Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Ο Αθλητισμός στην Αρχαία Ελλάδα


Ο αθλητισμός στην αρχαία Ελλάδα αποτελούσε σημαντικό μέρος της κοινωνικής ζωής και της αγωγής των νέων. Και αυτό διότι οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι η υγειά του σώματος πρέπει να συμβαδίζει με την πνευματική υγεία. «Νους υγιής εν σώματι υγιή», όπως έλεγαν.

Οι Έλληνες ήταν ο πρώτος λαός που επινόησε τις «αθλοπαιδιές» τις οποίες ανήγαγαν σε αγωνίσματα, στα οποία οι παίκτες συναγωνίζονταν. Η λέξη Άγων(ας) προέρχεται από το ρήμα «Άγω» που σημαίνει «οδηγώ». Το ίδιο ρήμα παράγει την λέξη Αγωγή, από την οποία παράγεται η έννοια παιδαγωγός (αυτός που άγει, που οδηγεί τον παίδα). Η λέξη «αθλέω» – «αθλώ» σημαίνει μόχθος, ανάγκη, αγωνίζομαι.


Ο Αριστοτέλης έθεσε τον ορισμό της επιστήμης της φυσικής αγωγής, λέγοντας ότι εξετάζει το είδος της εκγύμνασης που ταιριάζει σε όλους, αφού αποσκοπεί στην γυμναστική εκπαίδευση όλων και όχι μόνων αυτών με φυσικά σωματικά χαρίσματα.


Κατά τον Αριστοτέλη ο σκοπός της γυμναστικής είναι παιδαγωγικός και αισθητικός. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι η γυμναστική δεν πρέπει να περιλαμβάνει ακρότητες που καταστρέφουν την σωματική αρμονία.
Γενικά οι αρχαίοι Έλληνες προσπαθούσαν να είναι υπέρ του μέτρου στη ζωή, αλλά και να κατακτήσουν την ευδαιμονία, την ευτυχία δηλαδή η οποία βρίσκεται στο αγαθό, στην αρετή.


Η αρετή βρίσκεται δια μέσου του «ευ αγωνίζεσαθαι» στην γυμναστική και στον αθλητισμό. Η σύγχρονη επιστήμη έχει διαπιστώσει ότι κατά την γυμναστική απελευθερώνονται οι «ενδορφίνες» (εγκεφαλίνη και β΄ ενδορφίνη), φυσικές ουσίες που δημιουργούν ένα αίσθημα ευεξίας στον οργανισμό!!!
Οι αρχαίοι Έλληνες γυμνάζονταν γυμνοί από την παιδική τους ηλικία έως και την μέση ηλικία σε δημόσιες παλαίστρες. Η παλαίστρα ήταν ένας ανοιχτός τετράγωνος χώρος που περιβάλλετο από τοίχους. Εκεί υπήρχαν παιδαγωγοί που επιτηρούσαν τους νέους. Ο δάσκαλος της σωματικής αγωγής ήταν ο «παιδοτρίβης» που σημαίνει γυμναστής.


Οι αθλούμενοι ασκούνταν υπό τις οδηγίες του γυμναστή ο οποίος κρατώντας ένα μακρύ μπαστούνι τους έδειχνε τις ασκήσεις. Τα γυμνάσια περιλάμβαναν τις ασκήσεις της «αλτηροβολίας», της «χειρονομίας», της «σκιαμαχίας», του «πιτυλίζειν», του «ανατροχασμού» και του «περιτροχασμού».


Η αλτηροβολία ήταν άσκηση που γύμναζε τους μυς του κορμού και σε αυτήν γίνονταν συνεχόμενες άρσεις αλτήρων του άλματος εις μήκος. Η χειρονομία ήταν άσκηση που γύμναζε τους μυς του κορμού και των άνω άκρων. Σε αυτήν οι αθλητές μιμούνταν τις κινήσεις του αθλήματος της «πυγμής», δηλαδή της πυγμαχίας με φανταστικό αντίπαλο. Η σκιαμαχία ήταν άσκηση που γύμναζε τους μυς του κορμού, καθώς και των χεριών. Στη σκιαμαχία οι αθλητές μιμούνταν κινήσεις οπλομαχίας, χωρίς αντίπαλο. Κάτι σαν τα «πούμσε» του Tae kwon Do, ή τα «κάτα» του Καράτε!!!


Το πιτυλίζειν ήταν άσκηση για την ενδυνάμωση του κορμού και των χεριών. Σε αυτήν οι αθλητές μιμούνταν τις κινήσεις της κωπηλασίας. Ο ανατροχασμός και ο περιτροχασμός ήταν ασκήσεις για την ενδυνάμωση των μυών των ποδιών. Στον ανατροχασμό οι αθλητές έτρεχαν προς τα πίσω, ενώ στον περιτροχασμό έτρεχαν κυκλικά στο στάδιο.Οι νέοι γυμνάζονταν γυμνοί (1) (εξού και γυμνάσια) και αλείφονταν με λαδί και άμμο, γεγονός που μόνο τυχαίο δεν είναι. Σήμερα γνωρίζουμε πως το λαδί(περιέχει την βιταμίνη Ε που έχει αναζωογονητικά στοιχεία για το δέρμα, ενώ και η άμμος έχει επίσης ευεργετικές επιδράσεις στο δέρμα και στην ψυχική χαλάρωση.


Στην αρχαία Αθήνα, υπήρχε η λειτουργία της «γυμνασιαρχίας». Σε αυτήν οι εύποροι βοηθούσαν οικονομικά το κράτος να συγκεντρώσει χρήματα για την εξάσκηση των αθλητών και την διακόσμηση των αγωνιστικών χώρων.
Οι πρώτοι αθλητικοί αγώνες στον Ελλαδικό χώρο, ήταν τα ταυροκαθάψια στην Μινωική Κρήτη. Οι αθλητές κατά την διάρκεια των ταυροκαθαψίων άρπαζαν τους ταύρους από τα κέρατα και πηδούσαν κάνοντας στροφή στον αέρα και κατέληγαν όρθιοι πίσω του! Στην διάρκεια των αγωνισμάτων αυτών, δεν θανατώνονταν ποτέ οι ταύροι όπως γίνεται σήμερα στις ταυρομαχίες.



Ταυροκαθάψια (τοιχογραφία - Μέση Μινωική ΙΙΙ - Ύστερη Μινωική ΙΒ περίοδος (17ος-15ος αιώνας π.χ ), Κνωσός


Στην Μυκηναϊκή εποχή (16ος ως 11ος αιώνας π.Χ.) τελούνταν αγώνες προς τιμήν των θεών σε θρησκευτικές εορτές , αλλά και προς τιμήν των νεκρών. Στην γεωμετρική περίοδο (11ος έως 7ο αιώνα π.Χ.) και την αρχαϊκή εποχή (7ος και 6ος αιώνας π.Χ.) άρχισαν να διοργανώνονται συχνά αθλητικοί αγώνες, τοπικοί ή πανελλήνιοι, σε διάφορες περιοχές. Μετά την Μυκηναϊκή εποχή γίνονταν πανελλήνιοι αγώνες, όπως τα «Ολύμπια» στην Ολυμπία, τα «Πύθια» στους Δελφούς, τα «Ίσθμια» στον Ισθμό της Κορίνθου και τα «Νέμεα» στη Νεμέα (από τον 3ο αιώνα π.Χ. ετελούντο στο Άργος). Στους αγώνες οι αθλητές κρίνονταν από επιτροπή κριτών, τους Ελλανοδίκες.

Οι σημαντικότεροι αγώνες όλων βέβαια ήταν τα Ολύμπια, οι Ολυμπιακοί αγώνες οι οποίοι ετελούντο προς τιμήν του βασιλιά των θεών, Δια.
Η απαρχή των Ολυμπιακών Αγώνων σύμφωνα με τις παραδόσεις της Ολυμπίας, οφείλεται στον Δία, ο οποίος καθιέρωσε τους αγώνες μετά τη νίκη επί του πατέρα του Κρόνου.


Σύμφωνα με άλλη παράδοση, ο Κουρήτης - Ιδαίος Δάκτυλος Ηρακλής, (όχι ο υιός της Αλκμήνης των 12 άθλων) ο μεγαλύτερος αδερφός από τους Κουρήτες, οργάνωσε αγώνες δρόμου μεταξύ των αδερφών του με έπαθλο ένα στεφάνι αγριελιάς (κότινο) πού είχε φέρει από την Κρήτη. Ο Ιδαίος Ηρακλής ονόμασε αυτούς τους αγώνες «Ολύμπια» και επειδή τα αδέρφια του ήταν 5, και καθιέρωσε τη διεξαγωγή των αγώνων κάθε 5 χρόνια.


Για πολλά χρόνια, οι Ολυμπιακοί Αγώνες παραμελήθηκαν και ξεχάστηκαν, έως ότου η Πυθία συμβούλεψε τον βασιλιά των Ηλείων Ίφιτο, να αναβιώσει τους αγώνες προκειμένου να σταματήσουν οι εμφύλιοι πόλεμοι και μία μεγάλη επιδημία που είχε χτυπήσει την Πελοπόννησο.


Το 884 π.Χ. υπογράφτηκε για πρώτη φορά από τους Πελοποννήσιους ηγεμόνες: Ίφιτο, Κλεισθένη (βασιλιά της Πίσας – αρχαία πόλη της Ηλείας) και Λυκούργο (βασιλιά της Σπάρτης) η περίφημη εκεχειρία («ιερά του Διός»), δηλαδή η ειρήνη σε όλη την Ελλάδα κατά την διάρκεια των ολυμπιακών αγώνων.


Από το 776 π.Χ. έχουμε τις πρώτες καταγραφές ολυμπιακών αγώνων. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, γίνονταν κάθε τέσσερα χρόνια στο στάδιο της Ολυμπίας κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, και ήταν αφιερωμένοι στο θεό Δία. Αρχικά διαρκούσαν μια ημέρα.


Τα πρώτα αγωνίσματα στην Ολυμπία ήταν ο δρόμος, η πάλη και η πυγμαχία. Μετά προστέθηκαν: ο δίαυλος (δρόμος 2 σταδίων), ο δόλιχος (δρόμος μεγάλων αποστάσεων), το πένταθλο, η αρματοδρομία, το παγκράτιο (συνδυασμός πάλης και πυγμαχίας) και η σκυταλοδρομία. Επίσης, υπήρχε και ο δρόμος των αθλητών που φορούσαν περικεφαλαία και κρατούσαν ασπίδα.


Οι Πυγμάχοι (τοιχογραφία Θήρα Μεσοκυκλαδική Περίοδος, π.1650 π.Χ.) Δύο μικρά παιδιά, πιθανώς μεταξύ 6 και 8 ετών, πυγμαχούν


Μετά την 77η Ολυμπιάδα οι αγώνες διαρκούσαν 2 μέρες, ενώ μετά τον 5ο αιώνα π.Χ. 5 μέρες. Όταν καθιερώθηκαν οι 5 ημέρες στους ολυμπιακούς αγώνες, την 1η ημέρα γινόταν η προσέλευση των αθλητών, οι καθιερωμένες θυσίες στους θεούς, η κρίση των αθλητών, η ορκωμοσία τους στο βουλευτήριο και η ανακοίνωση της πόλεως καταγωγής τους.

Την 2η ημέρα γίνονταν αγώνες παίδων.
Την 3η ημέρα γίνονταν αγώνες ανδρών.
Την 4η ημέρα γίνονταν στον ιππόδρομο ιππικοί αγώνες, αρματοδρομίες και το πένταθλο.


Στις αρματοδρομίες οι αθλητές αγωνίζονταν με το «τέθριππον», άρμα που το έσερναν 4 άλογα. Το πένταθλον περιλάμβανε: αγώνες άλματος εις μήκος, δισκοβολίας, πάλης, ακοντισμού και δρόμου ταχύτητας.


Στους αγώνες αυτούς έπαιρναν μέρος μόνο ελεύθεροι Έλληνες, ενώ δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής όσοι είχαν διαπράξει κάποιο έγκλημα ή δεν πλήρωναν το πρόστιμο που τους επέβαλαν οι Ηλείοι για παράβαση της εκεχειρίας. Επίσης, από τους αγώνες αποκλείονταν οι βάρβαροι, οι δούλοι και οι γυναίκες. (για τις οποίες υπήρχαν άλλοι διεξείγονταν άλλοι αγώνες όπως τα Ηραία).
Η τέλεση των Ολυμπιακών αγώνων ήταν τόσο ξένη για τους υπολοίπους σύγχρονους λαούς των αρχαίων Ελλήνων, που αξίζει να αναφέρουμε δύο χαρακτηριστικά περιστατικά.


Μετά την θυσία του Λεωνίδα στη μάχη των Θερμοπυλών, τα περσικά στρατεύματα βαδίζοντας προς τον νότο αναζητούσαν τον υπόλοιπο Ελληνικό στρατό.


Τότε πληροφορήθηκαν ότι οι Έλληνες βρίσκονταν στην Ολυμπία, για την τέλεση της έβδομης Ολυμπιάδας. Ο βασιλιάς των Περσών Ξέρξης ζήτησε λοιπόν να μάθει τι είναι οι Ολυμπιακοί αγώνες. Ακλουθεί ο διάλογος του Ξέρξη με τον αυλικό του:


- Πού βρίσκονται Έλληνες τώρα;

 - Στην Ολυμπία είναι. Εκεί έχουν μαζευτεί όλοι τους.
- Και τι κάνουν εκεί;
- Αθλητικούς αγώνες.
- Πως το είπες;
- Αθλητικούς ολυμπιακούς αγώνες!
- Και τι είναι πάλι αυτό;
- Να, τρέχουν ο ένας δίπλα στον άλλο, ποιος θα έλθει πρώτος.
- Τρέχουν;
- Ναι
- Και τι βραβείο παίρνει ο πρώτος;
- Ένα κλαδί αγριελιάς!
- Τι;
- Ναι τον στεφανώνουν με ένα κλαδί αγριελιάς που τον λένε κότινο.
- Μίλα καλά, ανάξιε σκλάβε
- Αλήθεια λεω στρατηγέ μου. Ένα κλαδί αγριελιάς.!

Κοιτάζονταν οι Πέρσες στρατηγοί μεταξύ τους μην πιστεύοντας στα αυτιά τους. Παγωνιά έπεσε στο στρατόπεδο των Περσών. Σε τι τόπο είχαν έρθει; Την σιωπή έσπασε ο γιος του ευυπόληπτου Πέρση πολέμαρχου Αρτάβανου, Τριταντέχμης, είπε: 


«Αλίμονο, Μαρδόνιε, με ποιους άνδρες μας έφερες να πολεμήσουμε! Μ' αυτούς που δεν αγωνίζονται για χρήματα, αλλά για την αρετή!». («Παπαί, Μαρδόνιε, κοίους επ' άνδρας ήγαγες μαχησομένους ημέας, οι ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούνται, αλλά περί αρετής!»).

Αντίστοιχο πολιτισμικό σοκ έπαθε και ένας άλλος «Βάρβαρος» ο Ανάχαρσης, που είχε έρθει από την Μαύρη θάλασσα στην Αθήνα το 590 π.χ αναζητώντας την Ελληνική σοφία.

ΑΝΑΧΑΡΣΙΣ.- «Και δεν μου λες σε παρακαλώ Σόλων, γιατί κάνουν αυτά τα πράγματα εδώ οι νέοι. Βλέπω ότι αλείφθηκαν με λαδί και έτριψαν φιλικότατα ο ένας τον άλλον, έπειτα δεν γνωρίζω τι έπαθαν και όρμησαν με την κεφαλή χαμηλωμένη και άρχισαν να αλληλοσπρώχνονται και να συγκρούουν τα μέτωπα τους. Να!, εκείνος άρπαξε τον άλλον από τα πόδια και τον έριξε κάτω και δεν τον αφήνει να σηκωθεί αλλά τον ωθεί κάτω με ορμή ! Τώρα δε αφού τον καβαλίκευσε, τον κρατά μεταξύ των σκελών του, πέρασε τον βραχίονα του κάτω από τον λαιμό του, και ο άλλος τον χτυπά ελαφρά στον ώμο του ζητώντας τον να τον αφήσει..!


Οι άλλοι εδώ που βλέπω ορμούν τώρα ο ένας στον άλλο με ΠΥΞ (μπουνιές) και ΛΑΞΤΙΜΑΤΑ! (κλωτσιές)!  Μάλιστα ο επιβλέπων αυτούς δεν τους χωρίζει αλλά τους παρακινεί και επαινεί εκείνον που χτύπησε τον άλλον!!  Άλλοι πιο δίπλα ευρίσκονται σε μεγάλη κίνηση πηδούν ψηλά και λακτίζουν στον αέρα !!  Θέλω να μάθω λοιπόν για ποιον λόγο έχουν τρελαθεί αυτοί οι άνθρωποι και τα κάνουν αυτά.». 

Η απάντηση του Σόλωνα ήταν αυτή:

- «Δεν γίνονται αυτά από τρέλα, ούτε με διάθεση να προσβάλει ο ένας την αξιοπρέπεια και την τιμή του άλλου, χτυπιούνται μεταξύ τους και κυλιούνται στην λάσπη, και ρίχνουν ο ένας σκόνη στον άλλο. Αυτό που κάνουν έχει κάποια χρησιμότητα και απόλαυση, και δυναμώνει πολύ τα σώματα τους. Αν μάλιστα μείνεις ένα διάστημα στην Ελλάδα, όπως ελπίζω ότι θα κάνεις, πριν περάσει πολύς καιρός θα είσαι και εσύ ένα από τους λασπωμένους ή σκονισμένους. Τόσο ευχάριστο θα βρεις αυτό το πράγμα».



Μια νίκη στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην αρχαιότητα εξασφάλιζε στον κάτοχό της δόξα, φήμη, τιμητικές διακρίσεις αλλά και υλικές απολαυές . Συνήθως οι ολυμπιονίκες ανεβασμένοι πάνω σε στολισμένο άρμα έμπαιναν στις πόλεις τους περνώντας μέσα από ένα τμήμα του τείχους της πόλης, που κατεδαφιζόταν ειδικά για τον σκοπό αυτό.

Το γκρέμισμα του τείχους είχε συμβολική σημασία, καθώς η πόλη που έβγαζε ολυμπιονίκες θεωρητικά δεν είχε ανάγκη από αμυντικά οχυρωματικά έργα, αφού την προστασία της σε περίπτωση κινδύνου θα την αναλάμβαναν αυτοί που θεωρούνταν ημίθεοι.


Χαρακτηριστική είναι η αφήγηση του Πινδάρου στον Ολυμπιονίκη Διαγόρα από την Ρόδο, ο οποίος έζησε τον 5ο π.Χ. αιώνα, και είχε ανακηρυχθεί νικητής σε τέσσερις πανελληνίους αγώνες. Οι τρεις υιοί του ήταν και αυτοί σπουδαίοι αθλητές, και κατάφεραν την ίδια μέρα και οι τρεις να στεφανωθούν νικητές σε διαφορετικά αγωνίσματα των Ολυμπιακών αγώνων. Όταν έγινε αυτό οι γιοι του έβγαλαν τα στεφάνια από τα κεφάλια τους και τα τοποθέτησαν στο κεφάλι του πατέρα τους, κάνοντας στο στάδιο τον γύρο του Θριάμβου, υπό τις ιαχές του κόσμου:


«Κάτθανε Διαγόρα. Ουκ εις τον Όλυμπον αναβήσει» δηλαδή, «πέθανε τώρα Διαγόρα. Ποία άλλη καλύτερη στιγμή περιμένεις; Δεν μπορεί δα να γίνεις Ολύμπιος θεός». Και πράγματι ο γέροντας πέθανε από τη συγκίνηση της μεγάλης χαράς.....

(1) Λέγεται πως οι αθλητές αγωνίζονταν υποχρεωτικά γυμνοί εξαιτίας ενός περιστατικού με την Καλλιπάτειρα. Η Καλλιπάτειρα ήταν κόρη του ονομαστού Ολυμπιονίκη Διαγόρα, αδελφή των επίσης Ολυμπιονικών, Δαμάγητου, Aκουσίλαου και Δωριέα. Ο γιός της Πεισίδωρος και ο ανιψιός της Ευκλέας, αγωσίστηκαν επίσης σε Ολυμπιακούς αγώνες στο αγώνισμα της πάλης.Η Καλλιπάτειρα παρά το Νόμο που απαγόρευε στις γυναίκες να εισέρχονται στο στάδιο και να παρακολουθούν τους αγώνες, με ποινή να γκρεμιστεί ως παραβάτιδα, από την κορυφή του απόκρημνου βουνού της Ήλιδας Τυπαίου , τόλμησε και μπήκε στο στάδιο, μεταμφιεσμένη σε γυμναστή. Ήθελε πολύ να βρεθεί κοντά στο γιο της την ώρα του θριάμβου, τόσο βέβαιη ήταν για την νίκη του. Όταν ο αγώνας τέλειωσε και ο γιος της στεφανώθηκε νικητής, έτρεξε κοντά του προδόθηκε όμως καθώς από την μεγάλη της χαρά, σε μια απότομη κίνηση της φάνηκε το στήθος της. Εξαιρίας του παραπτώματος της αυτού οδηγήθηκε μπροστά στους ελλανοδίκες, για να ακούσει την φοβερή ποινή που θα της επέβαλαν. Οι ελλανοδίκες όμως την συγχώρεσαν γιατί ήταν κόρη, μητέρα και θεία Ολυμπιονικών. Από τότε επικράτησε η συνήθεια , οι αθλητές και οι γυμναστές να είναι γυμνοί μέσα στο στίβο.


Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011

Οι μυστηριώδης πέτρες ICA στο Περού


Ένα από τα μεγαλύτερα αινίγματα των τελευταίων χρόνων, αποτελούν οι πέτρες ica, των οποίων η ύπαρξη έγινε γνωστή την δεκαετία του ’60 (1961) στο Περού, αν και υπάρχουν αναφορές πως παρόμοιες πέτρες είχαν βρεθεί επίσης το 1535, και σταλεί στην Ισπανία το 1562, από τον Ιουσουίτη ιεραπόστολο πατέρα Simon.

Οι συγκεκριμένες πέτρες των οποίων τα χαραγμένα σχέδια απεικονίζουν ανθρώπους να συνυπάρχουν με δεινόσαυρους, (οι Δεινόσαυροι έζησαν εκατομμύρια έτη πριν), καγκουρό (που δεν υπάρχουν στην Νότια Αμερική), περίπλοκες ιατρικές επεμβάσεις, μεταγγίσεις αίματος, ιθαγενείς με τηλεσκόπια, χάρτη του πλανήτη που περιλαμβάνει εκτός των γνωστών ηπείρων και άλλη μία άγνωστη, κ.λπ. .


Οι πέτρες βρέθηκαν στην μικρή πόλη Ocucaje, 40 χιλιόμετρα Νότια της πόλης Ica, μία περιοχή περίπου 300 χιλιόμετρα από τη Λίμα, όχι πολύ μακριά από την περιοχή που υπάρχουν οι επίσης μυστηριώδεις γραμμές Nazca στο Περού. (Η πόλη Ica, τα γεωγλυφικά στην περιοχή Nazca και το Μachupitchu σχηματίζουν ένα τρίγωνο).


Η ιστορία των πετρών γνωστοποιείται το 1966, όταν ο Δρ Javier Cabrera ιατρός στην πόλη Ica, έλαβε στα γενέθλιά του μία μικρή χαραγμένη πέτρα ως δώρο από τον φίλο του Felix Llosa Romero. Το σχέδιο στην πέτρα του κίνησε την περιέργεια και θέλησε να μάθει που θα μπορούσε να βρει περισσότερες από αυτές τις πέτρες.


Ο φίλος του Felix Llosa Romero τον ενημέρωσε πως για χρόνια οι ντόπιοι αρχαιοκάπηλοι τις έβρισκαν συλώντας προκολομβιανούς τάφους. Τον ενημέρωσε επίσης πως οι Carlos and Pablo Soldi στην Ocucaje είχαν πολλές από αυτές τις πέτρες, όπως επίσης και ο Αρχιτέκτονας Santiago Agurto Calvo, και πως κάποιες από αυτές τις πέτρες υπήρχαν επίσης στο μουσείο της Ica. 
Το 1968 ο Alejandro Pezzia Assereto διευθυντής του Μουσείου του Ica, δημοσίευσε την μελέτη του «Ica y el Peru Precolombino», όπου περιγράφει τις ανακαλύψεις που έχει κάνει μελετώντας τις πέτρες, και ζητώντας παράλληλα την άδεια να εκθέσει τις πέτρες στο μουσείο, κάτι που δεν έγινε δεκτό. 

Αντιθέτως οι πέτρες αποθηκεύθηκαν στην αποθήκη του Μουσείου δίχως κάποιος να μπορεί να τις δει. Οι πέτρες έχουν διάφορα μεγέθη, και ζυγίζουν από 20 γραμμάρια έως 500 κιλά.

Ο Δρ Javier Cabrera κατάφερε και προμηθεύτηκε περίπου 11.000 πέτρες, πολλές από τις οποίες από εναν αγρότη ονόματι Basilio Uschuya για τον οποίο θα γίνει λόγος παρακάτω.

Ο Δρ Javier Cabrera, με πλήθος από τις πέτρες Ica, της συλλογής του. Ο Δρ Cabrera γεννήθηκε το 1924 στην πόλη Ιca του Περού. Καταγόταν από τον Ισπανό καπετάνιο Don Geronimo Luis de Cabrera Υ Τολέδο ο οποίος ιδρυσε την πόλη το 1563. Στις 30 Δεκεμβρίου 2001 έχασε την μάχη με τον καρκίνο.
.
Ο Δρ Javier Cabrera σήμερα κατέχει στην ιδιώτη του συλλογή περίπου 11.000 από αυτές, ενώ ένας μικρός αριθμός από πέτρες, βρίσκεται στην αποθήκη του μουσείου της Cabrera. (Υπολογίζεται πως συνολικά ο αριθμός των πετρών ανέρχεται σε περίπου 15.000, αν και κάποιοι κάνουν λόγο για το μάλλον υπερβολικό αριθμό των 50.000) . Στην πραγματικότητα ο Δρ Javier Cabrera είχε δει για πρώτη φορά μία παρόμοια πέτρα σε μικρή ηλικία, όταν εργάτες έσκαβαν το κτήμα του πατέρα του στην περιοχή Salas. Οι εργάτες είχαν πει τότε πως τις είχαν φτιάξει οι Ίνκας. Η πέτρα απεικόνιζε ένα άγνωστο πτηνό. Με τα χρόνια όμως η πέτρα αυτή χάθηκε.

Έκτοτε υπάρχει διαμάχη για το εάν οι πέτρες αυτές λόγω της θεματολογίας των απίστευτων χαραγμάτων τους, είναι όντως πραγματικές και αρχαίες, ή είναι πλαστές.


Πριν παραθέσουμε τα επιχειρήματα και των δύο πλευρών, θα παρατεθούν φωτογραφίες από τα χαράγματα στις πέτρες, για να διαπιστώσει ο αναγνώστης την σπουδαιότητα των χαραγμάτων, στην περίπτωση που έστω κάποιες από αυτές τις πέτρες είναι πραγματικές.
δεινόσαυροι 

άνθρωποι σύγχρονοι των δεινοσάυρων;
άλογο που σέρνει κάρο (ο τροχός δεν είχε ανακαλυφθεί στην προκολομβιανή εποχή)


χειρουργικές επεμβάσεις; λεπτομέρεια από εγχείρηση καρδιάς

Ιθαγενείς με τηλεσκόπια;


Καγκουρό στην Νότια Αμερική;


Οι ήπειροι της Γης (σύν μία χαμένη (;) ήπειρο


Είναι περιττό να σημειωθεί πως τα σχέδια στις πέτρες, εφόσον όντως προέρχονται από τους Προκολομβιανούς ιθαγενείς, ανατρέπουν την επικρατούσα επιστημονική θεωρία της εξέλιξης της ζωής στον πλανήτη, αλλά και παρουσιάζουν έναν προηγμένο (υπό συνθήκες) τεχνολογικό πολιτισμό, εφάμιλλο ή και ανώτερο από τον σημερινό.!!!

Σύμφωνα με τα όσα γνωρίζουμε σήμερα οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν πριν από περίπου από 64 εκ χρόνια. Στις πέτρες όχι μόνο απεικονίζονται είδη που δεν συναντώνται στην Νότιο Αμερική, αλλά και διάφορα είδη δεινοσαύρων και ανθρώπων οι οποίοι είτε βρίσκονται επάνω τους, είτε τους κυνηγούν.


Οι εικονιζόμενοι άνθρωποι διαθέτουν τηλεσκόπια, πραγματοποιούν χειρουργεία ανοιχτής καρδίας και εγκεφάλου, και κατέχουν χάρτες με γνώση όχι μόνο των γνωστών σήμερα ηπείρων, αλλά και μίας που δεν υφίσταται σήμερα, και άλλα παράδοξα.


Από μόνο του το γεγονός φαντάζει απίθανο να είναι πραγματικό, καθώς ανατρέπει την επικρατούσα αντίληψη για τον ανθρώπινο πολιτισμό. Οι περισσότεροι λοιπόν θεωρούν πως πρόκειται περί μίας ακόμη απάτης (Hoax), βασιζόμενοι σε ανεπίσημες μετρήσεις ιδιωτών ερευνητών σε μικρό αριθμό δειγμάτων, αλλά και στην λογική.


Από την άλλοι ερευνητές της «απαγορευμένης αρχαιολογίας», παρότι είναι γνωστό πως κάποιες από τις πέτρες είναι όντως πλαστές βασιζόμενοι στα ίδια ακριβώς στοιχεία, υποστηρίζουν το αντίθετο.


Σε κάθε περίπτωση πάντως, το ότι παρότι ο κάτοχος του μεγαλυτέρου αριθμού πετρών Δρ Javier Cabrera, προσκαλεί και προκαλεί την διεθνή επιστημονική κοινότητα να εξετάσει τις πέτρες κανένα επίσημο ενδιαφέρον δεν έχει εκδηλωθεί. Συνεπώς θα παραθέσουμε τα στοιχεία, και έγκειται στην κρίση του αναγνώστη να βγάλει τα συμπεράσματα του.


Θα πρέπει καταρχάς ο αναγνώστης να έχει υπόψη του πως η περιοχή Ica βρίσκεται στην διάσημη περιοχή με τα «περίεργα» τεράστια σχήματα Nazca, για τα οποία επίσης δεν υπάρχει ικανοποιητική επιστημονική εξήγηση. Θα πρέπει επίσης να αναφερθεί, πως ο αγρότης Basilio Uschuya ο οποίος προμήθευσε κάποιες από τις πέτρες στον Δρ Javier Cabrera, όταν διαπίστωσε το διαρκώς αυξανόμενο ενδιαφέρον για τις πέτρες, πουλούσε πέτρες και στους Τουρίστες.


Το 1973 μάλιστα σε μία συνέντευξη που του πήρε ο Erich von Däniken, ο Basilio Uschuya, αρνήθηκε να αποκαλύψει που έβρισκε τον μεγάλο αυτό αριθμό πετρών, παραδέχθηκε όμως ταυτόχρονα, πως μπορούσε να κατασκευάσει τα σχήματα στις πέτρες, χρησιμοποιώντας ένα σύγχρονο οδοντιατρικό εργαλείο. Το 1977 γυρίστηκε το ντοκιμαντέρ του B.B.C «Pathway to the Gods», προσπαθώντας να ερμηνεύσει την κατασκευή των πετρών. Ένα ακόμη ντοκιμαντέρ του Β.Β.C γυρίστηκε το 1996, ανακινώντας το ενδιαφέρον του κόσμου κινητοποιώντας τις τοπικές αρχές, οι οποίες συνέλαβαν τον Basilio Uschuya για αρχαιοκαπηλία. Αφέθηκε όμως ελεύθερος, καθώς ισχυρίστηκε πως οι πέτρες που πουλούσε δεν ήταν αρχαίες αλλά τις κασκεύαζε ο ίδιος. (Σε διαφορετική βέβαια περίπτωση θα καταδικαζόταν...)


Πολλές από τις πέτρες είχαν βρεθεί στις αρχές του 1960, όταν η υπερχείλιση ενός ποταμού αποκάλυψε πολλές από αυτές, τις οποίες βρήκαν οι ντόπιοι αγρότες . Το γεγονός όμως αυτό από μόνο του δεν εξηγεί τον τεράστιο αριθμό των πραγματικών πετρών. Για να κατασκευαστούν οι περίπου 15.000 που είχαν καταγραφεί την δεκαετία του 60, απαιτούνταν χιλιάδες ώρες εργασίας από δεκάδες ανθρώπους, οι οποίοι ήταν αγρότες στην συντριπτική πλειοψηφία τους, δίχως γνώσεις παλαιοντολογίας, βιολογίας, και ιατρικής.


Σε πέτρες στι οποίες κατά καιρούς έχουν γίνει μελέτες από ιδιώτες ερευνητές, δίνεται η ηλικία των 600 έως 2000 χρόνων. Σύμφωνα με αυτές τις μελέτες, στις πέτρες έχουν αναπτυχθεί μικροοργανισμοί, και έχει εντοπιστεί, νιτρικό άλας και αποικίες λειχήνων, που χρειάζονται εκατοντάδες χρόνια για να αναπτυχθούν. 



Επίσης έχουν υποστεί μια φυσική οξείδωση, και παρατηρείται συγκέντρωση σκουριάς, που απαιτεί τουλάχιστον 700 με 800 χρόνια για να συσσωρευτεί.
Η χρονολόγηση των πετρών σε κάθε περίπτωση δεν είναι εύκολη, καθώς αφενός μεν δεν υπάρχουν σε αυτές υπολείμματα οργανικών υλικών για να χρησιμοποιηθεί η μέθοδος χρονολόγησης με τον άνθρακα 14, και αφετέρου οι πέτρες αποκαλύφθηκαν μετά από υπεχείληση ποταμού, δεν βρέθηκαν δηλαδή θαμμένες, ώστε να αξιολογηθούν με βάση το γεωλογικό στρώμμα όπου ήταν θαμμένες.


Η Γεωλόγος Sophia Melewska που εξέτασε τις πέτρες επιβεβαίωσε την αυθεντικότητα τους, δηλώνοντας σοκαρισμένη με τα ευρήματα. Το 1974 ο επιστήμονας της NASA, Josef F. Blumrich (που ανέπτυξε τα σχέδια του πυραύλου «Κρόνος Β» και συμμετείχε στο σχέδιο skylab) όταν είδε τις πέτρες δήλωσε πως: «είμαι βαθιά εντυπωσιασμένος από αυτό που έχω δει εδώ, και είμαι ευτυχής να έχω βρει τόσο πολλά άμεσα στοιχεία αυτού που άρχισα να αισθάνομαι και να καταλαβαίνω από πριν. Δεν υπάρχει αμφιβολία στο μυαλό μου για την αυθεντικότητα αυτών των πετρών».
Αντιθέτως ο Ισπανός ερευνητής Vicente Paris το 1998, μετά από τέσσερα χρόνια ερευνών, δήλωσε πως οι πέτρες είναι απάτη καθώς εντόπισε ίχνη από πρόσφατα ίχνη μελάνης στις πέτρες. Παραδέχθηκε πάντως πως δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πως όλες οι πέτρες είναι πλαστές.

Στις πλαστές πέτρες - που όντως υπάρχουν -, η ηλικία τους δεν ξεπερνά τα 50 με 60 χρόνια. Ουσιαστικά όμως ούτως ή άλλως, δεν αμφισβητείται η αυθεντικότητα όλων των πετρών από τους σκεπτικιστές, αλλά η αυθεντικότητα των πετρών με τις παράδοξες και αντισυμβατικές για την επιστήμη εικόνες, οι οποίες εμφανίζουν δεινόσαυρους, περίπλοκες ιατρικές επεμβάσεις, τηλεσκόπια κ.λπ, σε χρονικές στιγμές που δεν συνάδουν με την συμβατική ανθρώπινη ιστορία.


Σύμφωνα με τον Dr. Swift υπάρχουν 122 πέτρες στο μουσείο του Ica, τις οποίες είδε και φωτογράφησε. Μόνο όμως σε μία από αυτές υπήρχε σχέδιο δεινοσαύρου και συγκεκριμένα, Πτερόσαυαρου. Σύμφωνα όμως με τον Neil Steede που επίσης είδε τις πέτρες σε αυτές, δεν υπήρχαν σχέδια εξαφανισμένων ειδών.


Ακόμα όμως και όλες να ήταν πλαστές, συνεπώς θα έπρεπε να είχαν κατασκευαστεί όλες από τους αγράμματους κατ’ εξοχήν (;) Περουβιανούς αγρότες το 1960 - , γεγονός εξαιρετικά απίθανο λόγω του τεράστιου αριθμού των πετρών-, υπάρχουν στοιχεία που ανατρέπουν την αμφισβήτηση αυτή.
Στις πέτρες υπάρχουν εικόνες δεινοσαύρων, που απεικονίζουν τους δεινοσαύρους με λεπτομέρειες που έως πού πρόσφατα - τέλη δεκαετίας του 70’ - δεν ήταν γνωστές στους βιολόγους. 

Για παράδειγμα στις πέτρες ένας από τους δεινόσαυρους που απεικονιζόταν ήταν ο «Διπλόδοκος», γνωστός ως βροντόσαυρος. Στις πέτρες έχει μακρύ και μεγαλύτερο κεφάλι σε σχέση με το υποθετικά μικρότερο έως πρόσφατα λανθασμένα θεωρούσαμε πως είχε.

Επίσης στις απεικονίσεις των δεινοσαύρων υπάρχουν λεπτομέρειες στο δέρμα τους με σχέδια σε σχήμα ροζέτας, γεγονός που όντως αποκαλύφθηκε σε απολιθώματα δεινοσαύρων που βρέθηκαν μόλις το 1992. Στις πέτρες η ουρά των δεινοσαύρων επίσης ορθώς απεικονίζεται σε κίνηση εξισορρόπησης του σώματος, κάτι που επίσης πρόσφατα επιβεβαιώθηκε.


Πέρα όμως από τις πέτρες της Ica, και σε πολλά άλλα μέρη της Κεντρικής και Λατινικής Αμερικής έχουν βρεθεί αγαλματίδια και σχέδια με δεινοσαύρους, λ.χ βλέπε Μουσείο Museo del Oro Κολομβία. Συνεπώς το ερώτημα παραμένει που έιχαν δει οι ΠροΚολομβινοί ιθαγενείς δεινοσαύρους.


Το ίδιο επίσης συμβαίνει και με ευρήματα χειρουργικών εργαλείων από οψιανό. (Σε 9 από τις πέτρες που έχει στην κατοχή του ο Δρ Cabrera, υπάρχει απεικόνιση λεπτομερειακής χειρουργικής επέμβασης καρδιάς, και εγκεφάλου).


Αλλα και στην περιοχή της Nazca έχουν βρεθεί πολλά κρανία, στα οποία έχουν γίνει τομές και χειρουργικές επεμβάσεις, οι οποίες είχαν ένα εκπληκτικό ποσοστό επιτυχίας 80%, όπως έχει υπολογιστεί από τους ανθρωπολόγους.
Παρόμοιες χειρουργικές επεμβάσεις έχουν καταγραφεί σε όλον τον κόσμο με αρχαιότερο ένα κρανίο που βρέθηκε στην Γαλλία, και έχει ηλικία 7000 ετών.


εύρημα χειρουργικού εργαλείου/ κρανίο στο οποίο έχει γίνει επέμβαση

Σε κάθε περίπτωση τόσο οι πέτρες του Ica όπως και τα σχήματα που Nazca, αποτελούν δύο σανευτικά μυστήρια, τα οποία αναζητούν πειστικές απαντήσεις....

Ενδεικτικές συνδέσεις:

http://www.
tccsa.tc/articles/ica_stones.html
http://www.s8int.com/phile/page54.html
http://www.viewzone2.com/dinostone.icax.html
http://www.labyrinthina.com/ica.htm
http://www.davidpratt.info/andes1.htm
http://www.brain-surgery.com/history.html
http://.www.museodepiedrasgrabadasdeica.com