Ο «Γλαύκος και η Νηρήιδα»..

Πως γεννήθηκε το μυθιστόρημα «Ο ΓΛΑΥΚΟΣ ΚΑΙ Η ΝΗΡΗΙΔΑ»;

Δέκα χρόνια μετά την αναπάντεχη  έκδοση του πρώτου βιβλίου μου,  με τίτλο «Η χαμένη κιβωτός της αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας και των μυστηρίων», και την μετέπειτα έκδοση άλλων δύο («Μυστικισμός και Θεό στην Ελλάδα και στον αρχαίο κόσμο», και  «Άνθρωπος και Γαία»), «γεννήθηκε»  δίχως να το  επιδιώξω,  μία σύντομη μικρή  ιστορία που έπλασα για να βοηθήσω τον γιο μου σε μία σχολική του εργασία.

Αυτή η ιδέα διευρύνθηκε, δημιουργώντας  τον  μικρό ήρωα Γλαύκο, και τις περιπέτειες του στον κόσμο του Βυθού, των Θεών των Νυμφών αλλά και των μυθικών τεράτων του αρχαίου Ελληνικού κόσμου. Η αλήθεια είναι πως η μυθολογία πάντα με γοήτευε.  Όπως φυσικά γοήτευσε και γοητεύει γενιές και  γενιές, μικρών και μεγάλων, σε όλες τις χρονικές περιόδους,  και σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Για τους «γνώστες», η μυθολογία δεν αποτελεί απλώς μία ευχάριστη ιστορία, ένα  απλό παρα- μύθι  για παιδιά , αλλά  ένα «αρχετυπικό συμβολικό μήνυμα»,   το οποίο μεταφέρει στον πυρήνα του μία ιστορική αλλά και μετα - φυσική πραγματικότητα.

Σύμφωνα με  τον Φρόιντ ο μύθος είναι όνειρα που πηγάζουν από τον ασυνείδητο νου, ενώ σύμφωνα με τον Καρλ Γιουνγκ, αποκαλύπτει αρχέτυπα του συλλογικού ασυνείδητου. Υπό αυτή την άποψη, ο  μύθος  μπορεί να αποτελέσει ένα «μυστικό πέρασμα», μέσα από το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να ρίξει μια φευγαλέα ματιά στις αρχέγονες ρίζες  της  ψυχής του.

Αν αποσυμβολίστουν  τα μηνύματα του μύθου, αποκαλύπτονται οι μεταφυσικές διαστάσεις της ύπαρξης, έτσι ώστε να οδηγηθούμε πιθανώς στο «ιερότερο λίκνο» της ύπαρξης μας, στην εύρεση της Ιθάκης μας. Φυσικά δεν είναι τυχαίο πως ο Αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός μεγαλούργησε  από ανθρώπους που γαλουχήθηκαν με τους μύθους των Θεών και ημίθεων του  Ησιόδου και του Ομήρου.

Δεν είναι επίσης τυχαίο, πως η Αρχαία Ελληνική μυθολογία υπήρξε ίσως η πλουσιότερη και αρτιότερη  σε όλο τον αρχαίο κόσμο, αποτελώντας ανελλιπώς πηγή έμπνευσης  από την αρχαιότητα έως σήμερα.

Η προσπάθεια μου ήταν να «μπολιάσω» μία προσωπική φαντασιακή ιστορία, με αρχαίους Ελληνικούς μυθολογικούς ήρωες και τις ιστορίες τους, ώστε μικροί και μεγάλοι να μπορέσουν να έρθουν σε επαφή με το μεγαλείο που κρύβει η αρχαία Ελληνική μυθολογία. Αν κατόρθωσα αυτό που επιδίωξα, θα κριθεί φυσικά από τον αναγνώστη...

Ο Πρόλογος του βιβλίου έγινε από τον καλό μου φίλο Δρ. Κωνσταντίνο Τσοπάνη, ο  οποίος με τίμησε προλογίζοντας  το πόνημα  μου.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας είναι ένα γνήσιο παραμύθι, όπως εκείνα των παλιών καλών ημερών – πριν εμφανιστούν τα πολυδιαφημισμένα κακέκτυπα παραμυθιών χωρίς δράκο.

Είναι ένα βιβλίο γραμμένο με την καρδιά, στο οποίο, αφηγητής και ήρωας συνάμα, είναι το μικρό παιδί που κρύβει μέσα του ο συγγραφέας. Στις σελίδες αυτού του βιβλίου ο αναγνώστης, κάθε ηλικίας, μεταφέρεται στο βασίλειο του αρχαίου ελληνικού κόσμου, τότε που όλα ήταν ακόμα καινούρια και χρυσά σε αυτήν την πλάση. Θεοί, ημίθεοι, ήρωες, νεράιδες κι ένα μικρό παλικάρι παίρνουν μέρος σε μια δροσερή περιπέτεια - που αλλού; - στα καταγάλανα νερά του Αιγαίου, εκεί που γεννήθηκε η Ομορφιά μαζί με τη θεά Αφροδίτη.

Γνώστης ικανός της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας ο συγγραφέας, σε μια στιγμή ιδιαίτερη έμπνευσης και δημιουργίας, μυεί με την αφήγηση του τον αναγνώστη στα υπέροχα μυστικά και στα μυστήρια ενός κόσμου τόσο δικού μας, όσο και λησμονημένου. Του κόσμου της νιότης μας, ως Ελλήνων και ανθρωπότητας.

Ενός κόσμου που σφύζει από ζωή και δημιουργικότητα, που δεν έχει γεράσει και δεν έχει παραξενέψει, που το καλό νικά το κακό και που οι άνθρωποι δεν έχουν λησμονήσει ότι είναι παιδιά της Φύσης.

«Ό άνθρωπος είναι παιδί της φύσης. Εδώ γεννιέται και εδώ πεθαίνει. Το να βρίσκεσαι σε ενότητα με τη φύση, σημαίνει πως είσαι ζωντανός. Το να βρίσκεσαι αποκομμένος από τη φύση σημαίνει πως είσαι νεκρός.» Αυτά διδάσκει η Νηρηίδα τον μικρό Γλαύκο στα μαγεμένα βάθη της θάλασσας που σφύζουν από ζωή και χρώματα. 

Θεοί, ημίθεοι, θνητοί, παλάτια  και κόσμοι ονειρεμένοι πλημμυρίζουν το παραμύθι, το οποίο, σε αντίθεση με πολλά άλλα σύγχρονα, έχει δράκο!

Τον Λάδωνα! Ο μικρός Γλαύκος, ο ήρωας της ιστορίας, ξεκινά με έναν πόθο, να συναντήσει τους θεούς, να τους γνωρίσει από κοντά και να ζήσει μαζί τους. Τι πιο φυσικό για έναν Έλληνα που έπλασε τους θεούς του σύμφωνα με τον ίδιο. Κάτω από τον καθαρό ελληνικό ουρανό, οι θεοί ζουν μαζί με τους ανθρώπους, έχουν τη μορφή τους και τα πάθη τους. Κι από την πείρα τους διδάσκουν τους ανθρώπους:  

 «O κάθε ένας Γλαύκο, είναι συνδημιουργός της πραγματικότητας, καθώς ελκύει αυτό που είναι. Ο νους, οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι προσδοκίες και οι συμπεριφορές μας, δημιουργούν την πραγματικότητά μας. Όταν τα αλλάζουμε, η πραγματικότητά μας αλλάζει. Οι θετικές σκέψεις και τα θετικά συναισθήματα έλκουν και δημιουργούν θετικές πραγματικότητες. Μην το ξεχάσεις αυτό.»

Κι ο άνθρωπος γίνεται συνεργάτης πολύτιμος των θεών στον όμορφο αυτόν κόσμο.  Όλα είναι στο χέρι του ανθρώπου, η ζωή του, η μοίρα του, το μέλλον του το ίδιο δεν αποτελούν τίποτε άλλο από συνισταμένη των σημερινών του σκέψεων και πράξεων.

H Νηρηίδα τονίζει στον Γλαύκο και μαζί με αυτόν στον κάθε άνθρωπο:

«Ψάξε μέσα σου, γίνε ο εαυτός σου.Μην επιτρέπεις σε άλλους να δημιουργούν το μονοπάτι σου. Είναι δικός σου ο δρόμος και μόνον. Άλλοι μπορούν να περπατήσουν μαζί σου, αλλά κανένας δεν μπορεί να περπατήσει στη θέση σου.»

Ταξίδι αυτογνωσίας μέσα από την ελληνική μυθολογία, αλλά και ταξίδι σεβασμού στη Φύση και στον συνάνθρωπο, αφού ότι κάνει ο άνθρωπος σε αυτόν τον κόσμο επιστρέφει σε αυτόν.

«Να σέβεσαι τη θρησκεία των άλλων. Μην προσπαθείς να επιβάλεις τις δικές σου απόψεις.»

Μηνύματα τόσο επίκαιρα όσο και εντέχνως λησμονημένα, σε μια εποχή όπου οι δράκοι μοιάζει να έχουν πάρει το πάνω χέρι σε αυτόν τον κόσμο και να σκορπούν μίσος και καταστροφή. Δεν γνωρίζουν όμως ότι το καλό θα λάμψει τελικά!

Όπως λάμπει και σε αυτό το παραμύθι, γραμμένο για μικρούς αφού τα παιδιά, που καταλαβαίνουν με την καρδιά, πάντα πιάνουν περισσότερα από τους σκληρόκαρδους και τυπολάτρες μεγάλους. Γραμμένο και για τους μεγάλους όμως, αφού όπως λέει και ο Antoine de Saint Exypery:

 «Όλοι οι άνθρωποι υπήρξαν κάποτε παιδιά, κι ας μην το θυμούνται πλέον κάποιοι…..»

 
                                                         Κωνσταντίνος Τσοπάνης
                                                Δρ Ιστορίας και Φιλοσοφίας των Θρησκειών 

Περί του γράμματος Άλφα, και..βοοειδών

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο,  είναι  αφελής  η άποψη αυτών πού νομίζουν ότι το Αλφα ετέθη  πρώτο ως γράμμα της Αλφαβήτου από τους Φοίνικες, λόγω του ότι αυτοί (οι Φοίνικες)  «Αλεφ» ονομάζουν το βόδι, το οποίο θεωρείται το πρώτο εκ των αναγκαίων , για τον άνθρωπο. ..!!

Εδώ εστιάζεται και η διαφορετική κοσμοθέωρηση των δυο πολιτισμών. Στον Αρχαίο Ελληνικό σύμφωνα με τον   Ησίοδο, η αξιολόγηση αυτή έχει ένα εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα. Αναφέρει χαρακτηριστικά: «οίκον μεν πρώτιστα, γυναίκα τε, βούν τ' άροτηρα».!!  ('Έργα, 405)  .

Ακολούθως ό Πλούταρχος επεξηγεί ότι το Αλφα τίθεται πρώτο επειδή «φύσει, εκ των έναρθρων, εκφέρεται με απλό άνοιγμα του στόματος και  εκπνοή». Και συνεχίζει λέγοντας πως : «τα νήπια ταύτην πρώτνη αφιέναι φωνήν ...» . Γι' αυτό αρχίζουν από Aλφα οι λέξεις ανοίγω, άλαλάζω, άγω, αύλω,, αίρω ...κ.λ.π

Τo Ετυμολογικό το Μέγα επεξηγεί: 

« Αλφα το στοιχείο, παρά το αλφω, το ευρίσκω. Πρώτον γάρ των άλλων στοιχείων εύρέθη ...» (άλφάνω = προσπορίζομαι, κτώμαι, φέρω, εύρίσκω,  άλφη = κτησις, πρβλ. τιμαλφη,  αλφιτον =άλευρον, πρωταρχικόν διά την ζωήν. Ελληνικές λέξεις...)

Για αυτό τον λόγο εξάλλου σύμφωνα με τον Πλάτωνα  (Κρατύλο), τα βασικά στοιχεία τού σύμπαντος έχουν ονομασθεί  με λέξεις οί οποίες αρχίζουν από Α: Αήρ, Αέλιος, Αίθήρ, Αρουρα, Αία, Αλς, Αρχή, Ανθρωπος κ.λ.π.

Πηγή: Έλλην λόγος,  Αννα Τζιροπούλου  Ευσταθίου

 

Το "κλειδί" της αλλαγής στην εποχή τoυ Υδροχόου

Σήμερα, πολλά πράγματα δείχνουν ότι οδηγούμαστε σε μια μεταβατική περίοδο. Στην έξοδο αυτής της περιόδου κάτι φαίνεται να γεννιέται αλλά με τρόπο οδυνηρό. Το παρόν θρυμματίζεται αποσυντίθεται και εξαντλείται, ενώ κάτι άλλο, δυσδιάκριτο ακόμα θα προκύψει από τα ερείπια... 

Είναι φανερό πως βιώνουμε μία μεταβατική εποχή όπου όλα «τελειώνουν», μία εποχή της οποίας κύριο χαρακτηριστικό είναι η αναμονή. Η αναμονή του «νέου» που θα προκύψει από τα «σαθρά ερείπια του χθες», το οποίο σταδιακά και με οδύνη αποσυντίθεται και εξαντλείται. Το παλιό αρνείται να αποσυρθεί, για αυτό τον λόγο για ένα χρονικό διάστημα όπου συνυπάρχει το παλιό και το νέο υπάρχουν τερατογεννέσεις.  

Ο πόνος όμως   εξανθρωπίζει. Έστω και εξ ανάγκης όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται πως οφείλουμε να αναζητήσουμε νέους τρόπους διαχείρισης του παρόντος αλλά και του μέλλοντος μας, καθώς είναι φανερό πως ζούμε στην εποχή όπου όλα «τελειώνουν».

 

Το Διαδίκτυο σε μία τέτοια ιστορική συγκυρία έχει την δυνατότητα να παράξει μία νέα κοινωνία Ιδεών, καθώς καταργεί τις αποστάσεις, καταρρίπτει τα εθνικά σύνορα και προσφέρει σε κάθε άτομο το οποίο έχει δυνατότητα πρόσβασης σε υπολογιστή, την ικανότητα συμμετοχής στον Κυβερνοχώρο, όπου ανταλλάσσονται πληροφορίες ακαριαία απ΄ άκρη σε άκρη του πλανήτη. 

Ποτέ πριν το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης δεν ήταν τόσο άμεσα προσβάσιμο σε τόσους πολλούς ανθρώπους ταυτόχρονα. ! Κατ΄ αυτόν τον τρόπο σήμερα γνωρίζουμε πολύ περισσότερα για τον κόσμο από ότι οι πρόγονοί μας. Και όμως, φαίνεται όλο και περισσότερο,  ότι εκείνοι γνώριζαν κάτι πολύ πιο ουσιαστικό, κάτι που μας διαφεύγει..

Το μέσο όμως παράγει αποτελέσματα σύμφωνα με την ορθή χρήση του. Ακόμα και εδώ όμως οι αρχαίοι μας είχαν προειδοποιήσει δια μέσω του μύθου του Νάρκισσου. Σύμφωνα με την Αρχαία Ελληνική μυθολογία, ο νεαρός Νάρκισσος  θαμπωμένος από την ομορφιά του που καθρεφτίζεται στο νερό, πεθαίνει από μαρασμό εξαιτίας του ανικανοποίητου έρωτα προς τον ίδιο του τον εαυτό.. 

Ο Ναρκισσισμός εκφράζεται σήμερα δια μέσω των social media  και είναι πλέον ψηφιακός. Οι διαταραχές που προκαλούνται από τη μανία της εξαντλητικής αυτοφωτογράφισης και της online υπερέκθεσης απασχολεί όλο και πιο συχνά τα ψυχιατρικά συνέδρια, με τους ειδικούς να επιμένουν ότι η υπέρμετρη προσήλωση στο «εγώ και ο εαυτός μου», εκτός από γραφική, σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να αποδειχθεί και επικίνδυνη.

Η λέξη «selfie», όπως ορίζεται η σύγχρονη αυτοπροσωπογραφία που βγάζει κάποιος με το κινητό του και κατόπιν την ανεβάζει στο Facebook και σε άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επιλέχθηκε ως «Λέξη της χρονιάς» για το 2013 από το Βρετανικό Λεξικό της Οξφόρδης.

Ο ναρκισσισμός ξεσπά και εξαπλώνεται σαν επιδημία. Έχουμε να κάνουμε με την εκδίκηση του κοινού θνητού, του μέσου ανθρώπου, ο οποίος, ζηλεύοντας και χλευάζοντας επί χρόνια τη ζωή των σταρ, τώρα έχει βαλθεί να τους αντιγράψει μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. (Ι)  

  

Καμία καινοτομία καμία πρωτοτυπία, πιθηκισμός, «ετεροκαθορισμός» και παθητικότητα. Είναι πραγματικά παράδοξο να μιλάμε για κρίση της επικοινωνίας στην εποχή της τηλεόρασης, της πληροφορικής, του διαδικτύου, και των κινητών τηλεφώνων.Και όμως, ποτέ μέχρι σήμερα δεν ήταν τόσο έντονο το φαινόμενο της μοναξιάς και της έλλειψης ουσιαστικής επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων!. 

Η ανάγκη ενότητας με τα άλλα όντα και με τη Φύση είναι επιτακτική ανάγκη, από την εκπλήρωση της οποίας εξαρτάται η επιβίωση του ανθρώπου. Είναι η εμπειρία της συμμετοχής και της άμεσης επικοινωνίας, που ξεπερνώντας τον στείρο ναρκισσισμό, επιτρέπει την πλήρη ανάπτυξη του ατόμου.

Ο κόσμος μας ζει μία επαναστατική αλλαγή, -μία περίοδο «δημιουργικής καταστροφής που χαρακτηρίζεται από την κατάλυση μέσα από σημαντικές τομές στις βασικές δομές των κοινωνιών. Η αλλαγή βρίσκεται παντού και είναι επική. Καθώς ο άνθρωπος είναι πλέον ο μέγας μεταποιητής,  τόσο της φυσικής όσο και της «μεταφυσικής»  πλανητικής ισορροπίας, βρισκόμαστε ταυτόχρονα και σε μία περίοδο ανθρωπιστικής αλλά και «πλανητικής εκτάκτου ανάγκης», όπου το μέλλον του ανθρώπου  και του πλανητικού οικοσυστήματος βρίσκεται σε μία ευαίσθητη ισορροπία. 

Είναι ιστορικά καταγεγραμμένο, πως στην ακμή κάθε νέου αιώνα όπως του εικοστού πρώτου αιώνα που διανύουμε, πάντα υπάρχουν συγκρούσεις, επαναστάσεις, πόλεμοι, κ.λ.π, διότι οι κοινωνίες αλλάζουν οι ανάγκες μας αλλάζουν, συνεπώς τα κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά μοντέλα οφείλουν και αυτά να αλλάξουν. Μοντέλα πάνω στα οποία έχουν δομηθεί τεράστια συμφέροντα τα οποία φυσικά θέλουν να συντηρήσουν. Στο παρελθόν αυτό εκφράστηκε με επαναστάσεις και πολέμους.

Τα πάντα κινούνται σε κύκλους, το νέο θα προκύψει από τις στάχτες του χθες, κάθε νέα γέννα έρχεται με πόνο,  καλωσορίζουμε όμως την νέα ζωή την αλλαγή, δεν γίνεται διαφορετικά αυτό λέγεται εξέλιξη.  Κάτι γεννιέται και κάτι πεθαίνει, και το αποτέλεσμα είναι βαθιά αβέβαιο. Από ιστορικής απόψεως για να αλλάξει ένα πολιτικό σύστημα και να αναδειχθούν νέες πολιτικές δυνάμεις χρειάζεται μία δεκαετία, θα αντέξουμε άραγε;

Αν και στη διάθεσή μας υπάρχουν αρκετοί πόροι και γνώση για να διέλθουμε αυτή την απαιτητική ιστορική στιγμή κάτι φαίνεται να είναι κρυμμένο. Και ο «ιερός μυστικός αυτός τόπος»,  βρίσκεται μέσα μας. Αφορά τη ίδια μας την ύπαρξη την αναγνώριση   της πραγματικής μας φύσης και την ιεράρχηση των πραγματικών μας αναγκών. Η Φύση έχει ήδη κυριαρχηθεί, από τον άνθρωπο όχι όμως και η εσωτερική πραγματική μας φύση. Αυτή ακόμα αναζητείται, στην πραγματικότητα είμαστε πιο μακριά της από ποτέ. 

Οι παλαιότεροι αν και μόλις είχαν βγει από τις σπηλιές το γνώριζαν, τα πάντα βρίσκονται μέσα μας  υποστήριζαν. Σήμερα η χρονική απόσταση από την εποχή ων σπηλαίων είναι μεγάλη, παρόλα αυτά οι σπηλιές βρίσκονται ακόμα στο υποσυνείδητο μας, η εκδίκηση του ερπετοειδούς εγκέφαλου, τα ίδια πάθη μας κυριεύουν , οι σπηλιές δεν βγήκαν ποτέ από μέσα μας…

Στη θέση της άλλοτε πανίσχυρης «Προμηθεϊκής» βούλησης για τη δύναμη, που χαρακτήριζε τον νεωτερικό άνθρωπο στην ανοδική πλευρά της εξελικτικής του καμπύλης, έχει μείνει η αγχώδης εσωτερική αναζήτηση νέων, όλο και πιο ηδονικών μορφών αυτοανάλωσης της επιθυμίας. Είναι ένας ηδονιστικός αυτομηδενισμός. 

Στο ένα άκρο του πρόκειται για ένα είδος λαιμαργίας, μια ακόρεστη ζήτηση για περισσότερα, όλο και περισσότερα. Στο άλλο άκρο είναι ένα κράμα εγκατάλειψης, παραίτησης, δειλίας μπροστά στη δυστυχία και τον θάνατο. Ο μηδενισμός μεταβάλλεται έτσι σε πανδημική ψυχοπαθολογία στον σύγχρονο κόσμο. Είναι ασθένεια κοινωνική. Ασθένεια του πολιτισμού, η οποία δεν επιδέχεται θεσμική αντιμετώπιση, η θεραπεία της εξαρτάται πλέον από την αλλαγή των θεσμών αλλά από την αλλαγή των ψυχών: από μία μεταφυσική επανάσταση/μεταστροφή. (ΙΙ)

Η «ευτυχία» αναζητείται σε εξωγενείς παράγοντες, αναζητείται  έξω από εμάς. Ο άνθρωπος αν και πεπερασμένος οι ανάγκες και οι επιθυμίες του είναι απεριόριστες,  εκ προοιμίου συνεπώς η «μάχη είναι χαμένη. Ο Jorge Bucay, μας μεταφέρει μια σχετική διδακτική παραβολή : 

«Ο μύθος λέει ότι πριν ακόμα υπάρξει η ανθρωπότητα, μαζεύτηκαν διάφορα τελώνια για να σκαρώσουν μια φάρσα. Λέει ένα από αυτά: «Πολύ σύντομα θα δημιουργηθούν οι άνθρωποι. Δεν είναι δίκαιο να έχουν τόσες αρετές και τόσες δυνατότητες. Κάτι πρέπει να κάνουμε για να τους είναι πιο δύσκολο να πάνε μπροστά. Να τους γεμίσουμε διαστροφές κι ελαττώματα… Αυτό θα τους καταστρέψει».

 Το μεγαλύτερο στα χρόνια τελώνιο, λέει: «Προβλέπεται να έχουν ελαττώματα και διπροσωπία αλλά αυτό θα τους κάνει απλώς πιο ολοκληρωμένους. Νομίζω οτι πρέπει να τους στερήσουμε κάτι που, όπως και να ’ναι θα τους κάνει να ζουν κάθε μέρα κι από μια καινούργια πρόκληση».

«Τι πλάκα θα ’χει!!!» είπαν όλα μαζί. 

Αλλά ένα νεαρό και πονηρό τελώνιο, από μια γωνιά, σχολιάζει:  «Πρέπει να τους πάρουμε κάτι σημαντικό… αλλά τί;» Μετά από πολλή σκέψη, το μεγαλύτερο αναφωνεί: «Το βρήκα! Θα τους πάρουμε το κλειδί της ευτυχίας».

«Θαυμάσια… φανταστική… καταπληκτική ιδέα!» φωνάζουν τα τελώνια χορεύοντας γύρω από ένα τεράστιο καζάνι.

Το γέρικο στοιχειό συνεχίζει: «Το πρόβλημα είναι πού να το κρύψουμε για να μη μπορέσουν να το βρουν».

Το πρώτο τελώνιο ξαναπαίρνει το λόγο: «Να το κρύψουμε στην κορυφή του πιο ψηλού βουνού του κόσμου».

Αμέσως, όμως, ένα άλλο τελώνιο απαντά: «Όχι. Μην ξεχνάτε πως θα έχουν δύναμη και θα είναι πεισματάρηδες. Εύκολα, κάποια στιγμή, μπορεί ν’ ανέβει κάποιος και να το βρει, κι άμα το βρει ένας θ’ ακολουθήσουν όλοι, και τότε πάει, τελείωσε η πρόκληση».

Ένα τρίτο τελώνιο προτείνει: «Να το κρύψουμε στο βυθό της θάλασσας».

Ένα τέταρτο, παίρνει το λόγο και απαντά: «Όχι. Θυμηθείτε πως είναι περίεργοι. Κάποια στιγμή θα κατασκευάσουν μια συσκευή για να μπορούν να κατεβαίνουν στο βυθό, και τότε θα το βρουν πολύ εύκολα».

Το τρίτο τελώνιο λέει: «Να το κρύψουμε σε έναν πλανήτη μακριά από τη Γη».

Οι άλλοι όμως απαντούν: «Όχι. Μη ξεχνάς την ευφυΐα τους. Μια μέρα, κάποιος θα κατασκευάσει ένα πλοίο με το οποίο θα μπορούν να ταξιδέψουν σε άλλους πλανήτες και θα το ανακαλύψουν».

Ένα γέρικο τελώνιο που είχε μείνει μέχρι τώρα σιωπηλό κι αφουγκραζόταν τις προτάσεις των άλλων, σηκώνεται, πάει στο κέντρο και λέει: «Νομίζω πως ξέρω που πρέπει να το βάλουμε για να μην μπορέσουν πραγματικά να το βρουν. Πρέπει να το βάλουμε εκεί που δεν θα έψαχναν ποτέ».

Γυρνάνε όλοι έκπληκτοι και ρωτάνε μ’ ένα στόμα: «Πού;»

Το γέρικο τελώνιο απαντά: «Θα το κρύψουμε μέσα τους… πολύ κοντά στην καρδιά τους…»

Τα χειροκροτήματα πολλαπλασιάζονται, κι αρχίζουν να γελάνε όλα μαζί: «Χα.. χα.. χα..! Θα ψάχνουν να το βρουν απ’ έξω, απελπισμένοι, και δεν θα ξέρουν πως το έχουν συνεχώς μαζί τους».

Μήπως λοιπόν το «κλειδί της επερχόμενης αλλαγής»,  είναι ο τρόπος που θα πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τόσο τον πραγματικό μας εαυτό κατακτώντας την αυτογνωσία και την αυτοπραγμάτωση , όσο και τη θέση μας στο σύμπαν; 

Μήπως αυτή η περίοδος δεν αφορά  τίποτα άλλο παρά μία καθοριστική μεταμόρφωση της κοσμοθεωρίας μας,  και  την ανάδυση αυτής  που θα πάρει τη θέση της;

Καλώς ήρθατε στην εποχή του Υδροχόου…!!

Παραπομπές: 

Ι.  BHmagazino 21/9/14

ΙΙ.Θεόδωρος Ζίακας ο σύγχρονος μηδενισμός