Η ετεροχρωμία του ίππου στην Αμφίπολη...

Το γνωρίζετε πως ο Μέγας Αλέξανδρος λέγεται πως είχε "ετεροχρωμία", δηλαδή  το κάθε μάτι του είχε  διαφορετικό χρώμα ; (το ενα μπλέ)
 
Ο ένας από τους δύο ίππους  στην Αμφίπολη έχει και αυτός "ετεροχρωμία",  όπως φαίνεται στην  φωτογραφία. Τυχαίο; Πολύ πιθανό...!

Ίσως οι  ψηφίδες από τις οποίες είχε κατασκευαστεί  το συγκεκριμένο μάτι, να άλλαξαν  χρώμα  λόγω φθοράς του υλικού με την πάροδο του χρόνου,  και να έγιναν μπλέ...

Ή μήπως ο καλλιτέχνης ήθελε να αναπαραστήσει   μία πηγή  φωτός μέσα στο σκοτάδι του Άδη ( με τον ίδιο τρόπο που "κοκκινίζουν" τα μάτια  από το φλάς στις σύγχρονες φωτογραφίες;)  και το παρέστησε με μπλέ χρώμα,  εφόσον το συγκεκριμένο άλογο κοιτάει πρός τον θεατή...

Ο Ερμής ως ψυχοπομπός στην Αμφίπολη. Ο «Μεγάλος Μάγος» και ιεροφάντης των μυστηρίων...

 

Ερμής ο αγγελιοφόρος των Θεών, ο ψυχοπομπός των ανθρώπινων ψυχών, ο προστάτης των τεχνών, των γραμμάτων, των εμπόρων , των  'πανούργων' αλλά και των Φιλοσόφων.

Το όνομά του ετυμολογείται από το είρω (αναγγέλλω), ερέας και (κατά πλεονασμό του μ) Ερμέας, Ερμής με συναίρεση, ή  από το έρυμα, δηλαδή το λόγο.

Ο Αγγελιοφόρος των Θεών  ο οποίος  πρώτος ξεπέρασε το όριο που χώριζε τους ανθρώπους με τους θεούς. Έφερε τον λόγο στους  ανθρώπους,  καθιστώντας τους εν δυνάμει Θεούς,  δίνοντας τους την δυνατότητα   με την διεύρυνση της πεπερασμένης τους  διάνοιας, να ' συλλάβουν'  τα μυστήρια του σύμπαντος .

Κατ’  αυτό τον τρόπο  ο Ερμής  ταυτίζεται με τον  Λόγο   το Θεϊκό  πνεύμα. Ο  αιώνιος σύντροφος του Ήλιου της Σοφίας, ο 'Μεγάλος Μάγος' και ιεροφάντης, που διώχνει το σκότος της άγνοιας και φωτίζει το πνεύμα,  ο Ήλιος του μεσονυκτίου των Μυστηρίων (εδώ).

Ο Ερμής αναπτύσσει τον 'ενορατικό νου'  ανοίγοντας δρόμους  ώστε  να εκφραστούν δημιουργικά οι  πνευματικές  δυνατότητες του ανθρώπου. Καθιστά τον άνθρωπο έναν πνευματικό οδοιπόρο που ταξιδεύει στα ανώτερα μονοπάτια της ζωής. 

Φέρει  φτερά  στο κεφάλι (νους )  και στα πόδια (ύλη)  το ανοδικό τόξο της ύλης προς το πνεύμα προς τον πνευματικό αλλά και ζωοδότη ήλιο, ονομαζόμενος ως  και 'Λύκος του Ήλιου'.

 

Σύμβολο του το κηρύκειο για το οποίο έχω γράψει εδώ .  Πολλά στοιχεία για τον Ερμή και το κηρύκειο μπορούμε επίσης να ανακαλύψουμε από  το αστρολογικό σύμβολο του Ερμή το οποίο είναι,  το κηρύκειο σε  'συμπιεσμένη' και σμίκρυνση….

Όπως βλέπουμε το   αστρολογικό σύμβολο του Ερμή σχηματίζεται από  μία ημισέληνο, ένα κύκλο, και ένα σταυρό.  Ο σταυρός συμβολίζει την ύλη  (αυτό συνείδηση)  η οποία  βρίσκεται κάτω  από τον κύκλο του πνεύματος  (ήλιος – Υπέρ συνείδηση), ενώ πάνω σε αυτόν βρίσκεται τοποθετημένο το ημικύκλιο της ανώτερης  ψυχής (Σελήνη – υπό συνείδηση), σημαίνοντας   την δυνατότητα ενσωμάτωσης (βαθύτερης κατανόησης) πνεύματος, ψυχής και ύλης. 

Ο Πλούταρχος  ( στα   «Περί Σωκράτους Δαιμόνιου & Περί εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης»), αναφέρει σχετικά πως  το σώμα, η ψυχή και ο Νους αποτελούν τρία πράγματα εντελώς διακριτά μεταξύ τους.  Για αυτό τον λόγο υπάρχουν δύο θάνατοι. 

Ο πρώτος αποτελεί χωρισμό του σώματος από τα άλλα δύο, δηλ. από την ψυχή και τον νου, και λαμβάνουν χώρα  τόσο στην Ουράνια σφαίρα όσο και εντός της γης  (Δήμητρα). Ο δεύτερος θάνατος είναι χωρισμός του νου από την ψυχή και συμβαίνει στην σελήνη.  Η ψυχή μετά τον πρώτο θάνατο στην γη με οδηγό τον Ερμή  ακολουθεί μία πορεία μέχρι τον λειμώνα, στο τρίστρατο, στο χωρικό διάστημα από την Γη έως την Σελήνη. Για 12 ημέρες.

Η άφιξη της στην Σελήνη της φέρνει χαρά και έκσταση παρόμοια με εκείνη που νιώθουν όσοι μυούνται στα μυστήρια. Έτσι η σελήνη είναι πλήρεις από τι υπάρξεις που κατόρθωσαν να ανέβουν μέχρις εκεί. Αυτές οι υπάρξεις είναι πλέον δαίμονες. 

Υπάρχει βέβαια και η αντίστροφη διαδικασία, λέγει ο Πλούταρχος : ο ήλιος σπέρνει νόες στην σελήνη και εκείνη διαμορφώνει από αυτούς ψυχές. Όταν αυτές πέσουν στη Γη, αποκτούν σώματα. Η σελήνη λοιπόν είναι το μόνος μέρος του κόσμου μας που λαμβάνει όσο και δίνει.

Επομένως, αποτελεί το μεσαίο στάδιο στην διαδικασία της οντογένεσης. Όπως στην πλατωνική 'Πολιτεία', είναι οι Μοίρες που εποπτεύουν όλη την διαδικασία: Η Άτροπος στον ήλιο την θέτει σε κίνηση, η Κλωθώ που γυρίζει στη σελήνη ενώνει και συνδέει ενώ η Λάχεση δραστηριοποιείται όταν η ψυχή πλησιάζει στη γη. Για τον  Πλούταρχο, το σώμα λαμβάνεται από την  γη, η  ψυχή από τη σελήνη,  ο νους από τον Ήλιο. Ο Ερμής δε,  είναι ο οδηγός των ψυχών…!!! 

Στη Αμφίπολη λοιπόν,  ο γενειοφόρος αρματηλάτης δεν είναι ο Φίλιππος όπως κάποιοι υποστηρίζουν,  αλλά ο Πλούτωνας….!!!

ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΕΡΜΟΥ ΧΘΟΝΙΟΥ

Σὺ ποὺ κατοικεῖς στοῦ Κωκυτοῦ τὸν ἀνεπίστροφο δρόμο τῆς ἀνάγκης, ποὺ ὁδηγεῖς τὶς ψυχὲς τῶν θνητῶν στὰ ἐσώτερα βάθη τῆς γῆς, Ἑρμῆ, γέννημα τοῦ βακχικοῦ χορευτῆ Διονύσου καὶ τῆς Παφίας Κόρης, τῆς ἑλικοβλέφαρης Ἀφροδίτης, σὺ ποὺ ὑπηρετεῖς στὸν ἱερὸν οἶκο τῆς Περσεφόνης, ψυχοπομπὸς ὢν τῶν δύσμοιρων ψυχῶν, ποὺ κάτω ἀπὸ τὴν γῆ τὶς ὁδηγεῖς, ὅταν ἔρχεται ὁ καθορισμένος ἀπὸ τὴν μοῖρα χρόνος, σὺ ποὺ θέλγεις τὰ πάντα μὲ τὴν ἱερὴ ὑπνοφόρο ράβδο,  καὶ πάλιν ἐγείρεις τοὺς κοιμισμένους∙ διότι σ’ ἐσένα ἔδωσε αὐτὴ τὴν τιμὴ ἡ Θεὰ Περσεφόνη μέσα στὸν εὐρὺ Τάρταρο, νὰ ἡγεμονεύεις στοὺς θνητοὺς τὴν ὁδὸ τῶν ἀέναων ψυχῶν. Ἀλλά, μακάριε, εἴθε νὰ στέλνεις στοὺς μύστες τέλος καλὸ τῶν ἔργων τους.

Η σοφία, ο ήλιος του μεσονυκτίου, και η γλαύκα της Θεάς Αθηνάς

Όπως έχω γράψει σχετικά σε παλαιότερο άρθρο μου (εδώ), γνωρίζουμε η Αθηνά είναι η θεά της σοφίας, και η γλαύκα είναι το ιερό πτηνό της.   Οι κάτοικοι της Αθήνας πίστευαν πως η θεά Αθηνά έπαιρνε συχνά τη μορφή της γλαύκας, όταν ήθελε να παρουσιαστεί στους ανθρώπους. Η γλαύκα χρησιμοποιόταν επίσης από την Αθηνά ως αγγελιοφόρος της. Για ποιο λόγο λοιπόν επιλέχθηκε η γλαύκα ως το ιερό πτηνό της Θεάς, τι ήθελαν να συμβολίσουν οι αρχαίοι μυθαγωγοί με την επιλογή αυτή;
.

Όπως γνωρίζουμε η γλαύκα είναι νυχτόβιο πτηνό το οποίο έχει εξαιρετική όραση ακόμα και στο σκοτάδι. Έχει την φυσική συνεπώς ιδιότητα,  να βλέπει την «αθέατη πλευρά των πραγμάτων»,  εκεί που άλλοι αδυνατούν λόγω του σκότους.

Ας εξετάσουμε  τι σημαίνει η «σοφία». Η «σοφία» αφορά όχι μία απλή γνωστική διαδικασία, αλλά  την  μετουσίωση της  γνώσης σε βίωμα, αρετή  πνευματικότητα και εν τέλη σε μία αρμονική  στάση ζωής. Ο Πλάτωνας  μας αποκαλύπτει σχετικά: 

«H  σοφία  δεν μπορεί να διατυπωθεί με το λόγο, όπως άλλες γνώσεις, αλλά, μέσα από μακρόχρονη κοινή αναζήτηση της ουσίας του πράγματος και την αδιάκοπη απασχόληση με το πρόβλημα, ξαφνικά, σαν το φως που ανάβει από μια σπίθα, γεννιέται στην ψυχή, και υστέρα τρέφεται μόνη της.»
.

Στην Πολιτεία  αναφέρει  πως η αληθινή φιλο-σοφία είναι η περιαγωγή της ψυχής από μια νυχτερινή ημέρα σε μια αληθινή, δηλαδή είναι επάνοδος στο αληθινό ον.  Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο αληθινός φιλό-σοφος λοιπόν, από άποψη αρχής, είναι αυτός που έχει ως αποστολή να μεταστρέφει την ψυχή, μηδέ εξαιρουμένης και της δικής του, από την ημερήσια νύχτα της στον αληθινό της φωτισμό. Να την επαναφέρει στην αρχέγονη οντολογική της βάση· σε εκείνο τον τόπο, όπου βασιλεύει η φρόνηση και η δύναμη. Μια τέτοια μεταστροφή όμως δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη, 'σαν να στρίβεις ένα όστρακο', αλλά είναι μια ανηφορική και συγχρόνως ανοδική οδός. Ανηφορική και κουραστική οδός είναι η φιλοσοφική παίδευση του ανθρώπου, έτσι ώστε η ίδια η ψυχή του να ενεργοποιεί τον καλύτερο εαυτό της, να φωτίζεται και να φωτίζει: να κατευθύνεται «εἰς τὸ ὂν καὶ τοῦ ὂντος τὸ φαινότατον». 

Street art Καλλιτέχνης WD ( Ινδονησία), Αθήνα

Ιδού λοιπόν για ποιο λόγο η νυχτόβια γλαύκα συμβολίζει την σοφία.  Η σοφία μπορεί να  επιτευχθεί  μόνο μακριά από το φως της ημέρας και την φασαρία,  όταν ο άνθρωπος απομονώνεται από το φυσικό περιβάλλον του, προσπαθώντας να ανακαλύψει  την πραγματική υπόσταση των πραγμάτων, και να έρθει σε επαφή με  την Θεία του υπόσταση. Για αυτό τον λόγο και :  «η γλαύκα της Αθηνάς πετάει μόλις η μέρα γείρει προς την δύση της...». Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Πλωτίνος:
.

....«Για να επιτευχθεί αυτό πρέπει να απομακρυνθούμε από όλα τα εξωτερικά, στραμμένοι ολοκληρωτικά προς τα μέσα.Καμία κλίση προς τα έξω, το σύνολο των πραγμάτων πρέπει να αγνοηθεί. Η ψυχή τότε δεν θα δει τον θεό να εμφανίζεται ξαφνικά μέσα της, διότι δεν υπάρχει τίποτα πια που να τους χωρίζει, καθώς τότε δεν υπάρχουν δύο. Ο ορών είναι ένα με το ορώμενο, δεν είναι όραμα αλλά ένωση. Και τότε η ψυχή δεν έχει πια συνείδηση πως βρίσκεται μέσα σε ένα σώμα, ούτε πως ο εαυτός της έχει κάποια ταυτότητα...
.
...(..)...Πολλάκις αφυπνισθείς από την κατάσταση στην οποία βρισκόμουν μέσα στο σώμα μου και εισελθών στον ίδιο τον εαυτό μου, αποξενώνομαι από κάθε τι άλλο.Μέσα στο εσώτερο είναι μου βλέπω μία θαυμάσια ομορφιά, που με πείθει για την υπέροχη μοίρα που με αναμένει. Η δραστηριότητα του πνεύματος μου βρίσκεται στο ύψιστο σημείο. Είναι ένα με τον Θεό, εδράζομαι σε αυτόν ευρισκόμενος υπεράνω κάθε νοητού. Έπειτα όμως, από την ανάπαυση μου σε αυτόν, αφού κατεβώ στον χώρο του λογισμού και η ψυχή μου επανεισέλθει στο σώμα, απορώ πως "πότε και νύν" ήταν δυνατόν να κατέλθω, και πως η ψυχή μπορούσε να εισέλθει στο σώμα, αφού είναι αυτή που μου αποκαλύφθηκε (κατά την έκσταση μου)... (...)...Δεν είναι γνωστό από πού ήρθε το ΦΩΣ, από έξω ή από μέσα», και όταν έπαυσε να βλέπει το φως εξηγεί:

Street art Καλλιτέχνης WD (Ινδονησία), Μπαλί

«Ήταν λοιπόν μέσα και ωστόσο όχι μέσα. Δεν πρέπει να ερωτηθεί από πού ήρθε,. Δεν υπάρχει ένα ‘από πού’, επειδή ούτε ήρθε ούτε έφυγε, αλλά εμφανίστηκε και εξαφανίστηκε. Για αυτό δεν είναι ανάγκη να το εξαναγκάσει, αλλά πρέπει να περιμένει σιωπηλός έως ότου εμφανιστεί και να προετοιμαστεί για να το δει, όπως το βλέμμα περιμένει την ανατολή του ήλιου»..

.

Ιδού επίσης  ο λόγος για τον οποίο όλα τα μυστήρια τελούνταν στο σκότος,  με απώτερο σκοπό την αποκάλυψη του φωτός του Ήλιου του μεσονυχτίου,  τον πνευματικό ήλιο («Ιερόν Πυρ» ή «Ιερόν Αθάνατον Πυρ») , το οποίο αναγεννούσε τον άνθρωπο  καθιστώντας τον αυτόφωτο  όπως ο Ήλιος,  και όχι  ετερόφωτος, που απλά αντανακλά γνώμες και γνώσεις άλλων.
.

Ο Απούλιος αναφέρει σχετικά με  την «Θέα του Φωτός του Μεσονυκτίου»,  κατά την  μύηση του στα μυστήρια του Διονύσου, όπου πέρασε τις πύλες του Άδη:
.

«... Επλησίασα τα όρια του θανάτου, επέρασα το κατώφλιον της Περσεφόνης, ωχήθην επί όλων των στοιχείων και επέστρεψα επί της γης. Είδα τον ήλιον να λάμπη με το απαστράπτον λευκόν φως του κατά το μεσονύκτιον και προσήγγισα τους άνω και τους κάτω θεούς και προσηυχήθην προς αυτούς πρόσωπον προς πρόσωπον .... Ο ήλιος του μεσονυχτίου ! Ο ήλιος ο διαπερνών τα σκότη και φωτίζων μέσα εις την νύχτα! Ο ήλιος ο σώζων αλλά και ο κατακεραυνώνων ...»