Ο Δρόμος της εσωτερικής όρασης και των Μουσών.

Κάποιοι σοφοί του παρελθόντος μας είπαν πως υπάρχει ένα κομμάτι από το Παν στο βάθος του εαυτού μας, το οποίο βρίσκεται ταυτόχρονα παντού γύρω και πέρα από τον εαυτό μας σε ότι μας περιβάλλει, ορατό και αόρατο. 

Μας προέτρεψαν να επανασυνδεθούμε με την φύση, με το κομμάτι εκείνο του εαυτού μας το οποίο αποτελεί απειροελάχιστο και ομοούσιο τμήμα της, να συντονιστούμε με αυτό, να εξισώσουμε  τον εαυτό  μας  με αυτή.  Είμαστε  ένα αναπόσπαστο κομμάτι από το ορατό και αόρατο Σύμπαν. Είμαστε ένα. Οι δυνάμεις που δουλεύουν εντός μας, οι δυνάμεις που μας συντηρούν στην ζωή, οι δυνάμεις που μας οδηγούν στο βιολογικό μας τέλος, είναι, σίγουρα, και δικές του δυνάμεις [1]. Πως θα το κάνουμε αυτό;

Κάποιοι μας έδειξαν το δρόμο:

Ανάπνευσε, το φως της αυγής, τα αρώματα της  γης που χαρίζει τροφή σε όλους μας, την θέα των υψηλών βουνών, την αύρα των ωκεανών, την λάμψη των άστρων, !

Συντονίσου στον χτύπο της καρδιάς, στον ρυθμό της αναπνοής, στα οράματα  του νου. Είσπνευσε την ζωή και το μέλλον, εξέπνευσε το παρελθόν και τον θάνατο. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε, κάθε στιγμή δημιουργούμε το μέλλον !

Αμέσως μόλος γεννηθούμε στην ύλη, αρχίζει και η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα και ο γυρισμός. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Μα και ευθύς μόλις γεννηθούμε, αρχίζει και η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιόμαστε.  Νοιώσε όλο το Σύμπαν να φωλιάζει μέσα σου,  και να σε ακολουθεί σαν σώμα. [2]

Κλείνοντας τα μάτια άλλαξε την όρασή σου και ξύπνα μια άλλη, που ενώ την έχουν όλοι, λόγοι τη χρησιμοποιούν.  Αποσύρσου στον εαυτό σου και κοίτα• και αν δεις τον εαυτό σου να μην είναι ακόμη ωραίος, όπως ο δημιουργός του αγάλματος που πρέπει να γίνει ωραίο αφαιρεί, λαξεύει, λειαίνει και καθαρίζει μέχρις ότου φανεί πάνω στο άγαλμα ένα ωραίο πρόσωπο, έτσι κι εσύ αφαίρεσε τα περιττά και ίσιωσε τα στραβά, και όσα είναι σκοτεινά κάνε τα να γίνουν λαμπρά καθαρίζοντάς τα, και μην πάψεις να σμιλεύεις το άγαλμά σου, ως ότου λάμψει πάνω του η θεόμορφη λαμπρότητα της αρετής.   Διότι μόνον το εσωτερικό  μάτι βλέπει τη μεγάλη Ομορφιά.[3]

Αύξησε (νοητά) τον εαυτό σου σε μέγεθος χωρίς μέτρο, βγες από το σώμα, ύψωσε τον εαυτό σου έξω από τον χρόνο, γίνε αιωνιότητα, τότε θα κατανοήσεις το μυστικό της συμπαντικής εξέλιξης, όλες τις τέχνες, τις επιστήμες και τη φύση κάθε ζωντανού όντος.

Υψώσου ψηλότερα από το πιο υψηλό ύψος, και κατέβα χαμηλότερα από κάθε βάθος. Με τις αισθήσεις σου γνώρισε κάθε πλάσμα της δημιουργίας, της φωτιάς, του νερού, του ξηρού και του υγρού, φαντάσου ότι βρίσκεσαι παντού, στη γη, στη θάλασσα, στον ουρανό, ότι δεν γεννήθηκες ακόμη στην κοιλιά της μητέρας σου, όντας νέος, γέρος, νεκρός, πέραν του θανάτου.

Αν κατανοήσεις τα πάντα μεμιάς, χρόνους, τόπους, πράγματα, ποιότητες, ποσότητες, πως αυτό που αποκαλούν οι άνθρωποι θεότητα με εκατοντάδες ονόματα, δεν βρίσκεται στην πραγματικότητα, ούτε σε κάποιο παράδεισο, ούτε σε κάποιο συγκεκριμένο δέντρο, κτήριο ή όρος. Είναι παντού, σε κάθε άτομο του ορατού και του αόρατου Κόσμου.! [4].

Ο άνθρωπος οφείλει να σέβεται και να προστατεύει την τροφό  της υλικής του φύσης, την Γαία. Ταυτόχρονα οφείλει να φροντίζει το πνεύμα του και να συντονίζεται με τον  πνευματικό κόσμο.  Το πνεύμα ο Ουρανός ενυπάρχει στην Γη με ένα Ουράνιο τρόπο, και η Γη ενυπάρχει στον Ουρανό με ένα γήινο τρόπο.

Το πνεύμα γίνεται γη, και η γη, επιδιώκει να γίνει πνεύμα. Στο σύμπαν τα πάντα βρίσκονται σε μία Ενότητα, τα πάντα είναι Ένα, τίποτα δεν είναι διαχωρισμένο. Το κάθε τι συνδέεται με κάθε τι άλλο. Υπάρχει μία αόρατη αλλά υπαρκτή συμπαντική αρμονική σύνδεση.

Ένας  βώλος λάσπη είναι η ανθρωπότητα, τέτοιος βώλος λάσπη είναι ο καθένας μας. Ποιο είναι το χρέος μας; Να μαχόμαστε να ανθίσει ένα μικρό πνευματικό λουλούδι απάνω στο λίπασμα τούτο της σάρκας και του νου μας. Πάλεψε με τις φυσικές δυνάμεις, ανάγκασε τις να ζευτούν σε σκοπό ανώτερο τους. Λευτέρωσε το πνεύμα που αγωνίζεται μέσα τους και λαχταράει να σμίξει με το πνεύμα που αγωνίζεται στα σωθικά σου.

Είμαστε ένα γράμμα ταπεινό, μια συλλαβή, μια λέξη από τη γιγάντια Οδύσσεια. Είμαστε βυθισμένοι σε ένα γιγάντιο τραγούδι και λάμπουμε όπως λάμπουν τα ταπεινά βότσαλα όσο είναι βυθισμένα στη θάλασσα. Ποιο είναι το χρέος μας; Να ανασηκώσουμε το κεφάλι από το κείμενο, μια στιγμή, όσο αντέχουν τα σπλάχνα μας, και να αναπνεύσουμε το υπερπόντιο τραγούδι.

Να σμίξουμε τις περιπέτειες, να δώσουμε νόημα στο ταξίδι, να παλεύουμε ακατάλυτα με τους ανθρώπους, με τους θεούς και με τα ζώα. [5]

Το νόημα στο ταξίδι του ανθρώπου το έδωσε η φιλοσοφία, οι επιστήμες, οι τέχνες. Οι τέχνες ήταν το δώρο των Μουσών στον άνθρωπο. Στην  αρχαία Ελλάδα υπήρχαν τελετές για τις μούσες. Η τραγωδία, ο χορός και κάθε ρυθμική κίνηση υπηρετούσε την αρμονία του Κόσμου.

Πολλά έχουν λεχθεί για την ομορφιά, αλλά η σπουδαιότητα της αρμονίας λίγο κατανοείται. Η ομορφιά είναι μια εξυψωτική έννοια και κάθε προσφορά στην ομορφιά είναι μια προσφορά στην ισορροπία του Κόσμου.

Οι Μούσες δεν ήταν παρά τα γήινα σύμβολα των Θεϊκών δυνάμεων, που παρέχουν τάξη και αρμονία στο σύμπαν. Κατά τον ίδιο τρόπο που τα αγάλματα των Μουσών ήταν στραμμένα προς την εστία στης σχολής του Πυθαγόρα (συμβολίζοντας το κέντρο του Παντός), έτσι και οι μαθητές έπρεπε  να είναι στραμμένοι προς το κεντρικό πυρ, το Θείο πνεύμα, ώστε να συντονίζονται με τις ενέργειες του..!

1/2. Ασκητική Καζαντζάκης Ν.

3. Πλωτίνος, Εννεάδες, «Περί του Καλού» 1, 6, 8-9.

4.  Ερμητικά κείμενα.

5. Ασκητική Καζαντζάκης Ν.

 

Κορωνοϊός, επιστροφή στην φύση, και forest bathing!

 

Και ξαφνικά λόγο Κορωνοϊού όλοι ξεκίνησαν να αθλούνται, με την διαφορά πως για τους περισσότερους, η άθληση γίνεται μόνο για  τον καρπό που κρατά τον καφέ. Ο κωδικός έξι πήρε φωτιά!

Και όμως αυτή η δύσκολη στιγμή,  μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για να ξεκινήσουμε μία συνήθεια η οποία θα μας ωφελήσει και θα μας αλλάξει την ζωή. Κάθε κρίση λένε εξάλλου πως δημιουργεί ευκαιρίες, ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Λένε πως τίποτα καλό δεν δίνεται δωρεάν, και όμως το σύμπαν έδωσε την ευκαιρία στον άνθρωπο (και όχι μόνο), να αναπτύξει  το σώμα την ψυχή και τον πνεύμα του σε ένα υπέροχο φυσικό περιβάλλον, το οποίο του παρέχει ότι χρειάζεται για να αναπτυχθεί, και να εξελιχθεί.

Δεν θα αναφερθώ στην οικολογική καταστροφή που προκαλεί ο άνθρωπος στην φύση, και εν τέλει στην ίδια του την φύση, αλλά στο γεγονός πως η φύση ακόμα και σήμερα μπορεί να προσφέρει στον σύγχρονο αστό, μία σωματική, αλλά και ψυχική ευεξία, και όλα αυτά και εντελώς  δωρεάν!.

Ούτε προσωπικοί εκπαιδευτές χρειάζονται, ούτε μηνιαίες συνδρομές, ούτε εξεζητημένα ρούχα. Το μόνο που χρειάζεται είναι διάθεση, χρόνος, και να αφήσετε τα κινητά σπίτι ή στο αυτοκίνητο, ώστε να βιώσετε ενσυνείδητα τα οφέλη από μία βόλτα στην φύση, και πιο συγκεκριμένα στο βουνό , στο δάσος ή την θάλασσα.

Είναι γνωστό μέσα από επιστημονικές έρευνες πως το περπάτημα και μόνο ανάμεσα σε δέντρα είναι ιδιαίτερα ωφέλιμο για την υγεία και την ευημερία μας. Σύμφωνα επιστημονικές έρευνες, μια βόλτα στο δάσος μειώνει την αρτηριακή πίεση, βελτιώνει τους ρυθμούς της καρδιάς και ευεργετεί το ανοσοποιητικό σύστημα. Σε ένα πείραμα μάλιστα, όταν κοιτούσαν εικόνες από το δάσος επί 20 λεπτά, οι συμμετέχοντες παρουσίαζαν μείωση της κορτιζόλης, της ορμόνης του άγχους, κατά 13%. Η επαφή με τη φύση συνεπώς, μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να έχει στο σώμα, στο πνεύμα και στη ψυχολογία μας.

• Ψυχικά, πολλά συμπτώματα της κατάθλιψης και του στρες μπορούν να εξαλειφθούν ή να μετριαστούν από τη επαφή μας με τη φύση.

• Σωματικά μία βόλτα στο δάσος, μία πεζοπορία, αποτελεί μια ήπια μορφή άθλησης που μας ενδυναμώνει, αλλά και μας οδηγεί στην ευεξία. Η άσκηση αυξάνει τα επίπεδα σεροτονίνης, της ορμόνης που είναι υπεύθυνη για το αίσθημα της ευφορίας και της καλής διάθεσης.

• Πνευματικά το περπάτημα στην φύση, μπορεί να οξύνει τις αισθήσεις, και να αποτελέσει ιδανικό μέρος  για να αναπτύξουμε τις αισθήσεις μας, να περπατήσουμε ξυπόλητοι στο έδαφος, ώστε να «γειωθούμε», να διαλογιστούμε, να κάνουμε ενεργειακές και αναπνευστικές ασκήσεις, να «συνδεθούμε» με τα δέντρα αγκαλιάζοντας τα αποφορτίζοντας τον εαυτό μας από τις τοξίνες (το γνωστό «shinrin-yoku» - «forest bathing» των Ιαπώνων, που γνωρίζει μεγάλη άνθιση στον Δυτικό κόσμο .

O όρος επινοήθηκε από την ιαπωνική κυβέρνηση το 1982, σε μια προσπάθεια να ενθαρρύνει τους Ιάπωνες να ακολουθήσουν έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής και να μειώσουν τα επίπεδα του άγχος. Το «shinrin-yoku»  σημαίνει αυτό το ήρεμο περπάτημα στο δάσος κατά τη διάρκεια του οποίου συμμετέχουν και ξυπνούν όλες οι αισθήσεις και κάθε κύτταρο του σώματός βυθίζεται στην ουσία του δάσους.

Μία πρακτική η οποία δεν είναι ξένη προς τις πεποιθήσεις των αρχαίων Ελλήνων καθώς η θρησκεία τους ήταν κατά βάση φυσιολατρική. «Σε όλα υπάρχει εκ φύσεως κάτι το θείο»  (Πάντα γαρ φύσει έχει τι θείον), όπως χαρακτηριστικά υποστήριζε ο Αριστοτέλης Ηθικά Νικομάχεια,1153b,30-32.

Για τους  Στωικούς φιλοσόφους, η ανθρώπινη φύση αποτελούσε τμήμα της παγκόσμιας φύσης, η οποία καθοδηγείται και κυβερνάται από τον συμπαντικό νόμο της Λογικής. Ο άνθρωπος, ως έλλογο ον, συγγενεύει όχι μόνο με τα άλλα ζώα αλλά και με τους Θεούς και πέραν του ενστίκτου διαθέτει και ηθική αίσθηση.

Κύριο ζητούμενο του βίου είναι συνεπώς το να ζει κάποιος σύμφωνα με την φύση του, η οποία για τον άνθρωπο, μέσω της λογικότητας του , ωθεί προς την Αρετή, άρα το «κατά Φύσιν ζην» σημαίνει «κατ' Αρετήν ζην».

Η Αρετή είναι το μόνο αγαθό και μόνο από αυτήν εξαρτάται η ευημερία. Όλα τα υπόλοιπα πράγματα, ευχάριστα ή δυσάρεστα, στερούνται αξίας, είναι «αδιάφορα». Σύμφωνα με τον Στωικισμό, καθήκον του ανθρώπου είναι να θέσει τον εαυτό του σε αρμονία με το Σύμπαν, το οποίο, ως λογικό και αγαθό, τού μεταφέρει τις ιδιότητες του.

Επιστρέφοντας στον άνθρωπο και στις ανάγκες του σήμερα, η τάση της επανασύνδεσης με την φύση, έχει δημιουργήσει  την συνειδητή βόλτα  στο δάσος («Forest therapy & forest bathing») με όρους «deep walking» (βαθύ περπάτημα), που αφορά, την ενσυνείδητη συμμετοχή του ανθρώπου σε αυτή την δραστηριότητα με ενεργοποιώντας ολιστικά, σώμα, ψυχή και πνεύμα, και αλληλεπιδρώντας με το φυσικό περιβάλλον αναπόσπαστο τμήμα του οποίου αποτελούμε .

Οι  πιο ενσυνείδητες αυτές μορφές πεζοπορίας στο δάσος, έχουν  ως στόχο,  την εσωτερική αναζήτηση, την απλότητα και την «εσωτερική αφύπνιση» (Παρόμοιες πεζοπορίες μπορούν να γίνουν και στην θάλασσα, συνδυάζοντας και την κολύμβηση).

Καταρχάς επιλέξτε το μέρος που θα περπατήσετε. Δεν υπάρχει ένα ιδανικό μέρος για όλους. Μπορεί να είναι η εξοχή που έχετε περάσει ευχάριστα τις διακοπές σας σαν παιδί και είναι γεμάτη αναμνήσεις. Ή ένα τοπίο που σας αρέσει πολύ για τα δέντρα, τη μυρωδιά και την φυσική του ομορφιά του.

Σκοπός είναι να ξεκινούμε νωρίς, να απορροφούμε σωματικά και νοητικά την Ηλιακή ενέργεια με διάφορες ασκήσεις, να περπατήσουμε ή να σταθούμε σε ένα συγκεκριμένο σημείο  ξυπόλητοι («Γείωση»), καθώς τα  πόδια είναι η επαφή μας με τη Γη και τις ενέργειες που εκπέμπει. Εξαιτίας της αγωγιμότητας των πελμάτων μας, είχε γίνει μια υπόθεση πως ίσως υπάρχει μια ηλεκτρική αλληλεπίδραση ανάμεσα στη γη και το αρνητικό φορτίο του σώματος μας. Αυτή η υπόθεση δοκιμάστηκε αρκετές φορές και τα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά. Οι ερευνητές βρήκαν πως υπάρχει μια σημαντική σχέση ανάμεσα στο φορτίο του σώματος μας και το έδαφος.

Στην πραγματικότητα, καθορίστηκε πως η γη δρα ως μια φυσική δεξαμενή ηλεκτρικής ενέργειας. Εάν κάποιος έχει υπερβολικό αρνητικό φορτίο, ή πλεόνασμα ηλεκτρονίων, αυτό το πλεόνασμα θα απορροφηθεί από τη γη. Εάν κάποιος έχει θετικό φορτίο, ή ανεπάρκεια ηλεκτρονίων, τότε η γη θα παράσχει ό, τι χρειάζεται για να επιτύχει ομοιόσταση (ισορροπία). Αυτή είναι όντως μια εκπληκτική ανακάλυψη: το να πατάς στο έδαφος ηλεκτρικώς σε ισορροπεί!  

Στην φύση,  μπορούμε επίσης  να οξύνουμε τις αισθήσεις μας ακούγοντας τους ήχους, το θρόισμα των φύλλων, του νερού, να μυρίσουμε τα αρώματα τη γης,  των δέντρων,  του καθαρού αέρα, να απολαύσουμε  τα χρώματα, το φως του ήλιου μέσα από τα φύλλα, να αγγίξουμε τους κορμούς των δέντρων .

Ο φυσικός κόσμος και τα δέντρα ανέκαθεν ασκούσαν γοητεία και είχαν ιδιαίτερο νόημα για τον άνθρωπο. Τα δέντρα είναι σύμβολα πνευματικότητας και αντιπροσωπεύουν τη σύνδεση της ζωής με τη γη. Αρκεί να τα παρατηρήσουμε: βρίσκονται σε αλληλεπίδραση με το περιβάλλον, χρειάζονται νερό, ήλιο, αέρα και χώμα για να αναπτυχθούν. Όμως, για επιβιώσουν πρέπει να έχουν γερές, βαθιές ρίζες. Αν όχι, είναι ευάλωτα στις καιρικές συνθήκες, στις θύελλες και στους ανέμους που μπορούν να τα ξεριζώσουν ανά πάσα στιγμή.

Τα δέντρα χρησιμοποιούνται ως μεταφορά για τον άνθρωπο που καλείται να αναγνωρίσει τις ρίζες, τις καταβολές του, τις επιθυμίες της καρδιάς του, ενώ αναζητά τρόπους για να «βγάλει κλαδιά» για να προσφέρει σκιά και καρπούς. Είναι μια δυναμική πρακτική που επιτρέπει να επανασυνδεθούμε με τη ζωή και τη φύση απομακρύνοντας τις αιτίες που μας προκαλούν θλίψη, θυμό, στρες και σύγχυση. Αν μάλιστα συντονιστούμε καλά θα εκπλαγούμε από την ενέργεια που εκπέμπουν τα δέντρα.

Στόχος είναι κάθε κύτταρο του οργανισμού μας να «κάνει μπάνιο», να βυθιστεί στην ουσία του δάσους, και η «γείωση» μας με τα μικρο κύτταρα τους, τα δέντρα. Η συναίσθηση και η φύση συναντιούνται και γίνονται ένα, γείωση και επανασύνδεση!.

Εμπνευσμένο από Βουδιστικές πρακτικές, το «forest bathing» είναι μια πνευματική εμπειρία. Μας εισάγει στη μη καθοδηγούμενη προσοχή και τον διαλογισμό. Ανοίγοντας τις αισθήσεις μας στη φύση, αναπτύσσουμε τη διαίσθησή μας. Βιώνουμε το δέος, το θαύμα και την υπέρβαση. Γινόμαστε πιο δεκτικοί και στοχαστικοί, δίνοντας έτσι χώρο στην αυτογνωσία και την προσωπική μας ανάπτυξη.

H επαφή με τη φύση, η επανασύνδεση μας με τη γη, δίνει δύναμη κι ενέργεια στον άνθρωπο. Ο πλούτος της είναι ευλογία, και οι καρποί της τα δώρα της γης. «Κουβαλάς τη Μητέρα Γη μέσα σου». Δεν είναι έξω από εσένα. Η Μητέρα Γη δεν είναι απλώς το περιβάλλον σου. Συνειδητοποιώντας αυτή τον τρόπο συνύπαρξης, η αληθινή επικοινωνία με τη Γη, που είναι η υψηλότερη μορφή προσευχής, είναι δυνατή.

Ειδικά τα δέντρα είναι σύμβολα πνευματικότητας καθώς αντιπροσωπεύουν τη σύνδεση της ζωής με τη γη. Το δέντρο κάποτε είχε κεντρική θέση στην ιερότητα της ύπαρξης για τον άνθρωπο, όταν δεν είχε ακόμα κοπεί ο ομφάλιος λώρος, ο οποίος τον συνέδεε κατά την αρχαιότητα με τη φύση, για αυτό τον λόγο ένιωθε αναπόσπαστο κομμάτι της.

Συνειδητή περιπλάνηση, αποβολή όλων των αρνητικών σκέψεων. Την περίοδο της  πρώτης κρίσης περιόδου κορωνοϊού μάλιστα, η Ισλανδική Δασική Υπηρεσία παροτρύνει τους κατοίκους της χώρας να βγουν έξω στο δάσος για να αγκαλιάσουν ένα δέντρο και να απολαύσουν όλα τα οφέλη που προσφέρει η επαφή.

Τέλος επιλέξτε το ιδανικό σημείο για εσάς,  ξαπλώστε  κάτω από τα δέντρα, κρύψτε αντικείμενα, ως ένα κυνήγι θησαυρού για τα παιδιά, κάντε πικ νίκ, ή ακόμα καλύτερα κάνετε  γιόγκα ενεργειακές ασκήσεις ή διαλογισμό.

Ο Μάρκος Αυρήλιος («Είς εαυτόν») μας προτρέπει σχετικά:

«Πουθενά ο άνθρωπος δεν καταφεύγει με περισσότερη ηρεμία και αταραξία απ' ό,τι στην ψυχή του, ιδίως όποιος έχει μέσα του στοιχεία τέτοια, που αν εισδύσει σε αυτά βρίσκεται μεμιάς σε γαλήνη. Και με γαλήνη δεν εννοώ άλλο από αρμονία. Να προσφέρεις λοιπόν πάντα στον εαυτό σου την καταφυγή αυτή και να τον ανανεώνεις.... Συχνά να αναλογίζεσαι τον δεσμό που ενώνει τα πάντα μες στον κόσμο και την αμοιβαία τους σχέση. Αυτό να αναλογίζεσαι πάντα: ποια είναι η Φύση του παντός και ποια η δική μου φύση, και πώς σχετίζεται η μια με την άλλη και ποιο μέρος ποιου συνόλου είναι η δική μου. Και πως κανείς δεν σ’ εμποδίζει να κάνεις και να λες ό,τι είναι σύμφωνο με τη Φύση, της οποίας είσαι μέρος.. Nα αναλογίζεσαι τον δεσμό που ενώνει τα πάντα μες στον κόσμο».

Νιώστε για λίγο παιδί που θέλει να μάθει και να ανακαλύψει, ή αρχαίος Έλληνας που έβλεπε παντού τις νύφες τις Νηρηίδες και τους Θεούς μέσα στην φύση. Δεν είναι τυχαίο πως οι πρόγονοι μας πίστευαν πως τα δέντρα ήταν κατοικία νυμφών (Δρυάδες/Αμαδρυάδες) , οι οποίες ζούσαν όσο ζούσαν τα δέντρα, και οι οποίες πραγματοποιούσαν τις ευχές των ανθρώπων. («Απτεσθαι ξύλου», έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες. χτύπαγαν το ξύλο του κορμού των δένδρων για να επικαλεστούν την προστασία τους, καθώς οι νύμφες μπορούσαν να πραγματοποιήσουν τις ευχές των ανθρώπων).

Δεν είναι επίσης τυχαίο πως το δέντρο της ζωής και της γνώσης, είναι ένα σημαντικό αρχετυπικό (κοινό) σύμβολο σε όλους τους πολιτισμούς και θρησκείες. Το δέντρο της ζωής συνδέει τον ουρανό με τη γη. Φέρει, επίσης, τους σπόρους ή τα φρούτα - καρπούς, τα οποία περιέχουν την ουσία της διαβίωσης, αλλά και της πνευματικής ωρίμασης και της γνώσης.

Μια  σημαντική φιλοσοφική τοποθέτηση από το παρελθόν μας λέει, πως μια κοινωνία ωριμάζει, όταν οι άνθρωποι της φυτεύουν δέντρα, στην σκιά των οποίων ξέρουν πως δεν θα καθίσουν ποτέ.

Όσοι έχουν συστηματικά επαφή με τα δέντρα, αγκαλιάζοντας τους κορμούς τους, μπορούν με κατάλληλες τεχνικές να γειώσουν τον εαυτό τους, και να νιώσουν την ενέργεια της φύσης να ρέει στο σώμα τους. Αγκαλιάστε το δέντρο της επιλογής σας, και αφήστε την ενέργεια σας να μεταφερθεί μέσα από τα δάχτυλά σας στο δέντρο, και από εκεί στο έδαφος και δια μέσω των ριζών του, και του εδάφους πάλι πίσω σε εσάς, δημιουργώντας μαζί του έναν συνεχόμενο κύκλο ροής.

Επανασυνδεθείτε με την φύση, και μην ξεχνάτε τέλος τα λόγια του Πλωτίνου:

«Ο κόσμος αυτός είναι ωραίος διότι κάθε Ον δεν είναι μία άψυχη πέτρα αλλά προσφέρει τη φωνή του για να συμβάλει στην αρμονική ενότητα του. Φωνή του κάθε όντος είναι η ζωή του που μπορεί να είναι σύντομη, μέτρια ή ατελής»  Εννεάδα ΙΙΙ.

Κάντε το συνειδητά και ο κόσμος , για εσάς, δεν θα είναι ποτέ ξανά  ο ίδιος..! Και αν όλα αυτά σας φαίνονται πρακτικές «Νew age»,  διαβάστε τους αρχαίους, κάτι ήξεραν περισσότερο...!

Το μυστικό της ύπαρξης.

Όταν σηκώνεσαι πρωί, να στρέφεσαι προς τον ήλιο όπως τα άνθη των λουλουδιών. Ο ήλιος μας προσφέρει κάτι περισσότερο από ενέργεια και ζωή. Φέρνε τον ήλιο μέσα σου, εισέπνευσε φως, εξέπνευσε σκοτάδι, εισέπνευσε την άχρονη συμπαντική ενέργεια, εξέπνευσε την περιορισμένη παθητική ενέργεια, εισέπνευσε το παρόν, εξέπνευσε το παρελθόν. Ανύψωσε την γη στον ουρανό, κατέβασε τον ουρανό στην γη. Κάθε ημέρα είναι ένα θεϊκό δώρο του Κρόνου - Xρόνου του μεγάλου δασκάλου και κριτή στην ατομική ψυχή όταν έρχεται σε ύπαρξη. 

 

Εκγύμνασε αρμονικά και ισορροπημένα τόσο το σώμα όσο και την πνεύμα, το ένα δεν υπάρχει χωρίς το άλλο. Γυμνάσου, διάβασε, αναζήτησε την γνώση. Το σώμα γερνά, γίνεται όλο και πιο αδύναμο, το πνεύμα γίνεται ικανότερο, σοφότερο. Η γνώση και η ευτυχία πολλαπλασιάζονται όταν μοιράζονται. Στοχάσου, διαλογίσου, προσευχήσου, κάνε ότι γεμίζει την ψυχή σου. 

 

Κλείσε τα αυτιά σου στις σειρήνες των εργολάβων της γνώσης και των δογμάτων που εφηύραν οι άνθρωποι για να χωρίζουν, να διαχωρίζουν και να ξεχωρίζουν. Διάλεξε όποιο μονοπάτι σου ταιριάζει, και ότι κάνει καλό σε εσένα και στους γύρω σου. Καλό είναι ότι προάγει την ζωή κακό ότι την στερεί. Το μυστικό της ζωής είναι να ζεις μια ζωή με νόημα. Και το νόημα της ζωής βρίσκεται σε τρεις λέξεις: αγάπα, ζήσε, γέλα!

 

Ομόρφυνε την ψυχή σου με τις τέχνες. Οι τέχνες είναι ατραποί συντονισμού σε ανώτερες συχνότητες. Εξόρισε την α-σχήμια από την ζωή σου, η ενάρετη και αξιοπρεπής ζωή είναι μία τέχνη που καλλιεργείται. Δώσε νόημα στην ζωή σου, αξιοποίησε τον χρόνο σου σε σκέψεις και κυρίως δράσεις, που θα διαρκέσουν περισσότερο από την φυσική σου ύπαρξη. Φύτεψε δέντρα ακόμα και αν δεν θα προλάβεις να φας από τον καρπό τους ή να ξεκουραστείς στην σκιά τους. 

 

Οτιδήποτε μοιράζεις στην ζωή σου, επιστρέφεται. Γι’ αυτό πρόσεξε τι μοιράζεις.

Να είσαι ευγνώμων από τη ζωή, εφόσον σου δίνεται η ευκαιρία να είσαι υγιής, να αγαπάς, να δημιουργείς, να ανακαλύπτεις, και να ατενίζεις τα αστέρια στον ουρανό, αυτά που φωτίζουν το μυστικό της ύπαρξης!

Διαλογισμός στην αρχαία Ελλάδα.

«Η φύσης και η αλήθεια δεν αποκαλύπτονται ποτέ γυμνές στα μάτια εκείνων των ανθρώπων που καρδιά των τρέφει ακόμη ίχνη κακίας και ο νους των γίνεται στίβος όπου στροβιλίζονται αντιφυσικοί διαλογισμοί και σκέψεις ταπεινές»

Πυθαγόρας

Ο διαλογισμός είναι μία μορφή πνευματικής συγκέντρωσης που επιτυγχάνεται με τη βαθιά χαλάρωση, την απομάκρυνση κάθε σκέψης και εξωτερικών ερεθισμάτων από τη συνειδητότητα του υποκειμένου. Σκοπός του διαλογισμού είναι η άντληση γνώσης ή και εμπειριών άμεσα, χωρίς τη χρήση των αισθητηρίων οργάνων του ανθρώπου ή οποιασδήποτε πηγής πληροφόρησης. Γενικότερα θεωρείται και μέσο ψυχικής χαλάρωσης και ευεξίας. Τον διαλογισμό  οι περισσότεροι τον έχουμε ταυτίσει με αρχαίες Ανατολικές θρησκείες και πρακτικές. Είναι όμως έτσι; Ενδιαφέρον παρουσιάζουν κάποιες αναφορές από την αρχαία Ελλάδα, οι οποίες αποδεικνύουν πως ο διαλογισμός δεν ήταν κάτι «ξένο»,  στην αρχαία Ελλάδα. Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα.

Σε αποσπάσματα του Πλάτωνα (Συμπόσιο ) ο Σωκράτης, φέρεται να διαλογιζόταν συχνά. Στην αρχή του διαλόγου και ενώ οι συνδαιτυμόνες του τον περίμεναν να μπει μέσα, βλέποντας ότι αργεί έστειλαν έναν δούλο να τον φωνάξει :

Αγάθων : Φώναξε τον γρήγορα.
Αριστόδημος : Αφήστε τον. Έχει ξέρετε ένα τέτοιο συνήθειο. Παραμερίζει πότε-πότε όπου τύχει και στέκεται ακίνητος.
Πλάτων – Συμπόσιο 175B

Σε επόμενο σημείο του διαλόγου ο Αλκιβιάδης, εξιστορεί ένα γεγονός από την μάχη της Αμφίπολης, όπου φαίνεται πως ο Σωκράτης διαλογιζόταν για μια ολόκληρη ημέρα :

"Αλκιβιάδης : Αξίζει όμως να ακούσετε ακόμα και το τι έκαμε και τράβηξε πάλι ο γενναίος άντρας κάποτε εκεί στην εκστρατεία. Αφού βυθίστηκε λοιπόν, που λέτε, σε περισυλλογή, στεκότανε στον ίδιο τόπο, από την αυγή, και στοχαζότανε κάποιο ζήτημα....Και αυτός στεκόταν, ωσότου ξαναφώτισε η αυγή και βγήκε ο ήλιος. Έπειτα προσευχήθηκε στον Ήλιο και έφυγε».
Πλάτων – Συμπόσιο 220C

Στον Φαίδωνα 65c-d, ο Σωκράτης αναφέρει σχετικά με τον διαλογισμό:

"..Χωρίς αμφιβολία τότε ακριβώς συλλογίζεται άριστα η ψυχή όταν δεν ενοχλείται διόλου από πουθενά, ούτε από την ακοή, ούτε από την όραση, ούτε από κανένα πόνο, ούτε από κάποια ηδονή, αλλά απομονώνεται όσον το δυνατόν περισσότερο μέσα στον εαυτό της, αποχαιρετώντας το σώμα, και όταν αποφεύγουσα, όσο είναι δυνατόν, κάθε συνεργασία και κάθε επαφή μαζί του, ορέγεται αυτούσια την πραγματικότητα".
Πλάτων – Φαίδων 65c-d

Επίσης στον Φαίδων (περί ψυχής), ο Σωκράτης περιγράφει την γη από ψηλά. Αναφέρει συγκεκριμένα :

"Λέγεται λοιπόν, ω συνομιλητή, πως η γη είναι, αν την έβλεπε κανείς από ψηλά, σαν τις σφαίρες που είναι από δώδεκα κομμάτια διαφορετικού δέρματος Δηλαδή είναι πολύχρωμη σφαίρα και τα μέρη της ξεχωρίζουν από τα χρώματα που έχει το καθένα, ενώ τα χρώματα που χρησιμοποιούν οι ζωγράφοι μας εδώ, δεν είναι παρά απομιμήσεις εκείνων των χρωμάτων.

Εκεί λοιπόν όλη η γη είναι χρωματισμένη απ' αυτά τα χρώματα, που είναι πιο λαμπερά και καθαρά από τα εδώ. Κάποιο μέρος της είναι πορφυρό και καταπληκτικό στην ομορφιά, ενώ άλλο χρυσωπό, άλλο λευκότερο από το γύψο και το χιόνι, και έτσι είναι χρωματισμένη και με τα άλλα χρώματα, και ακόμα περισσότερα, και ωραιότερα από

όσα εμείς έχουμε δει. Γιατί ακόμα και οι κοιλότητες της που είναι γεμάτες αέρα και νερό, παίρνουν μια απόχρωση λαμπερή μέσα στην ποικιλία των άλλων χρωμάτων, ώστε να δίνει την εντύπωση μιας ενιαίας εικόνας πολύχρωμης".

Μία άλλη μαρτυρία από τον Νέο Πυθαγόρειο Ιάμβλιχο , αναφέρει πως ο Πυθαγόρας , κατά την διάρκεια του ταξιδιού του στην Αίγυπτο, φαίνεται ότι διαλογιζόταν καθ όλη την διάρκεια του ταξιδιού.

"Καθόλο το διάστημα του ταξιδιού έμεινε (ο Πυθαγόρας ) σε ένα και το αυτό σημείο επί δύο νύκτες και τρεις ημέρες, χωρίς να μετάσχει ούτε τροφής, ούτε ποτού, ούτε ύπνου. Και θα διέφευγε της προσοχής όλων, όπως καθόταν στη θέση του ακίνητος, αν δεν ταλαντευόταν για λίγο..."
Ιάμβλιχος - Πυθαγορικός Βίος 16

Σύμφωνα δε με τον Ιεροκλέεα, το κλειδί της ευδαιμονίας για τους Πυθαγόρειους, ήταν  η αυτογνωσία δια μέσου της αυτοκάθαρσης. Ιδού η ατραπός, όπως την δίδαξε ο Πυθαγόρας στους μαθητές του:

Μην επιτρέψεις στα μάτια σου ύπνο απαλό πριν εξετάσεις τρεις φορές τις πράξεις της ημέρας: "Τι παρέβην; Τι δ' έρεξα; Τι μοι δέον ουκ ετελέσθη;"

- Tι έπραξα που δεν έπρεπε;
- Τι έπραξα που έπρεπε;
- Τι δεν έπραξα που έπρεπε;

Ξεκινώντας από το πρώτο να προχωράς στη συνέχεια, και μετέπειτα προσεκτικά μεν, για τα κακώς πεπραγμένα σου να μέμφεσαι τον εαυτό σου, για τα χρηστά δε να ευχαριστιέσαι.

Γι’ αυτά να μοχθείς, να ασκείσαι, αυτά πρέπει να αγαπάς.Μ' αυτά ασχολήσου, αυτά μελέτα με προσοχή, αυτά είναι ανάγκη να αγαπήσεις με ζήλο.

Ιεροκλέους «Χρυσά Έπη» του Πυθαγόρα

…»διαλογισμός δεν είναι απόσυρση από τη ζωή. Ο διαλογισμός είναι μια διαδικασία κατανόησης του εαυτού μας, Και όταν κάποιος αρχίζει να κατανοεί τον εαυτό του, όχι μόνο τον συνειδητό αλλά και όλα τα κρυμμένα μέρη του εαυτού του, τότε έρχεται ησυχία. Αλλά ένας νους που γίνεται ήσυχος, που μένει ακίνητος με διαλογισμό ο οποίος είναι αποτέλεσμα εξαναγκασμού, συμμόρφωσης, δεν είναι ήσυχος, δεν μένει ακίνητος. Είναι ένας τελματωμένος νους.

Δεν είναι ένας νους ξύπνιος, ουδέτερος, ικανός για δημιουργική δεκτικότητα. Ο διαλογισμός απαιτεί αδιάκοπη επαγρύπνηση, αδιάκοπη επίγνωση της κάθε λέξης, της κάθε σκέψης και του κάθε συναισθήματος, που αποκαλύπτουν την κατάσταση της ίδιας μας της ύπαρξης, της κρυμμένης καθώς επίσης και της φανερής· και καθώς αυτό είναι επίπονο, καταφεύγουμε σε κάθε είδους παρηγορητικό ή απατηλό σύστημα και αυτό το ονομάζουμε διαλογισμό.

Η αυτογνωσία, λοιπόν, είναι η αρχή του διαλογισμού· χωρίς αυτογνωσία δεν υπάρχει διαλογισμός. Και καθώς εμβαθύνει κανείς στο ζήτημα της αυτογνωσίας όχι μόνο ο επιφανειακός νους γίνεται γαλήνιος, ήσυχος, αλλά φανερώνονται και τα διάφορα κρυμμένα επίπεδά του. Όταν ο επιφανειακός νους είναι ήσυχος, τότε το ασυνείδητο, τα κρυμμένα επίπεδα της συνείδησης, εμφανίζονται· αποκαλύπτουν το περιεχόμενό τους, κάνουν τις νύξεις τους, έτσι ώστε να κατανοεί κανείς εντελώς όλη τη διαδικασία της ύπαρξής του.

Ο νους, λοιπόν, γίνεται εξαιρετικά ήσυχος – είναι ήσυχος. δεν τον κάνουμε ήσυχο, δεν εξαναγκάζεται να είναι ήσυχος για κάποια ανταμοιβή ή από φόβο. Τότε υπάρχει μια σιωπή όπου εμφανίζεται η «Πραγματικότητα». Αλλά αυτή η σιωπή δεν είναι η χριστιανική σιωπή, ή η ινδουιστική σιωπή, ή η βουδιστική σιωπή. Αυτή η σιωπή είναι σιωπή χωρίς όνομα. Αν ακολουθήσεις το μονοπάτι της χριστιανικής σιωπής, ή της ινδουιστικής ή της βουδιστικής, ποτέ δεν θα είσαι σιωπηλός.

Ο άνθρωπος που θα βρει την «Πραγματικότητα» πρέπει να εγκαταλείψει εντελώς τη διαμόρφωσή του – είτε είναι χριστιανός, είτε ινδουιστής, είτε βουδιστής, ή είναι από οποιοδήποτε άλλου είδους ομάδα. Το να δυναμώνεις απλώς τα διαμόρφωσή σου με τον διαλογισμό, με τη συμμόρφωση και την υπακοή, φέρνει αποτελμάτωση του νου, νωθρότητα του νου· και δεν είμαι καθόλου βέβαιός ότι δεν είναι αυτό που θέλουμε οι περισσότεροι από εμάς, γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να δεχόμαστε ένα πρότυπο και να το ακολουθούμε.

Αλλά το να ελευθερωθούμε από τη διαμόρφωση απαιτεί συνεχή επαγρύπνηση στις σχέσεις. Από τη στιγμή, λοιπόν, που υπάρχει αυτή η σιωπή, τότε υπάρχει μια εξαιρετικά δημιουργική κατάσταση — αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γράψεις ποιήματα, να ζωγραφίσεις πίνακες και λοιπά· μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Αλλά αυτή τη σιωπή δεν μπορείς να την επιδιώξεις, να την αντιγράψεις, να την μιμηθείς, γιατί τότε παύει να είναι σιωπή. Δεν μπορείς να φτάσεις σε αυτήν από κανένα μονοπάτι. Γεννιέται μόνο όταν κατανοηθούν οι τρόποι του «εγώ», και όταν το «εγώ» με όλες του τις δραστηριότητες και τις κατεργαριές, φτάνει σε ένα τέλος. Που σημαίνει ότι όταν ο νους παύει να δημιουργεί αυτός, τότε υπάρχει δημιουργία.

Οπότε ο νους πρέπει να γίνει απλός, πρέπει να γίνει ήσυχος. πρέπει να είναι ήσυχος… Όχι, το «πρέπει» είναι λάθος· το να πεις ότι ο νους πρέπει να είναι ήσυχος συνεπάγεται εξαναγκασμό – κάτι που το κάνει το «εγώ» – και ο νους είναι ήσυχος μόνο όταν έχει μπει τέλος σε όλη τη διαδικασία του «εγώ». Όταν κατανοηθούν όλοι οι τρόποι που χρησιμοποιεί το «εγώ», κι έτσι σταματήσουν οι δραστηριότητες του «εγώ», τότε μόνο υπάρχει σιωπή. Αυτή η σιωπή είναι ο αληθινός διαλογισμός. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή εμφανίζεται το αιώνιο».