και πολλά είδη κυττάρων για να κάνουν τους διάφορους ιστούς και όργανα στο σώμα. Για τον ίδιο λόγο χρειαζόμαστε πολλά είδη σ’ ένα ακμαίο οικοσύστημα και μια καλειδοσκοπική ποικιλία από κουλτούρες, για να ολοκληρώσουμε το δημιουργικό ανθρώπινο δυναμικό. Προεκτείνοντας την αμοιβαία εξάρτηση του μέρους και του όλου του οργανισμού στις κοινωνίες, τα οικοσυστήματα και σε τελευταία ανάλυση σ’ όλη η φύση, ανακαλύπτουμε τις βαθιές Ολιστικές παραδόσεις στην κουλτούρα όλων των αρχαίων πολιτισμών.
Αρχίζουμε να κατανοούμε ότι ο καθένας από μας είναι η ενσωμάτωση όλων όσων υπάρχουν και ότι δεν μπορούμε να βλάψουμε κανέναν άλλον χωρίς να βλάψουμε τους εαυτούς μας. Εδώ βρίσκουμε τη βάση της Θέλησης μας για το Καλό. Γι αυτό νιώθουμε την παρόρμηση να τιμήσουμε και να γαλουχήσουμε την ατομική διαφορετικότητα και ελευθερία με συμπαντική Αγάπη».

O Καθηγητής Μάνος Δανέζης αναφέρει σε σχέση με το αλληλοεξαρτώμενο και αλλοσυνδεόμενο Ολιστικό σύμπαν, και τις νέες προοπτικές που αυτό δημιουργεί σε σχέση με μία επερχόμενη όχι μόνο επιστημονική, αλλά και πολιτισμική, και κοινωνική, επανάσταση:

«…Εκεί έξω στο σύμπαν δεν υπάρχουν τομές, όλα είναι Ένα.  Υπάρχει ένα συστατικό, θες να το πεις ενέργεια, θες να το πεις αόρατο κενό, θες να το πεις Θεό; Αυτή την ενιαία δημιουργία, αυτή τη κοχλάζουσα ενέργεια εκεί έξω, όταν την προσλάβει η φυσιολογία του ανθρώπου της δημιουργεί  τομές, της δημιουργεί ατομικότητες. Όταν λες ότι όλα είναι ένα, χάνεται η αίσθηση της ατομικότητας, του «εγώ»...[..].. Εκεί έξω στο σύμπαν υπάρχει μόνο ένας ωκεανός από κοχλάζουσα ενέργεια. Η ενέργεια αυτή προσπίπτει στα όργανά μας, αυτά παίρνουν ένα τμήμα της, το μεταφέρουν μέσω των νευρώνων στον εγκέφαλο και εκεί η ενέργεια μεταμορφώνεται σε αυτό που ονομάζουμε αισθητό κόσμο. Ο Δημόκριτος με σαφήνεια μας λέει πως, «οτιδήποτε αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας είναι ψευδές. Το μόνο πραγματικό είναι ότι αντιλαμβάνεται η νόηση μας». Τα ίδια λέει και ο Πλάτωνας. Έχουμε μια αίσθηση ατομικότητας και διαίρεσης. Εσύ είσαι εσύ και εγώ είμαι εγώ. Η διαίρεση, η τομή σε πολλά κομμάτια είναι προϊόν της δυνατότητας του εγκεφάλου μας και της φυσιολογίας μας... [..] ... Έτσι λοιπόν το πρώτο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε δεν είναι ο περιορισμός, αλλά η ενότητα.!..[..]. Οι νέες φυσικές απόψεις περί σύμπαντος, που είναι βεβαίως παλιές, αρχίζουν να αλλάζουν την κοινωνική φιλοσοφία. Κι όταν αλλάζει η κοινωνική φιλοσοφία, τότε αλλάζουν τα πολιτικά συστήματα.
Γι’ αυτό λέμε πάντοτε ότι μετά από μια μεγάλη επιστημονική επανάσταση ακολουθεί μια μεγάλη κοινωνική επανάσταση. Ένας άνθρωπος ο οποίος πιστεύει πως είναι ένα τίποτα, ένα κομμάτι μάζας που θα καταστραφεί και θα πεθάνει, νιώθει μια μικρότητα κι ασχολείται με μικρά πράγματα. Ένας άνθρωπος όμως που έχει αίσθηση της συμπαντικότητας του και της ενότητάς του με το Σύμπαν αναζητάει άλλα πράγματα.
...Η πεμπτουσία μιας Επιστημονικής Επανάστασης δεν ενέχει μόνο τη μεγάλη αύξηση της γνώσης, αλλά είναι μια συγκεκριμένη ανατροπή των επιστημονικών γνώσεων που έχει σαν άμεσο αποτέλεσμα τη ρήξη με την πολιτική και τη θεολογική κοινωνία του παρελθόντος[..].. Η Φυσική Φιλοσοφία που βρήκε τις ρίζες της στους Προσωκρατικούς οι οποίοι προσπάθησαν όχι μόνο να εξηγήσουν αλλά και να βρουν τρόπους να τιθασεύσουν τα φαινόμενα. Έτσι λοιπόν αρχίζουν όλα από μια φιλοσοφία, που αργότερα με την παρατήρηση και το πείραμα εξελίσσεται σε Επιστήμη και αργότερα εξελίσσεται σε Τεχνολογία...».

Από τα παραπάνω δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούμε, πως στον 21ο αιώνα, αρχαίες πεποιθήσεις έρχονται να συναντήσουν σύγχρονες επιστημονικές ανακαλύψεις. Η εποχή του Υδροχόου, είναι ίσως η εποχή της μεταστροφής, από την εποχή του άκρατου ατομισμού και του homo electronicus, στον «μετάνθρωπο».


Πηγές :Απόσπασμα από το Άρθρο της Σάση Χότζογλου, «ΜΟΡΦΟΓΕΝΕΤΙΚΑ ΠΕΔΙΑ ΚΑΙ ΑΚΑΣΑ»,  Απόσπασμα από το βιβλίο του γράφοντος: «Άνθρωπος και Γαία», Χλέτσος Βασίλης, εκδόσεις Γεωργιάδη, 200, Αποσπάσματα από συνεντεύξεις του καθηγητή  Μάνου Δανέζη, στο περιοδικό Άβατον (Φεβρουάριος 2012),  και διάφορες ιστοσελίδες.


Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2020

Περιπέτειες στον Όλυμπο, Δίας και Ευρώπη


Μέρος Τρίτο, Ευρώπη και Δίας

To  ευθυμογράφημα  που ακολουθεί, βασίστηκε στον σατυρικό τρόπο γραφής του Λουκιανού του Σύρου (125 - 180 μ.Χ.). Ο Λουκιανός ήταν ρήτορας και σατιρικός συγγραφέας, δημιουργός του σατιρικού διαλόγου, και από τους σημαντικότερους Αττικιστές συγγραφείς της Δεύτερης σοφιστικής. Ο λόγος του Λουκιανού είναι αιχμηρός και διεισδυτικός, και χρησιμοποιεί κατά κόρον τον διάλογο για να σατιρίσει, να καυτηριάσει και να αναπτύξει τα θέματα που της αρχαίας Ελληνικής μυθολογίας. Η προσπάθεια που ακολουθεί, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με την πρωτοτυπία και την αξία των έργων του Λουκιανού ή οποιουδήποτε άλλου αρχαίου Έλληνα συγγραφέα. Αποτελεί  απλώς ένα σατυρικό κείμενο το οποίο αντλεί την έμπνευση του, από την μαγευτική και ανεξάντλητη αρχαία Ελληνική μυθολογία.  Οι αναγνώστες του κειμένου θα πρέπει να το εκλάβουν ως τέτοιο και μόνο. Το κείμενο θα αναρτάται σε συνέχειες.




Αυτό τον καιρό είχε μαθευτεί πως ο Δίας είχε βάλει στο «μάτι», μία ξακουστή για την ομορφιά της  πριγκίπισσα, με τεράστια αμυγδαλωτά μάτια, την Ευρώπη, κόρη του βασιλιά Αγήνορα, ο οποίος ήταν βασιλιάς της Τύρου της Φοινίκης. Η Ευρώπη ήταν ξακουστή για την ομορφιά της και όπως είναι φυσικό,  ο Δίας  βάλθηκε να την αποκτήσει καταστρώνοντας σχέδιο απαγωγής της.  

Το βράδυ πριν την απαγωγή της, η Ευρώπη είδε ένα παράξενο όνειρο, τυχαίο; Μάλλον όχι, αλλά η Ευρώπη δεν το γνώριζε... Στο όνειρο,  αυτό βρισκόταν λέει η Ευρώπη  ανάμεσα σε δύο μεγάλης ηλικίας άγνωστες σε αυτήν  γυναίκες, οι οποίες εκπροσωπούσαν  δυο ηπείρους, με την απέραντη θάλασσα να τις χωρίζει.. Τη μια τη γνώριζε, ήταν η Ασία, η ήπειρος όπου κατοικούσε, η άλλη όμως, της ήταν άγνωστη. Οι δυο γυναίκες μαλλιοτραβιόντουσαν και τσίριζαν μανιασμένα για το ποια θα έπαιρνε στην μεριά της την όμορφη   Ευρώπη. Στο τέλος με τη βοήθεια του Δία νίκησε η άγνωστη γυναίκα, η αντίπαλος της Ασίας.

Η Ευρώπη ξύπνησε τρομαγμένη από τον εφιάλτη, και  αργότερα μαζί με φίλες της  πήγαν να μαζέψουν λουλούδια σε ένα  λιβάδι. Ξάφνου και ενώ οι όμορφες κοπέλες μάζευαν λουλούδια, χόρευαν και τραγουδούσαν ξαφνικά σκάει μύτη από το πουθενά, ένας ήμερος υπέροχος άσπρος  ταύρος,  με   χρυσά κέρατα. Ομορφιά, χρυσός και δύναμη, τι άλλο θέλουν οι γυναίκες.. Τρέχουν λοιπόν όλες οι τσούπρες κουνάμενες και σεινάμενες, για να θαυμάσουν και να χαϊδέψουν τον επιβήτορα. Ο μεταμορφωμένος Δίας  είχε μάτια  μόνο για την Ευρώπη, πλησιάζει λοιπόν την Ευρώπη και ξαπλώνει στα πόδια της, τρίβοντας την μουσούδα του στην μέση της, ωθώντας την να ανέβει στην ράχη του. 

Ο Διό - ταυρος τότε πετάχτηκε επάνω  και καλπάζοντας  προς την θάλασσα, πέταξε προς τις  ακτές της Κρήτης εκεί όπου, είχε κρυφά μεγαλώσει στο «Δικταίον άντρον». Και είχε μεγαλώσει κρυφά διότι ο Πατέρας ο Κρόνος κατάπινε όσα παιδιά γεννούσε η σύζυγός του Ρέα, καθώς φοβόταν ο έρμος,  ότι θα  πραγματοποιηθεί η προφητεία του πατέρα του, του Ουρανού, η οποία έλεγε ότι κάποιο από τα παιδιά του θα του έπαιρνε το θρόνο. Και επειδή η Ρέα δεν μπορούσε να αλλάξει τη γνώμη του Κρόνου, ζήτησε τη συμβουλή των γονέων της.  Οι γονείς της την συμβούλεψαν να πάει  στην πόλη Λύκτο της Κρήτης όπου εκεί στο όρος Δίκτη, στο Δικταίο άντρο, γέννησε κρυφά το Δία. 

Την ανατροφή του νεογέννητου Δία οι κόρες του Κουρήτη Μελισσέα, η Ίδη και η Αδράστεια, οι καλούμενες και ιερές Μητέρες. Η Ίδη μάλιστα του χάρισε το πρώτο του παιχνίδι. Μια κρυστάλλινη σφαίρα που όταν την πετούσε ψηλά άφηνε λαμπρές πολύχρωμες γραμμές στον αέρα, όπως τα άστρα του ουρανού.
.
Ο Δίας μεγάλωνε πίνοντας γάλα από μια αίγα (κατσίκα), την καλούμενη Αμάλθεια και τρώγοντας μέλι από τα μελίσσια που υπήρχαν εκεί και επίσης με αμβροσία και νέκταρ, δηλαδή με το φαγητό και το ποτό των αθανάτων, που κουβαλούσαν ολόλευκα περιστέρια και ένας αετός. Κάποια μέρα ο Δίας από απροσεξία και επειδή δεν μπορούσε να ελέγξει τη θεϊκή του δύναμη, έσπασε ένα κέρατο της Αμάλθειας. Λυπήθηκε τόσο πολύ το ζημιάρικο το βρέφος που για να παρηγορήσει το ευλογημένο ζώο, έδωσε το κέρατο στη Νύμφη Αμάλθεια, αφού πρώτα το προίκισε με μαγικές ιδιότητες. Αυτός που το είχε, αρκούσε μόνο να κάνει μια ευχή και αμέσως εμφανίζονταν μπροστά του όλα τα καλά του κόσμου. Από τότε έμεινε γνωστό ως «κέρας της Αμάλθειας» ή «κέρας της Αφθονίας». 
 .
Όταν η κατσίκα γέρασε και πέθανε από το δέρμα της έφτιαξε την παντοδύναμη «αιγίδα του», που ήταν το πιο σημαντικό όπλο του στην Τιτανομαχία. Την προστασία του Δία είχαν αναλάβει οι Ιδαίοι Δακτύλοι, οι οποίοι αργότερα μετονομάστηκαν σε Κ(ου)ρήτες –Κρήτες. Οι Κουρήτες, για να αποφύγουν κάποια ανεπιθύμητη επίσκεψη του Κρόνου εξαιτίας του κλάματος του βρέφους, κάθε φορά που ο Δίας έκλαιγε, χόρευαν και συνάμα χτυπούσαν με τα δόρατα ή τα σπαθιά τους τις ασπίδες τους,  και έτσι ο Κρόνος δεν μπορούσε να ακούσει το κλάμα του μωρού

Όταν η Ρέα επέστρεψε στον Όλυμπο, ο σύζυγό της ο Κρόνος, επειδή είχε μάθει τα καθέκαστα, της ζήτησε να δει το παιδί,  και εκείνη του έδωσε μια πέτρα τυλιγμένη στα σπάργανα, σαν να ήταν το παιδί του και εκείνος την καταβρόχθισε και την οποία μετά ξέρασε στον Παρνασσό. Έτσι λοιπόν την γλύτωσε ο Δίας, αλλά όλα εδώ πληρώνονται. Η ίδια προφητεία που έκανε τον Κρόνο να καταπίνει τα παιδιά του, ίσχυε και για το Δία, γι’ αυτό όπως είδαμε στην αρχή της ιστορίας μας ο Δίας κατάπιε την Μήτιδα, και γέννησε την Αθηνά μονάχος του. 

Ο Διό – ταύρος λοιπόν με την έντρομη Ευρώπη γαντζωμένη από τον φόβο της απρόσμενης απαγωγής,  των χαμηλών πτήσεων και των κενών αέρος, κατέληξε από την μία στην άλλη, σε μία θεϊκή ερωτική φωλιά στο Ιδαίον Άντρο. Την ερωτική φωλίτσα την είχαν φροντίσει με περίσσια τέχνη και φροντίδα, κεράκια, λουλουδάκια, κ.λ.π., οι Ώρες. Ήταν «άβγαλτη» η Ευρώπη και ήθελαν να την καλοπιάσουν. Ο Δίας έμπειρος πήρε την Θεϊκή μορφή του, την σαγήνευσε, και χωρίς να βιάζεται της αφιέρωσε ώρες, πριν κάνει την ερωτική του επίθεση. Ήξερε πολύ καλά έξαλλου πως «Αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι».

Τρεις ημέρες χάρηκαν τον παράνομο (τουλάχιστον για τον Δία), έρωτα τους στο σπήλαιο το ζευγάρι, καθώς η Ήρα καιροφυλακτούσε. Ο Δίας έπρεπε να εγκαταλείψει την ερωτική του φωλίτσα, αλλά μη θέλοντας να αφήσει μόνη της την Ευρώπη, η οποία  ήταν ήδη  σε εν Διαφέρουσα κατάσταση από τον Δία με τρεις γιους,  τον  Μίνωα, τον Ραδάμανθυ και τον Σαρπηδόνα, την πάντρεψε με τον βασιλιά της Κρήτης  Αστέριο. Της έκανε επίσης  τρία μοναδικά δώρα : έναν χάλκινο γίγαντα, τον Τάλω το πρώτο ρομπότ , για να προστατεύει τόσο την Ευρώπη, όσο και ολόκληρη την Κρήτη, ένα χρυσό σκύλο τον Λαίλαπα ή Λαίλαψ, από τον  οποίο κανένα θήραμα δεν μπορούσε να ξεφύγει,  και μια φαρέτρα με βέλη, που ποτέ δεν αστοχούσαν.  

Και όχι μόνο αυτό. Προς τιμήν της Ευρώπης όπως ο Δίας  έδωσε στην ήπειρο στην οποία ζούσε, το όνομα Ευρώπη.  Ο αναπληρωματικός θνητός σύζυγος της Ευρώπης, τον οποίο διόρισε ο Δίας να τον αντικαταστήσει καταγόταν  άμεσα από τον  μυθικό Έλληνα,  ο οποίος ήταν γιος του Δευκαλίωνα και της Πύρρας.  Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά…


 Τέλος τρίτου μέρους. Σύνδεσμος στο πρώτο μέρος εδώ.

Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2020

Περιπέτειες στο Όλυμπο. Ήφαιστος

To  ευθυμογράφημα  που ακολουθεί, βασίστηκε στον σατυρικό τρόπο γραφής του Λουκιανού του Σύρου (125 - 180 μ.Χ.). Ο Λουκιανός ήταν ρήτορας και σατιρικός συγγραφέας, δημιουργός του σατιρικού διαλόγου, και από τους σημαντικότερους Αττικιστές συγγραφείς της Δεύτερης σοφιστικής. Ο λόγος του Λουκιανού είναι αιχμηρός και διεισδυτικός, και χρησιμοποιεί κατά κόρον τον διάλογο για να σατιρίσει, να καυτηριάσει και να αναπτύξει τα θέματα που της αρχαίας Ελληνικής μυθολογίας. Η προσπάθεια που ακολουθεί, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με την πρωτοτυπία και την αξία των έργων του Λουκιανού ή οποιουδήποτε άλλου αρχαίου Έλληνα συγγραφέα. Αποτελεί  απλώς ένα σατυρικό κείμενο το οποίο αντλεί την έμπνευση του, από την μαγευτική και ανεξάντλητη αρχαία Ελληνική μυθολογία.  Οι αναγνώστες του κειμένου θα πρέπει να το εκλάβουν ως τέτοιο και μόνο. Το κείμενο θα αναρτάται σε συνέχειες.




Μέρος  δεύτερο:  Ήφαιστος

Μετά από την ετυμηγορία, όλοι  οι Θεοί επέστρεψαν στον Όλυμπο, ή όπου αλλού η  ανάγκη τους είχε ορίσει. Είχε έρθει η ώρα  να αντιμετωπίσει ο Δίας την Ήρα. Έως τώρα είχε αποφύγει με τα κόλπα του την μουρμούρα της,  η ώρα όμως ζύγωνε για της Ήρας την οργή. Σαν στο Θεϊκό παλάτι φτάσανε, ξεκίνησε η μπόρα.  Αφού αρχίζει να ξεσπά σε ότι έβρισκε μπροστά της, μέχρι και στα αυτόματα που της είχε κάνει δώρο ο γιος της ο Ήφαιστος  για να την υπηρετούν,  αρχίζει τον εξάψαλμο  στον Δία, η  Ήρα: 

- «Δία  Άναξ,  σύζυγε πατέρα Θεών και ανθρώπων,  τρανό και υπεράνω όλων περνάς τον εαυτό σου.  Τους άλλους μπορεί να ξεγελάς, εγώ όμως  την κλίνη μου μοιράζομαι χρόνια η άτυχη μαζί σου, και σε έχω δει κακομοίρη μου όπως κανένας άλλος. Δεν φτάνει που την πίστη σου δεν έχω δεδομένη, όχι μόνο σε Θεές μα και σε θνητές  τον γόνο σου ξεδιάντροπα μοιράζεις. Και σαν αυτό να μην έφτανε, τώρα μόνος σου  Παιδιά μονάκριβα στον κόσμο τούτο φέρνεις. Εμένα δεν με σκέφτεσαι, καθόλου δεν με λογαριάζεις; Ξεχνάς πως πρώτη και εγώ Θεά είμαι ανάμεσα στον Όλυμπο μα και ανάμεσα στους ανθρώπους;»  

- «Ήρα  Θεά του γάμου και προστάτιδα των γυναικών, την τύχη σου μην την πιέζεις. Ξέρεις πολύ καλά πως αυτό δεν το έκανα από γινάτι, αλλά από ανάγκη να μην πάθω αυτό που έπαθε ο πατέρας μας από εμένα. Ξέρεις τι έλεγε ο χρησμός,  τι ήθελες να κάνω; Πρώτη Θέα ανάμεσα στις άλλες είσαι. Τις καλύτερες σπονδές εσύ από όλες τις Θεές,  απ’ τις θνητές γυναίκες παίρνεις.  Τι με ζαλίζεις  συνεχώς με τα καμώματα  μου; Την αντρική την φύση μου πως θες να ξεπεράσω;  Και αν καμία φορά ξεστρατώ σε σένα πάντα δεν γυρίζω; Νομίζεις πως καλοπερνώ τον γόνο μου όταν σπέρνω;»

- «Περίσσιο είναι  το θράσος σου  να θέλεις να με πείσεις,  πως τα λυγερά κορμιά δεν θέλεις να  αγαπήσεις». 

- « Εμείς οι άντρες Ήρα μου,  μικρή απόλαυση έχουμε για αυτό και το κυνηγούμε…»

- «Τι λες βρε ξεδιάντροπε, σαρδανάπαλε, ξεμωραμένε; Εσύ τα κανόνισες έτσι,  ώστε και την απόλαυση να έχετε  και τις αρπαχτές σας να κάνετε, και να βγαίνετε και από πάνω. Όχι αγάπη μου φτάνει πια, υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια!»

- «Στο λέω και είναι σίγουρο, εσείς έχετε όλη την απόλαυση, για εμάς μένει λίγη». 
.
- «Αν θωρείς πως με έπεισες βαθιά είσαι νυχτωμένος, αν δεν σ’ άρεσε όπως λες  πολύ,  δεν θα έφευγες όλη την ώρα».

- «Αν στα δικά μου λόγια εκτίμηση δεν βάζεις,  σου έχω ουδέτερη φωνή θνητού απόδειξη για  να ‘χεις».

- «Και ποιος είναι αυτός που απόδειξη ατράνταχτη  έχει;»

- «Ο  Τειρεσίας  που έχει υπάρξει και άντρας και γυναίκα,  ξέρει ποιος χαίρεται τον έρωτα καλύτερα, και αυτό θα ομολογήσει. Την ιστορία θαρρώ την ξέρεις. Κάποτε  ο Τειρεσίας ενώ περπατούσε στο όρος Κυλλήνη,  συνάντησε δύο φίδια που ζευγάρωναν.  Τα φίδια ενοχλήθηκαν και κίνησαν κατά πάνω του.  Τότε εκείνος σήκωσε το ραβδί του,  και  χτύπησε το θηλυκό το φίδι. Μόλις το φίδι ψόφησε, ο Τειρεσίας μεταμορφώθηκε ξαφνικά σε  γυναίκα. Επτά  χρόνια αργότερα, ο Τειρεσίας ως γυναίκα πια,  βρέθηκε πάλι να περπατάει στο ίδιο ακριβώς σημείο του βουνού. Είδε και πάλι  μπροστά του δύο ακριβώς ίδια φίδια, όπως και παλαιότερα, να ζευγαρώνουν. Αυτήν την φορά ο Τειρεσίας, χωρίς δισταγμό, σήκωσε το ραβδί του,  και θανάτωσε το αρσενικό  φίδι. Ακριβώς την ίδια στιγμή που το αρσενικό φίδι πέθαινε, ο Τειρεσίας  ξαναέγινε  και πάλι άντρας!» 

Αφού το σκέφτηκε λιγάκι, η  Ήρα σίγουρη για  την γνώμη της, είπε στον Δία χωρίς να τον κοιτά : 

- «Πολύ καλά πες του Ερμή του γοργοπόδαρου, μπροστά μας να τον φέρει».
.
Ο Ερμής δεν άργησε  κατά όπως είπαν οι Θεοί, στον Όλυμπο τον Τειρεσία να φέρει. ‘Έτρεμε από τον φόβο του ο Τειρεσίας, τι του έμελε να πάθει, κριτής αυτός ο δύσμοιρος σε Θεϊκό καβγά, ποιανού το μέρος να πάρει;  Κατάλαβε ο Δίας, το δίλημμα του Τειρεσία και του  ‘πε να μην διστάσει την αλήθεια μόνο να πει, γιατί το ψέμα δεν ξεγελά τους Θεούς. Ο κακορίζικος τι έπαθα, δεν μου ‘φτάνε το πάθημα να αλλάζω φύλλο χωρίς να θέλω, τώρα  μπροστά στον θρόνο του Ολύμπου εγώ εδώ να τρέμω σκέφτηκε με τρόμο.

- «Άστα αυτά θνητέ,  και την αλήθεια πες μας», του είπε κοφτά η Ήρα. 

- «Την αλήθεια δεν τολμώ να πω, μα τον Δία Ήρα, αλλά με ένα τρόπο απλό,  μόνοι σας μπορείτε να ανακαλύψετε, ότι  θέλετε να μάθετε. Πάρτε το μικρό δάχτυλο της παλάμης σας και τρίψτε το μέσ’ το αυτί σας. Ποιο αισθάνεστε καλύτερα το δάκτυλο ή το αυτί; Το αυτί  το δίχως άλλο, ...νομίζω…», είπε με τα μάτια χαμηλωμένα, μην τυχόν και αντικρίσει της Ήρας την ματιά….! Ο Δίας  ξέσπασε στα γέλια, ασυγκράτητος διπλώθηκε στα δύο, η Ήρα κοκκίνισε από το κακό της.

-«Εξαφάνισε τον από μπροστά μου», τσίριξε στον Ερμή. Ο δε Τειρεσίας τα έκανε επάνω του, που να ήξερε πως για αυτή του την ομολογία θα έχανε το φως του. Έτσι τον τιμώρησε η  Ήρα . Ο  Δίας για να του απαλύνει τον πόνο,  του έδωσε το χάρισμα της μαντικής και της ενόρασης. Τέτοιο ήταν το ξέσπασμα της Ήρας,  που ο  γιος της ο Ήφαιστος από τις φωνές  της, ήρθε να δει τι συμβαίνει.  
.
- «Τι έγινε πάλι  μητέρα,  οι φωνές σας ακούγονται σε ολάκερη την  πλάση. Πατέρα τι της έκανες πάλι; Δεν την λυπάσαι λίγο;»

Τα πήρε στο κρανίο ο Δίας,  πολλά του είχε μαζεμένα,  ήταν το χαϊδεμένο παιδί της μάνας του. Και όχι μόνο αυτό, δεν φτάνει που έπαιρνε πάντα το μέρος της, ήταν τόσο κακομούτσουνος  και άσχημος,  που δεν μπορούσε να είναι δικός του σπόρος. Άστραψε και βρόντηξε ο  Όλυμπος. Ποιος είδε τον Δία και δεν φοβήθηκε; Πιάνει με μιας  τον Ήφαιστο από το πόδι,  τον στριφογυρίζει στον αέρα,  και τον πετάει από τον Όλυμπο.

Ο Ήφαιστος στριφογύριζε στον αιθέρα για εννέα ημέρες, έως ότου ζαλισμένος έσκασε άγαρμπα και με κρότο  στον λόφο Μόσυχλο της Λήμνου. Από την ζαλάδα και την άγαρμπη πτώση του,  έσπασε το πόδι του, για αυτό και - αν και Θεός- , κούτσαινε. Οι κάτοικοι του νησιού  πανικοβλήθηκαν από τον κρότο της πτώσης  του Ηφαίστου, και έτρεξαν στο βουνό για να δουν τι είχε συμβεί. Εκεί είδαν τον Θεό σε κακά χάλια, και τον περιποιήθηκαν. 

Οι κάτοικοι της Ανεμόεσσας Λήμνου, αποδείχθηκαν πολύ  φιλόξενοι στον Θεϊκό επισκέπτη τους,  για αυτό και ο Ήφαιστος όχι μόνο τους δίδαξε την τέχνη της μεταλλουργίας, αλλά τους χάρισε και τον διάσημο φαρμακευτικό πηλό την Λημνία γη, την οποία και ο ίδιος έβαζε στο πονεμένο πόδι του. Τον διάσημο αυτό πηλό  τον εξόρυσσαν οι ιέρειες της Αρτέμιδος  την 6η ημέρα του μηνός «Μουνιχιώνος» (Μαΐου). Τον πηλό αυτό από το όρος Μόσυχλο, το μάζευε η ιέρεια της Αρτέμιδος μετά από ορισμένες τοπικές εθιμικές τελετές, στις οποίες δεν θυσίαζαν  ζώα,  αλλά αντίθετα σκόρπιζαν σιτάρι και κριθάρι πάνω στο έδαφος. 

Στην συνέχεια οι ιέρειες  έπλαθαν σε μικρά δισκία  τον φαρμακευτικό αυτό πηλό, και τον σφράγιζαν με τη σφραγίδα της Αρτέμιδος. Από τότε η Λήμνος αποτελούσε το μοναδικό μέρος του πλανήτη το οποίο αποτελούσε μόνιμη κατοικία ενός Ολύμπιου Θεού. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο απέφευγε και τον πατέρα του, ο οποίος συνέχιζε το βιολί του. Όπου όμορφη νεαρή παρθένα, ο Δίας πρώτος να γευτεί τον κήπο της. Η Ήρα το είχε πάρει πια απόφαση, όλα στην ζωή έχουν ένα τίμημα, ήταν η πρώτη ανάμεσα στις Θεές σύζυγος  του  αρχηγέτη Δία, βασιλιά του Ολύμπου, συνεπώς έκανε τα στραβά μάτια, κάνοντας την ζωή δύσκολη των θνητών όπου την έπαιρνε, όπως παραδείγματος χάριν με τον Ηρακλή, στην οποία ο ήρωας χρωστούσε το όνομα του.


Τέλος δεύτερου μέρους. Σύνδεσμος στο πρώτο μέρος εδώ.