Ο θεός Πάν δεν ανήκει απλώς στον άγριο τόπο των δασών και των ορέων. Ανήκει στις αρχέγονες ζώνες της συλλογικής μνήμης και της ανθρώπινης ψυχής. Η μορφή του, διττή και αμφίσημη, δεν αποτελεί ιδιοτροπία της μυθοπλασίας αλλά συμπυκνωμένο σύμβολο μεταβάσεως. Εκεί όπου οι κόσμοι μετασχηματίζονται και οι παλαιές τάξεις υποχωρούν χωρίς να έχουν ακόμη αντικατασταθεί πλήρως, αναδύονται μορφές οριακές. Φέρουν επάνω τους τα ίχνη του παρελθόντος και την ασαφή προαίσθηση του μέλλοντος.
Ο Πάν ανήκει σε αυτή τη σφαίρα του μετεχμίου. Είναι ένα ενδιάμεσο ον, μια ζωντανή αλληγορία του περάσματος. Η μορφή του αντανακλά μια βαθιά ανθρωπολογική τομή, το πέρασμα από τον τροφοσυλλέκτη και κυνηγό στον κτηνοτρόφο. Σε αυτή τη μεταβολή το ζώο παύει να είναι αποκλειστικά θήραμα και καθίσταται σύντροφος και πηγή ζωής. Ο άνθρωπος δεν ακολουθεί πλέον απλώς τη φύση αλλά αρχίζει να τη ρυθμίζει. Το κατώτερο ζωικό μέρος του Πάνα διασώζει τη μνήμη της άμεσης συγγένειας με το ζωικό βασίλειο, ενώ το ανώτερο ανθρώπινο μέρος δηλώνει την ανάδυση της διάκρισης και της συνειδητής εποπτείας.
Σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο, η ίδια μορφή μπορεί να ιδωθεί ως συμβολική έκφραση της μετάβασης από τη μητριαρχική αντίληψη της ζωής προς την πατριαρχική τάξη. Η Γη ως Μεγάλη Μητέρα υπήρξε το πρώτο ιερό, μήτρα και τροφός της ζωής. Οι νύμφες που περιβάλλουν τον Πάνα διασώζουν αυτή τη μνήμη της γονιμότητας και της αδιάκοπης ροής. Εκφράζουν τη ζωτική δύναμη της φύσεως που γεννά χωρίς διακοπή. Παράλληλα, αναδύεται μια νέα τάξη που επιδιώκει να οριοθετήσει και να οργανώσει τον κόσμο. Στο μεταίχμιο αυτών των δύο αντιλήψεων, ο Πάν δεν ανήκει ολοκληρωτικά σε καμία. Διατηρεί την άγρια γονιμική δύναμη της πρώτης και φέρει ταυτόχρονα το σπέρμα της δεύτερης.
Η διττή του μορφή φανερώνει ότι ο άνθρωπος δεν είναι σταθερή οντότητα αλλά δυναμική κατάσταση. Στέκει ανάμεσα στη φύση και στον πολιτισμό, ανάμεσα στο ένστικτο και στη συνείδηση. Το όριο αυτό δεν είναι αδυναμία αλλά δυνατότητα. Εκεί ακριβώς γεννάται η πορεία προς την αυτογνωσία.
Τα κέρατά του υψώνονται ως σύμβολα μιας συνείδησης που ακόμη αντανακλά φως. Υποδηλώνουν την αρχική κατάσταση του ανθρώπου που δανείζεται γνώση και νόημα από έξωθεν πηγές. Η πορεία όμως δεν ολοκληρώνεται στην αντανάκλαση αλλά στην εσωτερική φώτιση, στη μετάβαση προς μια αυτόφωτη ύπαρξη.
Γύρω από τον Πάνα κινούνται οι νύμφες, μορφές της αέναης γεννήσεως. Δεν αποτελούν απλές συνοδούς αλλά εκφράσεις της ίδιας της Γης στην πράξη της δημιουργίας. Η φύση μέσα από αυτές αποκαλύπτεται ως ζωντανή μήτρα. Παράλληλα, οι Μούσες εκφράζουν τη γονιμότητα του πνεύματος. Όπως η Γη γεννά σώματα, έτσι η αρμονία γεννά νόημα και δημιουργία. Ο Πάν, συνδεόμενος και με τα δύο πεδία, γίνεται ο δεσμός που ενώνει το αισθητό με το νοητό.
Το τερατώδες στοιχείο της μορφής του δεν είναι τυχαίο. Σε κάθε εποχή μεταβάσεως το νέο εμφανίζεται ως παράδοξο και συχνά απειλητικό. Τα μυθολογικά τέρατα δεν αποτελούν απλώς αποκλίσεις αλλά σύμβολα ενδιάμεσων καταστάσεων. Ο Πάν φέρει αυτή τη σφραγίδα. Εκφράζει την αστάθεια πριν από την αρμονία και την ένταση πριν από τη σύνθεση.
Στην κατώτερη όψη του εκδηλώνονται τα πάθη και οι ακατέργαστες δυνάμεις. Στην ανώτερη αποκαλύπτεται η δυνατότητα της αυτογνωσίας και της ανόδου. Η διττότητα αυτή δεν καλείται να εξαλειφθεί αλλά να εναρμονιστεί. Εκεί βρίσκεται η ουσία της μυήσεως.
Ο Πάν δεν είναι ούτε απλώς θεός της υπαίθρου ούτε μορφή τρόμου. Είναι αρχέτυπο της ανθρώπινης πορείας. Υπενθυμίζει ότι η μετάβαση δεν είναι πτώση αλλά γέφυρα. Ο άνθρωπος δεν καλείται να απορρίψει τη φύση του αλλά να τη γνωρίσει και να τη μεταπλάσει.
Εκεί όπου η ύλη διαποτίζεται από πνεύμα και το πνεύμα δεν αποστρέφεται την ύλη, γεννάται η αρμονία. Και μέσα σε αυτή την αρμονία ο άνθρωπος παύει να είναι διχασμένος. Γίνεται φορέας συνείδησης.
Όπως υπαινίσσεται ο Πλάτων στον Φαίδρο μέσω της προσευχής του Σωκράτη προς τον Πάνα, το ζητούμενο δεν είναι η άρνηση της φύσεως αλλά η εσωτερική της εξημέρωση. Εκεί όπου το ενδιάμεσο αναγνωρίζεται ως οδός, το τερατώδες μεταμορφώνεται σε ιερό και η πορεία οδηγεί προς το φως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου