📜 Πρόλογος
Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί σύγχρονη μυθοπλασία και δεν ανταποκρίνεται σε υπαρκτό αρχαίο Ελληνικό μύθο. Αφορμή του είναι η Fritillaria graeca, η Φριτιλάρια η Ελληνική, βολβώδες φυτό της οικογένειας των Liliaceae, συγγενές με τις τουλίπες και ενδημικό της ευρύτερης Ελληνικής γης. Φθάνει συνήθως τα δεκαπέντε εκατοστά, με λεπτό ανθεκτικό βλαστό και λογχοειδή φύλλα εναλλάξ. Στην κορυφή αναπτύσσεται ένα κωδωνοειδές άνθος στραμμένο προς το έδαφος, ριγωτό με σκούρες καφέ και πράσινες γραμμές, ενώ εσωτερικά εμφανίζει ανοιχτοκίτρινη απόχρωση με κηλίδες. Η κεκλιμένη μορφή του θυμίζει θρηνωδούσα κόρη και σε χριστιανική παράδοση ονομάζεται «Δάκρυ της Παναγιάς». Το επίθετο graeca δηλώνει ότι το είδος περιγράφηκε αρχικά στον Ελληνικό χώρο.
✍️ Διευκρινήση. : Το παρόν κείμενο είναι λογοτεχνική σύνθεση με συμβολικό χαρακτήρα.
✒️ Ο Μύθος.
Η άνοιξη πλησίαζε. Παρά τα δυσάρεστα που βαραίνουν τον κόσμο, η Γη ετοίμαζε τα καλά της· χρώματα και αρώματα ξεχύνονταν από τις πέτρες. Στους φρυγανότοπους, ανάμεσα σε ασβεστολιθικά βράχια, ένα μικρό άνθος έσκυβε προς το χώμα σαν να αφουγκραζόταν το μυστικό του.
Εκείνη τη στιγμή ανέβηκε από τα βάθη η Περσεφόνη. Το φως άγγιξε το μέτωπό της και η αναπνοή της έγινε άνεμος. Δίπλα της στεκόταν η νύμφη Χλωρίδα, φέρουσα το άρωμα όλων των ανθών.
📍 Χλωρίδα: Κόρη της γης, κάθε σου επιστροφή είναι ανασασμός του κόσμου. Δες πώς τα άνθη ανοίγουν για να σε χαιρετίσουν.
📍Περσεφόνη: Τα βλέπω, Χλωρίδα. Μα εκείνο… το μικρό που γέρνει προς το έδαφος. Δεν υψώνει το βλέμμα στον ήλιο.
📍Χλωρίδα: Είναι η φριτιλάρια. Φυτρώνει σε τόπους λιτούς και πετρώδεις, σαν να αντλεί δύναμη από τη σιωπή. Το άνθος της κωδωνοειδές, στραμμένο προς τη γη, ριγωτό σαν να φέρει μνήμη παλαιά.
📍Περσεφόνη: Γέρνει όπως εγώ όταν ακούω τη φωνή του κάτω κόσμου. Δεν είναι θλίψη· είναι γνώση. Όποιος έμαθε το σκοτάδι, δεν φοβάται να το κοιτάξει.
📍Χλωρίδα: Οι άνθρωποι τη λένε και δάκρυ. Ίσως γιατί μοιάζει με κόρη που θρηνεί.
📍Περσεφόνη: Αν είναι δάκρυ, τότε είναι δάκρυ αναγέννησης. Όταν ανεβαίνω από το βασίλειο του Άδης, η πρώτη μου όραση δεν είναι ο ήλιος αλλά η γη που με περιμένει. Και το πρώτο άνθος που είδα τότε ήταν αυτό. Έσκυβε προς τα κάτω σαν να τιμούσε την πορεία μου.
📍Χλωρίδα: Θα την ορίσεις, λοιπόν, δική σου;
📍Περσεφόνη: Ναι. Ας είναι το αγαπημένο νόημα της άνοιξης. Όχι το πιο λαμπρό, αλλά το πιο μυστικό. Εκείνο που θυμίζει πως η άνοδος προϋποθέτει κάθοδο.
📍Χλωρίδα: Τότε οι άνθρωποι που θα την αντικρίζουν θα θυμούνται ότι η γη δεν χαμογελά επιπόλαια. Κάθε άνθος είναι υπόσχεση που βγήκε από σπόρο θαμμένο.
📍Περσεφόνη: Όπως η ψυχή του μύστη. Όταν πλησιάζει η εποχή μου, ας αρχίζουν τα μικρά μυστήρια. Όχι μόνο με τελετές, αλλά με εσωτερική εργασία. Όπως η γη αναγεννάται, έτσι και η ψυχή οφείλει να καθαρθεί, να δεχθεί τον θεϊκό σπινθήρα.
📍Χλωρίδα: Η φριτιλάρια θα τους το διδάσκει χωρίς λόγια. Με το να κοιτά τη γη, θα τους θυμίζει ότι η ρίζα προηγείται του άνθους.
📍Περσεφόνη: Και όταν θα κατέρχομαι ξανά, θα ξέρω πως κάτι μένει πίσω· ένα σημάδι. Η γη δεν παύει να με περιμένει και εγώ δεν παύω να επιστρέφω. Αυτός είναι ο κύκλος.
Η Χλωρίδα άγγιξε το άνθος. Οι ρίγες του έμοιαζαν με γραμμές πεπρωμένου. Η άνοιξη προχωρούσε. Και έτσι μέσα από τα λουλούδια, η ζωή χαμογελούσε ξανά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου