H εποχή της κατάρρευσης των μύθων

Εμείς οι πολίτες των δυτικών κοινωνιών γαλουχηθήκαμε  στα αστικά κέντρα, έχοντας προ καιρού κυριαρχήσει και αποκοπεί από τη φύση. Ζήσαμε σε κοινωνίες  υλικής αφθονίας, απέραντης απεριόριστης παραγωγής και συνεπώς της απεριόριστης κατανάλωσης, με την οποία συνδέσαμε την ευτυχία  και την ευδαιμονία μας.

Η ραγδαία ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, μας έκανε παντοδύναμους  και αλαζόνες, θεωρώντας πως οι εφιάλτες  του παρελθόντος είχαν πια παρέλθει ανεπίστρεπτοι,  και ο πως  καθένας μπορούσε να εκπληρώσει κάθε του επιθυμία, ελεύθερος από κάθε είδους δεσμά. Η τουλάχιστον έτσι νομίζαμε.

Ξαφνικά η το όνειρο  της μόνιμης γραμμικής βελτίωσης της ζωής μας,  τέλειωσε, όταν αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε  πως η ίδια η  τεχνολογική πρόοδος έχει δημιουργήσει κινδύνους ελέγχου των μαζών, της υγείας, αλλά και της βιόσφαιρας στο σύνολο της. Ίσως  για αυτό το λόγω η βιόσφαιρα αντιδρά,  με αποτέλεσμα οι φυσικές καταστροφές ξαφνικά και γραμμικά να πολλαπλασιάζονται.

Η οικονομική πρόοδος οποία ήταν περιορισμένη στα πλούσια δυτικά κράτη μέσω της κρίσης χρέους, του άυλου χρήματος, και της μεταφοράς των γραμμών παραγωγές σε χώρες με εξευτελιστικό κόστος εργασίας, χτύπησε τους ίδιους τους εμπνευστές της.

Ο πολιτισμένος  κόσμος μας, κυριαρχείται ακόμα από θρησκευτική μισαλλοδοξία και φανατισμούς, οι οποίοι οδηγούν σε πολέμους, και σε μετακινήσεις πληθυσμών.

Η  κατ’ επίφαση  ελευθερία μας θυσιάζεται ηθελημένα, καθώς  ελέγχεται αναίμακτα και  χειρουργικά,  από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τα οποία βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο κρατικών και όχι μόνο, ιδρυμάτων και ολιγομελών ελιτίστικων ομάδων.

Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι της ιστορίας, μία εποχή  όπου όλα τελειώνουν, μία εποχή κατάρρευσης των μύθων. Μία εποχή αναμονής του νέου το οποίο θα προκύψει από τα ερείπια του παλαιού, μέσα από πολέμους συγκρούσεις και να γεωπολιτικές ανα- κατατάξεις, και αναβίωση σκελετών.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η  Ελλάδα, δυστυχώς είναι ανίκανη να διαχειριστεί τα συσσωρευμένα προβλήματα της,  με αποτέλεσμα  η  συνέχεια της ως αυτόνομο και κυρίαρχο κράτος να  τίθεται  όλο και περισσότερο εν αμφιβόλω.

Η Θεά Αθηνά σκεπτόμενη..

Η ιστορία της Αθήνας ήταν και είναι συνδεδεμένη με τη θεά Αθηνά, για αυτό τον λόγο οι μύθοι που την ακολουθούσαν και οι καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις της βρίσκονταν παντού στην αρχαία Ελλάδα, κυρίως δε, στην πόλη των Αθηνών.

Εδώ όπου  όπου κυριαρχούσε ο λαμπρός ναός του Παρθενώνα, και ο οποίος παραμένει ακόμα και σήμερα ένα ιερό εξαιρετικής ακτινοβολίας. Η  πίστη στην Θεά της σοφιας,  έσβησε εδώ και αιώνες, δυστυχώς όμως όπως αποδεικνύεται, έσβησε και ότι αντιπροσώπευε η Θεά Αθηνά, την σοφία την γνώση και το μεγαλείο  του κάλλους,  του πολιτισμού, αλλά και του θάρρους και της ανδρείας..

Σήμερα τίποτα δεν θυμίζει πως η πόλη αυτή είναι η ιερή πόλη των Αθηνών, εκτός από τον Παρθενώνα και ελάχιστα αγάλματα της Αθηνάς στην πόλη.  

Τίποτα όμως δεν είναι τυχαίο. Το 1888 στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης νότια του Παρθενώνα και χρονολογικά βρέθηκε ένα ανάγλυφο της Αθηνάς το οποίο χρονολογείται στους τελευταίους χρόνους του πρώτου ήμισυ του 5ου π.Χ. αιώνα. Είναι ένα από τα διασημότερα έργα που εκτίθενται στο Μουσείο της Ακρόπολης και αποτυπώνει την Αθηνά με μελαγχολία ή λύπη. Μήπως προέβλεψε η Αθηνά την τύχη της;  

Τώρα πια όπως γράφει ο  Κωστής Παλαμάς  : «Χαμένη κλαῖς  (Αθηνά) τὴν ἱερή σου πόλη...».Ο  Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, συμπληρώνει:

«Αμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του διαφθείραντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας.Τις ημύνθη περί πάτρης; Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος»...

Η σκεπτόμενη Αθηνά, δεν βρίσκεται πια  καν στην Αθήνα... Την στέλνουμε σε εκθέσεις  στο εξωτερικό παρά τις αντιρρήσεις της αρχαιολογικής υπηρεσίας. Η αρχή έγινε στην έκθεση της ιταλικής και ελληνικής προεδρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και όπως γνωρίζεται Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού, η σκεπτόμενη Αθηνά έχασε και την θέση της στο αρχαιολογικό μουσείο.... 

Σύγχρονη τέχνη και αρχαία Ελλάδα....

«Η προγονοπληξία ήταν ανέκαθεν λόξα της αστικής Ελλάδας. Η περιβόητη δελφική προσπάθεια (αναβίωσης των Δελφικών εορτών από τον Άγγελο Σικελιανό ) δεν είναι παρά ένας παθολογικός μυστικισμός της αστικής τάξης που καταρρέει και ζητάει παρηγοριά στο ένδοξο παρελθόν…».

Ριζοσπάστης (5/5/1930)

Φωτογραφία πρώτη Ποσειδώνας, Κοπεγχάγη, Δανία, 

Φωτογραφία δεύτερη, δρομέας, Αθήνα.
Φωτογραφία τρίτη, Θεά Αθηνά, Βιέννη, Αυστρία,
Φωτογραφία τέταρτη/πέμπτη, "απρόσωπη μάνα προσκυνήτρια" , Τήνος

Το πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι οι ανίκανοι πολιτικοί της. Το πρόβλημα είναι οι πολίτες της που στερούνται παιδείας και προτύπων. 

Δεν θα μπορούσε να υπήρχε συμβολικότερη απεικόνιση, από αυτή της προσκυνήτριας δίχως πρόσωπο. Και όλα αυτά σε ένα νησί που φημίζεται για τους εξαιρετικούς μαρμαρογλύπτες του....

Μην κοιτάτε στους Ουρανούς για ψεκασμούς...
Μην ψάχνετε για συνωμοσίες, Σιωνιστών, Ιλλουνινάτι, Μασόνους, Τριβόλους, και σκυλόμορφους που ζουν ανάμεσα μας..
Μην ψάχνετε για προφητείες και σωτήρες....

Ανακαλύψτε   μόνο την αλήθεια που κρύβεται πίσω από τα λόγια του Καζαντζάκη:

«Ποτέ οι Έλληνες δε δούλεψαν την τέχνη για την τέχνη· πάντα η ομορφιά είχε σκοπό να υπηρετήσει τη ζωή. Και τα σώματα τα ήθελαν οι αρχαίοι όμορφα και δυνατά, για να μπορούν να δεχτούν ισορροπημένο και γερό νου»..