Θεός Πάν, αλληγορίες και συμβολισμοί πίσω από τον μύθο.

Ο θεός Πάν δεν ανήκει απλώς στον άγριο τόπο των δασών και των ορέων. Ανήκει στις αρχέγονες ζώνες της συλλογικής μνήμης και της ανθρώπινης ψυχής. Η μορφή του, διττή και αμφίσημη, δεν αποτελεί ιδιοτροπία της μυθοπλασίας αλλά συμπυκνωμένο σύμβολο μεταβάσεως. Εκεί όπου οι κόσμοι μετασχηματίζονται και οι παλαιές τάξεις υποχωρούν χωρίς να έχουν ακόμη αντικατασταθεί πλήρως, αναδύονται μορφές οριακές. Φέρουν επάνω τους τα ίχνη του παρελθόντος και την ασαφή προαίσθηση του μέλλοντος.

Ο Πάν ανήκει σε αυτή τη σφαίρα του μετεχμίου. Είναι ένα ενδιάμεσο ον, μια ζωντανή αλληγορία του περάσματος. Η μορφή του αντανακλά μια βαθιά ανθρωπολογική τομή, το πέρασμα από τον τροφοσυλλέκτη και κυνηγό στον κτηνοτρόφο. Σε αυτή τη μεταβολή το ζώο παύει να είναι αποκλειστικά θήραμα και καθίσταται σύντροφος και πηγή ζωής. Ο άνθρωπος δεν ακολουθεί πλέον απλώς τη φύση αλλά αρχίζει να τη ρυθμίζει. Το κατώτερο ζωικό μέρος του Πάνα διασώζει τη μνήμη της άμεσης συγγένειας με το ζωικό βασίλειο, ενώ το ανώτερο ανθρώπινο μέρος δηλώνει την ανάδυση της διάκρισης και της συνειδητής εποπτείας.

Σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο, η ίδια μορφή μπορεί να ιδωθεί ως συμβολική έκφραση της μετάβασης από τη μητριαρχική αντίληψη της ζωής προς την πατριαρχική τάξη. Η Γη ως Μεγάλη Μητέρα υπήρξε το πρώτο ιερό, μήτρα και τροφός της ζωής. Οι νύμφες που περιβάλλουν τον Πάνα διασώζουν αυτή τη μνήμη της γονιμότητας και της αδιάκοπης ροής. Εκφράζουν τη ζωτική δύναμη της φύσεως που γεννά χωρίς διακοπή. Παράλληλα, αναδύεται μια νέα τάξη που επιδιώκει να οριοθετήσει και να οργανώσει τον κόσμο. Στο μεταίχμιο αυτών των δύο αντιλήψεων, ο Πάν δεν ανήκει ολοκληρωτικά σε καμία. Διατηρεί την άγρια γονιμική δύναμη της πρώτης και φέρει ταυτόχρονα το σπέρμα της δεύτερης.

Η διττή του μορφή φανερώνει ότι ο άνθρωπος δεν είναι σταθερή οντότητα αλλά δυναμική κατάσταση. Στέκει ανάμεσα στη φύση και στον πολιτισμό, ανάμεσα στο ένστικτο και στη συνείδηση. Το όριο αυτό δεν είναι αδυναμία αλλά δυνατότητα. Εκεί ακριβώς γεννάται η πορεία προς την αυτογνωσία.

Τα κέρατά του υψώνονται ως σύμβολα μιας συνείδησης που ακόμη αντανακλά φως. Υποδηλώνουν την αρχική κατάσταση του ανθρώπου που δανείζεται γνώση και νόημα από έξωθεν πηγές. Η πορεία όμως δεν ολοκληρώνεται στην αντανάκλαση αλλά στην εσωτερική φώτιση, στη μετάβαση προς μια αυτόφωτη ύπαρξη.

Γύρω από τον Πάνα κινούνται οι νύμφες, μορφές της αέναης γεννήσεως. Δεν αποτελούν απλές συνοδούς αλλά εκφράσεις της ίδιας της Γης στην πράξη της δημιουργίας. Η φύση μέσα από αυτές αποκαλύπτεται ως ζωντανή μήτρα. Παράλληλα, οι Μούσες εκφράζουν τη γονιμότητα του πνεύματος. Όπως η Γη γεννά σώματα, έτσι η αρμονία γεννά νόημα και δημιουργία. Ο Πάν, συνδεόμενος και με τα δύο πεδία, γίνεται ο δεσμός που ενώνει το αισθητό με το νοητό.

Το τερατώδες στοιχείο της μορφής του δεν είναι τυχαίο. Σε κάθε εποχή μεταβάσεως το νέο εμφανίζεται ως παράδοξο και συχνά απειλητικό. Τα μυθολογικά τέρατα δεν αποτελούν απλώς αποκλίσεις αλλά σύμβολα ενδιάμεσων καταστάσεων. Ο Πάν φέρει αυτή τη σφραγίδα. Εκφράζει την αστάθεια πριν από την αρμονία και την ένταση πριν από τη σύνθεση.

Στην κατώτερη όψη του εκδηλώνονται τα πάθη και οι ακατέργαστες δυνάμεις. Στην ανώτερη αποκαλύπτεται η δυνατότητα της αυτογνωσίας και της ανόδου. Η διττότητα αυτή δεν καλείται να εξαλειφθεί αλλά να εναρμονιστεί. Εκεί βρίσκεται η ουσία της μυήσεως.

Ο Πάν δεν είναι ούτε απλώς θεός της υπαίθρου ούτε μορφή τρόμου. Είναι αρχέτυπο της ανθρώπινης πορείας. Υπενθυμίζει ότι η μετάβαση δεν είναι πτώση αλλά γέφυρα. Ο άνθρωπος δεν καλείται να απορρίψει τη φύση του αλλά να τη γνωρίσει και να τη μεταπλάσει.

Εκεί όπου η ύλη διαποτίζεται από πνεύμα και το πνεύμα δεν αποστρέφεται την ύλη, γεννάται η αρμονία. Και μέσα σε αυτή την αρμονία ο άνθρωπος παύει να είναι διχασμένος. Γίνεται φορέας συνείδησης.

Όπως υπαινίσσεται ο Πλάτων στον Φαίδρο μέσω της προσευχής του Σωκράτη προς τον Πάνα, το ζητούμενο δεν είναι η άρνηση της φύσεως αλλά η εσωτερική της εξημέρωση. Εκεί όπου το ενδιάμεσο αναγνωρίζεται ως οδός, το τερατώδες μεταμορφώνεται σε ιερό και η πορεία οδηγεί προς το φως.

Το Κουκονήσι της Λήμνου, το νησί των Γιγάντων.

Λίγο πριν από το σημερινό Μούδρο της Λήμνου, εκεί όπου ο κόλπος της Λήμνου ησυχάζει σαν αρχαία ανάσα του πελάγους, υψώνεται μια μικρή νησίδα. Οι παλαιοί την ονόμαζαν Κουκονήσι. Γύρω από το όνομά του μικρού  αυτού νησιού που σήμερα φιλοξενεί μόνο αιγοπρόβατα και τα ερείπια ενός ξεχασμένου κόσμου, υφάνθηκε ένας θρύλος. 

Λέγεται πως εκεί κατοικούσαν κάποτε οι Κούκονες, πλάσματα πελώρια και άγρια, γεννημένα από την πρώιμη ώρα του κόσμου, όταν η γη δεν είχε ακόμη μάθει να ξεχωρίζει πλήρως τον άνθρωπο από τον γίγαντα. Ζούσαν απομονωμένοι στο νησάκι, χτισμένοι μέσα στην αυτάρκεια και την έπαρσή τους. Δεν ήθελαν συναναστροφές με τους άλλους Λήμνιους, ούτε συμμετοχή στις κοινές χαρές και λύπες των ανθρώπων. Είχαν τα σπίτια τους μεγάλα, βαριά, σαν να ήθελαν να μιμηθούν με την πέτρα τη δύναμη του σώματός τους. Στις τεράστιες εσοχές των πέτρινων τεράστιων σπιτιών φώλιαζαν κούκοι,  θαρρείς από θεϊκή παρέμβαση ή από παιχνίδι της ειμαρμένης. 

Μα μέσα σε αυτή την σωματική ισχύ οι Κούκονεςέκρυβαν και την πτώση τους, γιατί η δύναμη χωρίς μέτρο γεννά πάντα τη σκιά της. Οι Κούκονες περηφανεύονταν πως ήταν ισχυροί όσο ο Πολύφημος, ο μονόφθαλμος γιος του Ποσειδώνα, και πως ήταν ακόμη πιο έξυπνοι από εκείνον που τυφλώθηκε από την πανουργία του Οδυσσέα. Αυτή η καύχηση ανέβηκε ως τον βυθό, εκεί όπου ακούει ο Ποσειδώνας τις ύβρεις των θνητών και των ημιθέων. Και ο θεός της θάλασσας, που αγαπά τα πελάγη αλλά δεν συγχωρεί την αλαζονεία, οργίστηκε.

Έτσι ξαφνικά την εικοστή πρώτη του αρχαίου  μηνός Σκιροφοριώνο (Ιούνιου), , πριν ακόμη ο ήλιος στερεωθεί ψηλά πάνω από το Αιγαίο, οι Κούκονες εξαφανίστηκαν. Όχι σαν άνθρωποι που έφυγαν, ούτε σαν στρατός που νικήθηκε, αλλά σαν να τους είχε καταπιεί ένα άνοιγμα της γης. Τα σπίτια έμειναν όρθια, βουβά και εγκαταλειμμένα, σαν κελύφη μιας ύπαρξης που δεν άντεξε το βάρος της ύβρεως. Κανείς δεν τους είδε ξανά. Κανείς δεν άκουσε πια τις βαριές τους φωνές να διαταράσσουν τον αέρα της νησίδας.

Μόνο μία έμεινε. Ήταν η Κυμοπόλεια, ιέρεια και κόρη του Ποσειδώνα, μορφή συνδεδεμένη με το κύμα και την ταραχή του, αλλά και με την πραότητα εκείνη που γνωρίζει να ημερώνει τα νερά. Εκείνη είχε προσπαθήσει πολλές φορές να συνετίσει τους Κούκονες. Τους μιλούσε για το μέτρο, για τη σιωπή που χρειάζεται η ισχύς, για το πόσο εύθραυστο είναι το πεπρωμένο όσων νομίζουν ότι μπορούν να σταθούν υπεράνω των θεών. Μα οι γίγαντες δεν άκουγαν.

Όταν ήρθε η τιμωρία, η Κυμοπόλεια έτρεξε στον πατέρα της και τον ικέτευσε να δείξει έλεος. Μα ο Ποσειδώνας έμεινε αμετάπειστος. Η ύβρις είχε ήδη φέρει τη Νέμεση. Και η Νέμεση, όταν ξεκινήσει, δεν οπισθοχωρεί. Τότε η κόρη του θεού, απαρηγόρητη, γύρισε τη ματιά της από την ξηρά προς τα νερά. Και καθώς δεν μπορούσε πια να κατοικήσει ανάμεσα στους αλαζόνες, διάλεξε το στοιχείο που της ανήκε. Έγινε θαλάσσια νύμφη, προστάτιδα των ταπεινών και των σεβάσμιων, και από τότε κατοικεί στα βάθη και στα ρεύματα, εκεί όπου οι ψυχές δοκιμάζονται πριν περάσουν στην αλήθεια τους.

Οι Λημνιοί γνωρίζοντας την εξαφάνιση των Κουκονων ύψωσαν στο κέντρο  του νησιού έναν ναό αφιερωμένο στον προστάτη του νησιού το Θεό Ήφαιστο και στους Καβείρους, σύμφωνα με χρησμό των Δελφών, και αλλο ένα αφιερωμένο  στον κοσμοσειστη θεό της θάλασσας και των σεισμών Ποσειδώνα στην είσοδο της νησίδας.

Ήταν σαν να ήθελαν να αντιτάξουν στο σκοτάδι τη φωτιά, στη μανία τη σοφία της τέχνης, στην άναρχη δύναμη των γιγάντων το ιερό πυρ που μορφώνει και εξαγνίζει. Δίπλα στα ερείπια των μεγάλων σπιτιών των Κουκόνων, ο ναός του Ηφαίστου έστεκε ως σημείο συμφιλίωσης ανάμεσα στο παλιό και στο νέο, στο άγριο και στο τελετουργικό.

Και κάθε χρόνο,  μια φορά τον χρόνο τότε που το ιερό φώς της  Δήλου έφτανε στο  σκοτεινό για μέρες νησί  ο κόσμος ανέβαινε εκεί για την Πυρφορία, την ιερή έλευση της φλόγας από τη Δήλο. Τότε το Κουκονήσι άλλαζε πρόσωπο. Δεν ήταν πια τόπος φόβου, αλλά τόπος μνήμης. Η θάλασσα έπαιρνε βαθύ χρώμα, ο άνεμος γινόταν πιο ευγενικός, και οι άνθρωποι ένιωθαν πως η παλαιά κατάρα είχε μεταπλαστεί σε προστασία. Γιατί εκεί όπου κάποτε κατοίκησε η ύβρις, μπορούσε τώρα να κατοικήσει η λατρεία.

Σήμερα, το Κουκονήσι παραμένει ένας  εγκατελειμένος αρχαιολογικός χώρος. Οι ανασκαφέςτου παρελθόντος  έφεραν στο φως ευρήματα που αποδυκνειεουν υπήρξε ένα από τα σπουδαιότερα λιμάνια της αρχαίας Λήμνου,  ήδη από την πρώιμη Χαλκοκρατία. 

Όποιος στέκει σήμερα απέναντι από το Κουκονήσι, και γνωρίζει τον μύθο ίσως δεν βλέπει μόνο μια νησίδα. Ίσως μπορεί να βλέπει τη σκιά των Κουκόνων, την πίκρα της Κυμοπόλειας, το θυμωμένο κύμα του Ποσειδώνα, τη γαλήνια φλόγα του Ηφαίστου, και πίσω από όλα αυτά, την παλαιά Ελληνική βεβαιότητα πως ο κόσμος δεν είναι ποτέ άψυχος. Είναι γεμάτος σημάδια, θεότητες, μνήμη και δοκιμασία.

Και ίσως, βαθιά μέσα στη νύχτα, όταν το Αιγαίο σωπαίνει, η Κυμοπόλεια να περνά ακόμη ανάμεσα στα νερά, προσέχοντας ποιος στέκεται στο νησί με καθαρή καρδιά και ποιος με σκοτεινή. Γιατί οι παλιοί τόποι, όπως και οι παλιοί θεοί, δεν ξεχνούν ποτέ εκείνους που τους πλησίασαν με αληθινό φρόνημα.

Βασισμένο στο διήγημα μου ο Γλαύκος και η  Νηρηίδας, έκδοση: Μυσταγωγία - Μυθαγωγία - Φυσιολατρία

Θεά Αθηνά και το φως της εσωτερικής όρασης

Σύμφωνα μεθ μία παλαιά παράδοση, όταν ο Προμηθέας έκλεψε το πυρ από τους θεούς του Ολύμπου, το χάρισε στους ανθρώπους ως δώρο γνώσης και τέχνης. Τότε η Αθηνά, θεά των τεχνών και της νόησης, πλησίασε το ακόμη ατελές δημιούργημα —τον άνθρωπο— και του εμφύσησε τον νου και την έλλογη πνοή, ενώ ο Ήφαιστος είχε ήδη πλάσει το σώμα του από γη και νερό.

Έτσι, ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε απλώς, αλλά ολοκληρώθηκε μέσα από τρεις αρχές: τη μορφή από την ύλη, τον νου από το πνεύμα και τη φωτιά ως δημιουργική και μεταμορφωτική δύναμη. Ο Ήφαιστος έδωσε το σώμα, η Αθηνά τη νόηση και ο Προμηθέας τη φλόγα που κινεί και μεταπλάθει τα πάντα. Και αυτή η φλόγα δεν είναι μόνο φυσική· είναι και η εσωτερική σπίθα της συνείδησης, που καθιστά τον άνθρωπο δημιουργό και μέτοχο μιας ανώτερης τάξης.

Όταν ο νους εγκαθίσταται μέσα στη μορφή, τότε —σαν διακριτικό σημείο πάνω από την πόλη και μέσα στον άνθρωπο— εμφανίζεται το σύμβολο της Αθηνάς: η γλαύκα. Το πτηνό αυτό δεν επιλέχθηκε τυχαία. Βλέπει μέσα στο σκοτάδι, όπως ο νους μπορεί να διακρίνει εκεί όπου οι αισθήσεις αδυνατούν. Η όρασή της δεν εξαρτάται από το εξωτερικό φως, αλλά από μια έμφυτη εγρήγορση και εσωτερική διαύγεια.

Έτσι, η γλαύκα γίνεται σύμβoλο της εσωτερικής όρασης και της αληθινής νόησης: της ικανότητας του ανθρώπου να στρέφεται προς τα ενδότερα και να συλλαμβάνει όχι μόνο το φαινόμενο, αλλά και το αίτιο. Και όπως η Αθηνά εκφράζει τη σοφία, έτσι και η γλαύκα υπενθυμίζει ότι η αληθινή γνώση δεν θορυβεί, αλλά παραμένει άγρυπνη, σιωπηλή και διαρκώς παρούσα.