Τέλος εποχής. Ελλάς μία αποικία χρέους

«Οι Έλληνες πέρασαν απ' τη γεωργική ζωή στην καταναλωτική υστερία χωρίς κανένα ενδιάμεσο στάδιο…»
Ν. Χουλιαράς

Και ξαφνικά συνειδητοποιούμε πως η Ελλάδα είναι όντως το κέντρο του κόσμου. Δυστυχώς όμως αυτή την φορά, αφυπνισμένοι θαρρείς από λήθαργο, - το κέντρο, διαρκών συνεχών αρνητικών εξελίξεων.

Το κύρος της Ελλάδος και των Ελλήνων πολιτών απαξιώνεται διεθνώς, καταστρέφοντας την ιστορική και πολιτισμική παρακαταθήκη των Ελλήνων.

Ίσως δεν το συνειδητοποιούμε, αλλά είμαστε πρωταγωνιστές ιστορικών στιγμών, που σηματοδοτούν το τέλος μίας εποχής, και την αρχή μίας άλλης. Κρίσεις, ανατροπές και Γεγονότα που καθορίζουν καταλυτικά όχι μόνο το παρόν αλλά και το μέλλον.

Συζητήσεις επί συζητήσεων, αναλύσεις και αναζήτηση των αιτιών που έφεραν (ξαφνικά ;) την χώρα στο χείλος της καταστροφής. Οι δράσεις των Ανθε - Ελλήνων επανέρχονται για ακόμη μία φορά στο προσκήνιο για να εξωραΐσουν το κακό, εφόσον ακόμα και σε τόσο κρίσιμες στιγμές αρνούμαστε να αντιμετωπίσουμε κατάματα την πραγματικότητα.

Η πραγματικότητα όμως σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον το οποίο έχει βασιστεί στο χρέος, και στην εξ αυτού κερδοσκοπία των μεγαλοτραπεζιτών, είναι αμείλικτη για τους αδύναμους παίκτες που δεν είναι ικανοί να διασφαλίσουν τα συμφέροντα τους, δημιουργώντας κατ΄αυτόν τον τρόπο ευκαιρίες εκμετάλλευσης από τους επικυρίαρχους της αγοράς. Χαρακτηριστική είναι η αφοπλιστικά ειλικρινής δήλωση στις 20.2.2010, του Αμίτ Σαρκάρ επικεφαλής Αμερικανικού επενδυτικού ταμείου:

«Η δουλειά μας είναι να βγάζουμε λεφτά, όχι να σκεφτόμαστε τι θα συμβεί στους Έλληνες πολίτες, δεν υπάρχει εξάλλου νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλευτείς τον ..μ***κα!!!!»

Και ενώ όλοι οι παροικούντες εις την Ελλάδα γνωρίζαμε τα κακώς κείμενα, διεκδικούμε την προσωπική μας εξιλέωση, ασκώντας ανέξοδη κριτική περί γραφειοκρατίας, αναξιοκρατίας, κακοδιαχείριση, πελατειακό κράτος, και διεφθαρμένους πολιτικούς, μετέχοντας όμως ταυτόχρονα στην διαιώνιση των πολιτικών τζακιών, της μίζας και της κλοπής του κράτους.

Η Ελλάδα έχει πτώχευση και άλλες φορές στην σύγχρονη ιστορία της, είναι όμως η πρώτη φορά, που η πτώχευση δεν αφορά τους πολίτες της «ψωροκώσταινας» Ελλαδίτσας, αλλά πολιτών που ευημερούσαν με δανεικά όμως, τα οποία καλούνται τώρα ξαφνικά να επιστρέψουν, και που ανακαλύπτουν πως δεν έχουν......

Ένας τρόπος ζωής που δομήθηκε μεταπολιτευτικά σε ένα παρασιτικό μοντέλο ανάπτυξης, βασιζόμενο κυρίως στην αποβιομηχάνιση, την άνοδο του ιδιωτικού και δημόσιου δανεισμού, το ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο, την διάλυση του παραγωγικού ιστού, και εν τέλη την απαξίωση και τον εκφυλισμό των παραδοσιακών αξιών, και την συνοχή της Ελληνικής κοινωνίας.

Από το 1945 έως το 1974, η Ελλάδα είχε μια οικονομία με χαμηλό δημόσιο και ιδιωτικό χρέος και υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, στηριγμένους κυρίως στην άνοδο της παραγωγής, τις υψηλές επενδύσεις και τη χαμηλή κατανάλωση.

Έως τις αρχές της δεκαετίας του ’80 η Ελλάδα εξακολουθούσε να έχει χαμηλό δημόσιο δανεισμό, ενώ ο δανεισμός των νοικοκυριών ήταν σχεδόν ανύπαρκτος, με ποσοστό ιδιωτικής αποταμίευσης, γύρω στο 20-25% του ΑΕΠ.

Από την δεκαετία του 80 και μετά, άρχισε η σταδιακή αποβιομηχάνιση, η συρρίκνωση της αγροτικής παραγωγής, η γιγάντωση της αστικοποίησης, και ταυτόχρονα η άνοδος του δημόσιου δανεισμού που, από το 28% του ΑΕΠ, εκτοξεύτηκε στο 100% μέσα σε εφτά χρόνια.

Στον ιδιωτικό τομέα από την δεκαετία του ’90 η κατανάλωση αυξήθηκε κατακόρυφα, όχι όμως λόγω του πλούτου που δημιουργήθηκε από τον παραγωγικό τομέα, αλλά λόγω της γιγάντωσης του δημόσιου τομέα και των δημοσίων επενδύσεων που κλήθηκαν να υποκαταστήσουν την ιδιωτική πρωτοβουλία. Την ίδια χρονική περίοδο οι Ευρωπαϊκών πόροι που προορίζονταν για τις αναγκαίες εκείνες υποδομές, που θα ενίσχυαν την ανταγωνιστικότητα των Ελληνικών επιχειρήσεων σπαταλήθηκαν.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο αυξήθηκε το δημόσιο χρέος, ενώ η φούσκα του χρηματιστηρίου μετά την πρώτη εφορία που δημιουργήθηκε στους ανυποψίαστους πολίτες, προκάλεσε μια τεράστια οικονομική αιμορραγία, που διέβρωσε σταδιακά τη δυνατότητα αυτοδύναμης αναχρηματοδότησης της ιδιωτικής οικονομίας.

Έτσι, ο δανεισμός των νοικοκυριών, που ήταν μηδαμινός έως το 2000 (16,96 δις. Ευρώ), εκτοξεύθηκε στα 51,63 δισ. το 2004, και έφτασε στα 119 το 2009.

Σύμφωνα με έρευνα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τον δανεισμό επιχειρήσεων και νοικοκυριών ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 27, προκύπτει ότι η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στη 19η θέση, ενώ το ποσοστό των νοικοκυριών που έχουν κάποιο δάνειο φθάνει το 60% του συνόλου.

Η τελευταία πράξη του έργου εξελίσσεται σήμερα. Οδηγηθήκαμε σε ολοκληρωτική κατάρρευση. Μία χώρα υπό πτώχευση, μία χώρα που προδόθηκε από το σάπιο πολιτικό της σύστημα, που αντικατοπτρίζει όμως και τον παρασιτισμό της κοινωνία της εν τέλη, την διαφθορά, τον καιροσκοπισμό, τον νεοπλουτισμό. Φυσικό επακόλουθο εφόσον ο νεοπλουτισμός, και δη ο αιφνίδιος ή παρ αξίαν κτηθείς, όταν επέρχεται σε ανθρώπους, που δεν έχουν άρτιο νου και σώφρονα σκέψη, γεννά σε αυτούς την αλαζονεία και την έπαρση και την υβριστική συμπεριφορά. (Σόλωνας Ελέγεια 40)

Κατ’ αυτόν τον τρόπο εκχωρήσαμε τις τύχες μας, σε Πολιτικούς καριέρας - από πατέρα σε γιο σε αρκετές περιπτώσεις -, άνευ εργασιακής εμπειρίας, - επίσης σε αρκετές περιπτώσεις -, και αργόσχολα κομματικά στελέχη, τριακόσιους ακριβοπληρωμένους βουλευτές. (Υπεράριθμοι σε σχέση με τον πληθυσμό της χώρας, 36.000 κάτοικοι ανά βουλευτή, έναντι 46.000 στο Βέλγιο, 100.000 στην Ολλανδία, 120.000 στην Ιταλία, 121.000 στη Γαλλία και 144.000 στην Τουρκία).

Βουλευτές με απίστευτα προνόμια, και δύο κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία, δύο κόμματα χρεωμένα στο..κράτος, καθώς έχουν ήδη προεισπράξει την κρατική επιχορήγηση που δικαιούνται ήδη έως το 2016…!!!!

Νομοτελειακά λοιπόν η Δημοκρατία μας βρίσκεται σε τέλμα.

Το αίτημα της μεταπολίτευσης «ψωμί – παιδεία- ελευθερία», εκφυλίστηκε σε Γαλλικό ψωμάκι μπριός με βούτυρο, φροντιστήρια, παραπαιδεία, σπουδές στο εξωτερικό, και ελευθερία που βασίζεται στην ασυδοσία και αδιαφορία για το συλλογικό και εθνικό συμφέρον, μπρος στο προσωπικό συμφέρον.

Μία Δημοκρατία που καμία σχέση βέβαια, δεν έχει με την αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία. Πως θα μπορούσε να έχει άλλωστε, αφού το βασικό συστατικό της η παρεχόμενη παιδεία, που αποτελεί την παρακαταθήκη της συνέχειας του έθνους, αποτελεί πεδίο πειραματισμών της εκάστοτε κυβέρνησης, και φαινόμενα ιστορικού εκσυχρονισμού τύπου Ρεπούση.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει Κυριακόπουλος Παναγιώτης (Αρχαίο Ελληνικό δίκαιο) Δημοκρατία χωρίς πνευματική καλλιέργεια δεν νοείται ούτε ως έννοια ούτε ως πραγματικότητα. Για να συλλάβει κανείς την έννοια της δημοκρατίας στην ουσία της, αλλά και για να την πραγματώσει ως άτομο και ως σχέση με τον εαυτό του και ως σχέση με τους άλλους, απαιτείται να έχει υψηλό βαθμό πνευματικής καλλιέργειας. Η πνευματική καλλιέργεια δεν είναι μόνο προϋπόθεση της δημοκρατίας, αλλά μόνιμος και σταθερός σκοπός. Μέσα στην δημοκρατία ο άνθρωπος αξιολογείται κυρίως ως πνευματικό ον και ως ηθική προσωπικότητα. Τα μέτρα των αξιών της δημοκρατίας είναι το πνεύμα και η αρετή. Δίχως αυτά δεν υπάρχουν δημοκρατία.

Ο κίνδυνος για την δημοκρατία είναι πάντοτε η τυχόν μείωση μέσα της του βαθμό της πνευματικής καλλιέργειας. Πρώτο μέλημα της δημοκρατίας λοιπόν δεν πρέπει να είναι απλώς η ευημερία, αλλά η παιδεία των πολιτών. Με την παιδεία η δημοκρατία θέλει να αναδείξει τον άνθρωπο, τις αρετές και τις δεξιότητες του. Όταν η δημοκρατία περνά κρίση, ή όταν η πνευματική καλλιέργεια κινδύνευε τότε η κατάσταση, της κοινωνίας παρουσιάζεται συγκεχυμένη. Οι άνθρωποι χάνουν τα σταθερά κριτήρια των αξιών. 

Όπως αναφέρει ο Αντόνιο Γκράμσι: «Αν καταφέρεις να κυριεύσεις το πνεύμα των ανθρώπων, τότε η θέληση και οι πράξεις τους θα ακολουθήσουν». 

Ο μορφωμένος πολίτης, είναι ο καλύτερος θεματοφύλακας και προστάτης του δημοκρατικού πολιτεύματος, αφού αυτός είναι σε θέση αφού σκεφθεί να κρίνει να αποφασίζει εκλέγοντας τους άριστους που θα προάγουν και θα εξασφαλίσουν την ευημερία της πολιτείας. Ο Ισοκράτης αναφέρει πως :

«Η ανάπτυξη της πολιτικής αρετής, κατά την κρίση των προγόνων μας δεν προέρχεται από τους νόμους, αλλά από την καθημερινή συμπεριφορά μας (αρχόντων και ερχομένων) διότι των πολλών το ήθος διαμορφώνεται ανάλογα προς τα παιδευτικά τους πρότυπα. Και νόμιζαν (οι πρόγονοι μας) ότι η πολυνομία και η λεπτομερειακή νομοθετική πρόβλεψη είναι σημάδι κακής διακυβερνήσεως της πόλεως, διότι αυτοί στην προσπάθεια τους να δημιουργήσουν φραγμούς των αδικημένων αναγκάζονται να θέτουν πολλούς νόμους.

Αντιθέτως πρέπει οι σωστοί πολιτικοί να μην γεμίζουν τις στοές με γραπτούς νόμους, αλλά να έχουν στις ψυχές τους το δίκαιο, διότι οι πόλεις κυβερνώνται ορθώς όχι με ψηφίσματα (τους νόμους) αλλά με τα ήθη κοινωνιών (αρχόντων και αρχομένων) αφού είναι αποδεδειγμένο πως οι πολίτες με κακή παιδεία θα τολμήσουν να παραβαίνουν και τους πιο σαφείς νόμους, ενώ εκείνοι που θα έχουν λάβει ορθή αγωγή θα θελήσουν να τηρούν και τους πιο απλούς. Αυτά κρίνοντας ως ορθά οι πρόγονοι μας, δεν έθεταν ως πρώτη προτεραιότητα τους το με ποιους τρόπους θα τιμωρήσουν τους παραβάτες των νόμων, αλλά με ποια μέτρα και μέσα θα τους προετοιμάσουν, ώστε αυτοί, οι ίδιοι να μην θέλουν να πράττουν κάτι άξιο τιμωρίας. Και αυτό θεωρούσαν εξ αρχή έργο τους, ενώ η ενασχόληση με ποινές και τιμωρίες αρμόζει μάλλον σε εχθρούς της πόλης και της δημοκρατίας.»(Αρεοπαγιτικός λόγος παρ 40-43)

Στην Αθηναϊκή δημοκρατία το κριτήριο του λαού για την ανάδειξη στα αξιώματα της πολιτείας, ήταν να «προτιμώνται όχι οι πλούσιοι, αλλά εκείνοι που διακρίνονται για την προσωπική τους ευδοκίμηση και ικανότητα να πράξουν κάτι καλό για την πολιτεία, κανείς δε φτωχός λόγω του ότι είναι άσημος δεν εμποδίζεται να υπηρετήσει την πατρίδα του.» (Θουκυδίδης Β 37), ενώ απαγορευόταν η άσκηση δύο αξιωμάτων ταυτοχρόνως από τα ίδια πρόσωπα. «Φαύλο θα ήταν το ίδιο πρόσωπο ταυτόχρονα να κατέχει δύο αξιώματα. Άλλωστε ένα μόνο έργο μπορεί ο καθένας να επιτελέσει καλύτερα». (Αριστ Πολιτ II)

Τους δε βουλευτές και άρχοντες, τους υπέβαλαν σε ασυδώπητη δημόσια δοκιμασία, πριν την ανάληψη των καθηκόντων τους. Μετά την ανάληψη των ετήσιων καθηκόντων τους, ελέγχονταν από τους Ελεγκτές της δημόσιας Διοικήσεως κάθε τριάντα έξι ημέρες. Οι δέκα Εύθηνοι (λογιστές) με τους αναπληρωτές τους (οι συνήγοροι) αποτελούσαν την πλέον ευυπόληπτοι άτεγκτη και αδιάφθορη και αποτελεσματική Ελεγκτική αρχή της Αθηναϊκής πολιτείας. Είχε το δικαίωμα να ελέγχει την οικονομική διαχείριση όλως των άλλων αρχών κατά την θητεία τους και ενώπιον της να υποβάλλονται σε εξονυχιστικό οικονομικό έλεγχο απολογιστικός «ευθύνας δίδονται».

Περιπτώσεις υπεξαιρέσεως δημοσίου χρήματος ή και δωροδοκίας αρχόντων, που ανακαλύπτονταν είτε μετά έλεγχο είτε κατόπιν καταγγελιών, παράπεμπαν στα δικαστήρια, εκδικάζονταν κατά απόλυτη προτεραιότητα και σε περίπτωση καταδίκης των υποχρεώνονταν να καταβάλουν το δεκαπλάσιο του ποσού, που υπεξαίρεσαν ή έλαβα ως δώρο, μέχρι δε την αποπληρωμή τους η περιουσία τους παρέμενε δεσμευμένη, οι ίδιοι δε, τελούσαν σε αναστολή των πολιτικών τους δικαιωμάτων.

Όταν η διαχείριση των αρχόντων κρινόταν μετά τον έλεγχο έντιμη αποδεσμευόταν από τις ευθύνες τους στον δήμο, και διατασσόταν η άρση των δεσμευμένων λογαριασμών τους στις τράπεζες –όσων είχαν - και η εξάλειψη των υποθηκών επί των ακινήτων και της λοιπής περιουσίας τους, η οποία εγγραφόταν μόλις όλοι οι άρχοντες αναλάμβαναν τα αξιώματα τους.

Τι κοινό μπορεί να έχει αυτή η Δημοκρατία με την σημερινή παρακμή; Κατασπαταλήθηκε ο Εθνικός πλούτος δίχως ποτέ να τιμωρηθεί κανείς, εκχωρούνται τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, και η χώρα έγινε ο τόπος πειραματισμών της πλέον νεοφιλελεύθερης πολιτικής των μεγαλοτραπεζών και των οίκων αξιολόγησης.

Οι διεθνής κερδοσκόποι, με πρωτεργάτη την Goldman Sachs, βρήκαν τον αδύναμο κρίκο του Ευρώ, και μας έφεραν στην αγκαλιά του Δ.Ν.Τ, κάτι που θα σημάνει την μακροχρόνια ομηρία της χώρας στο χρέος. Στο διεθνές οικονομικό σύστημα, το χρέος ισούται με χρήμα και άρα κέρδος για τους μεγαλοκαρχαρίες που καιροφυλακτούν...!!!

Σύμφωνα με το σχέδιο στήριξης, οι χώρες της Ευρωζώνης θα μας παράσχουν 80 δισεκατομμύρια Ευρώ και το ΔΝΤ 30 δισεκατομμύρια Ευρώ σε περίοδο τριών ετών. Κάθε δόση θα καταβάλλεται σύμφωνα με την ίδια αναλογία συνεισφοράς των χωρών της Ευροζώνης και του ΔΝΤ.

Η αναχρηματοδότηση του χρέους δίχως ανάπτυξη, βέβαια δεν εξασφαλίζει το μέλλον της χώρας, απλώς μεταθέτει το πρόβλημα στο μέλλον. Όταν κάποιος πνιγμένος από τα χρέη, δανείζεται εκ νέου για να ξεπληρώσει τα παλιότερα χρέη, τότε το μέλλον του δεν διαγράφεται ευοίωνο.. Αυτή την στιγμή χρειαζόμαστε άμεσα χρήματα για την αποπληρωμή ομολόγου που είχε εκδώσει το Ελληνικό κράτος την δεκαετία του 80.

Πολλές συζητήσεις και μελέτες έχουν δει το φως της δημοσιότητας, για τις λύσεις που έχει η Ελλάδα σε αυτή την κρίσιμη χρονική στιγμή. Πτώχευση και έξοδος από το ευρώ, ή κηδεμονία από το Δ.Ν.Τ με εξαιρετικά σκληρούς όρους , και οι δύο επιλογές δυστυχώς είναι ολέθριες.

Ο κύβος όμως ερρίφθη, ο Ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης και το Δ.Ν.Τ, προδιαγράφουν ένα ζοφερό μέλλον τις συνέπειες του οποίου ακόμα δεν έχουμε συνειδητοποιήσει. που θα σημάνουν το τέλος του κοινωνικού κράτους, υψηλή ανεργία που θα φτάσει το 20 %, μείωση μισθών και συντάξεων, καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων και μια σειρά από άλλα επαχθή μέτρα.

Ακόμη όμως και με τα μέτρα που θα ληφθούν σύμφωνα με το πακέτο στήριξης, το χρέος σαν μέρος του ΑΕΠ θα συνεχίζει να αυξάνεται και θα φθάσει στο 150 τοις εκατό του ΑΕΠ το 2013 όπως προβλέπεται, πριν αρχίσει ακόλουθα να μειώνεται, αν βέβαια η Ελλάδα καταφέρει να επιτύχει τους στόχους, και είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν πως δεν θα καταφέρουμε, για αυτό και οι Γερμανοί ζητούν υποθήκες κρατικές Ελληνικές επιχειρήσεις και ακίνητα για να μας δανείσουν....!!!

Τό σκίτσο αυτό δημοσιεύθηκε 30/4/10, στη γερμανική εφημερίδα «Frankfurter Allgemeine». Στο μικρό κείμενο που συνοδεύει το σκίτσο της Ακρόπολης με την τουρκική σημαία στο αέτωμα, διαβάζει κανείς για την «ανακούφιση» ενός Γερμανού, ο οποίος λέει στη σύζυγό του ότι «Τώρα που οι Τούρκοι έσωσαν οικονομικά την Ελλάδα, τα λεφτά θα μείνουν σε εμάς».!!!

Είναι φανερό πως ο Ελληνικός λαός με τις πράξεις και τις παραλείψεις του, επιλέχθηκε να γίνει θύμα της κυρίαρχης νεοφιλελεύθερης πολιτικής των αγορών, που καθορίζουν τις τύχες των ανθρώπινων κοινωνικών με βάση τους μηχανισμούς της ελεύθερης αγοράς, και τα κέρδη που αυτοί μπορούν να αποφέρουν στους μεγαλοκαρχαρίες, δίχως αναστολές, για την βίαιη κατάρρευση του κοινωνικού ιστού που θα προκληθεί. Σε μία τέτοια συγκυρία η Ελληνική κρατική κυριαρχία έχει περιοριστεί σε ρόλο κομπάρσου, ευρισκόμενη υπό οικονομική και πολιτική κηδεμονία. Εάν σε αυτά συνυπολογίσουμε τις γκρίζες ζώνες του Αιγαίου, αλλά και των εξαιρετικά μεγάλο αριθμό μεταναστών παράνομων ή μη, απειλείται άμεσα και η Εθνική κυριαρχία.

Λέγεται συνήθως πως η Κρίση δημιουργεί ευκαιρίες. Αυτό ισχύει αλλά σε περιπτώσεις που έχουμε συναίσθηση των λαθών μας, και συνειδητά επιλέγουμε έναν νέο τρόπο σκέψης και δράσης.

Εάν όλοι οι Έλληνες πολίτες αδράξουμε την ευκαιρία - που από ότι φαίνεται είναι και η τελευταία -, και απαιτήσουμε άμεσες καινοτόμες αλλαγές συναισθανόμενοι των ευθυνών μας, ίσως δημιουργηθεί μακροπρόθεσμα μια νέα δυναμική, για ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον. Το μόνο σίγουρο είναι πως το μοντέλο της απαξίωσης και της παρακμής, που ακολούθησε η Ελλάδα τα τελευταία 35 χρόνια, απέτυχε παταγωδώς. Η χώρα χρειάζεται ένα νέο όραμα και συνειδητούς πολίτες αρωγούς σε αυτή την δύσκολη προσπάθεια, ώστε οι θυσίες που θα έχουν δρομολογηθεί, να έχουν τουλάχιστον αντίκρισμα για τις επόμενες γενεές.. 

Η Ελλάδα έχει συγκριτικά πλεονεκτήματα τα οποία δεν έχουν αξιολογηθεί. Μοναδική πολιτιστική κληρονομιά, ναυτιλία, ορυκτό πλούτο, πετρέλαιο στο Αιγαίο, τουριστικές υποδομές, ενώ ταυτόχρονα η στρατηγική της θέση της, θα μπορούσε να την καθιστήσει ως την κύρια πύλη της Ευρώπης για τα Ασιατικά προϊόντα.

Ως επίλογο θα χρησιμοποιήσω αποσπάσματα από τον επιτάφιο του Περικλή, που αποδεικνύουν πως η ιστορική συνέχεια δεν αφορά απλά μία συνέχεια στον χρόνο, αλλά μία κατάκτηση που πραγματώνεται στο παρόν κάθε στιγμή:

«Γιατί δεν υπήρξαν ούτε μια στιγμή, κατά την οποία να έπαυσαν να κατοικούν την χώρα αυτή, και χάρις στην ανδρεία τους διαφύλατταν την ελευθερία της από γενεά σε γενεά μέχρι των ημερών μας και μας την παράδωσαν ελεύθερη. Και εκείνοι λοιπόν είναι άξιοι επαίνου αλλά ακόμη περισσότερο οι πατέρες μας. Γιατί επί πλέον εκείνων, τα οποία κληρονόμησαν, απέκτησαν με πολλούς κόπους και κληροδότησαν σε μας τους σημερινούς όλη αυτή την επικράτεια που κατέχουμε σήμερα. Το δε έργο της περαιτέρω βελτίωσης, το επιτελέσαμε εμείς οι ίδιοι που είμαστε συγκεντρωμένοι εδώ, οι οποίοι βρισκόμαστε ακόμη σε αυτήν ακριβώς την ηλικία μας, και εμείς εφοδιάσαμε την πόλη μας με όλα τα πράγματα, ώστε να είναι αυταρκέστατη και για πόλεμο και για ειρήνη..

..(..) ....Και ονομάζεται μεν δημοκρατία, γιατί η διοίκηση είναι στα χέρια των πολλών και όχι των ολίγων, έναντι δε των νόμων είναι όλοι ίσοι στις ιδιωτικές τους διαφορές, ενώ ως προς την θέση τους στον δημόσιο βίο κάθε ένας προτιμάται για ένα από τα δημόσια αξιώματα ανάλογα με την επίδοση την οποία σημειώνει σε αυτά, δηλαδή η δημόσιά του σταδιοδρομία εξαρτάται μάλλον από την ατομική του αξία και όχι από την κοινωνική τάξη, από την οποία προέρχεται, ούτε πάλι ένας, ο οποίος είναι μεν φτωχός έχει όμως την ικανότητα να παράσχει κάποια υπηρεσία στην πατρίδα του, εμποδίζεται σε αυτό από το γεγονός ότι είναι άγνωστος. ..

.(..) ....Ενώ δε στην ιδιωτική μας ζωή συναναστρεφόμαστε μεταξύ μας χωρίς να ενοχλεί ο ένας τον άλλον, στην δημόσιά μας ζωή, σαν πολίτες, από σεβασμό προ πάντων δεν παραβαίνουμε τους νόμους, υπακούμε δε στους εκάστοτε κατέχοντες τα δημόσια αξιώματα και στους νόμους, προ περισσότερο σε εκείνους από τους νόμους, που έχουν θεσπιστεί για υποστήριξη των αδικούμενων, και σε άλλους, οι οποίοι αν και άγραφοι, η παράβασή τους φέρνει πανθομολογούμενη ντροπή στους παραβάτες.

Γιατί είμαστε λάτρες του ωραίου, όμως χωρίς σπατάλη χρήματος, και καλλιεργούμε το πνεύμα χωρίς να χάνουμε την ανδρεία μας. Και μεταχειριζόμαστε τον πλούτο περισσότερο σαν μια ευκαιρία δράσης παρά σαν αφορμή κομπορρημοσύνης, το να ομολογεί δε κανείς την φτώχεια του δεν είναι ντροπή, είναι όμως αισχρότερο το να μην προσπαθεί να την αποφύγει με την εργασία. Επί πλέον, οι ίδιοι εμείς όλοι είμαστε σε θέση να φροντίζουμε ταυτόχρονα για τις ιδιωτικές μας υποθέσεις και για τις υποθέσεις της πόλης μας, και όσοι από εμάς είναι απασχολημένοι με ιδιωτικές επιχειρήσεις και αυτοί ακόμα κατέχουν τα πολιτικά ζητήματα στην εντέλεια. 

Γιατί είμαστε ο μόνος λαός που τον μη αναμειγνυόμενο καθόλου στα κοινά δεν τον θεωρούμε φιλήσυχο αλλά άχρηστο, και οι μόνοι που όποτε δεν τα επινοούμε και δεν τα προτείνουμε οι ίδιοι πάντως έχουμε τη δύναμη να κρίνουμε σωστά τα λαμβανόμενα μέτρα, τους δε λόγους δεν τους θεωρούμε καθόλου εμπόδιο των έργων, αλλά μάλλον θεωρούμε σαν εμπόδιο το να μην έχουμε κατατοπισθεί προφορικά σε όσα έχουμε να κάνουμε, πριν καταπιαστούμε με αυτά. Γιατί υπερέχουμε από τους άλλους και ως προς αυτό ακόμη, ότι δηλαδή εμείς οι ίδιοι αποφασίζουμε για όσα πρόκειται να επιχειρήσουμε και εμείς οι ίδιοι τα επιχειρούμε. Ενώ ως προς αυτό οι άλλοι... σε αυτούς η μεν αμάθεια τους κάνει να αποφασίζουν η δε σκέψη τους κάνει να διστάζουν...!!!

Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα (2010)

«Για δε την ανάδειξη στα αξιώματα της πολιτείας, προτιμώνται όχι οι πλούσιοι, αλλά εκείνοι που διακρίνονται για την προσωπική τους ευδοκίμηση και ικανότητα να πράξουν κάτι καλό για την πολιτεία, κανείς δε φτωχός λόγω του ότι είναι άσημος, δεν εμποδίζεται να υπηρετήσει την πατρίδα» 
(Θουκ Β 37)

Είναι πλέον κοινά αποδεκτό, πως βιώνουμε την εποχή μιας παγκόσμιας κρίσιμης μεταβατικής περιόδου, όπου η μόνη βεβαιότητα είναι η.... αβεβαιότητα.!!!

Η παγκοσμιοποίηση προκάλεσε συστημικές κρίσεις, οι οποίες εκδηλώνονται σχεδόν ταυτόχρονα σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, με αιχμή του δόρατος στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή την οικονομική ύφεση, που έχει ως αποτέλεσμα την αποδόμηση των οικονομικών μοντέλων, και κατά συνέπεια των ανθρώπινων σχέσεων και συστημάτων.

Σε μία τέτοια δυσμενή διεθνή συγκυρία, η Ελλάδα βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα φαντάζοντας τόσο ευάλωτη όσο πότε, καθώς πέρα από τους γεωπολιτικούς κινδύνους που πάντα είχε να αντιμετωπίσει, η γενικότερη κοινωνική, θεσμική, πολιτική, και πολιτισμική αποδόμιση, είναι προ των πυλών, λόγω της οικονομικής κρίσης, - και του κινδύνου πτώχευσης - της χώρας.

Επιτηρητές, αρνητικά σχόλια στον Ευρωπαϊκό και διεθνή τύπο, διαβάστε εδώ τα επίμαχα άρθρα) κατακλύζουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, θίγοντας την αξιοπρέπεια του λωτοφάγου Έλληνα, που μάλλον ομφαλοσκοπεί, διαρρηγνύοντας τα ιμάτια του για το ανθελληνικό παραλήρημα των πανταχού ανθελλήνων, αλλά και των εταίρων Ευρωπαίων.

Γιατί όμως το πρόβλημα μεγιστοποιήθηκε στην Ελλάδα, - παρόλες τις μόλις προ μηνών διαβεβαιώσεις - πως η χώρα μας επηρεάστηκε λιγότερο απότην οικονομική κρίση σε σχέση με τις άλλες χώρες;

Πριν επιχειρήσουμε να ανιχνεύσουμε τις αιτίες των προβλημάτων που έκαναν επιτακτική την ανάγκη την λήψη επώδυνων μέτρων, θα πρέπει να κάνουμε μία μικρή αναφορά στην διεθνή οικονομική κρίση, και στον τρόπο λειτουργίας των αγορών, υπό τους όρους της παγκοσμιοποίησης.

Ήδη από την δεκαετία του 70 η παγκόσμια οικονομία λειτουργεί με όρους παγκοσμιοποίησης, γεγονός που προϋποθέτει την ελεύθερη διακίνηση του κεφαλαίου στις διεθνής αγορές, και την γιγάντωση των πολυεθνικών εταιρειών, οι οποίες υποκαθιστούν σταδιακά τα εθνικά κράτη. (Με κέρδη που σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνούν το ΑΕΠ πολλών χωρών).

Για τις πολυεθνικές οι οποίες στηρίζονται στην χρηματιστηριοποίηση της οικονομίας και στην υπερκατανάλωση που εξυπηρετείται με το χρέος, έχουν καταργηθεί τα σύνορα, υπακούουν δε, μόνο στους κανόνες της φιλελεύθερης αγοράς, η οποία αποθεώνει το κέρδος..

Μια από τις κοσμογονικές επιπτώσεις της παγοσμιοποίησης των αγορών, ήταν η κατάργηση των συνόρων πρός χάριν της αναξέλεγκτης ροής κεφαλαίων, ιδεών, γνώσεων, εμπορευμάτων, αλλά και ανθρώπων. Οι δε πρώην σoσιαλιστικές χώρες απλώς κατέρρευσαν. Υπό τις συνθήκες αυτές, η παγκοσμιοποίηση σταδιακά προκάλεσε - εκτός των άλλων - , και το τέλος των ιδιαίτερων πολιτικών, πολιτισμικών, και κοινωνικών χαρακτηριστικών που κυριαρχούσε έως πρότινος στα έθνη-κράτη.

Ενώ όμως το φιλελεύθερο δυτικό οικονομικό μοντέλο θριάμβευσε, τα τελευταία δύο χρόνια το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, βρέθηκε σε μία πρωτόγνωρη κρίση, η οποία δημιουργήθηκε όσο οξύμωρο και εάν ακούγεται, από τον τρόπο δόμησης του ίδιου του συστήματος.!!!! Αυτό συνέβη για δύο κυρίως λόγους.

Πρώτον διότι η πραγματική οικονομία υποτάχθηκε στην σφαίρα της χρηματοπιστωτικής αγοράς. Οι τράπεζες δημιούργησαν χρηματιστηριακές φούσκες στις τιμές των περιουσιακών τους στοιχείων, χρησιμοποιώντας ως πηγή χρηματοδότησης τις υποθήκες ακινήτων με βάση την άνοδο της τιμής τους, εφόσον τα χρηματοοικονομικά προϊόντα αποτελούν δικαίωμα επί της προσδοκώμενης παραγωγής). 

Είναι χαρακτηριστικό πως ενώ το παγκόσμιο ΑΕΠ υπολογίζεται σε 50 τρις δολάρια, η χρηματιστηριακή αγορά μετοχών, ομολόγων και τραπεζικών καταθέσεων υπολογίζεται σε 150 τρις δολάρια, και η χρηματιστική αγορά παραγώγων σε 700 τρις δολάρια περίπου. Η παγκόσμια οικονομία δηλαδή στηρίζεται κυριολεκτικά σ έναν τεράστιο πύργο από φούσκες.!!!! (1) Δείτε εδώ το σχετικό Money as Debt.

Δεύτερον διότι στον βωμό του κέρδους, της μείωσης του κόστους παραγωγής συνεπώς και του φτηνού εργατικού δυναμικού, τα κεφάλαια και η βιομηχανική παραγωγή μεταφέρθηκαν εκτός της Δύσης, άρα δημιούργηκαν οι βάσεις για να ανατραπεί η κυριαρχία των αγορών της Δύσης, και να αναδυθούν νέες Ασιατικές αγορές, όπως της Κίνας και Της Ινδίας. Το Δυτικό κεφάλαιο δημιούργησε τον ανταγωνιστή του...!!!

Στην Ελλάδα η κρίση εξελίχθηκε ραγδαία - όπως οι περισσότεροι πιστεύουν – σε σημείο κινδύνου πτώχευσης της χώρας. Η αλήθεια είναι πως ο τρόπος δόμησης της Ελληνικής οικονομίας αλλά και της Ελληνικής κοινωνίας στο σύνολο της, οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια από την μεταπολίτευση και μετά, σε αδιέξοδο. 

Η Ελληνική οικονομία ακολούθησε ένα ιδιαίτερο παρασιτικό μοντέλο ανάπτυξης που οδήγησε σε μια ανεξέλεγκτη παραοικονομία, καθώς είχε προηγηθεί μία άναρχη απόδόμηση, με την σχεδόν πλήρη αποβιομηχάνιση της οικονομίας, την εγκατάλειψη της αγροτικής παραγωγής, (που σήμερα αντιπροσωπεύει μόλις το 2.5 % του Α.Ε.Π), τις κρατικές σπατάλες, την γραφειοκρατία και την διαφθορά.

Το κράτος ανέλαβε να υποκαταστήσει τις επενδύσεις του ιδιωτικού κεφαλαίου, στα πλαίσια του επιτακτικού αιτήματος για εκσυγχρονισμό της δημοκρατίας και της ελευθερίας που αναδύθηκε μετά τη μεταπολίτευση στην ελληνική κοινωνία.

Κατ΄ αυτόν τον τρόπο οι δημόσιοι υπάλληλοι σταδιακά τριπλασιάστηκαν από το 1981 και μετά, καθώς από το 4-5% περίπου του συνολικού ενεργού πληθυσμού το 1981, σήμερα να αποτελούν περίπου το 13% του συνολικού ενεργού πληθυσμού..!! (Κανείς δεν γνωρίζει πόσοι πραγματικά είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν ξεπερνούν κατά μέσον όρο το 2-2,5%).

Σε μια μόνο δεκαετία, 80 με 90, το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε από το 20% του ΑΕΠ στο 100%, ενώ οι εισαγωγές από το 20% της εσωτερικής κατανάλωσης στη δεκαετία του 1970 έφτασαν στο 35% το 1988. Η οικονομία της Ελλάδος μεταβλήθηκε σε μία οικονομία παροχής υπηρεσιών, με βασικότερους πυλώνες ανάπτυξης τις κατασκευές, (μείωση κατά 14% το 2009), τον τουρισμό και την ναυτιλία.

Ακόμα όμως και σε αυτούς τους τομείς, στον μεν Τουρισμό οι παρεχόμενες υπηρεσίες είναι αναντίστοιχες των υψηλών τιμών και του ανταγωνισμού, στην δε ναυτιλία, ενώ η Ελλάδα έχει έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς στόλους στον κόσμο, τα περισσότερα καράβια είναι υπό ξένη σημαία (Περιττό να αναφερθεί πως τα Ελληνικά πλοία δεν ναυπηγούνται πλέον σε Ελληνικά ναυπηγεία..).

Η Ελληνική οικονομία δεν παράγει, οι πολίτες της όμως παρότι έχουν χαμηλά εισοδήματα σε σύγκριση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, είχαν ένα πολύ υψηλό βιοτικό επίπεδο, προερχόμενο κυρίως από τον δανεισμό (2) του κράτους και των πολιτών, αλλά και την κατάχρηση των Ευρωπαϊκών επιδοτήσεων. Ένα φτωχό κράτος με πλούσιους πολίτες.!!!

Στην δεκαετία το 90 με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, άρχισε μία άναρχη αθρόα είσοδος μεταναστών (Αλβανών, Ρωσοπόντιων, Βούλγαρων, Ουκρανών), και αργότερα Ασιατών, οι οποίοι θα εργαστούν σε συνθήκες μαύρης εργασίας και θα αντικαταστήσουν σταδιακά το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων εργατών στη βιομηχανία, την οικοδομή και την αγροτική παραγωγή.

Πέρα από το πρώτο πολιτισμικό σοκ και την αύξηση της εγκληματικότητας, σε οικονομικό επίπεδο βραχυπρόθεσμα υπήρξαν οφέλη από το φτηνό εργατικό κόστος, μακροπρόθεσμα όμως θα προκύψουν σοβαρά θέματα ανθρώπινων δικαιωμάτων, μειονοτήτων, και ξενοφοβία, καθώς οι πρώτοι που θα θιγούν σε μία περίοδο ύφεσης είναι οι αλλοδαποί εργάτες.

Με μία κοντόφθαλμη καιροσκοπική πολιτική και παρά την φούσκα του Ελληνικού χρηματιστηρίου, η υπερκατανάλωση των Ελληνικών νοικοκυριών συνεχίστηκε, καθώς το όνειρο του κάθε νεοέλληνα είναι ένα τζιπ, ένα αυθαίρετο εξοχικό, ένα σκαφάκι αναψυχής, απεμπολώντας ταυτόχρονα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα, από το Αιγαίο με την παγίωση των Γκρίζων ζωνών (3), έως την Θράκη και την Μακεδονία. Η εθνική ανάταση και υπερηφάνεια θα επιτευχθεί δια μέσω του νεοπολουτισμού, της «γκλαμουριάς», της Eurovision, την κατάκτηση του πανευρωπαικού πρωταθλήματος, και των αγώνων του 2004....

Σύμφωνα με έρευνα τις Eurostat, είμαστε πρώτοι ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαικής ένωσης στην αλόγιστη σπατάλη. Όταν η μέση αποταμίευση στην Ευρωζώνη έφθανε το 8,1%, στην χώρα μας ήταν - 1.7%. Χαρακτηριστικό είναι πως κατ΄ αντιστοιχία πληθυσμού, η Ελλάδα βρίσκεται στην κορυφή ζήτησης Jeep Porsche Cayenne στην Ευρώπη... Κατ΄ αυτόν τον τρόπο, η Ελλάδα έφτασε στο σημείο να χρειάζεται κάθε χρόνο για την κάλυψη των λειτουργικών της αναγκών, περίπου 120 δις ευρώ, την στιγμή που ο ετήσιος παραγόμενος πλούτος της Ελλάδος - μαζί με τις Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις -, ανέρχεται περίπου στα 60 δις Ευρώ. Συνεπώς έπρεπε να δανειζόμαστε περίπου 60 δις ετησίως. 

Λόγω των χρόνιων διαρθρωτικών προβλημάτων της Ελληνικής οικονομίας, σε συνδυασμό με την μη απόδοση του Φ.Π.Α. (που ξεπερνά το 30 % , στην υπόλοιπη Ε.Ε. το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 12% !), την φοροδιαφυγή (υπολογίζεται σε 30 δισεκατομμύρια Ευρώ ετησίως ), την γραφειοκρατία, τις δημόσιες σπατάλες , την διαφθορά, την αδυναμία ανταγωνισμού των όποιων Ελληνικών προϊόντων, (Το 2008 οι εισαγωγές ήταν 60 δις. και οι εξαγωγές 16 δις), οδηγηθήκαμε αναπόφευκτα σε έναν έναν φαύλο κύκλο ανατροφοδότησης των δανείων που η Ελλάδα υποχρεούται να λαμβάνει.

Έτσι το κόστος δανεισμού της Ελλάδος πέρυσι (2009)σχεδόν διπλασιάστηκε και φέτος έχει ήδη τριπλασιαστεί σε σύγκριση με το 2008, χωρίς κανείς να γνωρίζει μέχρι πού μπορεί να φτάσει η αυτή η πρακτική. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο τα τοκοχρεολύσια που έχει καταβάλει το ελληνικό δημόσιο για τη δεκαετία 2000-2009 ανέρχονται στα 297 δισ. ευρώ!

Μία τέτοια πολιτική όμως δεν υποθηκεύει μόνο το μέλλον, αλλά και το παρόν όπως αποδείχθηκε. Η Ελλάδα δεν μπορεί πλέον να δανείζεται φτηνά, με αποτέλεσμα τα γνωστά μέτρα που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, με άμεσο στόχο την μείωση του ελλείμματος της Ελλάδος κατά 4 %, (από το12,7 %, το 2012 θα πρέπει να επιτύχει έλλειμμα 3 % ), που θα οδηγήσει σε ύφεση, οικονομικό μαρασμό, ανεργία, κοινωνικές αντιθέσεις και συγκρούσεις.

Οι μικρομεσαίοι και ιδιαίτερα οι μισθωτοί προβλέπεται πως θα χάσουν τουλάχιστον το 20% του εισοδήματός τους, η ανεργία θα εκτιναχθεί, οι μισθοί και τα μεροκάματα θα συρρικνωθούν, η απασχόληση θα γίνει «ελαστική», και η ύφεση θα είναι γενικευμένη. (Το 2009, οι εισαγωγές της Ελλάδας έπεσαν από τα 60 δισ. ευρώ στα 40 δισ.!).

Για την Ευρωπαϊκή ένωση η κρίση αυτή στην Ελλάδα έδωσε την ευκαιρία υποχρεωτικής εφαρμογής της πλέον φιλελεύθερης Οικονομικής πολιτικής, ώστε να αντιμετωπιστούν τα τεράστια δημοσιονομικά προβλήματα της Ελληνικής οικονομίας. Αποφασίστηκε λοιπόν να επιτευχθούν με γρήγορους ρυθμούς ισοπεδωτικές αλλαγές στα εργασιακά, στο ασφαλιστικό, στην υγεία, στην παιδεία, ώστε να μειωθεί το έλλειμμα και να επιτηρείται η Ελλάδα για τα παραποιημένα δημοσιονομικά στοιχεία που έδινε στα κέντρα αποφάσεων των Βρυξελλών… Εφόσον δεν φροντίσαμε να τακτοποιήσουμε τα του οίκου μας, ανέλαβαν οι Ευρωπαίοι να τα διαχειριστούν ...!!

Στο όνομα του Φιλελευθερισμού και της ελεύθερης αγοράς, αυτό που απασχολεί τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών - και όχι μόνο -, είναι η ευημερία των αριθμών και όχι των ανθρώπων. Ένα γεγονός το οποίο -προφανέστατα- δεν απασχολεί κανέναν στις Βρυξέλλες.

Η Ευρωπαϊκή ένωση και το Διεθνές νομισματικό ταμείο , δεν ενδιαφέρεται για το κόστος που θα επωμιστεί ο Ελληνικός λαός για να ξεπεραστεί την οικονομική κρίση, αλλά για να εξασφαλίσουν την σταθερότητα του Ευρώ, και να διασφαλίσουν πως η Ελλάδα θα πληρώσει τους δανειστές της, ανεξαρτήτως κόστους. (Οι πλειονότητα των δανειστών αφορά χρηματοπιστωτικούς και ασφαλιστικούς κολοσσούς από την Αμερική την Γερμανία και την Γαλλία).

Είναι προφανές πως δεν θα επιτραπεί στην Ελλάδα να χρεοκοπήσει, όπως π.χ. συνέβη με την Ισλανδία, ή την Αργεντινή, η οποία αφού κήρυξε πτώχευση με τρομακτικό φυσικά κοινωνικό αντίκτυπο, κατάφερε να διαγράψει πάνω από το 45% του δημόσιου χρέους της. Για εμάς αυτό που προφανώς θα συμβεί είναι, να μετατεθεί ο χρόνος εξόφλησης του χρέους στο μέλλον...

Συνεπώς με όποιους όρους και εάν δανείζεται η χώρα, εάν δεν αλλάξει δραστικά το μοντέλο ανάπτυξης της Ελληνικής οικονομίας, ο φαύλος αυτός κύκλος δανεισμού θα εξακολουθεί να υφίσταται και να διογκώνεται αέναα. (Οι Βρυξέλλες εκτιμούν ότι το 2011 το σύνολο των ετήσιων δαπανών εξυπηρέτησης θα φτάσει να ξεπερνά το 35% του ΑΕΠ της χώρας).

Ουδέν κακό όμως αμιγές καλού, η κρίση αυτή είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία για τους Έλληνες να συνειδητοποιήσουν την πραγματική κατάσταση της χώρας, να εξορκίσουν την αλαζονική ατομοκεντρική ρουσφετολογική νοοτροπία που διακατέχει τους πολίτες της, και να εξορκίσουν τα κακώς κείμενα, επαναπροσδιορίζοντας την ταυτότητα τους επιλέγοντας έναν βιωσιμότερο τρόπο ζωής.

Οι περισσότεροι Έλληνες σήμερα είναι δυστυχώς καιροσκόποι αλλά και ανιστόρητοι, αγνοούν τόσο ότι η ιστορία όσο και η συνέχεια του έθνους δεν προϋποθέτει απλά την επαρκή γνώση του παρελθόντος, αλλά είναι βίωμα και καθημερινή κατάκτηση που πρέπει κανείς ν’ αγωνίζεται για να την διατηρήσει..

Στην διαδρομή της ανθρώπινης ιστορίας, ελάχιστοι λαοί επιβίωσαν ως τις μέρες μας. Οι περισσότεροι αφού έφθασαν στο απόγειο της πολιτιστικής τους ακμής, άρχισε η παρακμή και η λήθη. Ο Ελληνισμός παρά τις όποιες ιστορικές του περιπέτειες, κατάφερε να επιβιώσει έως σήμερα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο και λόγο της τεράστιας συνεισφοράς του στον ανθρώπινο πολιτισμό, αποτελεί ένα τεράστιο πολιτιστικό κεφάλαιο στην ανθρώπινη ιστορία.

Η Ελλάδα όμως δυστυχώς σήμερα δεν έχει να επιδείξει σχεδόν τίποτα θετικό στο παγκόσμιο διεθνές γίγνεσθαι, και παρότι όλοι οι Έλληνες κάνουμε μονίμως αρνητική αυτοκριτική στην χώρα μας, όταν το πράττουν αυτό οι «ξένοι», τότε θίγεται η αξιοπρέπεια μας και το εθνικό μας συναίσθημα. Όταν δε γίνεται αναπόφευκτα σύγκριση με την αρχαία Ελλάδα τότε τα πράγματα αγριεύουν…

Η αλήθεια όμως είναι - και το γνωρίζουμε όλοι - , πως είμαστε παγιδευμένοι ανάμεσα στο λαμπερό παρελθόν και στο γκρίζο παρόν..

Δίχως ιεράρχηση των πραγματικών μας αναγκών, δίχως παιδεία, και πραγματική γνώση της ιστορίας μας, αναζητούμε τον ορθότερο ιστορικό αυτοπροσδιορισμό μας, ανάμεσα στο Γραία – Greece και στο Ελλάς – Hellas, δίχως να γνωρίζουμε ούτε ποιος ήταν σύμφωνα με την μυθολογία ο Έλληνας, ούτε ποιοι ή τι ήταν οι «Γραικοί» και η «Γραία» στην Αρχαία Ελλάδα.. (4)

Ο σύγχρονος Έλληνας έχει απολέσει την πνευματικότητα του προς χάριν του κακώς εννοούμενου καταναλωτικού ευημερισμου, έχει παντελή αίσθηση του μέτρου, σε αντίθεση με την αρχαία Ελλάδα όπου το «παν μέτρο άριστον» μαζί με το «γνώθι σεαυτόν», αποτελούσαν τον άριστο τρόπο ζωής και συμπεριφοράς. Τα καράβια όμως δεν πλέουν με «χθεσινό» άνεμο....

Ήδη από τον 1^ο αιώνα μ.χ , εξαιτίας αυτού του γεγονότος, το αρχαίο κλέος ήταν ήδη παρελθόν, όπως ο ρήτορας και φιλόσοφος Δίων ο Προυσαεύς αναφέρει σε ομιλία του:

«Στο παρελθόν, η κοινότητά μας (οι Έλληνες) κέρδισε την τεράστια φήμη της με τη συμβολή πάρα πολλών. Πάρα πολλοί ήταν εκείνοι που συνέβαλαν στη μεγαλοσύνη της Ελλάδας: εσείς οι Ρόδιοι, αλλά και οι Αθηναίοι, οι Λακεδαιμόνιοι, οι Θηβαίοι, οι Κορίνθιοι για μια περίοδο, οι Αργείοι άλλοτε. αλλά σήμερα, κανένας από αυτούς δεν έχει πλέον οποιοδήποτε κύρος: Οι μεν έχουν εκμηδενιστεί και εξαφανίστηκαν. Όσο για τους άλλους, έχουν ατιμωθεί με τον τρόπο που ξέρουμε και έχουν απολέσει από κάθε άποψη την αρχαία τους δόξα, πιστεύοντας ηλιθίως πως απολαμβάνουν μια καλή ζωή, ενώ θεωρούν πλεονέκτημα το ότι μπορούν να συμπεριφέρονται άσχημα, χωρίς κανένας να τους εμποδίζει.

..Όμως αυτό που ήταν κάποτε οι πρόγονοί μας χάνεται σιγά σιγά, καθώς έχουν ολοκληρωτικά ξεπέσει, χυδαία και ατιμωτικά. Παρατηρώντας λοιπόν τους σημερινούς ανθρώπους, μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο υπέροχα και λαμπερά ζούσαν εκείνοι στο παρελθόν. Κανένας, και μόνον οι πέτρες έχουν μείνει για να υπομνήσκουν ακόμα την ευγένεια και τη μεγαλωσύνη της Ελλάδας. Πρόκειται για τα ερείπια των κτιρίων, επειδή εκείνοι που κατοικούν και κυβερνούν ακόμα αυτές τις πόλεις, θα έλεγε κανείς ότι δεν είναι απόγονοι ούτε καν των Μυσών. Έτσι λοιπόν, οι πόλεις που καταστρέφονται εξ ολοκλήρου έχουν περισσότερες πιθανότητες, για μένα, από εκείνες που έχουν τέτοιους κατοίκους, επειδή η μνήμη τους διαιωνίζεται άθικτη και η φήμη τους δεν υποφέρει τη σύγκριση με τη παρελθούσα λαμπρότητά τους. το ίδιο, τηρουμένων των αναλογιών, ισχύει και για τους νεκρούς, είναι προτιμότερο να καταστρέφεται το σώμα τους και κανείς να μη μπορεί να το δει, παρά να παρουσιάζεται σε κατάσταση σήψης».

Εάν δεν επιλέξουμε ορθότερο τρόπο σκέψης και δράσης, ώστε να βγούμε από την επικίνδυνο ατραπό που βαδίζουμε, στο τέλος είναι σίγουρο θα χαθεί και η κοινωνική συνοχή, και η γλώσσα μας , και εν τέλει η ελλιπής - ούτως ή άλλως - , ιστορική μας συνείδηση... Θα έχουν αλωθεί και λεηλατηθεί από ανθρώπους που εμείς αναδεικνύουμε, οι οποίοι διψάνε για χρήμα και εξουσία παρακινούμενοι από ιδιοτέλεια και μόνο, αδιαφορώντας για το συλλογικό συμφέρον...

Παραπομπές:

* * *

(1) Τα νομίσματα μέχρι το '73 στηρίζονται στον χρυσό, άρα κάθε νόμισμα έπρεπε να έχει την αντιστοιχία του στον χρυσό που βρισκόταν στις αποθήκες της κεντρικής Τράπεζας. Από το '73 και μετά περάσαμε σε νομίσματα ανταλλάξιμα μεταξύ τους χωρίς την ανάγκη αποθέματος σε χρυσό, για να φτάσουμε στο ηλεκτρονικό νόμισμα των χρηματιστηριακών ανταλλαγών. Στο παρελθόν η ανταλλαγή συναλλάγματος ήταν μια πολύ περίπλοκη υπόθεση. Δεν υπήρχε ουσιαστικά η λογική του διεθνοποιημένου χρήματος. Όλες αυτές οι αλλαγές παράλληλα με τη διεθνοποίηση των επιχειρήσεων οδηγούν σε μια νέα οικονομική πραγματικότητα.

(2) Το πρώτο Ελληνικό δάνειο το έλαβε η νεοσύστατη Ελλάδα από τους Βρετανούς το 1824, για το ποσόν των 800.000 στερλινών, για να φτάσουν στα ταμεία της επαναστατημένης Ελλάδας μόλις 308.000, αφού οι υπόλοιπες 492.000 αποτέλεσαν τραπεζικά έξοδα, ασφάλιστρα, προμήθειες κλπ. Το 1825 ακολούθησε και άλλο δάνειο, 2.000.000 στερλινών, αλλά στα ταμεία μπήκαν μόνο 190.000. Τα υπόλοιπα πήγαν σε δόσεις αποπληρωμής του προηγούμενου δανείου και έξοδα κάθε λογής. Ήταν λοιπόν μοιραίο με την ίδρυσή του το ελληνικό κράτος να είναι κράτος υπό πτώχευση. Από χρέος σε χρέος και από δάνειο σε δάνειο, το 1893 η Ελλάδα χρωστούσε 586.000.000 φράγκα και ο Χαρίλαος Τρικούπης αναφωνεί: "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν". Μετά την τραγική πολεμική περιπέτεια του 1897, στην οποία το ελληνικό κράτος είχε επενδύσει ελπίδες ανάκαμψης, η Ελλάδα μπαίνει για πρώτη φορά υπό διεθνή επιτήρηση, η οποία συνεχίστηκε μέχρι και το 1978. Μεσολάβησαν βεβαίως δάνεια για τη μικρασιατική εκστρατεία, τους Βαλκανικούς Πολέμους και την αντιμετώπιση των επιπτώσεων πολεμικών περιπετειών, οι οποίες οδήγησαν στην εδαφική επέκταση της χώρας. Σιγά -σιγά τον ρόλο των "εθνικών χορηγών" άρχισε να υποκαθιστά ο μέγας "σπόνσορας", οι ΗΠΑ.
Μέχρι το 1932, η Ελλάδα είχε δανειστεί 2,2 δισεκατομμύρια χρυσά φράγκα και είχε πληρώσει για αποπληρωμή 2,38, αλλά ως εκ θαύματος συνέχιζε να χρωστά ακόμα 2 δισεκατομμύρια για τόκους και λοιπά έξοδα. Και ενώ ο ελληνικός λαός συνέχιζε να πληρώνει, τα χρέη συνέχιζαν να αυξάνονται, με αποτέλεσμα το 1985 η Ελλάδα να φιγουράρει ως η πρώτη χώρα παγκοσμίως στο δημόσιο χρέος. Από 'κει και πέρα τα πράγματα ξέφυγαν, για να φτάσουμε στο 2010, που η Ελλάδα παραδίδεται και πάλι στον έλεγχο και στην επιτήρηση, με αμφίβολη δυνατότητα εξόδου από την κρίση.

(3) Δεν είναι τυχαίο πως οι γκρίζες ζώνες του Αιγαίου σχετίζονται με κοιτάσματα πετρελαίο στις αμφισβητούμενες από την Τουρκία περιοχές. Ηδη από την περίοδο της Χούντας είχαν γίνει έρευνες και είχαν ανακαλυφθεί 5 πετρελαιοφόροι ορίζοντες. 4 εντός των Ελληνικών χωρικών υδάτων των 6 μιλίων και ένας εκτός των 6 μιλίων εντός της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Από τους πετρελαιοφόρους ορίζοντες εντός των 6 μιλίων, οι 2 ήταν άμεσα εκμεταλλεύσιμοι αλλά περιορισμένης περιεκτικότητας . Ως δια μαγείας η μελέτη για τον πέμπτο ορίζοντα εκτός των 6 μιλίων εξαφανίστηκε! Το ίδιο χρονικό διάστημα η Αγκυρα άρχισε να δείχνει έμπρακτα σε διπλωματικό επίπεδο το ενδιαφέρον της για την περιοχή αλλά λόγω του υψηλού κόστος εξόρυξης και διύλισης του πετρελαίου δόθηκε προτεραιότητα στην περιοχή της Μοσούλης και τα κοιτάσματα πετρελαίου της Κύπρου!
Στην μεταπολίτευση ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ζήτησε να ενημερωθεί για όλες τις έρευνες που είχαν πραγματοποιηθεί στο Αιγαίο. Λόγω της πετρελαϊκής κρίσης του 1973 η οποία είχε ανέβασεε τις τιμές από 3 δολάρια το βαρέλι στα 14 ίσως προσέλκυε κάποιους επενδυτές στο Αιγαίο, εφόσον όλες οι μελέτες οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι 3 περιοχές (μια στο Βόρειο Αιγαίο, μία στο Νότιο και μια ακόμη για την οποία δεν μπορεί κάποιος να καταλήξει με σαφήνεια για το που βρίσκεται) αποτελούσαν ένα από τα μεγαλύτερα ανεκμετάλλευτο κοίτασμα πετρελαίου παγκοσμίως. Όταν οι Γαλλικές πετρελαϊκές εταιρίες έδειξαν το ενδιαφέρον τους για τις μελέτες της Ελληνικής Κυβέρνησης οι Τούρκοι διπλωμάτες σε μια πράξη δυναμικής παρουσίας έβγαλαν το ερευνητικό σκάφος «Χόρα» στο Β.Α. Αιγαίο. Ηταν η πρώτη επίσημη διεκδίκηση των Τούρκων που ουσιαστικά αποτελούσε μια προειδοποίηση των ΗΠΑ ότι το «Αιγαίο ΔΕΝ ανήκει στους Ελληνες».
Το «Χόρα» επεχείρησε να πραγματοποιήσει έρευνες εκτός των 6 μιλίων των θαλασσίων συνόρων μας αλλά εντός της Ελληνικής Υφαλοκρηπίδας και μάλιστα σε μια περιοχή που οι τούρκοι έχουν θέσει από τότε στο στόχαστρό τους. Τελικά μετά ιστορικό «βυθίστε το Χόρα» του Α. το «Χόρα» επέστρεψε άπραγο στη βάση του αφού η οποιαδήποτε κίνηση των Τούρκων θα έφερνε πολεμική σύρραξη με την Ελλάδα και όλοι εκτιμούσαν ότι η Τουρκία θα ηττηθεί.
Το 1978, πραγματοποιήθηκε μία μελέτη που αφορούσε μία περιοχή 10 ναυτικά μίλια από το Ακρωτήριο ΜΠΑΜΠΟΥΡΑΣ της Θάσου, όπου υπήρχε ένα τεράστιο κοίτασμα πετρελαίου, ΑΜΕΣΑ αξιοποιήσιμο, σε μικρό βάθος από την επιφάνεια και με κόστος εξόρυξης ίσο με αυτό των πηγαδιών που υπάρχουν στη Σ. Αραβία! Το κόστος εξόρυξης στη Σ. Αραβία ήταν 5 δολάρια το βαρέλι και η μελέτη καταδείκνυε ότι στην θαλάσσια περιοχή του ΜΠΑΜΠΟΥΡΑ το κόστος ήταν μόλις 4,8 δολάρια /βαρέλι γεγονός που την καθιστούσε ισότιμη με μια οποιαδήποτε εξόρυξη σε χερσαίο έδαφος.
Σύμφωνα με την έρευνα αυτή το συγκεκριμένο κοίτασμα προσφερόταν για μια παραγωγή που μπορούσε να φτάσει και τα 200.000 βαρέλια ημερησίως. Τον Δεκέμβριο του 1986 η Ελληνική πλευρά έρχεται σε επαφή με επιχειρηματικό κολοσσό από την Σ. Ενωση με σκοπό την αξιοποίηση κάποιων κοιτασμάτων καθώς και την χρηματοδότηση των ερευνών και σε άλλες περιοχές του Αιγαίου. Η διαφαινόμενη συμφωνία με τους Ρώσους δεν άργησε να φέρει την απάντηση των Τούρκω,ν οι οποίοι αυτή τη φορά αφού κλιμάκωσαν τις παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας, ανακοίνωσαν τον Μάρτιο του 1987 την έξοδο του νέου υπερσύγχρονου ερευνητικού
τους σκάφους «Σισμίκ». ΚΑΙ αυτή τη φορά το «Σισμίκ» όπως και προηγουμένως το «Χόρα», κατευθύνθηκε στη θαλάσσια περιοχή του ΜΠΑΜΠΟΥΡΑ. Και τότε ο Α. Παπανδρέου προειδοποίησε ότι με τον πρώτο ηχοβολισμό του «Σισμίκ» τα πλοία του πολεμικού Ναυτικού θα το βύθιζαν. Η σύρραξη αποφεύχθηκε πραγματικά την τελευταία στιγμή και το «Σισμίκ» επέστρεψε άπραγο στην Τουρκία.Δυστυχώς όμως σε διπλωματικό επίπεδο η νέα τουρκική διεκδίκηση είχεκαταγραφεί!
Τον Φεβρουάριο του 1988 Παπανδρέου και Οζάλ συναντούνται στο Νταβός της Ελβετίας και συμφωνούν μεταξύ άλλων ο ΜΠΑΜΠΟΥΡΑΣ να μπει στο ψυγείο. Τα χρόνια αυτά οι τούρκοι με το πρόσχημα των επιστημονικών ερευνών εκτέλεσαν εκατοντάδες μελέτες του υπεδάφους του Αιγαίου κυρίως με το «Πίρι Ρέις».

Γύρω στο 1996 οι Τούρκοι στρέφουν την προσοχή τους στη περιοχή της Δωδεκανήσου όπου Αμερικανικοί δορυφόροι είχαν εντοπίσει κηλίδες λαδιού κοντά σε 14 περιοχές που εκτείνονταν από την Ρόδο ως την Κω.
Παράλληλα έκανε την εμφάνισή του ένας χάρτης με άλλες 20 περιοχές από τη Λήμνο ως την Σάμο που εμπλέκονταν σε διάφορα σενάρια ύπαρξης πετρελαίου. Την ίδια περίοδο αρχίζει να γίνεται λόγος για αντίστοιχες περιοχές στην ελεύθερη Κύπρο. Οι «γκρίζες ζώνες» δεν είναι τίποτε άλλο από περιοχές της Ελληνικής επικράτειας που στην συντριπτική τους πλειοψηφίας ενέχονται σε έρευνες ή συζητήσεις περί ύπαρξης κοιτασμάτων πετρελαίου. Στις 14 Ιουνίου του 2000 τα ΜΜΕ επιβεβαιώνουν την ύπαρξη των δύο επιπλέον κοιτασμάτων στον Πρίνο αφού δημοσιεύτηκε ένα Δ. Τ. Της Kavala Oil που ανανκοίνωνε ότι εντοπίστηκαν σε βάθος 2.900 μέτρων δύο άριστα κοιτάσματα πετρελαίου και μάλιστα 4 μίλια ανοιχτά του Κόλπου Περάμου της Καβάλας. Πρόκειται για τα κοιτάσματα που έχουμε προαναφέρει για τα οποία είχαν πραγματοποιηθεί οι πρώτες μελέτες που οδήγησαν τελικά στον «Πρίνο».

Το 2001 οι Τούρκοι παρά το καλό κλίμα που επικρατεί στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις ανακοινώνουν την έξοδο στο Ν. Αιγαίο του «Πίρι Ρέις» το οποίο θα προβεί σε νέες «επιστημονικές» έρευνες όλο το διάστημα του Ιουνίου στο Ν.
Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Σε αντίθεση με την Ελληνική αδιαφορία(;) οι Τούρκοι συνεχίζουν να κάνουν έρευνες στο Αιγαίο, με πίο πρόσφατη την κρίση που προκλήθηκε πρίν από 2 χρόνια όταν 80 μίλια νότια του Καστελόριζου, Νορβηγικό ερευνητικό σκάφος ναυλωμένο από την κρατική εταιρεία πετρελαίου της Τουρκίας προσπάθησε να κάνει έρευνα για υδρογονάνθρακες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Τελικώς το ερευνητικό σκάφος, που συνοδευόταν από τουρκική φρεγάτα και ήρθε αντιμέτωπο με την ελληνική κανονιοφόρο αποσύρθηκε, με παρέμβαση της Νορβηγικής κυβέρνησης.

Ενδεικτική, της σημασίας που δίνει η Αγκυρα στο συνολικότερο ζήτημα της ύπαρξης κοιτασμάτων αερίου και πετρελαίου στο βυθό της Νοτιοανατολικής Μεσογείου είναι η δήλωση του τούρκου αρχηγού ΓΕΝ αντιναυάρχου Μετίν Ατάτς:
«Εκτιμώ ότι η ανατολική Μεσόγειος θα καταστεί εστία συγκρούσεων λόγω της πετρελαϊκής σπουδαιότητας που θα αποκτήσει στο μέλλον, γιατί, εξαιτίας των πετρελαίων που διαθέτει, θα μετατραπεί σε έναν δεύτερο Αραβικό κόλπο. Η Τουρκία πρέπει προς τούτο να επαγρυπνεί και να αντιδράσει, δεδομένου ότι οι εξελίξεις μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο τα εθνικά της συμφέροντα».

(4) Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία (Απολλόδωρος βιβλίο Α΄) ο Έλληνας υπήρξε υιός του Δευκαλίωνος (υιός του Προμηθέως) και της Πύρρας (θυγατρός του Επιμηθέως).Παιδιά του ήταν ο Αίολος, ο Δώρος και ο Ξούθος, στους οποίους διένειμε την περιοχή κάτω από τον Όλυμπο: τη Θεσσαλία την έδωσε στον Αίολο (γενάρχη των Αιολέων), τη Στερεά Ελλάδα στο Δώρο (γενάρχη των Δωριέων) και την Πελοπόννησο στο Ξούθο (πατέρα των γεναρχών των Ιώνων και των Αχαιών). Τα παιδιά του έγιναν γενάρχες των τεσσάρων φυλών της Ελλάδας (Αιολέων, Αχαιών, Δωριέων και Ιώνων), ενώ ο ίδιος έγινε γενάρχης όλων των Ελλήνων, που πήραν το όνομά τους απ’ αυτόν. Γραικοί σύμφωνα με τον Αριστοτέλη (μετεωρολογικά 352 d) ονομάζονταν παλιότερα αυτοί που αργότερα ονομάστηκαν Έλληνες. Πιο συγκεκριμένα αναφέρει πως ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα που έγινε στην περιοχή ανάμεσα στη Δωδώνη και στον Αχελώο, όπου ήταν η αρχαιότατη Ελλάδα κι εκεί κατοικούσαν οι Σελλοί κι αυτοί που ονομάζονταν «πρώτα Γραικοί και τώρα Έλληνες». Την ίδια πληροφορία δίνει και το Πάριο Χρονικό, του 3ου π.Χ. αιώνα.

Όσον αναφορά την πρώτη μαρτυρία για την περιοχή με το όνομα Γαία, ο όμηρος αναφέρει την ύπαρξη βοιωτικής πόλης με αυτό το όνομα. Στον Κατάλογο των Νεών, απαριθμώντας τις δυνάμεις των Βοιωτών στον πόλεμο της Τροίας και τους αρχηγούς τους, ο Όμηρος περιλαμβάνει και την Γραία (Ιλ. Β 498). Ο Παυσανίας επίσης μνημονεύει την άποψη των ταναγραίων πως Γραία ήταν η αρχαιότερη ονομασία της Τάναγρας (σημερινής Τανάγρας).Από εκεί οι Λατίνοι δανείστηκαν το Greece.