Οι ήρωες ως «αρχέτυπα» στην αρχαία Ελλάδα

  

Οι ήρωες για τους αρχαίους Έλληνες σηματοδοτούσαν την ικανότητα «υπέρβασης» και «εξύψωσης του ανθρώπου», καθώς ως «ημίθεοι» αποτελούσαν τον σύνδεσμο ανάμεσα στους Θεούς και τους ανθρώπους. Ήταν οι λίγοι, «εκλεκτοί», οι οποίοι ακολουθούσαν την δύσκολη «ατραπό». Μία «ατραπό», η οποία προϋπέθετε να υπερβούν τα ανθρώπινα.  Ήταν αυτοί που «αναλάμβαναν» να θυσιαστούν για το κοινωνικό σύνολο, ώστε να ευημερεί η κοινωνία.

Θυσίαζαν το «εγώ», για το «εμείς», παρότι και αυτοί ήταν αναγκαστικά υποταγμένοι στο πεπρωμένο και στα «τερτίπια» των Θεών. Μέσα από τους άθλους και την τραγικότητα της πορείας τους, υπήρξαν οι «λυτρωτές» της ανθρωπότητας.

Μέσα από τις «συμβολικές» δοκιμασίες που έπρεπε να ξεπεράσουν, έβγαιναν τελικά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θριαμβευτές, αφήνοντας παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές, την προσωπική θυσία, την λαχτάρα του θνητού ανθρώπου για αθανασία, την αναζήτηση της Θεϊκής μας υπόστασης, την αναζήτηση εν τέλη του αληθινού προορισμού της ψυχής...

Σε ένα τέτοιο ηρωικό πλαίσιο, ο  πολιτισμός που περιγράφει ο Όμηρος αποθεώνει την τιμή και τη δημόσια εκτίμηση. «Το υψηλότερο αγαθό για τον Ομηρικό άνθρωπο», γράφει ο Dodds, «δεν είναι ο φόβος προς το θεό», αλλά ο σεβασμός σε αξίες όπως είναι η αιδώς και η δικαιοσύνη, δεν είναι τυχαίο ότι ο Αχιλλέας στον καβγά του με τον Αγαμέμνονα λέει: «ἀλλά σοί, ὦ μέγ΄ ἀναιδές» . Ο Αχιλλέας φέρεται με το δέοντα σεβασμό σε όλους εκτός από τον Αγαμέμνονα , ο οποίος δε σέβεται ούτε τον ιερέα του Απόλλωνα.

Οι περισσότεροι ομηρικοί ήρωες είναι πρότυπα ηθικής, ευγένειας, ευαισθησίας και ως «παραδειγματικές αχρονικές μορφές»  μπορούν να μπολιάσουν με αξίες το σύγχρονο αναγνώστη των ομηρικών επών.

Απόσπασμα από τον κύκλο αποσυμβολισμού αρχαίων Ελληνικών Μύθων  στο «Ιχώρ»

Ο «ολιστικός»και ο ερπετοειδής εγκέφαλος

Ο εγκέφαλος του σύγχρονου ανθρώπου αποτελείται από έναν πυρήνα «ερπετοειδούς εγκεφάλου», έναν εγκέφαλο «κατώτερου θηλαστικού», και (κυρίως)  από τον «εξελιγμένο» σύγχρονο ανθρώπινο εγκέφαλο. Καθένας από τους τρεις εγκεφάλους,  ελέγχει τις δικές του λειτουργίες, και συνδέεται με τους άλλους, με ένα δυναμικό δίκτυο νευρωνικών συνδέσεων. 

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δίνει στον άνθρωπο την ξεχωριστή του θέση στο βασίλειο των ζώων, ενώ οι άλλοι δύο εγκέφαλοι μας, είναι ίδιοι με τις αντίστοιχες δομές των άλλων ζώων, μιας και οι πρωτόγονες αυτές περιοχές έχουν παραμείνει ίδιες, εδώ, και εκατομμύρια χρόνια. 

Αξίζει να σημειωθεί πως δεν είναι μόνο ο ανώτερος ανθρώπινος εγκέφαλος που επιβάλλεται στον ερπετοειδή, και στο θηλαστικό εγκέφαλο, αλλά αρκετά συχνά συμβαίνει το αντίθετο.! Ο θηλαστικός ή συναισθηματικός εγκέφαλος, που εμφανίζεται όμοιος σε πολλά θηλαστικά, δημιουργεί τα συναισθήματα που στη συνέχεια θα πρέπει να ελεγχθούν, από το λογικό εγκέφαλο. 

Ο «ερπετοειδής» εγκέφαλος είναι το πιο πρωτόγονο τμήμα του εγκεφάλου μας. Δημιουργεί την ανάγκη για επιβίωση και ρυθμίζει αισθήματα και κατώτερες λειτουργίες. Ο κοινός εγκέφαλος (θηλαστικός /ερπετοειδής) είναι ένας «χωριστικός» εγκέφαλος, ένας τέτοιος εγκέφαλος είναι εύκολο να χειραγωγηθεί, να μάθει να λειτουργεί με στερεότυπα, να γίνει « αμνός» και «οπαδός» ! 

Ο « νέος εξελιγμένος » εγκέφαλος, θα είναι ο «ολιστικός» εγκέφαλος. Σε ένα τέτοιο νοητικό και συνειδησιακό πλαίσιο, δεν χωρούν δόγματα, και στερεότυπα διαχωρισμού και μισαλλοδοξίας. Ο άνθρωπος στο σύνολο του, - πόσο μάλλον ο σημερινός Έλληνας-, απέχει πολύ από το κομβικό αυτό σημείο νοητικής «μεταστοιχείωσης», ή «αναβάθμισης» αν θέλετε...

Θα θελα Δάσκαλε, να μάθω τα μυστικά της ζωής και του σύμπαντος.. ! (Β)

Η γνώση δεν μεταδίδεται, όπως συμβαίνει με τις πληροφορίες. Η γνώση δεν αποκτιέται  διαβάζοντας βιβλία, αυτή είναι «δανεική γνώση»,  γεμίζουμε στιγμιαίες πληροφορίες που υιοθετούμε. Ίσως να νομίζουμε πως αποκτάμε γνώση ακολουθώντας πρακτικές μεθόδους, ενώ απλά εισχωρούμε όλο και περισσότερο στην άγνοια μας. 

Η γνώση απαιτεί βίωμα. Αυτή η γνώση δεν μεταδίδεται. Κερδίζεται, αποκαλύπτεται σταδιακά με  ταπεινότητα, πειθαρχεία και πάθος.

Για να βρεις την αλήθεια, θα πρέπει η αναζήτηση σου να γίνει  δικό σου βίωμα, και όχι σύμφωνα με τα «βιώματα» και τα πιστεύω άλλων. Αν αυτό επιτευχθεί τότε θα πρέπει να συντελεστεί εντός σου μία αλλαγή, μία συνειδησιακή  «αλλαγή» η οποία θα σε αλλάξει εντελώς. Η παλαιά σου κατάσταση θα πρέπει να «πεθάνει», ώστε να γίνει χώρος για το νέο, το καινούργιο.  

Αυτό εννοούσε  Πλάτωνας  όταν έλεγε πως  «Αυτοί που φιλοσοφούν ορθά είναι αυτοί  που μελετούν αποκλειστικά πώς  θα πεθάνουν». Εννοούσε φυσικά τον θάνατο της κατώτερη φύσης, η οποία  να «πεθάνει», ώστε  να αφήσει τη θέση στο πνεύμα, σ΄ αυτή τη θεϊκή αρχή που βρίσκει τότε τη δυνατότητα να ελευθερωθεί για να δράσει και να αλλάξει τα πάντα.. 

Την  ίδια προτροπή συναντούμε και στην  αγιορείτικη σοφία, η οποία επίσης διδάσκει πως: «Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις»..

Το καινούργιο υπάρχει μέσα σου όπως ο σπόρος στο έδαφος, και περιμένει να αφυπνιστεί, να καλλιεργηθεί, αρκεί να αναζητηθεί ή να υποδειχθεί από κάποιον άλλο, που το έχει ήδη ανακαλύψει. Αν το ανακαλύψεις,  τότε ο σπόρος που ήταν εν υπνώσει μέσα σου, θα αναγεννηθεί, και τότε μπορείς να τον καλλιεργήσεις να τον αναπτύξεις σύμφωνα με τις δικές σου δυνάμεις . 

Τότε ο  δικός σου σπόρος θα αναπτυχθεί,  θα ανθίσει, και στην συνέχεια θα πρέπει να ταξιδέψει , ώστε να εκπληρώσει τον προορισμό του, που δεν είναι άλλος την εύρεση ενός πρόσφορου εδάφους για την ανάπτυξη της δύναμης που φέρνει εντός του από έναν άλλο αναζητητή….

Συνδεσμος στο πρώτο μέρος