Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα (2010)

«Για δε την ανάδειξη στα αξιώματα της πολιτείας, προτιμώνται όχι οι πλούσιοι, αλλά εκείνοι που διακρίνονται για την προσωπική τους ευδοκίμηση και ικανότητα να πράξουν κάτι καλό για την πολιτεία, κανείς δε φτωχός λόγω του ότι είναι άσημος, δεν εμποδίζεται να υπηρετήσει την πατρίδα» 
(Θουκ Β 37)

Είναι πλέον κοινά αποδεκτό, πως βιώνουμε την εποχή μιας παγκόσμιας κρίσιμης μεταβατικής περιόδου, όπου η μόνη βεβαιότητα είναι η.... αβεβαιότητα.!!!

Η παγκοσμιοποίηση προκάλεσε συστημικές κρίσεις, οι οποίες εκδηλώνονται σχεδόν ταυτόχρονα σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, με αιχμή του δόρατος στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή την οικονομική ύφεση, που έχει ως αποτέλεσμα την αποδόμηση των οικονομικών μοντέλων, και κατά συνέπεια των ανθρώπινων σχέσεων και συστημάτων.

Σε μία τέτοια δυσμενή διεθνή συγκυρία, η Ελλάδα βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα φαντάζοντας τόσο ευάλωτη όσο πότε, καθώς πέρα από τους γεωπολιτικούς κινδύνους που πάντα είχε να αντιμετωπίσει, η γενικότερη κοινωνική, θεσμική, πολιτική, και πολιτισμική αποδόμιση, είναι προ των πυλών, λόγω της οικονομικής κρίσης, - και του κινδύνου πτώχευσης - της χώρας.

Επιτηρητές, αρνητικά σχόλια στον Ευρωπαϊκό και διεθνή τύπο, διαβάστε εδώ τα επίμαχα άρθρα) κατακλύζουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, θίγοντας την αξιοπρέπεια του λωτοφάγου Έλληνα, που μάλλον ομφαλοσκοπεί, διαρρηγνύοντας τα ιμάτια του για το ανθελληνικό παραλήρημα των πανταχού ανθελλήνων, αλλά και των εταίρων Ευρωπαίων.

Γιατί όμως το πρόβλημα μεγιστοποιήθηκε στην Ελλάδα, - παρόλες τις μόλις προ μηνών διαβεβαιώσεις - πως η χώρα μας επηρεάστηκε λιγότερο απότην οικονομική κρίση σε σχέση με τις άλλες χώρες;

Πριν επιχειρήσουμε να ανιχνεύσουμε τις αιτίες των προβλημάτων που έκαναν επιτακτική την ανάγκη την λήψη επώδυνων μέτρων, θα πρέπει να κάνουμε μία μικρή αναφορά στην διεθνή οικονομική κρίση, και στον τρόπο λειτουργίας των αγορών, υπό τους όρους της παγκοσμιοποίησης.

Ήδη από την δεκαετία του 70 η παγκόσμια οικονομία λειτουργεί με όρους παγκοσμιοποίησης, γεγονός που προϋποθέτει την ελεύθερη διακίνηση του κεφαλαίου στις διεθνής αγορές, και την γιγάντωση των πολυεθνικών εταιρειών, οι οποίες υποκαθιστούν σταδιακά τα εθνικά κράτη. (Με κέρδη που σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνούν το ΑΕΠ πολλών χωρών).

Για τις πολυεθνικές οι οποίες στηρίζονται στην χρηματιστηριοποίηση της οικονομίας και στην υπερκατανάλωση που εξυπηρετείται με το χρέος, έχουν καταργηθεί τα σύνορα, υπακούουν δε, μόνο στους κανόνες της φιλελεύθερης αγοράς, η οποία αποθεώνει το κέρδος..

Μια από τις κοσμογονικές επιπτώσεις της παγοσμιοποίησης των αγορών, ήταν η κατάργηση των συνόρων πρός χάριν της αναξέλεγκτης ροής κεφαλαίων, ιδεών, γνώσεων, εμπορευμάτων, αλλά και ανθρώπων. Οι δε πρώην σoσιαλιστικές χώρες απλώς κατέρρευσαν. Υπό τις συνθήκες αυτές, η παγκοσμιοποίηση σταδιακά προκάλεσε - εκτός των άλλων - , και το τέλος των ιδιαίτερων πολιτικών, πολιτισμικών, και κοινωνικών χαρακτηριστικών που κυριαρχούσε έως πρότινος στα έθνη-κράτη.

Ενώ όμως το φιλελεύθερο δυτικό οικονομικό μοντέλο θριάμβευσε, τα τελευταία δύο χρόνια το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, βρέθηκε σε μία πρωτόγνωρη κρίση, η οποία δημιουργήθηκε όσο οξύμωρο και εάν ακούγεται, από τον τρόπο δόμησης του ίδιου του συστήματος.!!!! Αυτό συνέβη για δύο κυρίως λόγους.

Πρώτον διότι η πραγματική οικονομία υποτάχθηκε στην σφαίρα της χρηματοπιστωτικής αγοράς. Οι τράπεζες δημιούργησαν χρηματιστηριακές φούσκες στις τιμές των περιουσιακών τους στοιχείων, χρησιμοποιώντας ως πηγή χρηματοδότησης τις υποθήκες ακινήτων με βάση την άνοδο της τιμής τους, εφόσον τα χρηματοοικονομικά προϊόντα αποτελούν δικαίωμα επί της προσδοκώμενης παραγωγής). 

Είναι χαρακτηριστικό πως ενώ το παγκόσμιο ΑΕΠ υπολογίζεται σε 50 τρις δολάρια, η χρηματιστηριακή αγορά μετοχών, ομολόγων και τραπεζικών καταθέσεων υπολογίζεται σε 150 τρις δολάρια, και η χρηματιστική αγορά παραγώγων σε 700 τρις δολάρια περίπου. Η παγκόσμια οικονομία δηλαδή στηρίζεται κυριολεκτικά σ έναν τεράστιο πύργο από φούσκες.!!!! (1) Δείτε εδώ το σχετικό Money as Debt.

Δεύτερον διότι στον βωμό του κέρδους, της μείωσης του κόστους παραγωγής συνεπώς και του φτηνού εργατικού δυναμικού, τα κεφάλαια και η βιομηχανική παραγωγή μεταφέρθηκαν εκτός της Δύσης, άρα δημιούργηκαν οι βάσεις για να ανατραπεί η κυριαρχία των αγορών της Δύσης, και να αναδυθούν νέες Ασιατικές αγορές, όπως της Κίνας και Της Ινδίας. Το Δυτικό κεφάλαιο δημιούργησε τον ανταγωνιστή του...!!!

Στην Ελλάδα η κρίση εξελίχθηκε ραγδαία - όπως οι περισσότεροι πιστεύουν – σε σημείο κινδύνου πτώχευσης της χώρας. Η αλήθεια είναι πως ο τρόπος δόμησης της Ελληνικής οικονομίας αλλά και της Ελληνικής κοινωνίας στο σύνολο της, οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια από την μεταπολίτευση και μετά, σε αδιέξοδο. 

Η Ελληνική οικονομία ακολούθησε ένα ιδιαίτερο παρασιτικό μοντέλο ανάπτυξης που οδήγησε σε μια ανεξέλεγκτη παραοικονομία, καθώς είχε προηγηθεί μία άναρχη απόδόμηση, με την σχεδόν πλήρη αποβιομηχάνιση της οικονομίας, την εγκατάλειψη της αγροτικής παραγωγής, (που σήμερα αντιπροσωπεύει μόλις το 2.5 % του Α.Ε.Π), τις κρατικές σπατάλες, την γραφειοκρατία και την διαφθορά.

Το κράτος ανέλαβε να υποκαταστήσει τις επενδύσεις του ιδιωτικού κεφαλαίου, στα πλαίσια του επιτακτικού αιτήματος για εκσυγχρονισμό της δημοκρατίας και της ελευθερίας που αναδύθηκε μετά τη μεταπολίτευση στην ελληνική κοινωνία.

Κατ΄ αυτόν τον τρόπο οι δημόσιοι υπάλληλοι σταδιακά τριπλασιάστηκαν από το 1981 και μετά, καθώς από το 4-5% περίπου του συνολικού ενεργού πληθυσμού το 1981, σήμερα να αποτελούν περίπου το 13% του συνολικού ενεργού πληθυσμού..!! (Κανείς δεν γνωρίζει πόσοι πραγματικά είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν ξεπερνούν κατά μέσον όρο το 2-2,5%).

Σε μια μόνο δεκαετία, 80 με 90, το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε από το 20% του ΑΕΠ στο 100%, ενώ οι εισαγωγές από το 20% της εσωτερικής κατανάλωσης στη δεκαετία του 1970 έφτασαν στο 35% το 1988. Η οικονομία της Ελλάδος μεταβλήθηκε σε μία οικονομία παροχής υπηρεσιών, με βασικότερους πυλώνες ανάπτυξης τις κατασκευές, (μείωση κατά 14% το 2009), τον τουρισμό και την ναυτιλία.

Ακόμα όμως και σε αυτούς τους τομείς, στον μεν Τουρισμό οι παρεχόμενες υπηρεσίες είναι αναντίστοιχες των υψηλών τιμών και του ανταγωνισμού, στην δε ναυτιλία, ενώ η Ελλάδα έχει έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς στόλους στον κόσμο, τα περισσότερα καράβια είναι υπό ξένη σημαία (Περιττό να αναφερθεί πως τα Ελληνικά πλοία δεν ναυπηγούνται πλέον σε Ελληνικά ναυπηγεία..).

Η Ελληνική οικονομία δεν παράγει, οι πολίτες της όμως παρότι έχουν χαμηλά εισοδήματα σε σύγκριση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, είχαν ένα πολύ υψηλό βιοτικό επίπεδο, προερχόμενο κυρίως από τον δανεισμό (2) του κράτους και των πολιτών, αλλά και την κατάχρηση των Ευρωπαϊκών επιδοτήσεων. Ένα φτωχό κράτος με πλούσιους πολίτες.!!!

Στην δεκαετία το 90 με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, άρχισε μία άναρχη αθρόα είσοδος μεταναστών (Αλβανών, Ρωσοπόντιων, Βούλγαρων, Ουκρανών), και αργότερα Ασιατών, οι οποίοι θα εργαστούν σε συνθήκες μαύρης εργασίας και θα αντικαταστήσουν σταδιακά το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων εργατών στη βιομηχανία, την οικοδομή και την αγροτική παραγωγή.

Πέρα από το πρώτο πολιτισμικό σοκ και την αύξηση της εγκληματικότητας, σε οικονομικό επίπεδο βραχυπρόθεσμα υπήρξαν οφέλη από το φτηνό εργατικό κόστος, μακροπρόθεσμα όμως θα προκύψουν σοβαρά θέματα ανθρώπινων δικαιωμάτων, μειονοτήτων, και ξενοφοβία, καθώς οι πρώτοι που θα θιγούν σε μία περίοδο ύφεσης είναι οι αλλοδαποί εργάτες.

Με μία κοντόφθαλμη καιροσκοπική πολιτική και παρά την φούσκα του Ελληνικού χρηματιστηρίου, η υπερκατανάλωση των Ελληνικών νοικοκυριών συνεχίστηκε, καθώς το όνειρο του κάθε νεοέλληνα είναι ένα τζιπ, ένα αυθαίρετο εξοχικό, ένα σκαφάκι αναψυχής, απεμπολώντας ταυτόχρονα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα, από το Αιγαίο με την παγίωση των Γκρίζων ζωνών (3), έως την Θράκη και την Μακεδονία. Η εθνική ανάταση και υπερηφάνεια θα επιτευχθεί δια μέσω του νεοπολουτισμού, της «γκλαμουριάς», της Eurovision, την κατάκτηση του πανευρωπαικού πρωταθλήματος, και των αγώνων του 2004....

Σύμφωνα με έρευνα τις Eurostat, είμαστε πρώτοι ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαικής ένωσης στην αλόγιστη σπατάλη. Όταν η μέση αποταμίευση στην Ευρωζώνη έφθανε το 8,1%, στην χώρα μας ήταν - 1.7%. Χαρακτηριστικό είναι πως κατ΄ αντιστοιχία πληθυσμού, η Ελλάδα βρίσκεται στην κορυφή ζήτησης Jeep Porsche Cayenne στην Ευρώπη... Κατ΄ αυτόν τον τρόπο, η Ελλάδα έφτασε στο σημείο να χρειάζεται κάθε χρόνο για την κάλυψη των λειτουργικών της αναγκών, περίπου 120 δις ευρώ, την στιγμή που ο ετήσιος παραγόμενος πλούτος της Ελλάδος - μαζί με τις Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις -, ανέρχεται περίπου στα 60 δις Ευρώ. Συνεπώς έπρεπε να δανειζόμαστε περίπου 60 δις ετησίως. 

Λόγω των χρόνιων διαρθρωτικών προβλημάτων της Ελληνικής οικονομίας, σε συνδυασμό με την μη απόδοση του Φ.Π.Α. (που ξεπερνά το 30 % , στην υπόλοιπη Ε.Ε. το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 12% !), την φοροδιαφυγή (υπολογίζεται σε 30 δισεκατομμύρια Ευρώ ετησίως ), την γραφειοκρατία, τις δημόσιες σπατάλες , την διαφθορά, την αδυναμία ανταγωνισμού των όποιων Ελληνικών προϊόντων, (Το 2008 οι εισαγωγές ήταν 60 δις. και οι εξαγωγές 16 δις), οδηγηθήκαμε αναπόφευκτα σε έναν έναν φαύλο κύκλο ανατροφοδότησης των δανείων που η Ελλάδα υποχρεούται να λαμβάνει.

Έτσι το κόστος δανεισμού της Ελλάδος πέρυσι (2009)σχεδόν διπλασιάστηκε και φέτος έχει ήδη τριπλασιαστεί σε σύγκριση με το 2008, χωρίς κανείς να γνωρίζει μέχρι πού μπορεί να φτάσει η αυτή η πρακτική. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο τα τοκοχρεολύσια που έχει καταβάλει το ελληνικό δημόσιο για τη δεκαετία 2000-2009 ανέρχονται στα 297 δισ. ευρώ!

Μία τέτοια πολιτική όμως δεν υποθηκεύει μόνο το μέλλον, αλλά και το παρόν όπως αποδείχθηκε. Η Ελλάδα δεν μπορεί πλέον να δανείζεται φτηνά, με αποτέλεσμα τα γνωστά μέτρα που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, με άμεσο στόχο την μείωση του ελλείμματος της Ελλάδος κατά 4 %, (από το12,7 %, το 2012 θα πρέπει να επιτύχει έλλειμμα 3 % ), που θα οδηγήσει σε ύφεση, οικονομικό μαρασμό, ανεργία, κοινωνικές αντιθέσεις και συγκρούσεις.

Οι μικρομεσαίοι και ιδιαίτερα οι μισθωτοί προβλέπεται πως θα χάσουν τουλάχιστον το 20% του εισοδήματός τους, η ανεργία θα εκτιναχθεί, οι μισθοί και τα μεροκάματα θα συρρικνωθούν, η απασχόληση θα γίνει «ελαστική», και η ύφεση θα είναι γενικευμένη. (Το 2009, οι εισαγωγές της Ελλάδας έπεσαν από τα 60 δισ. ευρώ στα 40 δισ.!).

Για την Ευρωπαϊκή ένωση η κρίση αυτή στην Ελλάδα έδωσε την ευκαιρία υποχρεωτικής εφαρμογής της πλέον φιλελεύθερης Οικονομικής πολιτικής, ώστε να αντιμετωπιστούν τα τεράστια δημοσιονομικά προβλήματα της Ελληνικής οικονομίας. Αποφασίστηκε λοιπόν να επιτευχθούν με γρήγορους ρυθμούς ισοπεδωτικές αλλαγές στα εργασιακά, στο ασφαλιστικό, στην υγεία, στην παιδεία, ώστε να μειωθεί το έλλειμμα και να επιτηρείται η Ελλάδα για τα παραποιημένα δημοσιονομικά στοιχεία που έδινε στα κέντρα αποφάσεων των Βρυξελλών… Εφόσον δεν φροντίσαμε να τακτοποιήσουμε τα του οίκου μας, ανέλαβαν οι Ευρωπαίοι να τα διαχειριστούν ...!!

Στο όνομα του Φιλελευθερισμού και της ελεύθερης αγοράς, αυτό που απασχολεί τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών - και όχι μόνο -, είναι η ευημερία των αριθμών και όχι των ανθρώπων. Ένα γεγονός το οποίο -προφανέστατα- δεν απασχολεί κανέναν στις Βρυξέλλες.

Η Ευρωπαϊκή ένωση και το Διεθνές νομισματικό ταμείο , δεν ενδιαφέρεται για το κόστος που θα επωμιστεί ο Ελληνικός λαός για να ξεπεραστεί την οικονομική κρίση, αλλά για να εξασφαλίσουν την σταθερότητα του Ευρώ, και να διασφαλίσουν πως η Ελλάδα θα πληρώσει τους δανειστές της, ανεξαρτήτως κόστους. (Οι πλειονότητα των δανειστών αφορά χρηματοπιστωτικούς και ασφαλιστικούς κολοσσούς από την Αμερική την Γερμανία και την Γαλλία).

Είναι προφανές πως δεν θα επιτραπεί στην Ελλάδα να χρεοκοπήσει, όπως π.χ. συνέβη με την Ισλανδία, ή την Αργεντινή, η οποία αφού κήρυξε πτώχευση με τρομακτικό φυσικά κοινωνικό αντίκτυπο, κατάφερε να διαγράψει πάνω από το 45% του δημόσιου χρέους της. Για εμάς αυτό που προφανώς θα συμβεί είναι, να μετατεθεί ο χρόνος εξόφλησης του χρέους στο μέλλον...

Συνεπώς με όποιους όρους και εάν δανείζεται η χώρα, εάν δεν αλλάξει δραστικά το μοντέλο ανάπτυξης της Ελληνικής οικονομίας, ο φαύλος αυτός κύκλος δανεισμού θα εξακολουθεί να υφίσταται και να διογκώνεται αέναα. (Οι Βρυξέλλες εκτιμούν ότι το 2011 το σύνολο των ετήσιων δαπανών εξυπηρέτησης θα φτάσει να ξεπερνά το 35% του ΑΕΠ της χώρας).

Ουδέν κακό όμως αμιγές καλού, η κρίση αυτή είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία για τους Έλληνες να συνειδητοποιήσουν την πραγματική κατάσταση της χώρας, να εξορκίσουν την αλαζονική ατομοκεντρική ρουσφετολογική νοοτροπία που διακατέχει τους πολίτες της, και να εξορκίσουν τα κακώς κείμενα, επαναπροσδιορίζοντας την ταυτότητα τους επιλέγοντας έναν βιωσιμότερο τρόπο ζωής.

Οι περισσότεροι Έλληνες σήμερα είναι δυστυχώς καιροσκόποι αλλά και ανιστόρητοι, αγνοούν τόσο ότι η ιστορία όσο και η συνέχεια του έθνους δεν προϋποθέτει απλά την επαρκή γνώση του παρελθόντος, αλλά είναι βίωμα και καθημερινή κατάκτηση που πρέπει κανείς ν’ αγωνίζεται για να την διατηρήσει..

Στην διαδρομή της ανθρώπινης ιστορίας, ελάχιστοι λαοί επιβίωσαν ως τις μέρες μας. Οι περισσότεροι αφού έφθασαν στο απόγειο της πολιτιστικής τους ακμής, άρχισε η παρακμή και η λήθη. Ο Ελληνισμός παρά τις όποιες ιστορικές του περιπέτειες, κατάφερε να επιβιώσει έως σήμερα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο και λόγο της τεράστιας συνεισφοράς του στον ανθρώπινο πολιτισμό, αποτελεί ένα τεράστιο πολιτιστικό κεφάλαιο στην ανθρώπινη ιστορία.

Η Ελλάδα όμως δυστυχώς σήμερα δεν έχει να επιδείξει σχεδόν τίποτα θετικό στο παγκόσμιο διεθνές γίγνεσθαι, και παρότι όλοι οι Έλληνες κάνουμε μονίμως αρνητική αυτοκριτική στην χώρα μας, όταν το πράττουν αυτό οι «ξένοι», τότε θίγεται η αξιοπρέπεια μας και το εθνικό μας συναίσθημα. Όταν δε γίνεται αναπόφευκτα σύγκριση με την αρχαία Ελλάδα τότε τα πράγματα αγριεύουν…

Η αλήθεια όμως είναι - και το γνωρίζουμε όλοι - , πως είμαστε παγιδευμένοι ανάμεσα στο λαμπερό παρελθόν και στο γκρίζο παρόν..

Δίχως ιεράρχηση των πραγματικών μας αναγκών, δίχως παιδεία, και πραγματική γνώση της ιστορίας μας, αναζητούμε τον ορθότερο ιστορικό αυτοπροσδιορισμό μας, ανάμεσα στο Γραία – Greece και στο Ελλάς – Hellas, δίχως να γνωρίζουμε ούτε ποιος ήταν σύμφωνα με την μυθολογία ο Έλληνας, ούτε ποιοι ή τι ήταν οι «Γραικοί» και η «Γραία» στην Αρχαία Ελλάδα.. (4)

Ο σύγχρονος Έλληνας έχει απολέσει την πνευματικότητα του προς χάριν του κακώς εννοούμενου καταναλωτικού ευημερισμου, έχει παντελή αίσθηση του μέτρου, σε αντίθεση με την αρχαία Ελλάδα όπου το «παν μέτρο άριστον» μαζί με το «γνώθι σεαυτόν», αποτελούσαν τον άριστο τρόπο ζωής και συμπεριφοράς. Τα καράβια όμως δεν πλέουν με «χθεσινό» άνεμο....

Ήδη από τον 1^ο αιώνα μ.χ , εξαιτίας αυτού του γεγονότος, το αρχαίο κλέος ήταν ήδη παρελθόν, όπως ο ρήτορας και φιλόσοφος Δίων ο Προυσαεύς αναφέρει σε ομιλία του:

«Στο παρελθόν, η κοινότητά μας (οι Έλληνες) κέρδισε την τεράστια φήμη της με τη συμβολή πάρα πολλών. Πάρα πολλοί ήταν εκείνοι που συνέβαλαν στη μεγαλοσύνη της Ελλάδας: εσείς οι Ρόδιοι, αλλά και οι Αθηναίοι, οι Λακεδαιμόνιοι, οι Θηβαίοι, οι Κορίνθιοι για μια περίοδο, οι Αργείοι άλλοτε. αλλά σήμερα, κανένας από αυτούς δεν έχει πλέον οποιοδήποτε κύρος: Οι μεν έχουν εκμηδενιστεί και εξαφανίστηκαν. Όσο για τους άλλους, έχουν ατιμωθεί με τον τρόπο που ξέρουμε και έχουν απολέσει από κάθε άποψη την αρχαία τους δόξα, πιστεύοντας ηλιθίως πως απολαμβάνουν μια καλή ζωή, ενώ θεωρούν πλεονέκτημα το ότι μπορούν να συμπεριφέρονται άσχημα, χωρίς κανένας να τους εμποδίζει.

..Όμως αυτό που ήταν κάποτε οι πρόγονοί μας χάνεται σιγά σιγά, καθώς έχουν ολοκληρωτικά ξεπέσει, χυδαία και ατιμωτικά. Παρατηρώντας λοιπόν τους σημερινούς ανθρώπους, μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο υπέροχα και λαμπερά ζούσαν εκείνοι στο παρελθόν. Κανένας, και μόνον οι πέτρες έχουν μείνει για να υπομνήσκουν ακόμα την ευγένεια και τη μεγαλωσύνη της Ελλάδας. Πρόκειται για τα ερείπια των κτιρίων, επειδή εκείνοι που κατοικούν και κυβερνούν ακόμα αυτές τις πόλεις, θα έλεγε κανείς ότι δεν είναι απόγονοι ούτε καν των Μυσών. Έτσι λοιπόν, οι πόλεις που καταστρέφονται εξ ολοκλήρου έχουν περισσότερες πιθανότητες, για μένα, από εκείνες που έχουν τέτοιους κατοίκους, επειδή η μνήμη τους διαιωνίζεται άθικτη και η φήμη τους δεν υποφέρει τη σύγκριση με τη παρελθούσα λαμπρότητά τους. το ίδιο, τηρουμένων των αναλογιών, ισχύει και για τους νεκρούς, είναι προτιμότερο να καταστρέφεται το σώμα τους και κανείς να μη μπορεί να το δει, παρά να παρουσιάζεται σε κατάσταση σήψης».

Εάν δεν επιλέξουμε ορθότερο τρόπο σκέψης και δράσης, ώστε να βγούμε από την επικίνδυνο ατραπό που βαδίζουμε, στο τέλος είναι σίγουρο θα χαθεί και η κοινωνική συνοχή, και η γλώσσα μας , και εν τέλει η ελλιπής - ούτως ή άλλως - , ιστορική μας συνείδηση... Θα έχουν αλωθεί και λεηλατηθεί από ανθρώπους που εμείς αναδεικνύουμε, οι οποίοι διψάνε για χρήμα και εξουσία παρακινούμενοι από ιδιοτέλεια και μόνο, αδιαφορώντας για το συλλογικό συμφέρον...

Παραπομπές:

* * *

(1) Τα νομίσματα μέχρι το '73 στηρίζονται στον χρυσό, άρα κάθε νόμισμα έπρεπε να έχει την αντιστοιχία του στον χρυσό που βρισκόταν στις αποθήκες της κεντρικής Τράπεζας. Από το '73 και μετά περάσαμε σε νομίσματα ανταλλάξιμα μεταξύ τους χωρίς την ανάγκη αποθέματος σε χρυσό, για να φτάσουμε στο ηλεκτρονικό νόμισμα των χρηματιστηριακών ανταλλαγών. Στο παρελθόν η ανταλλαγή συναλλάγματος ήταν μια πολύ περίπλοκη υπόθεση. Δεν υπήρχε ουσιαστικά η λογική του διεθνοποιημένου χρήματος. Όλες αυτές οι αλλαγές παράλληλα με τη διεθνοποίηση των επιχειρήσεων οδηγούν σε μια νέα οικονομική πραγματικότητα.

(2) Το πρώτο Ελληνικό δάνειο το έλαβε η νεοσύστατη Ελλάδα από τους Βρετανούς το 1824, για το ποσόν των 800.000 στερλινών, για να φτάσουν στα ταμεία της επαναστατημένης Ελλάδας μόλις 308.000, αφού οι υπόλοιπες 492.000 αποτέλεσαν τραπεζικά έξοδα, ασφάλιστρα, προμήθειες κλπ. Το 1825 ακολούθησε και άλλο δάνειο, 2.000.000 στερλινών, αλλά στα ταμεία μπήκαν μόνο 190.000. Τα υπόλοιπα πήγαν σε δόσεις αποπληρωμής του προηγούμενου δανείου και έξοδα κάθε λογής. Ήταν λοιπόν μοιραίο με την ίδρυσή του το ελληνικό κράτος να είναι κράτος υπό πτώχευση. Από χρέος σε χρέος και από δάνειο σε δάνειο, το 1893 η Ελλάδα χρωστούσε 586.000.000 φράγκα και ο Χαρίλαος Τρικούπης αναφωνεί: "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν". Μετά την τραγική πολεμική περιπέτεια του 1897, στην οποία το ελληνικό κράτος είχε επενδύσει ελπίδες ανάκαμψης, η Ελλάδα μπαίνει για πρώτη φορά υπό διεθνή επιτήρηση, η οποία συνεχίστηκε μέχρι και το 1978. Μεσολάβησαν βεβαίως δάνεια για τη μικρασιατική εκστρατεία, τους Βαλκανικούς Πολέμους και την αντιμετώπιση των επιπτώσεων πολεμικών περιπετειών, οι οποίες οδήγησαν στην εδαφική επέκταση της χώρας. Σιγά -σιγά τον ρόλο των "εθνικών χορηγών" άρχισε να υποκαθιστά ο μέγας "σπόνσορας", οι ΗΠΑ.
Μέχρι το 1932, η Ελλάδα είχε δανειστεί 2,2 δισεκατομμύρια χρυσά φράγκα και είχε πληρώσει για αποπληρωμή 2,38, αλλά ως εκ θαύματος συνέχιζε να χρωστά ακόμα 2 δισεκατομμύρια για τόκους και λοιπά έξοδα. Και ενώ ο ελληνικός λαός συνέχιζε να πληρώνει, τα χρέη συνέχιζαν να αυξάνονται, με αποτέλεσμα το 1985 η Ελλάδα να φιγουράρει ως η πρώτη χώρα παγκοσμίως στο δημόσιο χρέος. Από 'κει και πέρα τα πράγματα ξέφυγαν, για να φτάσουμε στο 2010, που η Ελλάδα παραδίδεται και πάλι στον έλεγχο και στην επιτήρηση, με αμφίβολη δυνατότητα εξόδου από την κρίση.

(3) Δεν είναι τυχαίο πως οι γκρίζες ζώνες του Αιγαίου σχετίζονται με κοιτάσματα πετρελαίο στις αμφισβητούμενες από την Τουρκία περιοχές. Ηδη από την περίοδο της Χούντας είχαν γίνει έρευνες και είχαν ανακαλυφθεί 5 πετρελαιοφόροι ορίζοντες. 4 εντός των Ελληνικών χωρικών υδάτων των 6 μιλίων και ένας εκτός των 6 μιλίων εντός της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Από τους πετρελαιοφόρους ορίζοντες εντός των 6 μιλίων, οι 2 ήταν άμεσα εκμεταλλεύσιμοι αλλά περιορισμένης περιεκτικότητας . Ως δια μαγείας η μελέτη για τον πέμπτο ορίζοντα εκτός των 6 μιλίων εξαφανίστηκε! Το ίδιο χρονικό διάστημα η Αγκυρα άρχισε να δείχνει έμπρακτα σε διπλωματικό επίπεδο το ενδιαφέρον της για την περιοχή αλλά λόγω του υψηλού κόστος εξόρυξης και διύλισης του πετρελαίου δόθηκε προτεραιότητα στην περιοχή της Μοσούλης και τα κοιτάσματα πετρελαίου της Κύπρου!
Στην μεταπολίτευση ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ζήτησε να ενημερωθεί για όλες τις έρευνες που είχαν πραγματοποιηθεί στο Αιγαίο. Λόγω της πετρελαϊκής κρίσης του 1973 η οποία είχε ανέβασεε τις τιμές από 3 δολάρια το βαρέλι στα 14 ίσως προσέλκυε κάποιους επενδυτές στο Αιγαίο, εφόσον όλες οι μελέτες οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι 3 περιοχές (μια στο Βόρειο Αιγαίο, μία στο Νότιο και μια ακόμη για την οποία δεν μπορεί κάποιος να καταλήξει με σαφήνεια για το που βρίσκεται) αποτελούσαν ένα από τα μεγαλύτερα ανεκμετάλλευτο κοίτασμα πετρελαίου παγκοσμίως. Όταν οι Γαλλικές πετρελαϊκές εταιρίες έδειξαν το ενδιαφέρον τους για τις μελέτες της Ελληνικής Κυβέρνησης οι Τούρκοι διπλωμάτες σε μια πράξη δυναμικής παρουσίας έβγαλαν το ερευνητικό σκάφος «Χόρα» στο Β.Α. Αιγαίο. Ηταν η πρώτη επίσημη διεκδίκηση των Τούρκων που ουσιαστικά αποτελούσε μια προειδοποίηση των ΗΠΑ ότι το «Αιγαίο ΔΕΝ ανήκει στους Ελληνες».
Το «Χόρα» επεχείρησε να πραγματοποιήσει έρευνες εκτός των 6 μιλίων των θαλασσίων συνόρων μας αλλά εντός της Ελληνικής Υφαλοκρηπίδας και μάλιστα σε μια περιοχή που οι τούρκοι έχουν θέσει από τότε στο στόχαστρό τους. Τελικά μετά ιστορικό «βυθίστε το Χόρα» του Α. το «Χόρα» επέστρεψε άπραγο στη βάση του αφού η οποιαδήποτε κίνηση των Τούρκων θα έφερνε πολεμική σύρραξη με την Ελλάδα και όλοι εκτιμούσαν ότι η Τουρκία θα ηττηθεί.
Το 1978, πραγματοποιήθηκε μία μελέτη που αφορούσε μία περιοχή 10 ναυτικά μίλια από το Ακρωτήριο ΜΠΑΜΠΟΥΡΑΣ της Θάσου, όπου υπήρχε ένα τεράστιο κοίτασμα πετρελαίου, ΑΜΕΣΑ αξιοποιήσιμο, σε μικρό βάθος από την επιφάνεια και με κόστος εξόρυξης ίσο με αυτό των πηγαδιών που υπάρχουν στη Σ. Αραβία! Το κόστος εξόρυξης στη Σ. Αραβία ήταν 5 δολάρια το βαρέλι και η μελέτη καταδείκνυε ότι στην θαλάσσια περιοχή του ΜΠΑΜΠΟΥΡΑ το κόστος ήταν μόλις 4,8 δολάρια /βαρέλι γεγονός που την καθιστούσε ισότιμη με μια οποιαδήποτε εξόρυξη σε χερσαίο έδαφος.
Σύμφωνα με την έρευνα αυτή το συγκεκριμένο κοίτασμα προσφερόταν για μια παραγωγή που μπορούσε να φτάσει και τα 200.000 βαρέλια ημερησίως. Τον Δεκέμβριο του 1986 η Ελληνική πλευρά έρχεται σε επαφή με επιχειρηματικό κολοσσό από την Σ. Ενωση με σκοπό την αξιοποίηση κάποιων κοιτασμάτων καθώς και την χρηματοδότηση των ερευνών και σε άλλες περιοχές του Αιγαίου. Η διαφαινόμενη συμφωνία με τους Ρώσους δεν άργησε να φέρει την απάντηση των Τούρκω,ν οι οποίοι αυτή τη φορά αφού κλιμάκωσαν τις παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας, ανακοίνωσαν τον Μάρτιο του 1987 την έξοδο του νέου υπερσύγχρονου ερευνητικού
τους σκάφους «Σισμίκ». ΚΑΙ αυτή τη φορά το «Σισμίκ» όπως και προηγουμένως το «Χόρα», κατευθύνθηκε στη θαλάσσια περιοχή του ΜΠΑΜΠΟΥΡΑ. Και τότε ο Α. Παπανδρέου προειδοποίησε ότι με τον πρώτο ηχοβολισμό του «Σισμίκ» τα πλοία του πολεμικού Ναυτικού θα το βύθιζαν. Η σύρραξη αποφεύχθηκε πραγματικά την τελευταία στιγμή και το «Σισμίκ» επέστρεψε άπραγο στην Τουρκία.Δυστυχώς όμως σε διπλωματικό επίπεδο η νέα τουρκική διεκδίκηση είχεκαταγραφεί!
Τον Φεβρουάριο του 1988 Παπανδρέου και Οζάλ συναντούνται στο Νταβός της Ελβετίας και συμφωνούν μεταξύ άλλων ο ΜΠΑΜΠΟΥΡΑΣ να μπει στο ψυγείο. Τα χρόνια αυτά οι τούρκοι με το πρόσχημα των επιστημονικών ερευνών εκτέλεσαν εκατοντάδες μελέτες του υπεδάφους του Αιγαίου κυρίως με το «Πίρι Ρέις».

Γύρω στο 1996 οι Τούρκοι στρέφουν την προσοχή τους στη περιοχή της Δωδεκανήσου όπου Αμερικανικοί δορυφόροι είχαν εντοπίσει κηλίδες λαδιού κοντά σε 14 περιοχές που εκτείνονταν από την Ρόδο ως την Κω.
Παράλληλα έκανε την εμφάνισή του ένας χάρτης με άλλες 20 περιοχές από τη Λήμνο ως την Σάμο που εμπλέκονταν σε διάφορα σενάρια ύπαρξης πετρελαίου. Την ίδια περίοδο αρχίζει να γίνεται λόγος για αντίστοιχες περιοχές στην ελεύθερη Κύπρο. Οι «γκρίζες ζώνες» δεν είναι τίποτε άλλο από περιοχές της Ελληνικής επικράτειας που στην συντριπτική τους πλειοψηφίας ενέχονται σε έρευνες ή συζητήσεις περί ύπαρξης κοιτασμάτων πετρελαίου. Στις 14 Ιουνίου του 2000 τα ΜΜΕ επιβεβαιώνουν την ύπαρξη των δύο επιπλέον κοιτασμάτων στον Πρίνο αφού δημοσιεύτηκε ένα Δ. Τ. Της Kavala Oil που ανανκοίνωνε ότι εντοπίστηκαν σε βάθος 2.900 μέτρων δύο άριστα κοιτάσματα πετρελαίου και μάλιστα 4 μίλια ανοιχτά του Κόλπου Περάμου της Καβάλας. Πρόκειται για τα κοιτάσματα που έχουμε προαναφέρει για τα οποία είχαν πραγματοποιηθεί οι πρώτες μελέτες που οδήγησαν τελικά στον «Πρίνο».

Το 2001 οι Τούρκοι παρά το καλό κλίμα που επικρατεί στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις ανακοινώνουν την έξοδο στο Ν. Αιγαίο του «Πίρι Ρέις» το οποίο θα προβεί σε νέες «επιστημονικές» έρευνες όλο το διάστημα του Ιουνίου στο Ν.
Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Σε αντίθεση με την Ελληνική αδιαφορία(;) οι Τούρκοι συνεχίζουν να κάνουν έρευνες στο Αιγαίο, με πίο πρόσφατη την κρίση που προκλήθηκε πρίν από 2 χρόνια όταν 80 μίλια νότια του Καστελόριζου, Νορβηγικό ερευνητικό σκάφος ναυλωμένο από την κρατική εταιρεία πετρελαίου της Τουρκίας προσπάθησε να κάνει έρευνα για υδρογονάνθρακες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Τελικώς το ερευνητικό σκάφος, που συνοδευόταν από τουρκική φρεγάτα και ήρθε αντιμέτωπο με την ελληνική κανονιοφόρο αποσύρθηκε, με παρέμβαση της Νορβηγικής κυβέρνησης.

Ενδεικτική, της σημασίας που δίνει η Αγκυρα στο συνολικότερο ζήτημα της ύπαρξης κοιτασμάτων αερίου και πετρελαίου στο βυθό της Νοτιοανατολικής Μεσογείου είναι η δήλωση του τούρκου αρχηγού ΓΕΝ αντιναυάρχου Μετίν Ατάτς:
«Εκτιμώ ότι η ανατολική Μεσόγειος θα καταστεί εστία συγκρούσεων λόγω της πετρελαϊκής σπουδαιότητας που θα αποκτήσει στο μέλλον, γιατί, εξαιτίας των πετρελαίων που διαθέτει, θα μετατραπεί σε έναν δεύτερο Αραβικό κόλπο. Η Τουρκία πρέπει προς τούτο να επαγρυπνεί και να αντιδράσει, δεδομένου ότι οι εξελίξεις μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο τα εθνικά της συμφέροντα».

(4) Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία (Απολλόδωρος βιβλίο Α΄) ο Έλληνας υπήρξε υιός του Δευκαλίωνος (υιός του Προμηθέως) και της Πύρρας (θυγατρός του Επιμηθέως).Παιδιά του ήταν ο Αίολος, ο Δώρος και ο Ξούθος, στους οποίους διένειμε την περιοχή κάτω από τον Όλυμπο: τη Θεσσαλία την έδωσε στον Αίολο (γενάρχη των Αιολέων), τη Στερεά Ελλάδα στο Δώρο (γενάρχη των Δωριέων) και την Πελοπόννησο στο Ξούθο (πατέρα των γεναρχών των Ιώνων και των Αχαιών). Τα παιδιά του έγιναν γενάρχες των τεσσάρων φυλών της Ελλάδας (Αιολέων, Αχαιών, Δωριέων και Ιώνων), ενώ ο ίδιος έγινε γενάρχης όλων των Ελλήνων, που πήραν το όνομά τους απ’ αυτόν. Γραικοί σύμφωνα με τον Αριστοτέλη (μετεωρολογικά 352 d) ονομάζονταν παλιότερα αυτοί που αργότερα ονομάστηκαν Έλληνες. Πιο συγκεκριμένα αναφέρει πως ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα που έγινε στην περιοχή ανάμεσα στη Δωδώνη και στον Αχελώο, όπου ήταν η αρχαιότατη Ελλάδα κι εκεί κατοικούσαν οι Σελλοί κι αυτοί που ονομάζονταν «πρώτα Γραικοί και τώρα Έλληνες». Την ίδια πληροφορία δίνει και το Πάριο Χρονικό, του 3ου π.Χ. αιώνα.

Όσον αναφορά την πρώτη μαρτυρία για την περιοχή με το όνομα Γαία, ο όμηρος αναφέρει την ύπαρξη βοιωτικής πόλης με αυτό το όνομα. Στον Κατάλογο των Νεών, απαριθμώντας τις δυνάμεις των Βοιωτών στον πόλεμο της Τροίας και τους αρχηγούς τους, ο Όμηρος περιλαμβάνει και την Γραία (Ιλ. Β 498). Ο Παυσανίας επίσης μνημονεύει την άποψη των ταναγραίων πως Γραία ήταν η αρχαιότερη ονομασία της Τάναγρας (σημερινής Τανάγρας).Από εκεί οι Λατίνοι δανείστηκαν το Greece.

2012 αλήθειες και ψέματα...

Με αφορμή την ταινία 2012 που «σπάει» ταμεία, θα κάνω μία μικρή αναφορά τόσο στις εσχατολογίες αναφορές που από αρχαιοτάτων χρόνων, έβρισκαν πρόσφορο έδαφος σε όλες τις κοινωνίες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, όσο και στους λόγους που προκάλεσαν όλο αυτόν τον θόρυβο γύρω από το έτος 2012. Για να αντιπαρέλθουμε στην εκστρατεία εκφοβισμού που βασίζεται σε προβλέψεις και δεισιδαιμονίες άλλων εποχών, είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε τον τρόπο σκέψης αλλά και δράσης των αρχαίων πολιτισμών - τηρουμένων των αναλογιών - , από όπου και προέρχονται (παραποιούμενα) αυτά τα σενάρια καταστροφολογίας. Και αυτό διότι για άλλη μία φορά αποδεικνύεται πως η άγνοια της ιστορίας, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την δημιουργία κλίματος φόβου.

Οι φοβισμένοι άνθρωποι, χειραγωγούνται εύκολα, γίνονται υποταγμένοι άνθρωποι, έτοιμοι να δεχτούν τις αποφάσεις άλλων, πόσο μάλλον όταν αυτό συμβαίνει σε μία εποχή κρίσης, πού όλα είναι συγκεχυμένα.

Οι αναφορές για το τέλους του κόσμου, σχετίζονταν στο παρελθόν με θεολογικά δόγματα, που υποστήριζαν συνήθως, πως μόνο κάποιοι «επίλεκτοι πιστοί» θα σωθούν από την οργή του Θεού, και την κρίση που αυτός θα επιφέρει. Αυτοί που θα κριθούν, θα εισέλθουν συνήθως στον παράδεισο, ανάλογα με το εσχατολογικό πλαίσιο του κάθε θρησκευτικού δόγματος.

Στον Χριστιανισμό για παράδειγμα, το τέλος του κόσμου έχει προβλεφθεί δεκάδες φορές, από τους πρώτους ήδη αιώνες της χριστιανικής εποχής.
Ψευδοπροφήτες Εκκλησιαστικοί ηγέτες αλλά και διάφορες χριστιανικές ομάδες (αιρέσεις) έκαναν λόγο για το επικείμενο τέλος, ερμηνεύοντας τις Γραφές κατά το δοκούν (Παλαιά και Καινή Διαθήκη), για τον ερχομό του Αντίχριστου και την Δευτέρα Παρουσία.

Έκτοτε πολλές φορές έχει «προβλεφθεί» το τέλος και η συντέλεια του κόσμου, ή οποία όμως εφόσον διαβάζετε το παρόν κείμενο, προφανώς δεν έχει συμβεί. Κάποιοι από προαναφερθέντες υπολογισμούς, υπεδείκνυαν ως τέλος του κόσμου το έτος 202, ενώ τον 3ο αιώνα, προτάθηκε ως ημερομηνία της συντέλειας του κόσμου το 500. Μία ημερομηνία στην οποία κατέληξε ο επίσκοπος Ρώμης Ιππόλυτος, βασιζόμενος στην ερμηνεία της προφητείας του Δανιήλ, υπολογίζοντας ότι το τέλος θα έρθει στη συμπλήρωση των 6.000 ετών από καταβολής κόσμου, η οποία είχε λάβει χώρα 5.500 έτη προ Χριστού.

Κάποιοι άλλοι θεώρησαν πως το τέλος του κόσμου θα ερχόταν 1.000 χρόνια ακριβώς μετά τη γέννηση του Χριστού, που συνέπιπτε με το έτος 1.000 μ.Χ. ή με την ανάσταση του, τριάντα τρία χρόνια αργότερα, το 1033 μ.Χ. Στο Βυζάντιο θεωρούσαν ότι το τέλος του κόσμου θα επέλθει με την πτώση της Κωνσταντινούπολης. Το σημαντικότερο ίσως εσχατολογικό προφητικό κείμενο είναι η αποκάλυψη του Ιωάννη, ένα από τα 27 βιβλία της Καινής διαθήκης που γράφτηκε το 96 μ.χ στην Πάτμο. 

Από τις σύγχρονες «αιρέσεις», οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν προβλέψει ίσως τις περισσότερες φορές την επερχόμενη Δευτέρα παρουσία. Η πρώτη ήταν το 1914, χρονολογία που προέκυψε από την ερμηνεία που έδιναν οι ίδιοι στο 4ο κεφάλαιο του Δανιήλ. Αφού δεν ήρθε τότε, ξανα προφήτευσαν το τέλος στα 1914, το 1925, το 1975, το 1994, κλπ. Η επόμενη ημερομηνία για την Δευτέρα Παρουσία τοποθετείτε το 4000 μΧ.

Στον Ιουδαϊσμό το τέλος του κόσμου θα σημάνουν τραγικά γεγονότα που θα ανατρέψουν την παλαιά παγκόσμια τάξη, δημιουργώντας μια νέα τάξη στην οποία ο Θεός θα αναγνωρίζεται ως απόλυτος κυρίαρχος σε όλη την κτίση.
Στο Ισλάμ (όπως και στις άλλες θρησκείες της σημιτικής παράδοσης) γίνεται λόγος για σωματική ανάσταση των νεκρών, την εκπλήρωση του Θείου σχεδίου για την δημιουργία, και την αθανασία της ανθρώπινης ψυχής. Ο δίκαιος ανταμείβεται με τις απολαύσεις του Παραδείσου ενώ ο φαύλος τιμωρείται στην Κόλαση.

Οι Ινδουιστές και οι Βουδιστές πιστεύουν σε έναν κύκλο δημιουργίας και καταστροφής, του οποίου η τρέχουσα εποχή αντιπροσωπεύει μόνο το τελευταίο βήμα. Στον Ινδουισμό διακηρύσσεται πως μετά την στροφή του κόσμου προς τη διαστροφή, την πλεονεξία, ο κόσμος θα περιέλθει στο χάος και την εξαθλίωση. Αυτή η κατάσταση θα αναστραφεί από την εμφάνιση μίας ενσαρκωμένης εκδήλωσης της θεότητας, (Αβατάρ) που θα καθιερώσει την χρυσή εποχή.
Στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρξαν αντίστοιχες εσχατολογίες αναφορές, εκτός ίσως τις αναφορές του Ησιόδου περί των πέντε ανθρώπινων γενών. 

Στο πρώτο γένος το χρυσό, κυριαρχούσε ο Κρόνος, οι άνθρωποι ζούσαν σαν Θεοί, δίχως πόνο και κόπο. Ζούσαν ειρηνικά ενώ άφθονοι καρποί και αγαθά υπήρχαν παντού. Δεν γερνούσαν και δεν πέθαιναν, απλώς τους έπαιρνε ο ύπνος. Το καλό κυριαρχούσε παντού, ενώ το κακό δεν υπήρχε. Όταν κυριάρχησε ο Δίας, το πρώτο γένος ανθρώπων βυθίστηκε στην γη, όπως και οι δημιουργοί του, έτσι έφτιαξε ένα δεύτερο γένος ανθρώπων, το αργυρό, το οποίο όμως ήταν πολύ κατώτερο του πρώτου, τόσο στο σώμα, όσο και στην ψυχή. Δεν τιμούσαν τους θεούς όπως έπρεπε, ζούσαν λιγότερο, και γνώρισαν τον πόνο. Ο Δίας οργισμένος εξαφάνισε και αυτό το γένος των ανθρώπων στα έγκατα της γης (ονομάστηκαν υπόγειοι μάκαρες).

Κατόπιν, ο Δίας δημιούργησε ένα τρίτο γένος ανθρώπων, το χάλκινο. Το φοβερό γένος των γιγάντων, είχαν τεράστια δύναμη, αλλά ήταν τόσο βίαιοι που εξαφανίστηκαν μόνοι τους στα βάθη του Άδη. Στην συνέχεια ο Δίας δημιούργησε το τέταρτο θειικό γένος των ηρώων. (Τέτοιο ήταν και το γένος των ηρώων του Τρωικού πολέμου). Οι άνθρωποι αυτού του γένους ήταν καλύτεροι και δικαιότεροι.

Όταν πέθαιναν πήγαιναν στο νησί των μακάρων που το κυβερνά ο Κρόνος. Τέλος υπήρξε και το πέμπτο γένος, το σιδερένιο, στο οποίο ζούσε ο Ησίοδος, αλλά και εμείς. Κατά την διάρκεια αυτού του σιδερένιου γένους , η Δίκη θα αποχωρίσει απο τον κόσμο των θνητών, ενώ η Νέμεσις και η Αιδώς θα μας εγκαταλείψουν, αφήνοντας σιγά - σιγά και το πέμπτο γένος να αφανιστεί. Επανερχόμενοι στο σήμερα, η δημοφιλέστερη και πιο πρόσφατη «εσχατολογική» ημερομηνία ήταν το 2.000, αλλά ευτυχώς την...ξεπεράσαμε.



Αφού λοιπόν ξεπεράσαμε το 2000, κάποιοι συνδύασαν διάφορα σενάρια καταστροφής του πλανήτη, με το ημερολόγιο των Μάγια, και το έτος 2012, όταν και σύμφωνα με αυτό, κλείνει ένας κύκλος. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να κάνουμε μία μικρή αναφορά, σε σχέση με τα ημερολόγια των αρχαίων πολιτισμών.

Η ανάγκη μέτρησης του χρόνου και της εναλλαγής των εποχών δημιουργήθηκε από την στιγμή που άρχισε η καλλιέργεια της γης, έτσι ώστε να υπάρχουν σταθερές σοδειές. Συνήθως το έργο αυτό επιφορτίστηκαν οι μάγοι και ιερείς του κάθε λαού. Αυτό επιτεύχθηκε δια μέσου της παρατήρησης της περιοδικής κίνησης και της θέσης των ουράνιων σωμάτων, του Ήλιου της Σελήνης, και της Αφροδίτης, που γινόταν το λαμπρότερο αστέρι της αυγής κάθε 584 ημέρες, στον Ουράνιο θόλο. (Βάση του χειμερινού και του θερινού ηλιοστασίου, δημιουργήθηκαν οι μυθολογικές αναφορές των λαών σε σχέση με τα φυσικά φαινόμενα, και οργανώθηκαν οι γεωργικές εργασίες, και οι θρησκευτικές τελετές).

Τα σημερινά επιτεύγματα της επιστήμης έχουν την αφετηρία τους στην παρατήρηση των ουρανίων σωμάτων, κατά την αρχαιότητα. Χρειάστηκε βέβαια ο διαχωρισμός τους από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, για να γίνουν επιστήμη, κάτι που επιτεύχθηκε στην Ελλάδα του 5ου αιώνα π.Χ.

Σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη (που δεν σημαίνει πως είναι και η σωστή), οι πρώτοι που κατέγραψαν τις κινήσεις του Ήλιου της Σελήνης και της Αφροδίτης, ήταν οι ιερείς των Βαβυλωνίων, περίπου 5000 χρόνια πριν από σήμερα.

Παρατηρώντας τις φάσεις της σελήνης αλλά και την συχνότητα της εμφάνισης, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως ανάμεσα σε δύο χειμερινά ηλιοστάσια (έναν χρόνο) μεσολαβούσαν 12 σεληνιακοί μήνες, οι οποίοι αποτελούνταν από περίπου 30 ημέρες. Λόγω ακριβώς του γεγονότος πώς δεν μπορούσε να υπάρξει ακριβής μέτρηση του χρόνου βάση της σελήνης, θεσπίστηκαν διάφορα ημερολόγια ανά τον πλανήτη. Το ημερολόγιο των Βαβυλώνιων περιελάμβανε 12 μήνες οι οποίοι είχαν 29 και 30 ημέρες, εναλλάξ. (354 ημέρες σχέση με την πραγματική των 365 ημερών).

Οι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν επίσης σεληνιακό ημερολόγιο, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι μήνες είχαν 30 ημέρες, άρα το έτος 360. Όταν αντιλήφθηκαν το σφάλμα, πρόσθεσαν πέντε ημέρες στον τελευταίο μήνα - τις λεγόμενες «επαγόμενες» -, φθάνοντας σε έτος 365 ημερών. Η απόκλιση αυτή στα Ελληνιστικά χρόνια ανάγκασε τον Πτολεμαίο Γ´ το 238 π.Χ., να επανεξετάσει το ημερολόγιο, με αποτέλεσμα να προστίθεται μία ακόμη «επαγόμενη ημέρα» κάθε τέσσερα χρόνια. (Αλεξανδρινό Ημερολόγιο, που ακολουθούν ακόμη και σήμερα η Κοπτική και η Αιθιοπική Εκκλησία).

Στην Ρωμαϊκή εποχή ο Ιούλιος Καίσαρας διόρθωσε το ημερολόγιο βάση του Ιουλιανού Ημερολογίου των 365,25 ημερών, που έχανε μόνο μία ημέρα ανά αιώνα. Οι χαμένες συσσωρευμένες ημέρες όμως πάλι δημιούργησαν πρόβλημα, έτσι τον 15ο αιώνα μ.χ ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ´ φρόντισε να το ξαναδιορθώσει, ορίζοντας ότι τα χρόνια που λήγουν σε -00 δεν θα είναι δίσεκτα. Πρόκειται για το Γρηγοριανό Ημερολόγιο που ακολουθούμε σήμερα, με λάθος μίας ημέρας ανά 3.300 έτη.

Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, στην Αμερική ο άγνωστος (;) τότε πολιτισμός των Μαγια (ακμή του πολιτισμού τους τον 8ο αιώνα μ.χ), είχε εξελίξει περισσότερο το ημερολόγιο.

Οι Μάγια είχαν κυκλική αντίληψη του χρόνου , πιστεύοντας παράλληλα πως τα πάντα επαναλαμβάνονται. Για την μέτρηση του χρόνου είχαν αναπτύξει πολύπλοκα συστήματα, βασιζόμενοι σε απίστευτης ακρίβειας αστρονομικές μελέτες, κάτι που δεν έχουμε στα σημερινά ημερολόγια. (Έφθαναν σε απώλεια μόνο μίας ημέρας ανά 6000 χρόνια). Οι ιερείς των Μάγιας υπήρξαν εξαίρετοι παρατηρητές των αστρικών κινήσεων, «προφητεύοντας» δια μέσου των κινήσεων τους, το μέλλον.

Οι Μάγια χρησιμοποιούσαν πολλά ημερολόγια, που είχαν - όπως και στους υπόλοιπους αρχαίους πολιτισμούς -, χρησιμότητα στην γεωργία και στον καθορισμό των θρησκευτικών και κοινωνικών γεγονότων.

Τα κυριότερα ημερολόγια σε ταυτόχρονη χρήση ήταν δύο. Το σεληνιακό «ιερό» ημερολόγιο «Tzolkin», που ήταν προσαρμοσμένο στο εικοσαδικό αριθμητικό τους σύστημα, και στον κύκλο σοδειάς. Έτος 260 ημερών, (όσες και οι ημέρες της ανθρώπινης κυοφορίας) , μοιρασμένο σε μήνες των 20 ημερών, άρα 260/20 = 13 μήνες.

Το ηλιακό το «Haab» που ήταν το χρησιμοποιούσε κυρίως η άρχουσα τάξη, για τον καθορισμό της σοδειάς, και αστρονομικών παρατηρήσεων , και περιείχε 365, 2420 ημέρες. Συνδυαζόμενα τα δύο ημερολόγια έφτιαχναν το «Ημερολόγιο του Κύκλου» (ένας κύκλος διαρκούσε 52 Haab περίπου 52 χρόνια).

Όταν έκλεινε ο κύκλος αυτός ήταν η χρονική στιγμή της «ιερής νύχτα», που σήμαινε το κλείσιμο του ημερολογίου και την έναρξη του «νέου έτους». Έσβηναν το «ιερό πυρ» του κεντρικού ναού του Ήλιου προς τιμή του Θεού του ήλιου,τον «Quetzalcoatl», και γιόρταζαν την τελευταία νύχτα του έτους.


Όπως ανακαλύφθηκε επίσης στον κώδικα του Μεξικού (γνωστός ως Grolier) χρησιμοποιούσαν ένα ημερολόγιο που προέβλεπε την εμφάνιση και την απόκρυψη της Αφροδίτης από τον ορατό ουρανό, σε διάστημα 1.352 ετών! Και οι εκπλήξεις για τις γνώσεις τους δεν σταματούν εκεί. Όλοι οι σημαδιακοί αριθμοί των ημερολογίων τους ήταν πολλαπλάσια του «χρυσού» αριθμού «Φ» (1,6180339).

 Για παράδειγμα, ο κύκλος της Αφροδίτης γύρω από τον Ήλιο διαρκεί περίπου 224,695 ημέρες, εκείνος της Γης κάπου 365,240 ημέρες, και ο μεταξύ τους λόγος είναι 224,695/365,240=0,615... δηλαδή ο αριθμός Φ!

Το έτος μηδέν των Μάγια ξεκινούσε στις 13 Αυγούστου 3114 π.χ, βάση της δικής μας χρονολόγησης. Με βάση αυτήν την ημερομηνία χρησιμοποιούσαν επίσης ένα ημερολόγιο πιο μεγάλης διάρκειας, τον «Μεγάλο Κύκλο», ένα ημερολόγιο που διαρκεί 5.126 χρόνια, εφόσον σύμφωνα με τη Κοσμολογία των Μάγια, η Δημιουργία αποτελείται από πέντε Μεγάλους Κύκλους των 5.125 ετών, δηλαδή 25.625 χρόνια.

Σε κάθε κύκλο πίστευαν πως επαναλαμβάνονταν τα ιστορικά γεγονότα του προηγούμενου. Ο μεγαλύτερος τέτοιος κύκλος λεγόταν «baktun». Ο τρέχων «baktun» ξεκίνησε το 3114 π.Χ. και τελειώνει 5126 χρόνια μετά, τον Δεκεμβρίου του 2012. Υπήρχε ακόμα και ο «Γιγάντιος Κύκλος» που διαρκεί περίπου 26.000 χρόνια.

Όλοι οι Ουράνιοι θεοί εμπλέκονταν σε μία συνεχή και κυκλική διαδοχή, με ενδιάμεσα χρονικά διαστήματα από θεό σε θεό.

Σύμφωνα λοιπόν με το ημερολόγιο και την κοσμολογία των Μάγια, (όπως είναι καταγεγραμμένος στον κώδικα της Δρέσδης ) ο Κόσμος τους (του τρέχοντος baktun) στον οποίο ζούμε και εμείς, - εφόσον γίνει η αντίστοιχη προσαρμογή στο δικό μας ημερολόγιο - , θα τελειώσει όταν το χειμερινό ηλιοστάσιο θα ευθυγραμμιστεί με το «Κέντρο» του Γαλαξία μας, (το οποίο τοποθετείται στις 26 μοίρες του αστερισμού του Τοξότη), που αποτελούσε την Πύλη του Κάτω Κόσμου για τους Μάγια, κάτι που θα γίνει τον Δεκέμβρη του 2012..!!!!

Τότε σύμφωνα με απεικονίσεις του κώδικα της Δρέσδης, ο θεός του κατακλυσμού ανοίγει «τις στρόφιγγες» πλημμυρίζοντας τον κόσμο, σε μια ημερομηνία όπου οι περισσότεροι αντιστοιχούν την 21η ή την 22α Δεκεμβρίου (χειμερινό ηλιοστάσιο) του 2012!.

Το ημερολόγιο όμως των Μάγια δεν παύει να υφίσταται στις 21 Δεκεμβρίου του 2012.

Η ημερομηνία αυτή είναι το τέλος της περιόδου μακράς μέτρησης των Μάγιας, αλλά στη συνέχεια αρχίζει και πάλι, κάνοντας λόγω μάλιστα για μια «Χρυσή Εποχή» , μετά τον κατακλυσμό, που προφανώς οι ίδιοι δεν θα μπορέσουν να βιώσουν εφόσον ως λαός έχει εξαφανιστεί.

Στο κλείσιμο του κύκλου των Μάγια προστέθηκαν από συγγραφείς και κάποια αστρολογικά και αστρονομικά στοιχεία, που κάνουν λόγο για συζυγία όλων των πλανητών και ευθυγράμμιση του Ήλιου με το κέντρο του Γαλαξία για πρώτη φορά μετά από 26.000 χρόνια (στις 21 Δεκεμβρίου του 2012), για μεγάλη ηλιακή δραστηριότητα, η οποία θα βρεθεί στο ζενίθ της το 2012, κάτι που θα έχει ως αποτέλεσμα την αλλαγή των μαγνητικών πόλων της γης, εκρήξεις ηφαιστείων, μαγνητικές καταιγίδες, ακτινοβολία από το διάστημα και άλλα δεινά.

Στα παραπάνω ήρθε να προστεθεί η (επαν;) εμφάνιση του υποτιθέμενου πλανήτη Νιμπίρου, των Αννουνάκι (προερχόμενη από την Μεσσοποταμιακή και Εβραϊκή μυθολογία).

Οι Αννουνάκι κάτοικοι του Νιμπίρου, υποτίθεται ότι είναι μια ερπετοειδής φυλή που σύμφωνα με σουμερικές πινακίδες, εγκαταστάθηκαν στον πλανήτη μας χιλιάδες χρόνια πριν. Είναι μια πολεμική φυλή που θέλει να κυριαρχεί στις άλλες φυλές . Το προσωνύμιο τους είναι «οι μεγάλοι» . Οι Αννουνάκι εγκαταστάθηκαν στο παρελθόν στη γη, και με την γενετική μηχανική που διέθεταν δημιούργησαν τον άνθρωπο.



Ο Νίμπιρου, λοιπόν σύμφωνα με κάποιους «συγγραφείς», θα κατευθυνθεί εκ νέου προς τη Γη, κάτι που θα σημάνει το τέλος του πολιτισμού μας, είτε με την σύγκρουση του με την Γη, είτε με την επάνοδο των δυναστών Αννουνάκι, οι οποίοι ήδη ελέγχουν την Γη εδώ και χιλιάδες χρόνια (ζώντας ανάμεσα μας κατέχοντας όλες τις θέσεις κλειδιά..)

Αυτή η καταστροφή είχε προβλεφθεί αρχικά για το Μάιο του 2003, αλλά όταν δεν έγινε τίποτα, η ημερομηνία της καταστροφής μετακινήθηκε στο Δεκέμβριο του 2012.!!!!

Στην Ελλάδα στον Νίμπιρου, και τους εξωγήινους Αννουνάκι, προστέθηκαν οι «καλοί» «ΕΛ», οι «Ε», οι «υποχθόνιοι», οι «επιχθόνιοι», οι εβραϊκής καταγωγής «Νεφελίμ», «Ελοχίμ», και πλείστοι άλλοι....., ανθρωπόμορφοι ή μη...!!!
Η ταινία 2012, βασίζεται στο σενάριο μιας μαγνητικής αντιστροφής των πόλων της γης, (ένα από τα σενάρια καταστροφολογίας που αποδίδεται στο τέλους του μεγάλου κύκλου των Μάγια). Τι γνωρίζουμε λοιπόν για την αναστροφή των μαγνητικών πόλων της Γης; (όχι των γεωγραφικών πόλων).

Οι γήινοι μαγνητικοί πόλοι δεν είναι σταθεροί, αλλά κινούνται γύρω από τους γεωγραφικούς πόλους ( ο βόρειος μαγνητικός πόλος βρίσκεται αυτήν την περίοδο στην καναδική Αρκτική). Κατά την διάρκεια της γήινης ιστορίας των 4,5 δισεκατομμυρίων ετών, οι μαγνητικοί πόλοι έχουν αντιστραφεί αρκετές φορές. Κατά μέσον όρο, υπάρχει μια αντιστροφή σε κάθε 400.000 χρόνια περίπου, αλλά αυτό μεταβάλλεται αρκετά. Από όσα γνωρίζουμε από την επιστήμη, η τελευταία αντιστροφή, έγινε περίπου πριν 780.000 χρόνια την εποχή του Homo erectus.



Πριν όμως συμβεί μια αντιστροφή, το μαγνητικό πεδίο αρχίζει βαθμιαία να γίνεται πιο ασθενές. Με τα στοιχεία που διαθέτουμε σήμερα είναι γεγονός πως το γήινο μαγνητικό πεδίο έχει μειωθεί 10% , τα προηγούμενα 150 χρόνια, αυξάνοντας έτσι την πιθανότητα στο μέλλον να καταρρεύσει, αντιστρέφοντας τους μαγνητικούς πόλους του πλανήτη.

Με αυτό το ρυθμό μείωσης, το μαγνητικό πεδίο θα μπορούσε να εξαφανιστεί σε περίπου 1.500 έως 2.000 χρόνια, αναφέρει ο Jeremy Bloxham του Πανεπιστημίου του Harvard.

Η αντιστροφή συνεπώς είναι μια αργή διαδικασία, η οποία μπορεί να κρατήσει μερικές χιλιάδες χρόνια για να ολοκληρωθεί, κάτι που σίγουρα δεν θα γίνει έως το 2012.

Τα ανθρώπινα όντα επέζησαν των αντιστροφών στο παρελθόν, εντούτοις, μια αντιστροφή των πόλων θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις τόσο στις τεχνολογικές ανθρώπινες δραστηριότητες (επικοινωνίες) έως την σύνθεση της ατμόσφαιρας, λένε οι εμπειρογνώμονες, καθώς η μαγνητόσφαιρα της Γης μας προστατεύει από τις επικίνδυνες εξάρσεις των ηλιακών καταιγίδων και τον ηλιακό άνεμο.
Η ηλιακή δραστηριότητα, ακολουθεί ένα κύκλο, που φτάνει στο μέγιστο του κάθε 11 χρόνια. Όταν η δραστηριότητα βρίσκεται στο μέγιστο του κύκλου, σημειώνονται ηλιακές εκρήξεις που μπορούν να προκαλέσουν προβλήματα στις επικοινωνίες, αλλά και στην βιόσφαιρα του πλανήτη. Το επόμενο ηλιακό μέγιστο θα παρουσιαστεί μεταξύ 2012-2014, αλλά αναμένεται να είναι μέτριας έντασης, με καμιά διαφορά από προηγούμενους κύκλους, συνεπώς δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Σε σχέση με τις πλανητικές ευθυγραμμίσεις και τις συγκρούσεις με άλλους πλανήτες ή μετεωρίτες, η γη αντιμετώπιζε πάντα προσκρούσεις κομητών και αστεροειδών, αλλά τα επικύνδινα μεγάλα χτυπήματα είναι πολύ σπάνια. Η τελευταία μεγάλη πρόσκρουση έγινε πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια, και οδήγησε στην εξαφάνιση των δεινοσαύρων.

Σήμερα οι αστρονόμοι της NASA έχουν τη δυνατότητα , μέσω της έρευνας «Spaceguard Survey», να εντοπίζουν μεγάλους αστεροειδείς που είναι πιθανόν να προσεγγίσουν τη Γη.

Οι επιστήμονες έχουν ήδη ανακοινώσει ότι δεν υπάρχει κάποιος αστεροειδής που προβλέπεται να χτυπήσει τη Γη το 2012.

Τα περισσότερα σενάρια συνεπώς εμπεριέχουν μία μικρή δόση αλήθειας, με πολύ μεγάλη δόση υπερβολής, όσον αναφορά τους κινδύνους που διατρέχει ο πλανήτης μας, για μεγαλύτερες ή μικρότερες καταστροφές. Η κοσμική εξέλιξη και οι κοσμικές ή πλανητικές ανακατατάξεις, σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν αφορούν σε καμία περίπτωση την προσωπική μας αίσθηση του εξαιρετικά περιορισμένου ανθρώπινου χωροχρόνου, πόσο μάλλον προφητείες και προβλέψεις.

Ο μόνος πραγματικός  κίνδυνος που απειλεί την ανθρωπότητα όπως πολλές φορές έχουμε επισημάνει, είναι η ανεξέλεγκτη ανθρώπινη δραστηριότητα που επιβαρύνει ανεπανόρθωτα την βιόσφαιρα του πλανήτη, επιταχύνοντας τις καταστροφικές φυσικές διαδικασίες.

Εξαιτίας της παγκόσμιας κλιματικής αλλαγής λόγω της εγληματικής ανθρώπινης δραστηριότητας, η φυσική ικανότητα της Γης να απορροφά το διοξείδιο του άνθρακα μειώνεται, με αποτέλεσμα η παγκόσμια θερμοκρασία να είναι πιθανό να αυξηθεί έως και 6° C μέχρι το τέλος του αιώνα.

Την στιγμή που οποιαδήποτε αύξηση άνω των 2 βαθμών Κελσίου σε σχέση με τα σημερινά επίπεδα, κρίνεται ασφαλώς καταστροφική για την ανθρωπότητα και ολόκληρο το φυσικό περιβάλλον. (Αν η θερμοκρασία αυξηθεί μεταξύ των 0,5 και 2 βαθμών ως το 2050, είναι πιθανό η στάθμη της θάλασσας να ανέβει κατά μισό μέτρο).

Στην ακραία περίπτωση που η αύξηση φτάσει τους έξι βαθμούς, τότε ίσως οι απόγονοί μας δουν συνθήκες που ο πλανήτης δεν έχει δει εδώ και 100 εκατομμύρια χρόνια, όπως τροπικά δάση κοντά στους πόλους και απέραντες έρημους που θα φτάνουν ως την Κεντρική Ευρώπη… Υπό αυτό το πρίσμα η διάσκεψη της Κοπεγχάγης θα είναι η τελευταία μας ευκαιρία για να σταθεροποιηθεί το κλίμα σε 2° C πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα με ένα ομαλό και οργανωμένο τρόπο.

Καλούμαστε λοιπόν να αφήσουμε πίσω τις δεισιδαιμονίες άλλων εποχών, και να επαναπροσδιορίσουμε την σχέση μας τόσο με τον ίδιο μας τον ευατό, όσο και με την φύση, όχι μόνο διότι αυτό είναι αναγκαίο για την συνέχιση της ζωής στον πλανήτη, αλλά διότι θα πρέπει να αναπτύξουμε συστημικά μοντέλα ανάπτυξης, στα οποία γνώμονας θα είναι η δημιουργία και όχι η καταστροφή.

Η εποχή μας όπως και το μεταίχμιο κάθε εποχής, είναι μία κρίσιμη εποχή, μία εποχή αστάθειας και αλλαγών. Τα μέλλον είναι ανοικτό. Μπορούμε είτε να βυθιστούμε στο χάος και την καταστροφή βάση αποκλειστικά των δικών μας σωστών ή λάθος επιλογών, είτε να κατευθυνθούμε προς ένα καλύτερο και βιώσιμο κόσμο.

Η επιλογή ανάμεσα στην εξαφάνιση ή την εξέλιξη είναι πρωτίστως δική μας επιλογή.

Είναι ξεκάθαρο πλέον , πως ο τρόπος με τον οποίο αναπτύσσεται ο κόσμος μας έχει την δική του λογική, τόσο σε μακροκοσμικό, όσο και σε μικροκοσμικό επίπεδο (κοσμικό/φυσικό/κοινωνικό), με χαρακτηριστικό γνώρισμα την εναλλαγή περιόδων σχετικής σταθερότητας με περιόδους αυξανόμενης και τελικά κρίσιμης αστάθειας.

Όταν η αστάθεια φτάνει σε κρίσιμο σημείο, το σύστημα είτε καταρρέει είτε μεταβάλλεται σε μια νέα κατάσταση δυναμικής σταθερότητας. Αυτά τα κρίσιμα σημεία καμπής αποτελούν μακρομεταστροφές που συμπαρασύρουν το σύνολο των ανθρώπινων κοινωνιών.

Αυτή είναι η χρονική στιγμή, το κομβικό εκείνο σημείο, που κινδυνεύει άμεσα η κοινωνική και η πλανητική ισορροπία, λόγω του μοντέλου ανάπτυξης των σύγχρονων κοινωνιών.

Ίσως θα ήταν πιο συνετό λοιπόν, να ασχοληθούμε με τα πραγματικά προβλήματα των καιρών, αναζητώντας τρόπους σκέψης και δράσης που θα μας οδηγήσουν σε ένα καλύτερο αύριο, κατανοώντας την πραγματική θέση του ανθρώπου στον πλανήτη, δημιουργώντας αναχώματα μέσα από την γνώση, ενάντια σε όσους εκείνους που για λόγους προσπάθειας υποταγής συνειδήσεων, αποπροσανατολισμού, αλλά και πλουτισμού, πουλάνε ελπίδες ή σπέρνουν το φόβο στην ψυχή των ανθρώπων.
.Πηγές:

Η συντέλεια των Μάγιας συναντά την υπερθέρμανση έκπληξη της NASA ΤΑΣΟΣ ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ . Εφημερίδα το Βήμα, Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2008.
Δανέζης-Θεοδωσίου "Η Οδύσσεια των ημερολογίων: Αναζητώντας τις Ρίζες της γνώσης".
Η φυσική στο διαδύκτιο. www.physics4u.gr/blog (Επιλογή άρθρων) http://www.physics4u.gr/blog/?p=1253 , http://www.physics4u.gr/articles/2008/2012.html , http://www.physics4u.gr/news/2008/scnews3313.html , http://www.physics4u.gr/news/2003/scnews1205.html

Κρίση, Τεχνικές προπαγάνδας και χειραγώγησης...

«Γεννηθήκαμε σε μια εποχή, που όλα τελειώνουν..»

εφηβικό σύνθημα
.

Όπως  αποδυκνείεται είναι πλέον προφανές πως στην παρούσα χρονική περίοδο, οι ανθρώπινες κοινωνίες βρίσκονται αντιμέτωπες με μία σειρά από κρίσεις. Οι κρίσεις αυτές εκδηλώνονται ποικιλοτρόπως, εφόσον διαπιστώνονται τραγικές αντιφάσεις τόσο στο υπάρχον σύστημα διαχείρισης του πλανήτη, όσο και του τρόπου δόμησης και διαχείρισης των ανθρώπινων κοινωνιών.

Σε κάθε περίπτωση βέβαια κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την τεχνολογική πρόοδο που έχει επιτευχθεί, καθώς αυτή την στιγμή η ανθρωπότητα διαχειρίζεται το μεγαλύτερο γνωσιολογικό και τεχνολογικό κεφάλαιο στην ιστορία της.  Σίγουρα όμως μπορεί να αμφισβητηθεί η «ευημερία» της ανθρωπότητας, καθώς τα 2/3 του παγκόσμιου πληθυσμού εξακολουθούν να μαστίζονται από τις αρρώστιες και τον υποσιτισμό (Εάν ο τρίτος κόσμος αποκτούσε το δικά μας βιοτικό επίπεδο η ζωή στον πλανήτη θα λάμβανε τέλος). 

 .

Αλλά και στις ανεπτυγμένες χώρες, ενώ το βιοτικό επίπεδο έχει βελτιωθεί εξαιρετικά, ο πληθυσμός μαστίζεται από τις «νέες ασθένειες», όπως η παχυσαρκία, το άγχος, και η κατάθλιψη. Όπως μάλιστα προβλέπεται στα αμέσως επόμενα χρόνια, η κατάθλιψη θα υπερκεράσει όλες τις ασθένειες στον αναπτυγμένο κόσμο.  Όλα αυτά συμβαίνουν στο κατώφλι της 3ης χιλιετίας, την στιγμή που η τεχνολογία αναπτύσσεται ραγδαία, η πληροφορική, η νανοτεχνολογία, και η μοριακή βιολογία έχουν μπει στην ζωή μας. Την στιγμή πού πολιτικά συστήματα και αξίες έχουν καταρρεύσει, η τρομοκρατία και η νέα τάξη πραγμάτων βρίσκονται στην καθημερινή ατζέντα, καθορίζοντας τον τρόπο ζωής μας...

 .
Τα μαζικά μέσα ενημέρωσης και το διαδύκτιο έχουν ανοίξει νέους δρόμους στην πληροφόρηση, ταυτόχρονα όμως ο καταιγισμός των πληροφοριών αναιρεί την πραγματική αντίληψη των γεγονότων, έτσι ώστε ο άνθρωπος, αποπροσανατολίζεται χάνοντας την αίσθηση του χρόνου και του τόπου. Ο χρόνος ο οποίος είναι όλο και πιο συχνά ο μεγάλος απών, εφόσον διατίθεται σχεδόν αποκλειστικά στην εργασία. Δεν υπάρχει πια χρόνος για την οικογένεια, την διασκέδαση, την προσωπική πνευματική ανάπτυξη. Τα πάντα κινούνται σε ρυθμούς fast food, στερούμενων ουσίας, και κάλυψη επιφανειακών και πρόσκαιρων αναγκών.

Αναγκών οι οποίες σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, δημιουργούνται βάση προτύπων συμπεριφοράς και κατανάλωσης , τα οποία είναι ίδια για όλους του ανθρώπους, ανεξαρτήτως εθνικότητας. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο ο κακώς εννοούμενος ευημερισμός, έλαβε τον χαρακτήρα του μιμητισμού, και της ισοπέδωσης των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και αναγκών του κάθε ατόμου.  Δίχως να γνωρίζουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και τι αναζητούμε στο μαγικό ταξίδι της ζωής, αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας, όχι βάση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών μας, που βασίζονται στα γονίδια μας και σε επίκτητες συνιστώσες που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας, οικογένεια, εκπαίδευση, έθνος, αλλά στην αυτοπραγμάτωση που αυτοεπιβεβαίωνεται ως κατανάλωση, και την προβολή παγκοσμιοποιημένων προτύπων υποκουλτούρας που αφορούν τον σύγχρονο τρόπο ζωής της μόδας και του θεάματος.

Και στο παρελθόν ενεργούσαν ταυτόχρονα στις κοινωνίες, διάφορες παραδόσεις και πολιτιστικά πρότυπα, διαμορφώνοντας κάποια στιγμή ένα κυρίαρχο πολιτισμικό πρότυπο. Για πρώτη φορά όμως έχει επικρατήσει ένας μηδενιστικός τύπος παγκοσμιοποιημένου πολίτη, όπου η κατανάλωση γίνεται αξία, και οι αξίες γίνονται καταναλωτικά αγαθά. Ακολουθούμε πολιτισμικά εδραιωμένους τύπους ταυτότητας και κουλτούρας, που μας οδηγούν σε μηχανικές συμπεριφορές κατανάλωσης. (1)

Το σύνθημα που χαρακτηρίζει έναν τέτοιο τρόπο ζωής είναι το: «Δούλεψε, αγόρασε, κατανάλωσε, πέθανε....». Βάση της ανθρωποκεντρικής δόμησης των ανθρώπινων κοινωνιών, ο φυσικός κόσμος στερείται νοήματος, ο παθητικός καταναλωτισμός, οι υλικές απολαύσεις και η εξουσία είναι το μόνο επιθυμητό. Σε ένα τέτοιο σύστημα το φυσικό περιβάλλον υποτάσσεται στις ανθρώπινες επιθυμίες και ανάγκες, εφόσον του αναγνωρίζεται μόνο η χρηστική του ιδιότητα..

Ακριβώς εξαιτίας αυτής του γεγονότος, αλλά και της δημογραφικής έκρηξης, της υπερκατανάλωσης, και της ανορθολογικής εκμετάλλευσης των ενεργειακών πόρων του πλανήτη, καταστράφηκε η φυσική πλανητική ισορροπία, αναδεικνύοντας ίσως ως το μείζον πρόβλημα της ανθρωπότητας, την περιβαλλοντική κρίση και την κλιματική αλλαγή. Το σύνθημα που αποτυπώνει εξαιρετικά την περιβαντολογική αυτή απαξίωση, βρίσκεται γραμμένο σε ένα τοίχο στον Πειραιά: «Κάψτε τα δέντρα, φυτέψτε τσιμέντο...». 

Το παράδοξο είναι πως ενώ η βιόσφαιρα καταρρέει, κάτω από το βάρος της τεχνόσφαιρας, η ανθρωπότητα αντί να αναπτύξει την πράσινη ενέργεια, και να αναπτύξει οικολογικούς τρόπους διαχείρισης του περιβάλλοντος, αποκομμένοι προ καιρού από την φύση, αντικαταστήσαμε το φυσικό περιβάλλον με τεχνητό, εγκαταλείποντας σταδιακά την φυσική βιόσφαιρα, για χάρη της τεχνόσφαιρας.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο , δια μέσου της τεχνολογίας έχουμε φτιάξει ένα κόσμο τεχνητό, απόλυτα ελεγχόμενο, αφήνοντας στο περιθώριο κάθε μεταφυσική ερμηνεία του κόσμου, καθώς το μόνο αποδεκτό ως αληθές είναι το επιστημονικά και πειραματικά επαληθεύσιμο. (2)

Πρόσφατα όμως όπως και αλλού έχω αναφέρει, τα πειράματα της κβαντικής φυσικής ανέτρεψαν αυτή την θεώρηση, αποδεικνύοντας πως στον μικρόκοσμο της ύλης, δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για καθορισμένες οντότητες των υποσωματιδίων με συγκεκριμένες ιδιότητες, όπως ταχύτητα και θέση, αλλά για ένα δυναμικό σύνολο από δυνατότητες, καθώς η φύση τους δεν είναι δεδομένη, αλλά μεταβάλλεται από την αλληλεπίδραση του παρατηρητή και του φαινομένου που παρατηρεί.  Το παραδοξότερο όλων είναι πως το φαινόμενο που ονομάζουμε «σωματίδιο» μετατρέπεται σε κύμα όταν δεν το παρατηρούμε.

Παρόλα αυτά η πρόοδος της τεχνολογίας αναγνωρίζεται έως σήμερα, ως το ανώτατο γνωσιολογικό και ηθικό κριτήριο, υποκαθιστώντας την φιλοσοφία και την θρησκεία, κυριαρχώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο ένας «τεχνολογικός μεσσιανισμός», που υποστηρίζει πως η επιστήμη θα μας λύσει όλα τα προβλήματα. Ο άνθρωπος και τα επιτεύγματα του σε ρόλο Θεού. Ο άνθρωπος όμως αδυνατεί να επωμιστεί τα απρόσωπα τεχνολογικά και θεσμικά συστήματα που έχει δημιουργήσει.

Η αναγκαιότητα εξεύρεσης λύσεων κατ’ αυτόν τον τρόπο, για το παρόν και το μέλλον είναι προφανής, καθώς είμαστε αντιμέτωποι με ένα αδιέξοδο, όχι μόνο περιβαλλοντικό και πλανητικό, αλλά και «εσωτερικό», που έχει να κάνει με την ίδια μας την υπόσταση. Και αυτό διότι όπως χαρακτηριστικά είπε ο Γκαίτε:

«Ως ανθρώπινα όντα, η μεγαλοσύνη μας δεν έγκειται τόσο στην ικανότητα μας να αλλάξουμε τον κόσμο, όσο να αλλάξουμε τον εαυτό μας…», σε διαφορετική περίπτωση  καταλήγει υποχείριο των παθών του, εφόσον δεν είναι πλέον ικανός να ξεχωρίσει την επιθυμία από το συναίσθημα, και το συναίσθημα από την σκέψη.

Το πραγματικό πρόβλημα των φιλελεύθερων καπιταλιστικών κοινωνιών βρίσκεται στον κυρίαρχο μηδενισμό που έχει επικρατήσει, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο στοχαστής και συγγραφέας Θεόδωρος Ζιάκας. Παντού κυριαρχεί μια καταναλωτική νιρβάνα. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο ο φυσικός κόσμος για τους πολλούς δεν έχει νόημα, η βιολογική εξέλιξη είναι συσσώρευση τυχαίων μεταλλάξεων, η ιστορία δεν έχει ειρμό, ο άνθρωπος είναι μόνος στο σύμπαν. Σημασία έχει μόνο το παρόν του.

Στη θέση της άλλοτε πανίσχυρης «προμηθεϊκής» βούλησης για τη δύναμη, που χαρακτήριζε τον άνθρωπο στην ανοδική πλευρά της εξελικτικής του καμπύλης, έχει μείνει μία αγχώδης εσωτερική αναζήτηση νέων, όλο και πιο ηδονικών μορφών αυτοανάλωσης της επιθυμίας. Είναι ένας «ηδονιστικός αυτομηδενισμός». Στο ένα άκρο του πρόκειται για ένα είδος λαιμαργίας, μια ακόρεστη ζήτηση για περισσότερα, όλο και περισσότερα. 

Στο άλλο άκρο είναι ένα κράμα εγκατάλειψης, παραίτησης, δειλίας μπροστά στη δυστυχία και τον θάνατο». Ο μηδενισμός μεταβάλλεται έτσι σε πανδημική ψυχοπαθολογία στον σύγχρονο κόσμο. Είναι ασθένεια κοινωνική. Ασθένεια του πολιτισμού, η οποία δεν επιδέχεται θεσμική αντιμετώπιση. Η θεραπεία της εξαρτάται πλέον από την αλλαγή των θεσμών αλλά από την αλλαγή των ψυχών: από μία μεταφυσική επανάσταση/μεταστροφή. (3)

Υφίσταται συνεπώς μία αντίφαση ως προς την ελευθερία της βούλησης
που έχουν κατακτήσει οι αναπτυγμένες κοινωνίες.(Eκτός από τις ατομικές ελευθερίες που καταστρατηγούνται υπό τον φόβο της τρομοκρατίας).
Και αυτό διότι η ελευθερία της βούλησης έχει ταυτοποιηθεί με την δυνατότητα ικανοποίησης πλασματικών αναγκών, οι οποίες ενισχύονται από το σύστημα, το οποίο προάγει τα καταναλωτικά πρότυπα, γεγονός που ενισχύεται από την απουσία της εσωτερικής ελευθερίας.

Και αυτό διότι η εξωτερική ελευθερία εξαρτάται από την εσωτερική ελευθερία, την πνευματική ελευθερία, μέτρο της οποίας είναι η ικανότητα μας να αποφασίζουμε και να πράττουμε ανεπηρέαστοι από τα πάθη μας.
Βυθισμένοι στην καταναλωτική μας Νιρβάνα, μπορεί να βγαίνουμε στους δρόμους για την χαμένη μας ευμάρεια, αλλά κανείς δεν διαμαρτύρεται για την χαμένη του πνευματικότητα, την πρωτοφανή ηθική και πνευματική κρίση που περνάμε.

Η προ μνημονίου (ετεροχρονισμένη αλλαγή)  Ελληνική κοινωνία (12η σε κατά κεφαλή κατανάλωση στον κόσμο), συμμετέχει δυναμικά στην καταναλωτική λαίλαπα του παγκοσμίου συστήματος. Κάτι που δεν συνάδει με την ειδοποιό διαφορά κατά την αρχαιότητα, του Έλληνα από τον Βάρβαρο, που ήταν η εκπαίδευση στην εγκράτεια. Όσο πιο άναρχος είναι κανείς εσωτερικά τόσο πιο δούλος είναι εξωτερικά αναφέρει ο Μάξιμος ο Ομολογητής, και χρειάζεται αφέντη για να επιβιώσει... (4)

Ένας άνθρωπος μη συνειδητοποιημένος και άναρχος συναισθηματικά χειραγωγείται εύκολα. Το γεγονός αυτό το αντιλήφθηκε ο πατέρας της διαφήμισης Edward Louis Bernays (1891 -1995), ανιψιός του Sigmund Freud, για να πετύχει τον στόχο του να γίνει πλούσιος και ισχυρός δηλαδή. Αυτό που επιδίωξε ήταν να γίνουν «οι άνθρωποι κινούμενες μηχανές ευτυχίας», δια μέσου της κατανάλωσης..

Έως τότε οι εργατικές τάξεις αγόραζαν τα αγαθά τα οποία είχαν ανάγκη. Για την βιομηχανική εποχή όμως αυτό δεν ήταν αρκετό. Η μαζική παραγωγή αγαθών δεν μπορούσε να στηρίζεται σε απλές ανάγκες, χρειαζόταν νέες, πλασματικές! Κατ’ αυτόν τον τρόπο με την εισαγωγή των ιδεών του Bernays οι μάζες, άρχισαν να αγοράζουν προϊόντα όχι επειδή τα είχαν ανάγκη, αλλά επειδή θα ένοιωθαν καλύτερα εάν τα είχαν. Η κατανάλωση αναγνωριζόταν πλέον ως αυτοσκοπός, αγοράζεις για να επιδικνίεσαι, και για να εκφράζεις τον εσωτερικό σου κόσμο. «Το εκάστοτε προϊόν δεν είναι κάτι που απλά το θέλεις. Είναι κάτι που αν το αποκτήσεις θα αισθανθείς καλύτερα!».

Οι άνθρωποι ήθελαν πια να αποκτήσουν έναν «άλλο εαυτό», και αυτή ακριβώς την εικόνα άρχισε να τους πουλάει η διαφήμιση. Ο Bernays το πέτυχε αυτό, αξιοποιώντας τις αντιλήψεις του Θείου του Freud, πως ο άνθρωπος ελέγχεται κυρίως από τις ασυνείδητες επιθυμίες του. Εφαρμόζοντας τις απόψεις αυτές στο πεδίο της πώλησης, συμπέρανε πως αυτές οι επιθυμίες μπορούν να τεθούν υπό έλεγχο και σε μαζική κλίμακα, με στόχο την αύξηση των πωλήσεων συνεπώς και των κερδών. Δεν θα ήταν πια ανάγκη να αγοράζουν οι άνθρωποι μόνο αυτό που πραγματικά χρειάζονται, αντίθετα θα μπορούσαν να πειστούν πως χρειάζονται το οποιοδήποτε προϊόν -ή ιδέα-, αρκεί να μπορέσει κάποιος να το παρουσιάσει, κατά τέτοιο τρόπο που να αγγίζονται οι βαθύτερες επιθυμίες του. Το προϊόν θα μπορούσε τότε να συνδεθεί με την ψευδαίσθηση της ασφάλειας και της σιγουριάς.

Ο Edward υποστήριζε ότι το μέλλον του Μάρκετινγκ, της διαφήμισης και της πολιτικής ήταν στο να βρουν τους τρόπους να απευθυνθούν στη συναισθηματική πλευρά των ανθρώπων μέσω της χρήσης συμβόλων, με σκοπό να καταφέρει να τους επιβάλει την επιθυμητή αντίδραση άμεσα και γρήγορα. Ακολουθώντας αυτή την αντίληψη, το αποτέλεσμα ήταν η άνοδος μίας νέας μορφής πολιτικής που στηρίχθηκε και οργανώθηκε γύρω από την έννοια του καταναλωτισμού.

Οι τεχνικές της διαφήμισης του Bernays, αποσκοπούσαν στο να κρατούν μονίμως τους καταναλωτές σε μια μαζική καταναλωτική αυταρέσκεια. Η θριαμβευτική επιτυχία του Bernays ήρθε όταν εταιρίες τσιγάρων του ζήτησαν να διερευνήσει τρόπους για να αυξήσουν την πελατεία τους.
Την εποχή εκείνη οι γυναίκες δεν κάπνιζαν –τουλάχιστον δημόσια-, γεγονός που περιόριζε τους πιθανούς αγοραστές. Ο Bernays συνέδεσε το κάπνισμα των γυναικών με την χειραφέτηση τους.

Έτσι οργανώθηκε η ανάλογη διαφημιστική καμπάνια, με μηνύματα που συνέδεαν έντεχνος το κάπνισμα με την ανεξαρτησία των γυναικών. Με συνεργασία φεμινιστριών, διοργανώθηκε παρέλαση όπου έγινε η πρώτη δημόσια εμφάνιση γυναικών που κάπνιζαν αυτό που οι ίδιες ονόμαζαν «δάδες της ελευθερίας». Έκτοτε όλες οι γυναίκες του πλανήτη απέκτησαν το δικαίωμα στην χειραφέτηση τους δια μέσου του καπνίσματος, εφόσον το κάπνισμα συνδέθηκε με την ελευθερία τους, και την αμφισβήτηση των προνομίων των ανδρών..

Αυτή ήταν ίσως η πρώτη φορά που η ανάγκη για χειραφέτηση χρησιμοποιούνταν τόσο ξεκάθαρα δια μέσω ευτελών μηχανισμών χειραγώγησης και μάλλον η πρώτη -αλλά όχι τελευταία- φορά που μια εξάρτηση διαφημιζόταν ως μοντέλο ελευθερίας. Ο δρόμος είχε πια ανοίξει, το ίδιο μοντέλο άρχισε να εφαρμόζεται σε εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις, μια νέα επιστήμη γεννήθηκε, ώσπου αναπτύχθηκαν νέοι τρόποι «πώλησης» οποιοδήποτε προϊόντος, από τσιγάρα και αυτοκίνητα μέχρι τη δημόσια εικόνα προέδρων, ακόμη και τις ίδιες μας τις απόψεις ή την επιθυμία μας για πόλεμο ή ειρήνη.

Έκτοτε η νέα μέθοδος εξακολουθεί να διαμορφώνει καθημερινά τεχνητές «ανάγκες», να καθορίζει τα ρούχα που φοράμε, την τροφή που προτιμάμε, τα κόμματα που ψηφίζουμε, ακόμη και τις ερωτικές μας προτιμήσεις και πολλές από τις βαθύτερες πεποιθήσεις που νομίζουμε αφελώς για ολότελα δικές μας. (5)

Έρευνα αγοράς, target groups, όλες οι πρωτότυπες συλλήψεις του Bernays κυριαρχούν έκτοτε στις τεχνικές της εξουσίας. Στα κείμενα του ο Bernays εξηγούσε ακριβώς με ποιο τρόπο οι κυβερνήσεις και οι διαφημιστές «μπορούν να βάζουν σε πειθαρχία τον νου, έτσι ακριβώς όπως οι στρατιωτικοί πειθαρχούν το σώμα», καθώς ο άνθρωπος αποτελεί σύμφωνα με τις απόψεις του «ένα αγελαίο ζώο, για το οποίο η φυσική μοναξιά είναι πραγματικός τρόμος», έτσι ώστε ο διαρκής συσχετισμός του με κάποιο κοπάδι να του δημιουργεί ένα αίσθημα ασφάλειας.

«Στον άνθρωπο, ο φόβος της μοναξιάς δημιουργεί την ανάγκη να έχει ίδιες απόψεις με την υπόλοιπη αγέλη». Αυτή η πειθαρχία μπορεί να επιβληθεί «χάρη στην έμφυτη ελαστικότητα της ανθρώπινης φύσης». Η ανθρώπινη συμπεριφορά βρίσκει εφαρμογή στον τρόπο διακυβέρνησης και χειραγώγησης της μάζας, καθώς η οργάνωση της δημοκρατίας είναι τέτοια, «ώστε τα μυαλά των πολιτών μπαίνουν σε καλούπια», ενώ «οι ιδέες τους τούς έχουν υποβληθεί από ανθρώπους τους οποίους ούτε που έχουν ακουστά».

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στο βιβλίο του Προπαγάνδα 1928: 

«Ο έξυπνος και συνειδητός χειρισμός της οργανωμένης συνήθειας και γνώμης των μαζών είναι ένα σημαντικό στοιχείο μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Αυτός που είναι σε θέση να καθοδηγεί αυτό τον αθέατο μηχανισμό της κοινωνίας συνιστά μια αόρατη κυβέρνηση, που αποτελεί την πραγματική δύναμη που κυβερνά ολόκληρη τη χώρα.., και αλλού, ..η καλή διακυβέρνηση μπορεί να πουληθεί προς μια κοινωνία, ακριβώς όπως και κάθε άλλο αγαθό. Εφόσον γνωρίζουμε τους μηχανισμούς και τα κίνητρα του κοινού γιατί να μην μπορούμε να το ελέγχουμε και να το κατευθύνουμε όπου εμείς θέλουμε και μάλιστα χωρίς να το αντιληφθεί; Οι πρόσφατες εφαρμογές της προπαγάνδας έδειξαν ότι αυτό μπορεί να συμβεί ως ένα σημείο και εντός κάποιων ορίων…».

Τις τεχνικές του Bernays, μελέτησε και χρησιμοποίησε ο Gebels για την προπαγάνδα του Ναζιστικού κόμματος της Γερμανίας. Ο ίδιος ο Bernays υπήρξε σύμβουλος των τεσσάρων Αμερικανών προέδρων, ενώ στους πελάτες του συμπεριλαμβάνονται μεγάλες εταιρίες και κυβερνήσεις ξένων χωρών, αλλά και διασημότητες της εποχής του. Έκτοτε οι τεχνικές διαφήμισης έχουν όπως είναι φυσικό εξελιχθεί, διευρύνοντας το οπλοστάσιο τους, εκμεταλλευόμενες στο έπακρο την δύναμη των Μ.Μ.Ε, διαμορφώνοντας κατ΄αυτόν τον τρόπους και στάσεις ζωής, ενώ πίσω από τα προϊόντα που πλασάρουν, - τα περισσότερα με σύντομη ημερομηνία λήξης, ακριβώς για να αυξάνονται συνεχώς οι πωλήσεις - , υπάρχει ένας τεράστιος χορός δισεκατομμυρίων... (Δείτε εδώ το σχετικό ντοκυμαντέρ του B.B.C)

Η δόμηση του συστήματος όπως το περιγράψαμε παραπάνω έχει οδηγήσει το ίδιο το σύστημα που το έθρεψε, σε τραγικές αντιφάσεις εξαιτίας τόσο της ανορθολογικής ανάπτυξης της παγκόσμιας οικονομίας, και της περιβαλλοντολογικής καταστροφής, όσο και του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό, και ιεραρχούμε τις ανάγκες μας.

Είναι προφανές ότι πολιτισμικά δεν μπορούν να γίνουν άμεσες αλλαγές όσο και αν είναι προφανής η αναγκαιότητα μιας τέτοιας αλλαγής, καθώς σε μία τέτοια διαδικασία θα υπάρξουν μεγάλα διαρθρωτικά προβλήματα. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως η βιωσιμότητα του κόσμου έχει ένα ιστορικό τίμημα: την αναδημιουργία.

Πέρα από τις οικονομικές και διαρθρωτικές αλλαγές, θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τόσο την σχέση με τον εαυτό μας, όσο και με το περιβάλλον μας, να μάθουμε να αξιολογούμε τις πραγματικές μας ανάγκες, αντιδρώντας στην χειραγώγηση, καλλιεργώντας την επίγνωση- αυτοπραγμάτωση, απελευθερώνοντας την εξάρτηση της ευτυχίας μας από την καταναλωτική φρενίτιδα, και τέλος να αναπτύξουμε μια διαφορετική και βιώσιμη πολιτισμική ταυτότητα.

Ως καταναλωτές εάν καταφέρουμε να συνειδητοποιήσουμε την δύναμη που έχουν οι ατομικές μας επιλογές θα μπορούσαμε ενδεχομένως να αλλάξουμε πολλά στην καθημερινή μας πραγματικότητα. Το ζήτημα δεν είναι ότι ζούμε σε πονηρούς και επικίνδυνους καιρούς. Εμείς με τις δράσεις μας δημιουργούμε τις συνθήκες της ζωής μας.

Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της μεταβατική εποχή που διανύουμε είναι η αναμονή. Η αναμονή του «νέου» που θα προκύψει από τα σαθρά ερείπια του χθες, το οποίο σταδιακά και με οδύνη αποσυντίθεται και εξαντλείται. Σε κάθε περίπτωση δεν υπάρχουν ανώδυνες και έτοιμες λύσεις, μόνο σωστές ή λανθασμένες επιλογές....

Παραπομπές:
1,2,3,4. «Ο σύγχρονος μηδενισμός», Θεόδωρος Ζίακας
5. Από τον Freud στην Προπαγάνδα, Γιώργος Νοτόπουλος.