Η Θεά Αθηνά σκεπτόμενη..

Η ιστορία της Αθήνας ήταν και είναι συνδεδεμένη με τη θεά Αθηνά, για αυτό τον λόγο οι μύθοι που την ακολουθούσαν και οι καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις της βρίσκονταν παντού στην αρχαία Ελλάδα, κυρίως δε, στην πόλη των Αθηνών.

Εδώ όπου  όπου κυριαρχούσε ο λαμπρός ναός του Παρθενώνα, και ο οποίος παραμένει ακόμα και σήμερα ένα ιερό εξαιρετικής ακτινοβολίας. Η  πίστη στην Θεά της σοφιας,  έσβησε εδώ και αιώνες, δυστυχώς όμως όπως αποδεικνύεται, έσβησε και ότι αντιπροσώπευε η Θεά Αθηνά, την σοφία την γνώση και το μεγαλείο  του κάλλους,  του πολιτισμού, αλλά και του θάρρους και της ανδρείας..

Σήμερα τίποτα δεν θυμίζει πως η πόλη αυτή είναι η ιερή πόλη των Αθηνών, εκτός από τον Παρθενώνα και ελάχιστα αγάλματα της Αθηνάς στην πόλη.  

Τίποτα όμως δεν είναι τυχαίο. Το 1888 στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης νότια του Παρθενώνα και χρονολογικά βρέθηκε ένα ανάγλυφο της Αθηνάς το οποίο χρονολογείται στους τελευταίους χρόνους του πρώτου ήμισυ του 5ου π.Χ. αιώνα. Είναι ένα από τα διασημότερα έργα που εκτίθενται στο Μουσείο της Ακρόπολης και αποτυπώνει την Αθηνά με μελαγχολία ή λύπη. Μήπως προέβλεψε η Αθηνά την τύχη της;  

Τώρα πια όπως γράφει ο  Κωστής Παλαμάς  : «Χαμένη κλαῖς  (Αθηνά) τὴν ἱερή σου πόλη...».Ο  Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, συμπληρώνει:

«Αμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του διαφθείραντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας.Τις ημύνθη περί πάτρης; Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος»...

Η σκεπτόμενη Αθηνά, δεν βρίσκεται πια  καν στην Αθήνα... Την στέλνουμε σε εκθέσεις  στο εξωτερικό παρά τις αντιρρήσεις της αρχαιολογικής υπηρεσίας. Η αρχή έγινε στην έκθεση της ιταλικής και ελληνικής προεδρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και όπως γνωρίζεται Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού, η σκεπτόμενη Αθηνά έχασε και την θέση της στο αρχαιολογικό μουσείο.... 

Σύγχρονη τέχνη και αρχαία Ελλάδα....

«Η προγονοπληξία ήταν ανέκαθεν λόξα της αστικής Ελλάδας. Η περιβόητη δελφική προσπάθεια (αναβίωσης των Δελφικών εορτών από τον Άγγελο Σικελιανό ) δεν είναι παρά ένας παθολογικός μυστικισμός της αστικής τάξης που καταρρέει και ζητάει παρηγοριά στο ένδοξο παρελθόν…».

Ριζοσπάστης (5/5/1930)

Φωτογραφία πρώτη Ποσειδώνας, Κοπεγχάγη, Δανία, 

Φωτογραφία δεύτερη, δρομέας, Αθήνα.
Φωτογραφία τρίτη, Θεά Αθηνά, Βιέννη, Αυστρία,
Φωτογραφία τέταρτη/πέμπτη, "απρόσωπη μάνα προσκυνήτρια" , Τήνος

Το πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι οι ανίκανοι πολιτικοί της. Το πρόβλημα είναι οι πολίτες της που στερούνται παιδείας και προτύπων. 

Δεν θα μπορούσε να υπήρχε συμβολικότερη απεικόνιση, από αυτή της προσκυνήτριας δίχως πρόσωπο. Και όλα αυτά σε ένα νησί που φημίζεται για τους εξαιρετικούς μαρμαρογλύπτες του....

Μην κοιτάτε στους Ουρανούς για ψεκασμούς...
Μην ψάχνετε για συνωμοσίες, Σιωνιστών, Ιλλουνινάτι, Μασόνους, Τριβόλους, και σκυλόμορφους που ζουν ανάμεσα μας..
Μην ψάχνετε για προφητείες και σωτήρες....

Ανακαλύψτε   μόνο την αλήθεια που κρύβεται πίσω από τα λόγια του Καζαντζάκη:

«Ποτέ οι Έλληνες δε δούλεψαν την τέχνη για την τέχνη· πάντα η ομορφιά είχε σκοπό να υπηρετήσει τη ζωή. Και τα σώματα τα ήθελαν οι αρχαίοι όμορφα και δυνατά, για να μπορούν να δεχτούν ισορροπημένο και γερό νου»..

Η θεά Νίκη

 Η θεά Νίκη στο μουσείο του Λούβρου 1944

Η Νίκη ήταν θεά της ελληνικής μυθολογίας που προσωποποιούσε τη δόξα του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού. Ήταν κόρη της Στύγας και του Πάλλαντα, και είχε αδέρφια της, το Κράτος, το Ζήλο και τη Βία. Σύμφωνα με τη μυθολογία, όταν επικράτησε η λατρεία του Δία ως αρχηγού των θεών, η Νίκη και τα αδέρφια της έγιναν ακόλουθοί του. Σύμφωνα με άλλο μύθο, η Στύγα πρόσφερε τα παιδιά της ως συμμάχους του Δία κατά την Τιτανομαχία.  Συχνά απεικονίζεται ως  ηνίοχος των Ολύμπιων θεών.

Η Θεά νίκη  απεικονίζεται πάντα με φτερά,  διότι η νίκη δεν είναι ποτέ δεδομένη, πετά από μία παράταξη στην άλλη.  Σύμφωνα με τον Παυσανία όμως, στον πύργο των Προπυλαίων στην Ακρόπολη, υπήρχε άγαλμα της θεάς Νίκης (άπτερος Νίκη),  η οποία  απεικονιζόταν δίχως φτερά, σε μία συμβολική  απόπειρα  να "μείνει"  για  πάντα στην Αθήνα. 

Στην πραγματικότητα όμως, το λατρευτικό άγαλμα  της απτέρου νίκης, δεν είχε φτερά διότι απεικόνιζε τη θεά Αθηνά που έδινε τη νίκη και όχι την προσωποποιημένη έννοια της Νίκης η οποία παριστάνεται πάντοτε φτερωτή. Το λατρευτικό άγαλμα της θεάς δεν σώθηκε. Ήταν ένα ξόανο (ξύλινο άγαλμα) που κρατούσε σύμφωνα με τον περιηγητή Ηλιόδωρο (2ος αιώνας π.Χ.) στο δεξί χέρι ένα ρόδι (σύμβολο της ειρήνης) και στο αριστερό ένα κράνος (σύμβολο του πολέμου).

Η Θεά Νίκη φυσικά δεν ήταν δυνατό να εγκλωβιστεί κατ’ αυτόν τον τρόπο, και η Αθήνα ακολούθησε την τύχη όλων των "ανθρώπινων πραγμάτων". Την ίδια τύχη είχε και η θεά Αθηνά. Ελάχιστες παραστάσεις της υπάρχουν στην σύγχρονη Αθήνα...

Αφιέρωμα των Αθηναίων προς τη θεά υπήρχε επίσης και στους Δελφούς. Στο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία, στην Ολυμπία, αναπαρίστατο και η Νίκη.

Το πιο γνωστό άγαλμα της θεάς Νίκης που έφτασε  σε εμάς από την αρχαιότητα, είναι αυτό της Νίκης  της Σαμοθράκης , το οποίο είναι ένα ελληνιστικό  γλυπτό του 2ου π.Χ. αιώνα σκαλισμένο σε παριανό μάρμαρο, που παριστάνει τη θεά Νίκη. Το γλυπτό βρέθηκε στη Σαμοθράκη το 1863, σπασμένο σε πολλά κομμάτια, και μεταφέρθηκε στο Μουσείο του Λούβρου. Το κεφάλι και το αριστερό χέρι της Νίκης δε βρέθηκαν ποτέ.

Στα Ρωμαϊκά χρόνια ονομαζόταν Βικτόρια…