Περί του γράμματος Άλφα, και..βοοειδών

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο,  είναι  αφελής  η άποψη αυτών πού νομίζουν ότι το Αλφα ετέθη  πρώτο ως γράμμα της Αλφαβήτου από τους Φοίνικες, λόγω του ότι αυτοί (οι Φοίνικες)  «Αλεφ» ονομάζουν το βόδι, το οποίο θεωρείται το πρώτο εκ των αναγκαίων , για τον άνθρωπο. ..!!

Εδώ εστιάζεται και η διαφορετική κοσμοθέωρηση των δυο πολιτισμών. Στον Αρχαίο Ελληνικό σύμφωνα με τον   Ησίοδο, η αξιολόγηση αυτή έχει ένα εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα. Αναφέρει χαρακτηριστικά: «οίκον μεν πρώτιστα, γυναίκα τε, βούν τ' άροτηρα».!!  ('Έργα, 405)  .

Ακολούθως ό Πλούταρχος επεξηγεί ότι το Αλφα τίθεται πρώτο επειδή «φύσει, εκ των έναρθρων, εκφέρεται με απλό άνοιγμα του στόματος και  εκπνοή». Και συνεχίζει λέγοντας πως : «τα νήπια ταύτην πρώτνη αφιέναι φωνήν ...» . Γι' αυτό αρχίζουν από Aλφα οι λέξεις ανοίγω, άλαλάζω, άγω, αύλω,, αίρω ...κ.λ.π

Τo Ετυμολογικό το Μέγα επεξηγεί: 

« Αλφα το στοιχείο, παρά το αλφω, το ευρίσκω. Πρώτον γάρ των άλλων στοιχείων εύρέθη ...» (άλφάνω = προσπορίζομαι, κτώμαι, φέρω, εύρίσκω,  άλφη = κτησις, πρβλ. τιμαλφη,  αλφιτον =άλευρον, πρωταρχικόν διά την ζωήν. Ελληνικές λέξεις...)

Για αυτό τον λόγο εξάλλου σύμφωνα με τον Πλάτωνα  (Κρατύλο), τα βασικά στοιχεία τού σύμπαντος έχουν ονομασθεί  με λέξεις οί οποίες αρχίζουν από Α: Αήρ, Αέλιος, Αίθήρ, Αρουρα, Αία, Αλς, Αρχή, Ανθρωπος κ.λ.π.

Πηγή: Έλλην λόγος,  Αννα Τζιροπούλου  Ευσταθίου

 

Το "κλειδί" της αλλαγής στην εποχή τoυ Υδροχόου

Σήμερα, πολλά πράγματα δείχνουν ότι οδηγούμαστε σε μια μεταβατική περίοδο. Στην έξοδο αυτής της περιόδου κάτι φαίνεται να γεννιέται αλλά με τρόπο οδυνηρό. Το παρόν θρυμματίζεται αποσυντίθεται και εξαντλείται, ενώ κάτι άλλο, δυσδιάκριτο ακόμα θα προκύψει από τα ερείπια... 

Είναι φανερό πως βιώνουμε μία μεταβατική εποχή όπου όλα «τελειώνουν», μία εποχή της οποίας κύριο χαρακτηριστικό είναι η αναμονή. Η αναμονή του «νέου» που θα προκύψει από τα «σαθρά ερείπια του χθες», το οποίο σταδιακά και με οδύνη αποσυντίθεται και εξαντλείται. Το παλιό αρνείται να αποσυρθεί, για αυτό τον λόγο για ένα χρονικό διάστημα όπου συνυπάρχει το παλιό και το νέο υπάρχουν τερατογεννέσεις.  

Ο πόνος όμως   εξανθρωπίζει. Έστω και εξ ανάγκης όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται πως οφείλουμε να αναζητήσουμε νέους τρόπους διαχείρισης του παρόντος αλλά και του μέλλοντος μας, καθώς είναι φανερό πως ζούμε στην εποχή όπου όλα «τελειώνουν».

 

Το Διαδίκτυο σε μία τέτοια ιστορική συγκυρία έχει την δυνατότητα να παράξει μία νέα κοινωνία Ιδεών, καθώς καταργεί τις αποστάσεις, καταρρίπτει τα εθνικά σύνορα και προσφέρει σε κάθε άτομο το οποίο έχει δυνατότητα πρόσβασης σε υπολογιστή, την ικανότητα συμμετοχής στον Κυβερνοχώρο, όπου ανταλλάσσονται πληροφορίες ακαριαία απ΄ άκρη σε άκρη του πλανήτη. 

Ποτέ πριν το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης δεν ήταν τόσο άμεσα προσβάσιμο σε τόσους πολλούς ανθρώπους ταυτόχρονα. ! Κατ΄ αυτόν τον τρόπο σήμερα γνωρίζουμε πολύ περισσότερα για τον κόσμο από ότι οι πρόγονοί μας. Και όμως, φαίνεται όλο και περισσότερο,  ότι εκείνοι γνώριζαν κάτι πολύ πιο ουσιαστικό, κάτι που μας διαφεύγει..

Το μέσο όμως παράγει αποτελέσματα σύμφωνα με την ορθή χρήση του. Ακόμα και εδώ όμως οι αρχαίοι μας είχαν προειδοποιήσει δια μέσω του μύθου του Νάρκισσου. Σύμφωνα με την Αρχαία Ελληνική μυθολογία, ο νεαρός Νάρκισσος  θαμπωμένος από την ομορφιά του που καθρεφτίζεται στο νερό, πεθαίνει από μαρασμό εξαιτίας του ανικανοποίητου έρωτα προς τον ίδιο του τον εαυτό.. 

Ο Ναρκισσισμός εκφράζεται σήμερα δια μέσω των social media  και είναι πλέον ψηφιακός. Οι διαταραχές που προκαλούνται από τη μανία της εξαντλητικής αυτοφωτογράφισης και της online υπερέκθεσης απασχολεί όλο και πιο συχνά τα ψυχιατρικά συνέδρια, με τους ειδικούς να επιμένουν ότι η υπέρμετρη προσήλωση στο «εγώ και ο εαυτός μου», εκτός από γραφική, σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να αποδειχθεί και επικίνδυνη.

Η λέξη «selfie», όπως ορίζεται η σύγχρονη αυτοπροσωπογραφία που βγάζει κάποιος με το κινητό του και κατόπιν την ανεβάζει στο Facebook και σε άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επιλέχθηκε ως «Λέξη της χρονιάς» για το 2013 από το Βρετανικό Λεξικό της Οξφόρδης.

Ο ναρκισσισμός ξεσπά και εξαπλώνεται σαν επιδημία. Έχουμε να κάνουμε με την εκδίκηση του κοινού θνητού, του μέσου ανθρώπου, ο οποίος, ζηλεύοντας και χλευάζοντας επί χρόνια τη ζωή των σταρ, τώρα έχει βαλθεί να τους αντιγράψει μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. (Ι)  

  

Καμία καινοτομία καμία πρωτοτυπία, πιθηκισμός, «ετεροκαθορισμός» και παθητικότητα. Είναι πραγματικά παράδοξο να μιλάμε για κρίση της επικοινωνίας στην εποχή της τηλεόρασης, της πληροφορικής, του διαδικτύου, και των κινητών τηλεφώνων.Και όμως, ποτέ μέχρι σήμερα δεν ήταν τόσο έντονο το φαινόμενο της μοναξιάς και της έλλειψης ουσιαστικής επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων!. 

Η ανάγκη ενότητας με τα άλλα όντα και με τη Φύση είναι επιτακτική ανάγκη, από την εκπλήρωση της οποίας εξαρτάται η επιβίωση του ανθρώπου. Είναι η εμπειρία της συμμετοχής και της άμεσης επικοινωνίας, που ξεπερνώντας τον στείρο ναρκισσισμό, επιτρέπει την πλήρη ανάπτυξη του ατόμου.

Ο κόσμος μας ζει μία επαναστατική αλλαγή, -μία περίοδο «δημιουργικής καταστροφής που χαρακτηρίζεται από την κατάλυση μέσα από σημαντικές τομές στις βασικές δομές των κοινωνιών. Η αλλαγή βρίσκεται παντού και είναι επική. Καθώς ο άνθρωπος είναι πλέον ο μέγας μεταποιητής,  τόσο της φυσικής όσο και της «μεταφυσικής»  πλανητικής ισορροπίας, βρισκόμαστε ταυτόχρονα και σε μία περίοδο ανθρωπιστικής αλλά και «πλανητικής εκτάκτου ανάγκης», όπου το μέλλον του ανθρώπου  και του πλανητικού οικοσυστήματος βρίσκεται σε μία ευαίσθητη ισορροπία. 

Είναι ιστορικά καταγεγραμμένο, πως στην ακμή κάθε νέου αιώνα όπως του εικοστού πρώτου αιώνα που διανύουμε, πάντα υπάρχουν συγκρούσεις, επαναστάσεις, πόλεμοι, κ.λ.π, διότι οι κοινωνίες αλλάζουν οι ανάγκες μας αλλάζουν, συνεπώς τα κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά μοντέλα οφείλουν και αυτά να αλλάξουν. Μοντέλα πάνω στα οποία έχουν δομηθεί τεράστια συμφέροντα τα οποία φυσικά θέλουν να συντηρήσουν. Στο παρελθόν αυτό εκφράστηκε με επαναστάσεις και πολέμους.

Τα πάντα κινούνται σε κύκλους, το νέο θα προκύψει από τις στάχτες του χθες, κάθε νέα γέννα έρχεται με πόνο,  καλωσορίζουμε όμως την νέα ζωή την αλλαγή, δεν γίνεται διαφορετικά αυτό λέγεται εξέλιξη.  Κάτι γεννιέται και κάτι πεθαίνει, και το αποτέλεσμα είναι βαθιά αβέβαιο. Από ιστορικής απόψεως για να αλλάξει ένα πολιτικό σύστημα και να αναδειχθούν νέες πολιτικές δυνάμεις χρειάζεται μία δεκαετία, θα αντέξουμε άραγε;

Αν και στη διάθεσή μας υπάρχουν αρκετοί πόροι και γνώση για να διέλθουμε αυτή την απαιτητική ιστορική στιγμή κάτι φαίνεται να είναι κρυμμένο. Και ο «ιερός μυστικός αυτός τόπος»,  βρίσκεται μέσα μας. Αφορά τη ίδια μας την ύπαρξη την αναγνώριση   της πραγματικής μας φύσης και την ιεράρχηση των πραγματικών μας αναγκών. Η Φύση έχει ήδη κυριαρχηθεί, από τον άνθρωπο όχι όμως και η εσωτερική πραγματική μας φύση. Αυτή ακόμα αναζητείται, στην πραγματικότητα είμαστε πιο μακριά της από ποτέ. 

Οι παλαιότεροι αν και μόλις είχαν βγει από τις σπηλιές το γνώριζαν, τα πάντα βρίσκονται μέσα μας  υποστήριζαν. Σήμερα η χρονική απόσταση από την εποχή ων σπηλαίων είναι μεγάλη, παρόλα αυτά οι σπηλιές βρίσκονται ακόμα στο υποσυνείδητο μας, η εκδίκηση του ερπετοειδούς εγκέφαλου, τα ίδια πάθη μας κυριεύουν , οι σπηλιές δεν βγήκαν ποτέ από μέσα μας…

Στη θέση της άλλοτε πανίσχυρης «Προμηθεϊκής» βούλησης για τη δύναμη, που χαρακτήριζε τον νεωτερικό άνθρωπο στην ανοδική πλευρά της εξελικτικής του καμπύλης, έχει μείνει η αγχώδης εσωτερική αναζήτηση νέων, όλο και πιο ηδονικών μορφών αυτοανάλωσης της επιθυμίας. Είναι ένας ηδονιστικός αυτομηδενισμός. 

Στο ένα άκρο του πρόκειται για ένα είδος λαιμαργίας, μια ακόρεστη ζήτηση για περισσότερα, όλο και περισσότερα. Στο άλλο άκρο είναι ένα κράμα εγκατάλειψης, παραίτησης, δειλίας μπροστά στη δυστυχία και τον θάνατο. Ο μηδενισμός μεταβάλλεται έτσι σε πανδημική ψυχοπαθολογία στον σύγχρονο κόσμο. Είναι ασθένεια κοινωνική. Ασθένεια του πολιτισμού, η οποία δεν επιδέχεται θεσμική αντιμετώπιση, η θεραπεία της εξαρτάται πλέον από την αλλαγή των θεσμών αλλά από την αλλαγή των ψυχών: από μία μεταφυσική επανάσταση/μεταστροφή. (ΙΙ)

Η «ευτυχία» αναζητείται σε εξωγενείς παράγοντες, αναζητείται  έξω από εμάς. Ο άνθρωπος αν και πεπερασμένος οι ανάγκες και οι επιθυμίες του είναι απεριόριστες,  εκ προοιμίου συνεπώς η «μάχη είναι χαμένη. Ο Jorge Bucay, μας μεταφέρει μια σχετική διδακτική παραβολή : 

«Ο μύθος λέει ότι πριν ακόμα υπάρξει η ανθρωπότητα, μαζεύτηκαν διάφορα τελώνια για να σκαρώσουν μια φάρσα. Λέει ένα από αυτά: «Πολύ σύντομα θα δημιουργηθούν οι άνθρωποι. Δεν είναι δίκαιο να έχουν τόσες αρετές και τόσες δυνατότητες. Κάτι πρέπει να κάνουμε για να τους είναι πιο δύσκολο να πάνε μπροστά. Να τους γεμίσουμε διαστροφές κι ελαττώματα… Αυτό θα τους καταστρέψει».

 Το μεγαλύτερο στα χρόνια τελώνιο, λέει: «Προβλέπεται να έχουν ελαττώματα και διπροσωπία αλλά αυτό θα τους κάνει απλώς πιο ολοκληρωμένους. Νομίζω οτι πρέπει να τους στερήσουμε κάτι που, όπως και να ’ναι θα τους κάνει να ζουν κάθε μέρα κι από μια καινούργια πρόκληση».

«Τι πλάκα θα ’χει!!!» είπαν όλα μαζί. 

Αλλά ένα νεαρό και πονηρό τελώνιο, από μια γωνιά, σχολιάζει:  «Πρέπει να τους πάρουμε κάτι σημαντικό… αλλά τί;» Μετά από πολλή σκέψη, το μεγαλύτερο αναφωνεί: «Το βρήκα! Θα τους πάρουμε το κλειδί της ευτυχίας».

«Θαυμάσια… φανταστική… καταπληκτική ιδέα!» φωνάζουν τα τελώνια χορεύοντας γύρω από ένα τεράστιο καζάνι.

Το γέρικο στοιχειό συνεχίζει: «Το πρόβλημα είναι πού να το κρύψουμε για να μη μπορέσουν να το βρουν».

Το πρώτο τελώνιο ξαναπαίρνει το λόγο: «Να το κρύψουμε στην κορυφή του πιο ψηλού βουνού του κόσμου».

Αμέσως, όμως, ένα άλλο τελώνιο απαντά: «Όχι. Μην ξεχνάτε πως θα έχουν δύναμη και θα είναι πεισματάρηδες. Εύκολα, κάποια στιγμή, μπορεί ν’ ανέβει κάποιος και να το βρει, κι άμα το βρει ένας θ’ ακολουθήσουν όλοι, και τότε πάει, τελείωσε η πρόκληση».

Ένα τρίτο τελώνιο προτείνει: «Να το κρύψουμε στο βυθό της θάλασσας».

Ένα τέταρτο, παίρνει το λόγο και απαντά: «Όχι. Θυμηθείτε πως είναι περίεργοι. Κάποια στιγμή θα κατασκευάσουν μια συσκευή για να μπορούν να κατεβαίνουν στο βυθό, και τότε θα το βρουν πολύ εύκολα».

Το τρίτο τελώνιο λέει: «Να το κρύψουμε σε έναν πλανήτη μακριά από τη Γη».

Οι άλλοι όμως απαντούν: «Όχι. Μη ξεχνάς την ευφυΐα τους. Μια μέρα, κάποιος θα κατασκευάσει ένα πλοίο με το οποίο θα μπορούν να ταξιδέψουν σε άλλους πλανήτες και θα το ανακαλύψουν».

Ένα γέρικο τελώνιο που είχε μείνει μέχρι τώρα σιωπηλό κι αφουγκραζόταν τις προτάσεις των άλλων, σηκώνεται, πάει στο κέντρο και λέει: «Νομίζω πως ξέρω που πρέπει να το βάλουμε για να μην μπορέσουν πραγματικά να το βρουν. Πρέπει να το βάλουμε εκεί που δεν θα έψαχναν ποτέ».

Γυρνάνε όλοι έκπληκτοι και ρωτάνε μ’ ένα στόμα: «Πού;»

Το γέρικο τελώνιο απαντά: «Θα το κρύψουμε μέσα τους… πολύ κοντά στην καρδιά τους…»

Τα χειροκροτήματα πολλαπλασιάζονται, κι αρχίζουν να γελάνε όλα μαζί: «Χα.. χα.. χα..! Θα ψάχνουν να το βρουν απ’ έξω, απελπισμένοι, και δεν θα ξέρουν πως το έχουν συνεχώς μαζί τους».

Μήπως λοιπόν το «κλειδί της επερχόμενης αλλαγής»,  είναι ο τρόπος που θα πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τόσο τον πραγματικό μας εαυτό κατακτώντας την αυτογνωσία και την αυτοπραγμάτωση , όσο και τη θέση μας στο σύμπαν; 

Μήπως αυτή η περίοδος δεν αφορά  τίποτα άλλο παρά μία καθοριστική μεταμόρφωση της κοσμοθεωρίας μας,  και  την ανάδυση αυτής  που θα πάρει τη θέση της;

Καλώς ήρθατε στην εποχή του Υδροχόου…!!

Παραπομπές: 

Ι.  BHmagazino 21/9/14

ΙΙ.Θεόδωρος Ζίακας ο σύγχρονος μηδενισμός

Στιγμιότυπα από την παρακμή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, και οι βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών

Ο Αλάριχος στην Αθήνα, Ludwig Thiersch, 1894

Η Ανατολική Ρωμαϊκή ("Βυζαντινή αυτοκρατορία") υπήρξε, σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας της, κράτος με εξαιρετική ποικιλία εθνοτήτων, λαών και γλωσσών. Όταν η "Βυζαντινή αυτοκρατορία",  αδυνατούσε  να διαφυλάξει τα σύνορα της, γνώρισε δεινές ήττες, απώλειες εδαφών, με αποτέλεσμα ο σημερινός Ελληνικός χώρος,  να αποτελέσει θέρετρο κατάκτησης διαφορετικών κατακτητών, τόσο από την Δύση, όσο και την Ανατολή. 

Οι  Γότθοι  Έρουλοι, πέρασαν από τον Ελλαδικό χώρο, όπως και πολλοί άλλοι βάρβαροι επιδρομείς, καταστρέφοντας και λεηλατώντας. Το «πέρασμα» τους από την Αθήνα το 267 μ.Χ.  σήμαινε την καταστροφή των αρχαίων μνημείων της . Διασώζεται μάλιστα ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο από την στιγμή εκείνη. Κάποια στιγμή οι  βάρβαροι, ετοιμάζονταν να παραδώσουν στις φλόγες μια βιβλιοθήκη στην Αθήνα, ένας  ηλικιωμένος  όμως ομοεθνής τους, τους φώναξε :

'' Να αφήσουν στους Αθηναίους τέτοια άχρηστα πράγματα, γιατί η απασχόληση με τα βιβλία τους κάνει απόλεμους και ακίνδυνους για τους Γότθους''.

Είναι επίσης γνωστό,  πως  και αργότερα, μετά άλωση την πρώτη άλωση της Κωνσταντινούπολης, από τους Δυτικούς  σταυροφόρους,  πολλά  τζάκια στις Ιταλικές πόλεις χρησιμοποιούσαν ως καύσιμη ύλη  βιβλία, τα οποία είχαν αρπάξει  οι σταυροφόροι από τις βιβλιοθήκες της Κωνσταντινούπολης. Και αυτό διότι το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού στην Δύση ήταν αναλφάβητο, συνεπώς τα βιβλία δεν θα μπορούσαν να έχουν άλλη χρήση για αυτούς….

Ο πιο γνωστός όμως βάρβαρος  καταστροφέας,  υπήρξε ο Γότθος Αλάριχος. Ο Αλάριχος, ξεκίνησε το 396 μ.χ,  από την Θράκη με τις βαρβαρικές ορδές του,  και ξεκίνησε τις λεηλασίες,  τους εξανδραποδισμούς και τις καταστροφές των μνημείων,  από την Μακεδονία και την Θεσσαλία, σπέρνοντας στο πέρασμά του την καταστροφή, δίνοντας λίγο πολύ τέλος στο μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδας. 

Ο ιστορικός Ζώσιμος γράφει ότι η καταστροφή που επέφεραν οι χριστιανοί Βησιγότθοι στους ναούς των Εθνικών ήταν κίνηση προμελετημένη και έτυχε μεγάλης συνδρομής από τους χριστιανούς αρειανούς μοναχούς (στην αίρεση του Αρείου ανήκαν και οι Βησιγότθοι). 

Μετά την ΚενρικήΕλλάδα και την Βοιωτία, ο Πειραιάς έπεσε στα χέρια των βαρβάρων και γνώρισε εκτεταμένες καταστροφές. Εντελώς αναπάντεχα ο Αλάριχος δεν κινήθηκε κατά της Αθήνας. Όπως αναφέρει ο Ρωμαίος  ιστορικός Ζώσιμος, ο Αλάριχος, πολιορκώντας τα τείχη των Αθηνών με τον στρατό του, είδε τη θεά Αθηνά οπλισμένη και τον ήρωα της Τροίας Αχιλλέα να στέκονται μπροστά στα τείχη. Η έκπληξη  που προκάλεσε υποτίθεται  στον Αλάριχο αυτή η υπερφυσική εμφάνιση,  υπήρξε τέτοια που είχε ως αποτέλεσμα να εγκαταλειφθεί η ιδέα της καταστροφής της Αθήνας.

Παρά την υπερβολή του Εθνικού Ζώσιμου,  για άγνωστο λόγο  ο Αλάριχος δεν πείραξε τα έργα τέχνης των Αθηνών,  πιθανότατα ίσως από τον θαυμασμό του. Τα αθάνατα μνημεία της Κλασικής Εποχής λέγεται ότι τα αποκάλεσε «έργα των θεών» και δεν θέλησε να τα αγγίξει. Ασφαλέστερο βέβαια για τη χάρη που έδειξε ο Αλάριχος στην Αθήνα είναι η άμεση συνθηκολόγηση της πόλης, κάτι που επέφερε την εκτόνωση του μένους του.

Φτάνοντας στην Νότα Ελλάδα και την Πελοπόννησο, συνεχίζονται οι καταστροφές και οι λεηλασίες επί ενάμιση χρόνο... Από όπου πέρασαν οι Γότθοι του Αλάριχου, δεν έμεινε τίποτε άλλο, παρά ερείπια, στάχτες,  και νεκροί. Ο Αλάριχος έφτασε έως την Ρώμη την οποία,  κατέκτησε και κατέστρεψε..  

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον οι τοπικοί Βυζαντινοί (Ελληνικοί) πληθυσμοί υπέστησαν διαδοχικές σφαγές, με αποτέλεσμα ολόκληρες περιοχές να μείνουν χωρίς πληθυσμούς, ενώ η γη να μένει ακαλλιέργητη, λόγω ελλείψεως πληθυσμών. Για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα η "Βυζαντινή αυτοκρατορία", υποχρεώθηκε πολλές φορές σε μαζικές και υποχρεωτικές μετακινήσεις Βαλκανικών πληθυσμών από το Βορρά κυρίως Αλβανών και Σλάβων,  σε  σημαντικά τμήματα κυρίως της Νοτίου Ελλάδος, της Πελοποννήσου αλλά και της  Κρήτης (*). 

Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα θα αναφέρω πως, οι Άραβες είχαν πάρει τον έλεγχο της Κρήτης από τους "Βυζαντινούς" το 824 μ.χ. Ήταν Άραβες Σαρακηνοί από την Κόρδοβα της Ισπανίας,  με ηγέτη τον Ανδαλουσιανό εμίρη Άμπου Χαφς Ουμάρ. 

Ο Νικηφόρος ο Φωκάς στις 7 Μαΐου του 961 μ.χ, αφού συγκρότησε μια μεγάλη αρμάδα, έβαλε πλώρη για να απελευθερώσει την Κρήτη από την Αραβική κυριαρχία. Ο Νικηφόρος Φωκάς νίκησε σφάζοντας μαζί με τους Άραβες μουσουλμάνους, σχεδόν όλο τον Κρητικό πληθυσμό ο οποίος σε μεγάλο ποσοστό είχε αλλαξοπιστήσει.. (Ο πληθυσμός υπολογίζεται πως ήταν πάνω από 200.000 ψυχές). Ας δούμε ένα περιστατικό από την πολιορκία της Κρήτης το 961 μ.χ, όπως το περιγράφει ο Λέων ο Διάκονος στην ιστορία του:

"... (...)...Την στιγμή που ο Νικηφόρος Φωκάς ενδυνάμωνε την μετωπική διάταξη τους στρατού του και διευθετούσε τις προπορευόμενες μοίρες σε τετραγωνική διάταξη, ένα γύναιο, ένα πορνίδιο σεινάμενο και κουνάμενο, εντελώς ξεδιάντροπο και παραθρεσεμένο, έσκυψε από τους προμαχώνες κάνοντας κάποια μαγικά κόλπα και ψέλνοντας ξόρκια. Φημολογείται άλλωστε πως οι Κρητικοί είναι γνώστες χρησμών και απόκρυφων τελετών και άλλων τέτοιων αγυρτιών, που έχουν παραλάβει παλαιόθεν από τους Μανιχαίους και τον Μωάμεθ. Εκείνο μάλιστα το τρισάθλιο και δαιμονισμένο γυναικάριο δεν έκανε μόνο αυτήν την επίδειξη προχωρώντας ακόμα περισσότερο, ανασήκωνε χωρίς καμία τσίπα το φουστάνι του και ξεγύμνωνε τα απόκρυφα μέρη του σώματος του, ξεστομίζοντας βαριές κατάρες και κοροϊδίες εναντίων του στρατηγού. Τότε ένας από τους εύστοχους τοξότες χτύπησε με το τόξο του το κολασμένο γύναιο, που γκρεμίστηκε κάτω από το κάστρο και κομματιάστηκε στην στιγμή, αφήνοντας με μία ανάσα την ποταπή ψυχή του και πληρώνοντας με οικτρό όλεθρο το αντίτιμο εκείνο τη ύβρως...(...)..."

Στην συνέχεια περιγράφει την νίκη των Ρωμαίων (Βυζαντινών) και του Νικηφόρου Φωκά έναντι των Βαρβάρων, στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν και οι Κρήτες (!!) . 

"...(...)...Οι Ρωμαίοι (Οι Βυζαντινοί) όμως ακολουθώντας τους εξολόθρευαν χωρίς έλεος. Στο μεταξύ, όσοι είχαν απομείνει και όσοι δεν είχαν εξοντωθεί στην μάχη, πέταξαν τα όπλα και γονάτισαν σε ικεσία. ..(...)...Με τέτοιο τρόπο λοιπόν αλώθηκε η πόλη και καταλήφθηκε από τις δυνάμεις των Ρωμαίων ..(...)... Αφού κατεύνασε την ένταση που επικρατούσε στο νησί, εγκατέστησε εκεί Χριστιανικές φυλές Αρμενίων, Ρωμαίων και άλλων συμμάχων, αφήνοντας παράλληλα πυρφόρες τριήρεις για να την περιφρουρούν. Τέλος ο ίδιος παρέλαβε τα λάφυρα και τους αιχμαλώτους και σάλπαρε για το Βυζάντιο. Εκεί έγινε δεκτός με μεγαλοπρέπεια από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ρωμανό... !"

Ο Νικηφόρος μετά την επανάκτηση της Κρήτης από τους Άραβες επέστρεψε σαν  ήρωας στην Κων/πολη. Παρουσίασε τόσα λάφυρα σαν να έφερε τον πλούτο όλης της γής "τῆς βαρβάρου γῆς τὸν ἅπαντα πλοῦτον συγκομισθῆναι".

Τα έτη 962-963 με μια αστραπιαία εισβολή κατέβαλε τις δυνάμεις των Αράβων στη Κιλικία και στη βόρεια Συρία. Μετά από πολιορκία άλωσε και συμπεριέλαβε μετά από πολλά χρόνια το Χαλέπι στα όρια της Αυτοκρατορίας.  Σε αυτή τη πολιορκία εμφανίζεται για πρώτη φορά το όνομα του ανιψιού του Φωκά και μετέπειτα Αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή. Στις 15 Μαρτίου 963 ο Φωκάς αναγορεύεται Αυτοκράτορας έπειτα από τον ύποπτο αιφνίδιο θάνατο του Ρωμανού Β'.  Επαναλαμβάνει τους αγώνες του κατά των Αράβων και εξεστράτευσε εκ νέου με 40 χιλιάδες άντρες όπου κατάτρεξε όλη τη Μεσοποταμία και Μέση Ανατολή και τελικά εκπόρθησε την Αντιόχεια, ένα μεγάλο έπαθλο αντάξιο της βασιλείας του! Ταυτόχρονα ο στρατηγός του Νικήτας ανακατέλαβε τη Κύπρο. Επάξια ο Φωκάς έλαβε τον τίτλο "Ο Χλωμός Θάνατος των Σαρακηνών, Pallida Mors Saracenorum".

Η βασιλεία του Φωκά έληξε άδοξα το 969 μ.Χ, όταν  η  Θεοφανώ σύζυγος του Νικηφόρου Φωκά, συνωμοτεί με τον εραστή της Ιωάννη Τσιμιτσκή, ανιψιό του Νικηφόρου, και ο Νικηφόρος δολοφονείται το 969. Στον τάφο του Νικηφόρου Φωκά, γράφηκε η φράση :

"Νίκησε τους πάντες αλλά νικήθηκε από μία γυναίκα."

Παραπομπές : 

* Λόγω των συνεχών μετακινήσεων πληθυσμών, το μωσαϊκό αυτό των  διαφόρων Εθνικοτήτων στον Ελλαδικό χώρο, υφίσταται  έως  αρχές του προηγούμενου αιώνα. Θα αναφερθούν δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα :

Α. Ο Τούρκος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή, περιγράφει κατά τα ταξίδια στο Μωριά και την Πάτρα, τον 17ο αιώνα: "O πληθυσμός είναι Rumyor (Ρωμιοί;) και μιλούν Ελληνικά/ Ρωμαίικα (Rumc). Για να είμαι ακριβής, ο Μωριάς είναι χερσόνησος με περιφέρεια 770 μιλίων και διαμένουν 5 ξεχωριστές εθνικές ομάδες:

Πρώτα είναι οι γηγενείς μουσουλμάνοι και μονοθειστές του Μωριά. Η γλώσσα τους είναι (μία μορφή ρωμαίικων) Urumsa.Ο πληθυσμός μεταξύ Καλαβρύτων μέχρι Κορίνθο είναι Αρβανοί και μιλούν Αλβανικά.

Μεταξύ Ακροναυπλιάς (Άργολική) και βουνών της Μάνης διαμένει μία ξεχωριστή ομάδα, οι Τσάκωνες. Η γλώσα τους δεν είναι ούτε ρωμαίικα ούτε φραγκικά, αλλά μία περίεργη διάλεκτος κατανοητή στους ίδιους και χρείαζεται διερμηνέα. (η Τσακωνική ανήκει στην υπολειμματική δωρική ζώνη τής νέας Ελληνικής).

Η περιοχή της Μάνης, είναι το νότιο άκρο της χερσονήσου του Μωριά, απέναντι από την Κρήτη. Η γλώσσα των απίστων της Μάνης δεν είναι επίσης ούτε ρωμαίικα ούτε κατοφάρι [;], αλλά μία διάλεκτος με τις δικές της δυσάρεστες εκφράσεις. (η Παραταινάρια ανήκει και αυτή στην υπολειμματική δωρική ζώνη τής νέας Ελληνικής).

Τέλος, είναι οι άπιστοι του Μυστρά (δυτική - νότια Πελ.). Είναι ¨Ελληνες [Urum/ Ρωμιοί] που ο λόγος τους είναι πολύ κομψός." - [An Ottoman Traveller, Selections from the Book of Travels of Evliya Celebi].

Β. Τις παραμονές της απελευθέρωσης της Βορείου Ελλάδος (1912-1913) , ο πληθυσμός της Μακεδονίας προσέγγιζε το 1.205.000 κατοίκους, εκ των οποίων οι Ελληνόφωνοι ανέρχονταν μόλις σε 370.000 (ποσοστό 31%), οι Σλαβόφωνοι σε 260.000 (Πατριαρχικοί και Εξαρχικοί) (21,5%), οι Μουσουλμάνοι σε 475.000 άτομα (39,5%), ενώ οι Εβραίοι και οι λοιποί σε 98.000 (ποσοστό 8%). – [ http://www.imma.edu.gr/imma/history/17.html]