Ψήγματα* αποσυμβολισμών στο μυσταγωγικό και μυθαγωγικό ταξίδι των άθλων του Θησέα (Άσκηση εντοπισμού)

O καθημερινός άνθρωπος, δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί και να κατανοήσει τους αόρατους δεσμούς της ύπαρξης του με την πνευματική "φύση του", η οποία είναι ομοούσια της φύσης, της οποίας αποτελεί τέκνο." Γης παις ειμί και ουρανού αστερόεντος, αυτάρ εμοί γένος ουράνιον" (αρχικά ο νεαρός Θησέας δεν γνωρίζει πως είναι γιος του βασιλικής γενιάς. Εικάζεται επίσης πως ο Θησέας δεν ήταν γιος του Αιγέα, αλλά του Ποσειδώνα- θεϊκή γενιά ).

Aυτό αρχίζει να συμβαίνει, όταν το άτομο όντας ταλαιπωρημένο από τις δοκιμασίες (ο μυητικός δρόμος του προς την Αθήνα), τις θλίψεις και τις απογοητεύσεις του βίου (εκ της βίας - όπως παραπάνω, σκέψου επίσης Θησέας εναντίων Μινώταυρου), βυθομετρώντας τις επιθυμίες και τις επιδιώξεις του, στρέφεται σε υψηλότερες και πνευματικότερες αναζητήσεις (κάθοδος στον Λαβύρινθο).

Tότε, αναζητώντας απαντήσεις και λύσεις, ανακαλύπτει την άκρη ενός αόρατου πνευματικού μίτου (βλέπε Αριάδνη ), η οποία σταδιακά τον οδηγεί προς την εσωτερική του πνευματική πραγματικότητα (κάθοδος και έξοδος από τον Λαβύρινθο).

Tότε αρχίζει να αναγνωρίζει μια πνευματική τάξη η οποία φθάνει την ανθρώπινη αντίληψη ως ηθική, και τότε συνειδητά επιλέγει ανάμεσα στο προσωρινό που είναι το κακό και το καλό, που είναι το αιώνιο.

Aρχίζει να επιλέγει ανάμεσα σε εκείνο που εξυπηρετεί το Eγώ του και σε εκείνο που εξυπηρετεί το σύνολο (τον λαό της Αθήνας το βασίλειο του, το οποίο κληρονόμησε από τον πατέρα του).

Aρχίζει να οριοθετεί τον εαυτό του με πνευματικές ιδέες, που είναι η αυταπάρνηση και η ανιδιοτέλεια,ενώ περιορίζοντας την ασταμάτητη επιθυμία και την απληστία, αποστασιοποιείται από οτιδήποτε χωρίζει και ξεστρατίζει τους ανθρώπους από την ενότητά τους (η ένωση των δήμων της Αθήνας - Αι αθήναι).

Σε αυτή την καμπή που είναι η συνειδητοποίηση του σκοπού της ανθρώπινης ύπαρξης, στέκει το δικαίωμα να επιλέξει ο αναζητής την ατραπό μέσω της οποίας θα πορευτεί για την πνευματική του μετάλλαξη...

* Βλέπε παλαιότερα σχετικά άρθρα Μυσταγωγίας

«Μάθε να μαθαίνεις».

«Το καθετί στον κόσμο έχει το μέτρο του. Άριστο τη στιγμή του να γνωρίζεις».
Πίνδαρος

Η «γνώση» δεν έχει αξία ως αυτοσκοπός. Αποκτά αξία όταν «μοιράζεται». Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί στον άνθρωπο είχε πει ο Σωκράτης, είναι να σταματήσει να σκέφτεται. Κέρασε ένα πεινασμένο ψάρια, και θα φάει για μία μόνο ημέρα. Μάθε τον να ψαρεύει, και θα έχει συχνά φαγητό στο πιάτο του. «Μάθε να μαθαίνεις».

Η γνώση δεν σηματοδοτεί κατ΄ ανάγκη την ευτυχία! Η γνώση τις περισσότερες φορές, σηματοδοτεί την μοναξιά ίσως και την λοιδορία. Κάποιος αρχαίος φιλόσοφος συζητούσε σχετικά με ένα φίλο του, και του είπε πως όσοι ασχολούνται με την φιλοσοφία πρέπει να είναι έτοιμοι για τους χλευάζουν έως την μέση ηλικία. 

Ο φίλος του τότε τον ρώτησε: «γιατί μέχρι την μέση ηλικία μόνο; Mετά τους αποδέχονται;» 

Και ο σκεπτόμενος φίλος μας του απάντησε : «Όχι, απλά το συνηθίζουν»!!!..

Η αγαπημένη Τζένη Καρέζη είχε γράψει κάτι παρόμοιο στα τετράδια ζωής :

 «Μεγαλώσαμε πια! Δεν έχει κανένα νόημα να κάνεις παρέα με ανθρώπους από τους οποίους δεν έχεις τίποτα να πάρεις. Εγώ χρειάζομαι ανθρώπους που να μου αρέσει να τους ακούω να συζητάνε. Να συζητάνε με πάθος για ποίηση, για πολιτική, για λογοτεχνία, για κινηματογράφο, για θέατρο. Και να γεμίζει το σπίτι φωνές, γνώση, πάθος και απόψεις. Ανθρώπους ξύπνιους και καλλιεργημένους, που ξέρω ότι μου λένε την αλήθεια, ακριβώς γιατί δεν έχουνε κανένα λόγο να μου πούνε ψέματα. Και εγώ την αλήθεια τη λατρεύω. Όποιος απομακρύνεται από την αλήθεια οδεύει προς το θάνατο. Τον όποιο θάνατο. Γιατί υπάρχουνε πολλοί...!»

Και όμως γυρίζει...!

«Πρέπει να δεχόµαστε τους θεούς και να τους αφήνουµε όπως ο καθένας, σύµφωνα µε το νόµο και το έθιµο, είναι διατεθειµένος να αντιλαµβάνεται»
Πλούταρχος, Περί κοινών εννοιών προς Στωικούς, 1074, 31.

Ο πρώτος που ισχυρίστηκε ότι η Γη γυρίζει γύρω από τον Ήλιο ήταν ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, ο οποίος γεννήθηκε το 310 π.Χ. Για αυτό τον λόγο, ο Στωικός φιλόσοφος Κλεάνθης πρότεινε στους Αθηναίους  την καταδίκη του «αιρετικού» Αρίσταρχου του Σάμιου, µε τη δικαιολογία, ότι κινούσε την Εστία των θεών και των ανθρώπων.

Υποστήριζε πως : «Οι Έλληνες θα πρέπει να υποβάλουν τον Αρίσταρχο τον Σάµιο σε δίκη επί ασέβεια, διότι προσπαθεί να κινήσει την Εστία του κόσµου (τη γη)». Η συγκεκριμένη κατηγορία, έχει διασωθεί από τον Πλούταρχο, στο έργο του Περί του εµφαινοµένου προσώπου τω κύκλω της σελήνης.

Ο Πλούταρχος αναφέρει στη συνέχεια: «Μόνο φίλε, πρόσεξε µη µας εµπλέξεις σε κατηγορία επί ασεβεία, όπως άλλοτε ο Κλεάνθης ενόµιζε ότι έπρεπε να κάνει µε τον Αρίσταρχο τον Σάµιο, και προσκάλεσε γι’ αυτό όλους τους Έλληνες, διότι αυτός (ο Αρίσταρχος) κινούσε του κόσµου την Εστία, όταν προσπαθούσε ο άνθρωπος να διασώσει την ερµηνεία των διαφόρων φαινομένων, και δίδασκε ότι ο Ουρανός µένει ακίνητος, ενώ η Γη κινείται κατά λοξό κύκλο και συγχρόνως γύρω από τον άξονά της».

Ο Αρίσταρχος τελικά αναγκάστηκε να φύγει από την Αθήνα προκειμένου ν’ αποφύγει την καταδίκη. Για να ερμηνεύσουμε την στάση του Κλέανθη θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας, πως οι Στωικοί είναι εκείνοι οι οποίοι υποστήριζαν την αλληγορική ερμηνεία των µύθων, µετά τον Θεαγένη τον Ρηγίνο, ο οποίος πρώτος προσπάθησε τον 6ο π.Χ. αι. να ερμηνεύσει αλληγορικά τον Όµηρο.

Ο Κλεάνθης  υπήρξε ο  κατ’ εξοχήν εισηγητής της αλληγορικής ερμηνείας, ενώ στη συνέχεια ο Χρύσιππος συστηματοποίησε αυτή τη μέθοδο. Έτσι µέσα από τους μύθους τους σχετικούς µε τους θεούς, ο φιλόσοφος, προσπαθούσε να εξηγήσει και να βάλει σε τάξη όχι πλέον τη ζωή των θεών αλλά τη ζωή των ανθρώπων.

Ο ουρανός αποτελούσε για τον Κλέανθη το θέατρο των αλληγορικών του θεωρήσεων, και το μοντέλο του Αρίσταρχου μάλλον του ανέτρεπε αυτό το μοντέλο ερμηνείας...…!
.

Η  ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται στις 6 Μαρτίου του 1616, όταν ο  Ιταλός φυσικός, μαθηματικός, αστρονόμος και φιλόσοφος (Galileo Galilei, 15 Φεβρουαρίου 1564 – 8 Ιανουαρίου 1642), γνωστός ως Γαλιλαίος, υποστήριξε πως η Γη κινήται γύρω από τον ήλιο, κάτι το οποίο ερχόταν σε αντίθεση με τις τότε επικρατούσες Χριστιανικές πεποιθήσεις.

Ο Γαλιλαίος κλήθηκε στο Ιεροδικείο στη Ρώμη το 1633, όπου και του δώθηκε η εντολή να μην υποστηρίζει,  ούτε να διδάξει με οποιονδήποτε τρόπο την άποψη της ακινησίας του Ήλιου και της κίνησης της Γης. Έχοντας τότε, χωρίς δεύτερη σκέψη, υποσχεθεί να υπακούσει, αφέθηκε ελεύθερος και απέφυγε τον κίνδυνο να λογοκριθεί ή να απαγορευτεί κάποιο από τα βιβλία του. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Γαλιλαίος φεύγοντας από την Ιερά Εξέταση επέμεινε στην άποψή του, αναφωνώντας:  «Και όμως γυρίζει»!